บทที่ 350 ฆาตกรรมด้วยยาอีเทอร์ บดทำลายศพเพื่อซ่อนเร้น

"ในเมื่อคุณไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายอะไร ก็ลองอธิบายมาสิว่า อาหง พนักงานเสิร์ฟของไนต์คลับเฟิ่งหวงเฉิง ตอนนี้หายไปไหน" เฉินหยูพูด

"อาหงอาลวี่อะไรกัน คุณกำลังพูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย?"

เจี่ยงต้าเม่าพูดด้วยความโกรธเกรี้ยว "ตกลงคุณเป็นใครกันแน่? มีสิทธิ์อะไรมาพูดจาเหลวไหลอยู่ที่นี่"

"ผมไม่ได้คิดจะหนี ไม่ได้ทำเรื่องน่าละอายใจอะไร และยิ่งไม่รู้ด้วยว่าอาหงที่คุณพูดถึงน่ะมันคือตัวอะไร"

ไม่ว่าใครก็ดูออกว่า การที่เจี่ยงต้าเม่ากำลังโต้แย้งเฉินหยูอยู่นี้ อันที่จริงเขาแค่กำลังปฏิเสธแบบข้างๆ คูๆ มากกว่า

เจี่ยงต้าเม่าที่ภายนอกดูแข็งกร้าวแต่ภายในกลับอ่อนยวบ แววตาของเขาเผยให้เห็นถึงความรู้สึกผิดอย่างปิดไม่มิด

"ในเมื่อคุณไม่ยอมพูด ถ้างั้นผมจะช่วยพูดแทนคุณเอง คุณจะได้ไม่ต้องกระวนกระวายใจไปมากกว่านี้"

เมื่อรู้ว่าเฉินหยูกำลังจะพูดความจริง หลี่ชางจวินและลูกทีมต่างก็กลั้นหายใจและตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

"ภรรยาของคุณเป็นผู้หญิงดุร้าย แถมยังขี้หึงสุดๆ เธอคอยควบคุมคุณอย่างเข้มงวด"

"ตั้งแต่เธอเสียชีวิตด้วยอาการป่วยเมื่อสิบปีก่อน คุณก็ปลดปล่อยตัวเองอย่างเต็มที่"

"และไม่นานก็กลายเป็นลูกค้าประจำของไนต์คลับเฟิ่งหวงเฉิง"

"เมื่อไม่นานมานี้ คุณไปที่ไนต์คลับเฟิ่งหวงเฉิงเพื่อพบกับคู่ขาเก่า แล้วบังเอิญเจอพนักงานเสิร์ฟหญิงวัยสามสิบกว่าๆ ที่ยังมีเสน่ห์ดึงดูดใจคนหนึ่ง"

"หลังจากลองสอบถามดู ก็ได้รู้ว่าพนักงานเสิร์ฟหญิงคนนั้นชื่ออาหง เพิ่งมาทำงานที่เฟิ่งหวงเฉิงได้ไม่นาน"

"อาหงหน้าตาสวยราวกับนางฟ้า แต่กลับยอมเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟ ไม่ยอมนั่งดื่มเป็นเพื่อนแขก และยิ่งไม่ยอมออกไปทำเรื่องแบบนั้นกับแขกข้างนอก"

"พอเห็นว่ามีแขกหลายคนต้องกินแห้ว คุณก็เลยตัดสินใจเปลี่ยนแผนอย่างเด็ดขาด"

"เริ่มสร้างความสัมพันธ์กับอาหง"

"แต่อาหงไม่หลงกลมุกนี้เลย ไม่ว่าคุณจะเอาอกเอาใจแค่ไหน เธอก็ไม่ยอมเป็นแฟนของคุณ"

"อย่างมากก็มองคุณเป็นแค่เพื่อน"

"ยิ่งอาหงปฏิเสธ ความรู้สึกอยากครอบครองเธอของคุณก็ยิ่งรุนแรงขึ้น"

"คุณคิดว่าอาหงแค่แกล้งทำตัวใสซื่อ และจงใจหลอกล่อคุณให้ติดกับเหมือนปลาตัวโต"

"ความอยากครอบครองเธอของคุณมันพุ่งสูงจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ ด้วยเหตุนี้ คุณจึงวางกับดัก เตรียมจะใช้กำลังบังคับขืนใจเพื่อครอบครองอาหง"

"จากนั้นก็ถ่ายรูปพวกนั้นไว้ เพื่อเอามาแบล็กเมล์อาหง"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เฉินหยูก็มองไปที่หว่างคิ้วของเจี่ยงต้าเม่าอย่างครุ่นคิด

เมื่อไม่กี่วันก่อน เจี่ยงต้าเม่าใช้ข้ออ้างว่าตัวเองป่วยเป็นโรคร้ายแรง และอยากกินข้าวกับอาหงตามลำพังสักมื้อก่อนจะเข้ารับการรักษา

ถือซะว่าเป็นการปิดฉากความสัมพันธ์ของพวกเขา

อาหงไม่ได้สังเกตเห็นถึงความผิดปกติ หลังเลิกงานเธอจึงนั่งรถแท็กซี่มาที่โรงงานปูนซีเมนต์

เพื่อที่จะได้ครอบครองอาหง เจี่ยงต้าเม่าจึงใส่ยาอีเทอร์ลงไปในอาหารปริมาณมาก

เนื่องจากเป็นครั้งแรกที่ทำเรื่องแบบนี้ เจี่ยงต้าเม่าจึงไม่รู้ว่าควรใส่ปริมาณเท่าไหร่

เขาจึงเลือกที่จะเทยาอีเทอร์ทั้งหมดลงไปในอาหาร

ยาอีเทอร์ปริมาณมหาศาลไม่เพียงทำให้อาหงสลบไปในทันที แต่ยังพรากชีวิตของเธอไปด้วย

หลังจากย่ำยีอาหงเสร็จแล้ว เจี่ยงต้าเม่าถึงเพิ่งรู้ว่าอาหงตายไปแล้ว

"ไอ้เดรัจฉาน!!!"

พางกวงโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

ถ้าในที่เกิดเหตุไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย เขาคงจะใช้มือเดียวเด็ดหัวสุนัขๆ ของเจี่ยงต้าเม่าหลุดออกมาแน่!

เฉินหยูพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ตอนนั้นเป็นเวลาตีสี่ คุณเตรียมจะโยนศพของอาหงลงในเครื่องบดหินอย่างเงียบเชียบโดยไม่ให้ใครรู้"

"เมื่อเครื่องบดหินทำงาน ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็จะถูกบดจนกลายเป็นผง"

"ไนต์คลับมีการเข้าออกของพนักงานบ่อยมาก ต่อให้อาหงไม่มาปรากฏตัวอีก ก็คงไม่มีใครสงสัย"

"แต่คุณกลับคำนวณพลาดไปอย่างมหันต์ คุณคิดว่าในโรงงานไม่มีพนักงานอยู่เลยสักคน แต่คิดไม่ถึงว่าจะมีอยู่สองสามคนที่ยังไม่ได้กลับไป"

"เมื่อวันก่อนพวกเขาทำโอทีไปหลายชั่วโมง พอทำงานเสร็จก็เลยเลือกที่จะนอนพักในโรงงาน"

"ตอนที่คุณแบกศพไปที่โรงงาน ทั้งสี่คนก็ตื่นขึ้นมาพอดี"

ทั้งสี่คนเป็นชาวบ้านในเมือง เจี่ยงต้าเม่ารู้เรื่องครอบครัวของพวกเขาเป็นอย่างดี

เมื่อความแตก เจี่ยงต้าเม่าจึงเสนอผลประโยชน์ให้พวกเขา

ขอแค่คนพวกนี้เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับไปจนตาย เจี่ยงต้าเม่าจะให้เงินค่าปิดปากคนละห้าแสน

อาศัยโรงงานปูนซีเมนต์แห่งนี้ เจี่ยงต้าเม่าหาเงินสร้างเนื้อสร้างตัวได้มากกว่าสิบล้าน

แถมยังรู้จักพวกนักเลงหัวไม้ไม่น้อย

ด้วยการใช้ทั้งไม้อ่อนและไม้แข็ง คนเหล่านี้จึงกลายมาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของเจี่ยงต้าเม่า

พูดมาถึงตรงนี้ เฉินหยูก็หยุดพูด

เจี่ยงต้าเม่าสั่นเทาไปทั้งตัว เหงื่อเย็นเยียบไหลรินจากหน้าผากหยดลงสู่พื้นไม่หยุด

"ทั้งสี่คนนั้นไม่มีพ่อมีแม่คอยสั่งสอนหรือไง? การกระทำอันเลวร้ายแบบนี้แทนที่จะเอาไปแฉ กลับเลือกที่จะร่วมมือทำชั่วด้วยเนี่ยนะ?"

พางกวงตะโกนด้วยสีหน้าโกรธแค้น

เฉินหยูถอนหายใจ น้ำเสียงของเขาเจือความซับซ้อน "เรื่องคอขาดบาดตายขนาดนี้ พวกเขาจะยอมเชื่อฟังเจี่ยงต้าเม่าแต่โดยดีได้ยังไง"

"เจี่ยงต้าเม่าเป็นคนเหี้ยม เขาเพิ่มเงินค่าปิดปากจากห้าแสนเป็นหนึ่งล้าน"

"ถ้าอยากได้เงินก้อนนี้ ไม่ใช่แค่ต้องทำเป็นมองไม่เห็น แต่ต้องมาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด และช่วยเจี่ยงต้าเม่าโยนศพลงไปในเครื่องบดหินด้วย"

ด้านหนึ่งคือผลประโยชน์หนึ่งล้าน ส่วนอีกด้านคือคำขู่จากเจี่ยงต้าเม่า

พวกเขาถึงยอมตกลงช่วยเจี่ยงต้าเม่าปิดบังเรื่องนี้

พวกเขาช่วยกันโยนศพลงในเครื่องบดหิน และช่วยกันจัดการกับเศษซากศพที่เหลือ

เมื่อเป็นเช่นนี้ คนเหล่านี้ก็กลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของเจี่ยงต้าเม่า

แม้จะรู้ว่ามันเป็นอาชญากรรม แต่ก็ไม่มีใครเลือกที่จะไปแจ้งความ

พวกเขาได้รับเงินค่าปิดปากหนึ่งล้านตามที่เจี่ยงต้าเม่าสัญญาไว้

สามคนในนั้นเลือกที่จะลาออกจากโรงงานปูนซีเมนต์

สำหรับเรื่องนี้ เจี่ยงต้าเม่าไม่ได้กังวลเลยแม้แต่น้อย

คนพวกนั้นมีนิสัยซื่อสัตย์และเรียบง่าย แถมยังมีส่วนร่วมในการทำลายศพเพื่อซ่อนเร้นด้วยกัน

"คุณใส่ร้ายป้ายสี!!! ผมไม่เคยทำเรื่องเลวทรามต่ำช้าแบบนั้น!!!"

"ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต ต่อให้ตีผมจนตาย ผมก็ไม่มีทางทำหรอก"

เจี่ยงต้าเม่าตะโกนเสียงหลง

เฉินหยูพูด "ไม่ว่าคุณจะยอมรับหรือไม่ นี่ก็คือการกระทำอันเลวร้ายที่คุณลงมือทำเองกับมือ"

"พวกเขาทั้งสี่คน ได้ชดใช้กรรมในสิ่งที่ตัวเองทำลงไปแล้ว"

"ตัวการใหญ่อย่างคุณ ก็ลอยนวลอยู่ได้อีกไม่นานหรอก"

"หลังจากสามคนแรกตายไป คุณก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ และกังวลว่าอาหงที่ตายไปจะกลายเป็นผีร้ายกลับมาทวงแค้น"

"ดังนั้น คุณจึงซื้อเลือดสุนัขดำและยันต์มาเป็นจำนวนมาก"

"เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน คุณรู้ข่าวว่าเหลียงอวี่เถียนตายอยู่ที่บ้าน ก็รีบเก็บข้าวของเตรียมจะหนีไปจากที่นี่ทันที"

"พอได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากนอกประตู คุณก็คิดขึ้นมาทันทีว่าอาจจะเป็นเจ้าหน้าที่มาหาคุณ"

"ถ้าแอบหนีไปในตอนนี้ ก็เท่ากับเป็นการกินปูนร้อนท้อง"

เมื่อได้ฟังคำพูดของเฉินหยู เจี่ยงต้าเม่าที่หวาดกลัวอยู่แล้วในตอนแรกก็ยิ่งหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรงยิ่งขึ้น

เฉินหยูพูดอย่างเย็นชา "ความเชื่องมงายพวกนั้นช่วยคุณไม่ได้หรอก ยังไงคุณก็หนีการลงโทษไม่พ้น"

เมื่อพูดจบ เฉินหยูก็หันไปพูดกับตำรวจสองนายที่ควบคุมตัวเจี่ยงต้าเม่าอยู่ "รบกวนทั้งสองท่าน ปล่อยตัวเขาเถอะครับ"

"เลยเที่ยงคืนไปแล้ว จะมีคนมาลากตัวเขาไปรับโทษตามกฎหมายเอง"

ทั้งสองคนได้ยินดังนั้นก็ยังไม่ยอมปล่อยเจี่ยงต้าเม่า แต่หันไปมองหลี่ชางจวินเป็นเชิงถาม

"ปล่อยเขาไป ตอนนี้เรายังไม่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรมว่าเจี่ยงต้าเม่าเป็นคนลงมือ ไปตรวจสอบที่บ้านของเหลียงอวี่เถียนก่อน พรุ่งนี้ค่อยกลับมาตรวจสอบที่โรงงานปูนซีเมนต์แห่งนี้อีกครั้ง"

ตำรวจทั้งสองนายปล่อยมือ แล้วเดินกลับไปรวมกลุ่มกับเพื่อนร่วมทีม

เมื่อเห็นว่าหลี่ชางจวินกำลังจะไป เจี่ยงต้าเม่าก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าดีใจสุดขีด เขารีบหันหลังวิ่งกลับเข้าไปในส่วนลึกของโรงงาน

ไอ้พวกโง่เอ๊ย

พรุ่งนี้พวกมันกลับมา เขาคงหนีไปอยู่ต่างถิ่นตั้งนานแล้ว

เฉินหยูเผยรอยยิ้มเย็นชา

อีกเดี๋ยว เขาก็จะได้รับแต้มบุญจากการเป็นตัวแทนสวรรค์ลงทัณฑ์คนชั่วแล้ว