บทที่ 349 ความลับตรงประตูโรงงานปูนซีเมนต์

"หลายคดีนี้เกี่ยวข้องกับเรื่องลี้ลับจริงๆ ด้วย ความคิดโดยรวมของผมไม่ผิด ที่ผิดคือความตายของพวกเขาไม่ได้เกี่ยวข้องกับทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดินเลย"

หลี่ชางจวินลำดับทิศทางได้อย่างรวดเร็ว

ผู้ตายทั้งสี่คนล้วนเป็นพนักงานของโรงงานปูนซีเมนต์ชิงซาน

ในบ้านของผู้ตายคนที่สี่ พางกวงได้กลิ่นผีสาง

เมื่อเชื่อมโยงกับสถานการณ์การตายอันแปลกประหลาดของผู้ตายสามคนแรก

ความเป็นไปได้คร่าวๆ อย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของหลี่ชางจวิน

ผู้ตายสามคนแรกก็น่าจะถูกผีฆ่าตายเช่นกัน

"หมอเฉิน ทำไมผีถึงต้องฆ่าพวกเขาด้วยล่ะครับ"

หลี่ชางจวินถามอย่างตรงไปตรงมา

เมื่อคิดหาเหตุผลไม่ออกก็หันไปขอความช่วยเหลือจากเฉินหยู นี่เป็นวิธีแก้ปัญหาที่ง่ายที่สุด

เฉินหยูถอนหายใจด้วยสีหน้าซับซ้อนแล้วพูดว่า "คนพวกนี้ทำเรื่องชั่วร้ายที่สวรรค์ไม่อาจให้อภัยได้ครับ"

"ความตายของพวกเขาคือเวรกรรม"

พางกวงตอบสนองทันทีและพูดว่า "หมายความว่าการตายของพวกเขาคือวิญญาณอาฆาตมาทวงแค้น กรรมตามสนองงั้นเหรอ"

เฉินหยูพยักหน้าแล้วพูดว่า "พวกคุณตามผมมา ผมจะพาพวกคุณไปค้นหาความจริงของคดีนี้เอง"

พางกวงและหลี่ชางจวินเดินตามเฉินหยูออกจากสถานที่เกิดเหตุทันที

จากนั้น หลี่ชางจวินก็ทิ้งตำรวจสี่นายไว้เฝ้าที่เกิดเหตุ

แล้วพาตำรวจที่เหลือทั้งหมดติดตามเฉินหยูไปยังโรงงานปูนซีเมนต์ที่ตั้งอยู่แถบชานตำบลชิงซาน

เมื่อยืนอยู่หน้าประตูโรงงานปูนซีเมนต์ เฉินหยูเอามือไพล่หลังแล้วหันไปถามพางกวงที่อยู่ข้างๆ ว่า "มองอะไรออกบ้างไหม"

"มองออกครับ"

พางกวงพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ไม่ทำเรื่องชั่วร้าย ก็ไม่ต้องกลัวผีมาเคาะประตูบ้าน แค่ประตูบานเดียวก็วางค่ายกลไว้ตั้งมากมายขนาดนี้"

"ข้างในต้องมีคนทำเรื่องเลวทรามต่ำช้า ทำลายบุญกุศลของตัวเองแน่ๆ"

"พวกคุณพูดเรื่องอะไรกัน ทำไมผมถึงฟังไม่เข้าใจเลยสักคำ"

หลี่ชางจวินถามด้วยความสงสัย

พางกวงเดินไปข้างหน้าสองก้าวแล้วเอามือตบประตูโรงงานปูนซีเมนต์

"บนประตูทาเลือดหมาดำไว้ เลือดหมาดำตั้งแต่โบราณกาลจนถึงปัจจุบัน ล้วนเป็นของวิเศษชั้นยอดในการขับไล่ภูตผีปีศาจ"

พูดจบ พางกวงก็ประสานมือเข้าด้วยกันแน่น

ขมวดคิ้วมุ่น พึมพำคาถาในปาก

เท้าขวาแตะพื้นเป็นจังหวะ

ไม่นาน กลิ่นอายของพางกวงทั้งคนก็เปลี่ยนไป

หลี่ชางจวินที่รับมือกับอาชญากรมาตลอดทั้งปีก็พลอยสีหน้าเปลี่ยนไปด้วย

เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่เย็นยะเยือกถึงกระดูกจากตัวของพางกวง

กลิ่นอายนี้ทำให้หลี่ชางจวินนึกถึงพวกโจรป่าเถื่อนที่มือเปื้อนเลือดและทำเรื่องเลวร้ายมาสารพัด

วินาทีต่อมา ภาพที่ไม่คาดคิดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของทุกคน

พางกวงกระทืบเท้าทั้งสองข้างลงกับพื้น ร่างกายราวกับจิงโจ้ตัวใหญ่ที่ปราดเปรียว

เขากระโดดพุ่งขึ้นไปสูงเกือบสามเมตร แล้วใช้สองมือดึงป้ายชื่อที่อยู่เหนือประตูลงมา

"นี่มันอะไรกัน"

หลี่ชางจวินพูดด้วยความประหลาดใจ

ด้านหลังป้ายชื่อบริษัทมีกระดาษยันต์สีเหลืองแปะอยู่เต็มไปหมด บนนั้นใช้สีแดงวาดลวดลายราวกับรอยขีดเขียนของผีสาง

พางกวงโยนป้ายชื่อลงแทบเท้าทุกคนแล้วพูดว่า "ยันต์สำหรับขับไล่สิ่งชั่วร้าย ไม่เพียงแต่ขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้เท่านั้น แต่ยังมีฤทธิ์ในการข่มพลังปราณพิฆาตได้อีกด้วย"

"ใครมาส่งเสียงเอะอะโวยวายอยู่ข้างนอก เลิกงานแล้ว จะซื้อปูนก็มาใหม่พรุ่งนี้"

ระหว่างที่พูด ก็มีเสียงผู้ชายดังมาจากข้างใน

หลี่ชางจวินทำสีหน้าจริงจังแล้วพูดว่า "ผมเอง หัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีใหญ่ เมืองหางโจว หลี่ชางจวิน"

"หัวหน้าหลี่ ทำไมคุณถึงมาอีกแล้วล่ะครับ"

ไม่นาน ประตูโรงงานปูนซีเมนต์ก็ถูกเปิดออก

ชายแก่หัวล้านวัยห้าสิบกว่าคนหนึ่งมองออกไปยังกลุ่มคนนอกประตูด้วยสีหน้าจนใจ

"หัวหน้าหลี่ สิ่งที่ควรให้ความร่วมมือผมก็ให้ความร่วมมือไปหมดแล้ว คุณบอกว่าจะสอบปากคำพนักงานทีละคน ผมก็ให้พวกเขาหยุดการผลิตในมือ แล้วเรียกพนักงานทั้งหมดมาให้คุณสอบสวน"

"คุณบอกให้ผมเล่าประวัติส่วนตัวของพวกเขาตามปกติ ผมก็อธิบายไปหมดแล้วว่ามีอะไรบ้าง"

"ดึกดื่นป่านนี้ พวกคุณมาทำไมอีก หรือว่าคุณสงสัยว่าผมเป็นคนฆ่าพวกเขาเหรอครับ"

"เอ๊ะ ใครรื้อป้ายของผมลงมาเนี่ย"

ชายแก่บ่นไม่หยุด หางตาเหลือบไปเห็นป้ายชื่อบนพื้น

บนใบหน้าของเจี่ยงต้าเม่า เถ้าแก่โรงงานปูนซีเมนต์ชิงซานเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

หลี่ชางจวินพูดด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ "การให้ความร่วมมือกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในการสืบสวน เป็นหน้าที่ที่พลเมืองทุกคนพึงกระทำ"

"ถ้าทางคุณไม่มีปัญหา เราก็คงไม่มาหาคุณกลางดึกแบบนี้หรอก"

"ด้านหลังป้ายชื่อคืออะไร คุณคงไม่ได้ไม่รู้หรอกใช่ไหม"

"อ๋อ คุณหมายถึงไอ้นี่น่ะเหรอ"

เจี่ยงต้าเม่าพูดอย่างไม่ใส่ใจ "ยันต์ไง พวกนี้ล้วนเป็นยันต์สำหรับขับไล่สิ่งชั่วร้ายและคุ้มครองบ้านเรือน"

"พวกเราคนทำธุรกิจถือเรื่องฮวงจุ้ยกันที่สุดแหละ"

"แปะของคุ้มครองให้แคล้วคลาดปลอดภัยนิดหน่อย ไม่ผิดกฎหมายใช่ไหมล่ะครับ"

เจี่ยงต้าเม่าถามกลับ

"ถ้าแค่ใช้เพื่อความปลอดภัย แน่นอนว่าไม่ผิดกฎหมาย แต่ถ้ามีจุดประสงค์อื่น เราก็คงต้องสืบสวนกันให้ละเอียดหน่อยแล้วล่ะ"

นอกจากหลี่ชางจวินจะเป็นหัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีใหญ่แล้ว เขายังควบตำแหน่งรองหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการพิเศษอีกด้วย

สำหรับเรื่องภูตผีปีศาจ ช่วงนี้หลี่ชางจวินก็พอจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว

ไม่ได้ทำเรื่องชั่วร้าย แล้วจะเอาของพวกนี้มาเฝ้าประตูทำไม

หลี่ชางจวินยื่นนิ้วชี้ไปที่ประตู แล้วถามคาดคั้น "ถ้าบอกว่าแปะยันต์เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยให้โรงงานปูนซีเมนต์ของคุณ แล้วที่ทาเลือดหมาดำบนประตูล่ะ หมายความว่ายังไง"

เจี่ยงต้าเม่าสีหน้าเปลี่ยนไป ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วพูดว่า "ก็เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยเหมือนกันนั่นแหละครับ"

"ผมทำธุรกิจปูนซีเมนต์ ทุกวันในโรงงานมีเสียงดังตลอดเวลา มันง่ายมากที่จะไปรบกวนสิ่งที่ไม่สะอาดบางอย่างเข้า"

"หัวหน้าหลี่ คุณก็อย่าหัวเราะเยาะผมเลย ไม่ว่านี่จะเป็นความงมงายหัวโบราณหรือไม่ แต่มันก็เป็นแค่การปลอบใจตัวเองของพวกนักธุรกิจอย่างเราเท่านั้นแหละครับ"

"คุณไปดูบริษัทอื่นได้เลย ผมกล้ารับประกันว่าพวกเขาต้องมีลูกเล่นเยอะกว่าผมแน่นอน"

"หึๆๆ"

เฉินหยูหัวเราะเย็นชาแล้วพูดว่า "เถ้าแก่เจี่ยง ดึกป่านนี้แล้ว คุณแต่งตัวซะเรียบร้อย คงไม่ได้จะไปไนต์คลับเฟิ่งหวงเฉิงหรอกนะ"

"ไม่สิ ช่วงนี้คุณแบกรับความกดดันทางจิตใจอย่างหนัก ต่อให้อยากไป ก็คงมีใจแต่ไร้กำลัง"

"น่าจะเตรียมซื้อตั๋วข้ามคืน เพื่อไปพักผ่อนหย่อนใจที่ต่างถิ่นมากกว่ามั้ง"

เจี่ยงต้าเม่าแต่งตัวเรียบร้อย สวมรองเท้าผ้าใบที่สะดวกต่อการเคลื่อนไหว

"เถ้าแก่เจี่ยงตั้งใจจะไปไหนเหรอ"

หลี่ชางจวินถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ผม... ผมไม่ได้คิดจะไปไหนเลย เมื่อกี้มัวแต่ยุ่งกับการทำบัญชีก็เลยยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวผมก็จะเปลี่ยนเสื้อผ้าพักผ่อนแล้วครับ"

เจี่ยงต้าเม่าแก้ตัว

เฉินหยูถามต่อ "เหลียงอวี่เถียน พนักงานในโรงงานเพิ่งตายอย่างน่าเวทนาอยู่ในบ้านไปเมื่อไม่นานมานี้ คุณยังจะนอนหลับลงอีกเหรอ"

เมื่อได้ยินคำว่าเหลียงอวี่เถียนตายอย่างน่าเวทนาอยู่ในบ้าน เจี่ยงต้าเม่าก็ทรุดฮวบลงกับพื้นราวกับเห็นผี

หลี่ชางจวินส่งสายตาให้ลูกน้องซ้ายขวา

ตำรวจสองนายพยุงเจี่ยงต้าเม่าลุกขึ้นจากพื้น แล้วควบคุมตัวเขาไว้อย่างแน่นหนา

"เจี่ยงต้าเม่า คุณอายุอานามก็ปูนนี้แล้ว คุณน่าจะรู้ถึงนโยบายของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องดีนะ"

"สารภาพลดโทษ ต่อต้านเพิ่มโทษ คุณกับผู้ตายพวกนี้ ไปทำเรื่องชั่วร้ายอะไรมาใช่ไหม"

"กลัวว่าเวรกรรมจะตามสนองตัวเอง ก็เลยจะหนีไปกบดานที่อื่นงั้นสิ"

หลี่ชางจวินดูออกแล้วว่าเจี่ยงต้าเม่ามีชนักติดหลัง

ดวงตาที่กลอกไปมาอย่างลุกลี้ลุกลน และขาทั้งสองข้างที่สั่นเทา พิสูจน์ให้เห็นว่าเขามีความน่าสงสัยอย่างมาก

"เปล่า เปล่า ไม่มีเด็ดขาด"

"ผมใช้ชีวิตมาครึ่งค่อนคน เคยทำแต่เรื่องดีๆ ไม่เคยทำเรื่องเลวร้าย ความตายของพวกเขาไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลยนะ"

เจี่ยงต้าเม่าพยายามอธิบายอย่างสุดชีวิต

หลังจากเลิกงานวันนี้ เขาก็ไม่ได้ก้าวเท้าออกจากโรงงานปูนซีเมนต์เลยแม้แต่ก้าวเดียว