700. บทที่ 700 0688 [ปะทะคารมครั้งแรก]
"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้?"
"ผู้ยิ่งใหญ่พวกนี้... พระเจ้าช่วย นั่นคุณปู้สือนี่! แล้วก็นั่นคุณเขิ่นหนีตี๋!"
"ม่ายเกอเหวิน! ม่ายเกอเหวินจากพรรคเดโมแครต!"
หัวหน้าเฉียวจื้อกับผู้กองขุยเอินตกใจกันยกใหญ่ มองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง
พวกเขาฝันไปก็ยังไม่คาดคิดว่าจู่ๆ จะมีผู้ยิ่งใหญ่โผล่มาตรงหน้ามากมายขนาดนี้ แถมแต่ละคนยังเป็นระดับบิ๊กเบิ้มทั้งนั้น
"ขุยเอิน นายหยิกฉันที ฉันกำลังฝันไปหรือเปล่า?" หัวหน้าเฉียวจื้อสะกิดขุยเอินที่อยู่ข้างๆ แล้วพูด
ขุยเอินในตอนนี้ก็อยู่ในอาการงุนงงเช่นกัน ปากก็พูดว่า "ฉันไม่รู้! น่าจะฝันไปแหละ ไม่งั้นคงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีผู้ยิ่งใหญ่มาปรากฏตัวต่อหน้าฉันเยอะขนาดนี้!"
จริงด้วย!
ต่อให้ทั้งสองคนจะหูตากว้างไกล ก็ยังไม่เคยเห็นฉากใหญ่โตแบบนี้มาก่อน โดยเฉพาะการได้ใกล้ชิดกับผู้ยิ่งใหญ่เหล่านี้
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ตระกูลปู้สือกับตระกูลเขิ่นหนีตี๋ ก็ทำให้พวกเขารู้สึกว่าสูงส่งเกินเอื้อมแล้ว
"พวกเราเข้าไปกันเถอะ อย่าให้ทุกคนรอนานเลย" ตู้หย่งเซี่ยวพูดกับทั้งสอง
"เอ๊ะ?" ทั้งสองคนชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นตู้หย่งเซี่ยวเดินไปข้างหน้า ก็รีบเดินตามไปติดๆ ในใจยังคงร้องตะโกนว่า 'พระเจ้าช่วย นี่มันเรื่องจริงใช่ไหมเนี่ย?'
……
ข่าเท่อในฐานะเพื่อนสนิทของตู้หย่งเซี่ยวกำลังพูดคุยกับผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้น จู่ๆ ก็เห็นตู้หย่งเซี่ยวผลักประตูเข้ามา จึงรีบแนะนำกับทุกคนว่า "นี่ไง คนที่ผมเพิ่งพูดถึงก็คือเขา! เขาคือเจ้าภาพของคืนนี้ และเป็นคนที่ผมอยากแนะนำให้พวกคุณรู้จัก!"
"อะไรนะ?" ม่ายเกอเหวิน ปู้สือ และเขิ่นหนีตี๋กับคนอื่นๆ ชะงักไป มองไปทางตู้หย่งเซี่ยวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าคนที่ข่าเท่อแนะนำให้รู้จักจะเป็นคนจีน แถมยังอายุน้อยขนาดนี้
"ข่าเท่อ คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?"
"ทำไมถึงแนะนำคนจีนให้พวกเรารู้จักล่ะ?"
"พระเจ้าช่วย คุณกำลังเล่นตลกอะไรอยู่เนี่ย?"
ทุกคนเอ่ยถามข่าเท่อด้วยความสงสัย
ข่าเท่อกลับยิ้มบางๆ "รายละเอียดทั้งหมด เดี๋ยวพวกคุณก็จะรู้เอง! เชื่อผมเถอะ เขาเป็นเพื่อนที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่งอย่างแน่นอน!"
ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน ตู้หย่งเซี่ยวก็เดินเข้ามาแล้ว
ข่าเท่อรีบเดินเข้าไปหา ดึงตู้หย่งเซี่ยวมายืนตรงกลาง แล้วแนะนำอย่างเป็นทางการว่า "ทุกท่านโปรดอยู่ในความสงบ ตอนนี้ผมขอแนะนำเพื่อนของผม และเป็นเจ้าภาพในคืนนี้อย่างเป็นทางการ คุณตู้หย่งเซี่ยวจากฮ่องกง ประเทศจีน คุณตู้ครับ!"
พูดจบ ข่าเท่อก็เริ่มปรบมือเป็นคนแรก
แปะ แปะ แปะ!
เสียงปรบมือเบาบาง
คนเหล่านี้ล้วนมีหน้ามีตาและมีฐานะในแวดวงการเมืองอเมริกา สำหรับพวกเขาแล้ว ตู้หย่งเซี่ยวไร้ชื่อเสียง แถมยังเป็นคนจีน หากไม่ใช่เพราะมารยาท พวกเขาก็คงขี้เกียจแม้แต่จะปรบมือให้
ตู้หย่งเซี่ยวไม่ได้ใส่ใจกับเสียงปรบมือที่เบาบางนี้ กลับยกมือขึ้นโบกทักทายทุกคน
หัวหน้าเฉียวจื้อกับผู้กองขุยเอินที่ยืนอยู่ข้างตู้หย่งเซี่ยวกลับมีสีหน้าอึดอัดใจ
เดิมทีพวกเขาคิดว่าผู้ยิ่งใหญ่ระดับบิ๊กเหล่านี้รู้จักกับตู้หย่งเซี่ยวเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะเพิ่งมารู้จักกันเหมือนกัน
แถมดูจากท่าทีของผู้ยิ่งใหญ่เหล่านี้ ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยให้ความสนใจตู้หย่งเซี่ยวสักเท่าไร
"พระเจ้าช่วย ข่าเท่อคนนี้ทำไมถึงผลักดันไอ้คนจีนออกมาล่ะ?" ม่ายเกอเหวินพูดกับคนข้างๆ มุมปากเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน
คนข้างๆ ก็หัวเราะเยาะ "เขาอาจจะเลอะเลือนไปแล้วมั้ง! ได้ยินมาว่าช่วงนี้เขายุ่งอยู่กับเหตุการณ์วอเตอร์เกต บางทีอาจจะสมองเบลอถึงได้ทำอะไรแบบนี้!"
"ฮ่าๆๆ ต้องเป็นแบบนั้นแน่!" ม่ายเกอเหวินแค่นเสียงอย่างดูแคลน "ไอ้คนจีนคนนี้ดูยังไงก็แสนจะธรรมดา ไม่รู้ว่ามีอะไรดีถึงทำให้เขาต้องแนะนำขนาดนี้?"
ผู้ยิ่งใหญ่ในแวดวงการเมืองคนอื่นๆ ในงานส่วนใหญ่ก็คิดแบบนี้เช่นกัน สำหรับพวกเขาแล้ว ตู้หย่งเซี่ยวอายุน้อยเกินไป ไม่มีชื่อเสียงแม้แต่น้อย แถมยังเป็นคนจีน ทั้งสามอย่างนี้รวมกัน จะให้พวกเขาเห็นอยู่ในสายตาก็แปลกแล้ว
ม่ายเกอเหวินยังคงเย้ยหยันอยู่ แต่ตู้หย่งเซี่ยวกลับหันหน้าไปมองเขาเป็นฝ่ายริเริ่ม และยื่นมือออกไปหาเขาพลางกล่าว "สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าคุณคือคุณม่ายเกอเหวินใช่ไหมครับ?"
"เอ่อ คุณรู้จักฉันด้วยเหรอ?"
"แน่นอนครับ ตอนที่คุณลงชิงตำแหน่งกับประธานาธิบดีหนีเค่อซง ผมก็สนับสนุนคุณนะ แต่น่าเสียดายจริงๆ!" ตู้หย่งเซี่ยวยิ้มบางๆ
สีหน้าของม่ายเกอเหวินเปลี่ยนไป
การพ่ายแพ้การเลือกตั้งให้กับหนีเค่อซงคือความเจ็บปวดในใจเขามาตลอด! การที่ตู้หย่งเซี่ยวหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่ากำลังเปิดแผลเก่าของเขา
ข่าเท่อก็อึ้งไปเช่นกัน
เขายังนึกว่าตู้หย่งเซี่ยวจะเป็นฝ่ายประจบประแจงม่ายเกอเหวินคนนี้เสียอีก ท้ายที่สุดแล้ว แม้ม่ายเกอเหวินจะพ่ายแพ้การเลือกตั้ง แต่ก็ยังคงเป็นผู้ทรงอิทธิพลของพรรคเดโมแครต และมีกลุ่มทุนมากมายที่มีความสัมพันธ์อันดีกับเขา
ปู้สือและเขิ่นหนีตี๋ก็ชะงักไปเล็กน้อย แววตาประหลาดใจ พวกเขาพิจารณาตู้หย่งเซี่ยวอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก
เผยความเฉียบแหลมออกมาจนหมดเปลือก ทรงพลังดุจสายรุ้งพาดผ่าน
อายุน้อยแค่นี้กลับมีวาทศิลป์เช่นนี้ หาได้ยากยิ่ง
หัวหน้าเฉียวจื้อและหัวหน้าขุยเอินได้ยินดังนั้นก็แทบจะร้อนใจตาย
พวกเขารู้จักม่ายเกอเหวินคนนี้ดีว่าเป็นคนใจแคบและเจ้าคิดเจ้าแค้นมาแต่ไหนแต่ไร
ตู้หย่งเซี่ยวไปล่วงเกินเขา อนาคตต้องไม่มีจุดจบที่ดีอย่างแน่นอน
"ตู้หย่งเซี่ยวใช่ไหม? ฉันไม่รู้หรอกนะว่าแกโผล่มาจากไหน ฉันแค่อยากรู้ว่าคำพูดของแกเมื่อกี้มันหมายความว่ายังไง?" ม่ายเกอเหวินโกรธจัด เอ่ยปากซักไซ้
ตู้หย่งเซี่ยวหัวเราะ เมื่อเผชิญหน้ากับม่ายเกอเหวินที่โกรธเกรี้ยว เขาเพียงแค่ยิ้มบางๆ "ถ้าพูดในมุมที่สุภาพ ผมก็แค่ทักทายคุณ แต่ถ้าพูดในมุมที่ไม่สุภาพ ผมก็แค่กำลังบอกสำนวนจีนสำนวนหนึ่งให้คุณฟัง "
"สำนวนอะไร?"
"แม่ทัพผู้ปราชัย จะเอ่ยถึงความกล้าหาญไปไย?"
สิ้นเสียงของตู้หย่งเซี่ยว ราวกับมีสายฟ้าฟาด ทำให้ทุกคนในที่นั้นตกตะลึง
ม่ายเกอเหวินในฐานะลูกรักของพรรคเดโมแครตและอดีตหัวหน้าพรรค เคยถูกดูหมิ่นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด?
เขาโกรธจัด ชี้หน้าตู้หย่งเซี่ยวพลางพูดว่า "บังอาจ แกกล้าพูดกับฉันแบบนี้เชียวเรอะ?"
ผู้ทรงอิทธิพลในที่เกิดเหตุต่างก็เริ่มอยากรู้อยากเห็น รอดูว่าตู้หย่งเซี่ยวจะแก้ไขวิกฤตนี้อย่างไร
โดยเฉพาะเขิ่นหนีตี๋และปู้สือ ยิ่งมองตู้หย่งเซี่ยวด้วยสายตาแปลกประหลาด
ข่าเท่อร้อนใจดั่งไฟสุม แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้
หัวหน้าเฉียวจื้อและหัวหน้าขุยเอินยิ่งทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
เมื่อเผชิญหน้ากับม่ายเกอเหวินที่เกรี้ยวกราด ตู้หย่งเซี่ยวไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย กลับก้าวไปหาม่ายเกอเหวินก้าวหนึ่งแล้วพูดเรียบๆ "ผิดแล้ว ไม่ใช่ผมคนเดียวที่พูดแบบนี้กับคุณ แต่เป็นทุกคนที่นี่ต่างหาก!"
ตู้หย่งเซี่ยวกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะหันกลับมามองม่ายเกอเหวินอีกครั้ง "คุณแพ้การเลือกตั้งแล้วคุณไร้ความผิดงั้นเหรอ? ผิดแล้ว เพราะตั้งแต่แรกคุณก็ประมาทคู่แข่งของตัวเองมากเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งคุณควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เหมือนอย่างตอนนี้ไง!"
"เรื่องนี้ ทุกคนที่นี่ต่างก็รู้ มีแต่คุณคนเดียวที่ไม่รู้!"
"แก แก " หากม่ายเกอเหวินไม่ห่วงสถานะของตนเอง เขาอาจจะลงไม้ลงมือกับตู้หย่งเซี่ยวไปแล้ว
ตู้หย่งเซี่ยวไม่ถอยแม้แต่น้อย กลับก้าวเข้าไปหาอีกครั้งอย่างดุดัน "แกอะไรของคุณ? นี่คุณยังไม่ชัดเจนอีกเหรอว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสถานการณ์ไหน? ผู้แพ้ ก็คือผู้แพ้วันยังค่ำ! ต่อให้ทุกคนที่นี่จะแสดงท่าทีเป็นมิตรกับคุณ แต่ลึกๆ ในใจพวกเขาก็กำลังเยาะเย้ยคุณอยู่! หรือว่าคุณสัมผัสไม่ได้?"
ประโยคนี้ของตู้หย่งเซี่ยวราวกับดาบอันคมกริบที่แทงทะลุเข้าไปในใจของม่ายเกอเหวินโดยตรง
ใช่แล้ว!
ม่ายเกอเหวินไม่ใช่คนโง่
ท่าทีของทุกคนที่มีต่อเขาก่อนและหลังเป็นอย่างไร เขาย่อมสัมผัสได้ด้วยตัวเอง
ตอนนี้ต่อหน้าทุกคนยังทำดีกับเขา แต่ลับหลังกลับพูดกันว่าเขาเป็นแค่ผู้แพ้!
เพียงแต่ทุกคนยังเกรงใจเขา จึงไม่พูดออกมาก็เท่านั้น
แต่วันนี้ ตู้หย่งเซี่ยวกลับฉีกหน้ากากชั้นนี้ออก!
ในขณะที่ทุกคนคิดว่าม่ายเกอเหวินจะระเบิดอารมณ์ออกมาทันที หรือแม้กระทั่งพุ่งเข้าไปชกตู้หย่งเซี่ยว
ม่ายเกอเหวินที่มีสีหน้าโกรธเกรี้ยวกลับหัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน
"ฮ่าฮ่าฮ่า!"
ท่ามกลางเสียงหัวเราะ ม่ายเกอเหวินเป็นฝ่ายยื่นมือไปหาตู้หย่งเซี่ยวพลางพูดว่า "ตู้หย่งเซี่ยว ยินดีที่ได้รู้จัก!"
ทุกคนในที่นั้น ถึงกับงุนงงไปตามๆ กัน!
