กู้สิงพูดว่า "แน่นอน เดี๋ยวผมโทรหาลั่วหนิงก่อน"
เฉินหลิงซูส่ายหน้า "เรื่องใหญ่ขนาดนี้ พวกเราควรไปหาเธอด้วยตัวเองไหม"
กู้สิงหัวเราะ "ได้สิ"
เขาสงสัยว่าเฉินหลิงซูแค่อยากไปอวดลั่วหนิงว่าตัวเองท้อง แต่เขาก็ไม่มีหลักฐาน
เฉินหลิงซูเริ่มติดต่อลั่วหนิง ถามว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน
ลั่วหนิงบอกว่า "อยู่บ้าน"
เฉินหลิงซูแปลกใจเล็กน้อย "วันนี้ไม่มีงานเหรอ"
ลั่วหนิงตอบ "เหนื่อยนิดหน่อย ก็เลยเลื่อนคิวงานไป แล้วอยู่บ้านเล่นเกม «ลีก»"
"งั้นเธอพักผ่อนไปก่อนนะ"
เฉินหลิงซูไม่ได้บอกว่าจะไปหา แต่ลากกู้สิงออกเดินทางทันที แน่นอนว่าคนขับรถก็คือผู้ช่วยตัวน้อย...
"บ้าน" ที่ลั่วหนิงพูดถึง ก็คือบ้านเช่าที่เธอและเฉินหลิงซูเช่าอยู่ด้วยกัน
เนื่องจากอยู่เมืองติดกับสถานที่ถ่ายทำรายการ «นักร้อง» ผู้ช่วยขับรถเพียงหนึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว
ระหว่างทาง
เฉินหลิงซูกำใบรายงานผลตรวจไว้ในมือ คอยมองดูเป็นระยะๆ ราวกับว่าตัวหนังสือบรรทัดนั้นจะหายไปเองได้
กู้สิงเอื้อมมือไปดึงใบรายงานผลตรวจมา พับเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ
"เลิกดูได้แล้ว ลูกไม่หนีไปไหนหรอกน่า"
เฉินหลิงซูทำหน้ามีความสุข มือลูบหน้าท้องตัวเองอย่างลืมตัว "ฉันแค่รู้สึกว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันไม่เหมือนจริงเลย คุณว่าแปลกไหม ขนาดเท่าลูกองุ่นแท้ๆ กลับมาอยู่ในนี้ได้?"
"อืม"
"ตอนนี้แกกำลังทำอะไรอยู่นะ"
"อาจจะนอนหลับอยู่มั้ง"
เฉินหลิงซูหัวเราะ เธอควงแขนกู้สิง เอนตัวซบไหล่เขา "หมอบอกว่าหลังจากนี้พวกเราทำเรื่องอย่างว่าไม่ได้แล้วนะ"
"วางใจเถอะ ผมรู้"
กู้สิงแอบเสียใจที่ไม่ได้รู้เร็วกว่านี้ เขามีอะไรกับเฉินหลิงซูบ่อยมาก แถมจำนวนครั้งก็ไม่ใช่น้อยๆ โชคดีที่ตอนนี้ลูกยังแข็งแรงดี
หลังจากนี้ กู้สิงก็ไม่กล้ามีอะไรกับเฉินหลิงซูอีกแล้ว
ต่อให้บอกว่านานๆ ทีทำบ้างก็ได้ แต่เพื่อความปลอดภัย เขาก็จะไม่มีทางทำเด็ดขาด
บางทีการที่เฉินหลิงซูบอกว่าจะไปบอกลั่วหนิงด้วยตัวเอง ก็อาจจะมีเหตุผลนี้รวมอยู่ด้วย...
เธอมีอะไรกับกู้สิงไม่ได้แล้ว งั้นก็คงต้องให้ลั่วหนิงรับหน้าที่แทน
หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถยนต์ก็แล่นเข้าไปในเขตหมู่บ้านที่ลั่วหนิงกับเฉินหลิงซูเช่าอยู่ แล้วจอดสนิท
ทั้งสองคนขึ้นลิฟต์ไปชั้นบน
เฉินหลิงซูหยิบกุญแจบ้านออกมาไขประตู
ลั่วหนิงกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือในห้องนอน สวมหูฟังเล่นเกม จึงไม่ได้ยินเสียงเฉินหลิงซูเปิดประตูเข้ามาเลย
กระทั่งประตูห้องถูกผลักเปิดออกกะทันหัน
กู้สิงกับเฉินหลิงซูปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตู "ไฮ~~~"
เฉินหลิงซูทักทายอย่างอารมณ์ดีเป็นพิเศษ "คิดไม่ถึงล่ะสิว่าพวกเราจะมา"
"คิดไม่ถึงเลย"
ลั่วหนิงทิ้งตัวละครในเกมทันที แล้วมองกู้สิงตาปริบๆ
กู้สิงยิ้มเดินเข้าไปหา จูบริมฝีปากลั่วหนิง "ฟังซูซูบอกว่าคุณเหนื่อยนิดหน่อยเหรอ"
"อืม ร่างกายไม่ค่อยสบายน่ะ"
ลั่วหนิงพูดว่า "พักสักสองวันก็น่าจะหายแล้วล่ะ"
เธอมองเฉินหลิงซูแวบหนึ่งแล้วถามต่อ "จู่ๆ ก็มาแบบนี้ น่าจะมีธุระอะไรใช่ไหม"
"ใช่แล้ว เธอรู้ใจฉันจริงๆ"
เฉินหลิงซูบอก "เมื่อเช้านี้ฉันกับกู้สิงไปกินข้าวเช้า จู่ๆ ก็รู้สึกอยากอาเจียน..."
"แล้วไงต่อ"
ลั่วหนิงมองเฉินหลิงซูอย่างแปลกใจ "เธอเองก็ไม่สบายเหมือนกันเหรอ"
"เธอคิดได้แค่เรื่องไม่สบายงั้นเหรอ"
เฉินหลิงซูที่ตั้งใจจะมาอวดถึงกับไปไม่เป็น เธอพยายามใบ้อย่างบ้าคลั่ง "ฉันไม่ใช่แค่กินอะไรก็อยากอาเจียนหรอกนะ แต่จู่ๆ ก็อยากกินของเปรี้ยวๆ ขึ้นมาด้วย"
ลั่วหนิงคิดครู่หนึ่ง "ปกติเธอก็ชอบกินของเปรี้ยวอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"
เฉินหลิงซูอ้าปากค้าง หมดอารมณ์จะเล่นต่อในทันที จึงได้แต่พูดออกมาตรงๆ "ฉันอยากอาเจียน แถมยังอยากกินของเปรี้ยว ก็เลยให้กู้สิงพาไปตรวจที่โรงพยาบาล ผลปรากฏว่า ฉันบวก...เอ้ย ฉันหมายถึง ฉันท้องแล้ว..."
ลั่วหนิงชะงักไป "เธอท้องเหรอ"
เฉินหลิงซูยิ้มพูด "ใช่ ฉันท้องแล้ว คิดไม่ถึงล่ะสิ ฉันท้องก่อนเธอนะจ๊ะ"
แม้ว่ากู้สิงจะไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ แต่ส่วนใหญ่เขามักจะปล่อยในใส่ลั่วหนิงแบบไม่ป้องกันมากกว่า ส่วนเธอนับดูแล้วยังไงก็โดนน้อยกว่า
"ยินดีด้วยนะ"
ลั่วหนิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยสีหน้าแปลกๆ ว่า "จู่ๆ ก็อยากอาเจียนเป็นอาการของคนท้องเหรอ"
"แน่นอนสิ!" เฉินหลิงซูบอก "นี่เธอไม่รู้เหรอเนี่ย"
"ไม่รู้อะ" ลั่วหนิงขมวดคิ้ว "ฉันนึกว่าฉันแค่ทำงานเหนื่อยเกินไป ร่างกายก็เลยไม่ค่อยสบาย"
เฉินหลิงซูหัวเราะขำ "งานเธอจะเหนื่อยสักแค่ไหนเชียว อีกอย่าง เหนื่อยยังไงก็ไม่ถึงขั้นอยากอาเจียนหรอกน่า..."
เดี๋ยวก่อน!
เหมือนจะตระหนักอะไรบางอย่างได้ เฉินหลิงซูเบิกตากว้างทันที "เธอหมายความว่า เธอเองก็...?"
ไม่จริงมั้ง?
หรือว่าเพื่อนรักสองคนจะท้องพร้อมกัน?
ลั่วหนิงหันไปมองกู้สิง "ฉันไม่รู้สิ ฉันไม่ได้คิดไปถึงเรื่องนั้นเลย นึกว่าแค่ร่างกายไม่สบาย พักสักสองวันก็หาย"
กู้สิงอ้าปากค้าง "สรุปว่าคุณเองก็มีอาการแพ้ท้องเหมือนกันงั้นเหรอ"
ลั่วหนิงลองนึกทบทวน "กินอะไรก็อยากอาเจียน ได้กลิ่นอาหารผัดทอดก็รู้สึกไม่สบายตัว หัวใจเต้นเร็วผิดปกติ อุณหภูมิร่างกายก็สูงขึ้นนิดหน่อย..."
กู้สิงทำหน้าจริงจังขึ้นมา "แล้วทำไมคุณไม่รีบบอกผมแต่แรกล่ะ"
ลั่วหนิงอธิบาย "ฉันนึกว่าแค่ป่วย ไม่อยากให้คุณต้องมาเป็นห่วง คิดว่าพักผ่อนหน่อยก็คงดีขึ้น"
"ไปเถอะ"
กู้สิงจูงมือลั่วหนิง
ลั่วหนิงงุนงง "ไปไหนอะ"
ถึงจะถามแบบนั้น แต่เธอก็ยอมให้กู้สิงจูงมือเดินตามไปอยู่ดี
เฉินหลิงซูที่อยู่ข้างๆ ช่วยอธิบาย "จะไปไหนได้ล่ะ ก็ต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลน่ะสิ ว่ามีเบบี๋แล้วหรือเปล่า"
ลั่วหนิงกลับรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมานิดๆ "ฉันจะท้องด้วยเหรอ"
เฉินหลิงซูทั้งขำทั้งฉุน จนอดสบถออกมาไม่ได้ "อะไรกัน นี่เธอไม่ใช่ผู้หญิงหรือไง หรือว่าตอนที่กู้สิงเอาเธอ เขาใส่ถุงยางล่ะ"
บ้าบออะไรเนี่ย
อุตส่าห์ตั้งใจมาอวดลั่วหนิงอย่างมีความสุขแท้ๆ ว่าตัวเองท้องก่อนอะไรทำนองนั้น
ต่อไปลูกที่ตัวเองคลอดออกมา ก็จะได้เป็นพี่ชายหรือพี่สาว ถือเป็นลูกชายคนโตหรือลูกสาวคนโตของกู้สิง...
ถึงคนสมัยนี้จะไม่ถือสาเรื่องพวกนี้แล้ว แต่เฉินหลิงซูก็รู้สึกว่าตำแหน่งนี้มันฟังดูดีนี่นา
ใครจะไปรู้ว่าลั่วหนิงเองก็ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเธอ โอกาสสูงมากว่าเธอก็จะท้องเหมือนกัน!
เพราะลั่วหนิงสุขภาพแข็งแรงมาก มีนิสัยชอบออกกำลังกายเหมือนกับเธอ จัดอยู่ในประเภทที่ไม่ค่อยเจ็บป่วยตลอดทั้งปี เป็นไปไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบายโดยไม่มีสาเหตุ...
และก็เป็นไปตามคาด
สองชั่วโมงต่อมา
ลั่วหนิงกำใบรายงานผลตรวจไว้ในมือ นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงโถงทางเดินโรงพยาบาลด้วยสีหน้าเหม่อลอย
บนใบรายงานผลตรวจเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า...
ผลการทดสอบการตั้งครรภ์ เป็นบวก
เมื่อครู่นี้หมอยิ้มแล้วบอกว่า "ยินดีด้วยครับ น่าจะประมาณสามสัปดาห์ ตอนนี้ดูปกติดีทุกอย่าง"
หลังจากนั้นหมอก็พูดถึงกำหนดการฝากครรภ์ต่างๆ อีกมากมาย แต่ลั่วหนิงไม่ได้ฟังเข้าหัวเลย เธอเพียงแค่เอามือกุมหน้าท้องด้วยความตื่นเต้น ลูกน้อยของเธอกับกู้สิงอยู่ในนี้แล้ว
ท้องสามสัปดาห์...
ลั่วหนิงลองนับวันดู มันตรงกับสัปดาห์ที่พวกเขามีอะไรกันสามคนพอดี
ตอนนี้หน้าท้องของเธอยังดูแบนราบ ไม่รู้สึกถึงอะไรเลย แต่ตัวหนังสือบรรทัดนั้นบนใบรายงานผลตรวจไม่มีทางหลอกลวง
เฉินหลิงซูนั่งอยู่ข้างๆ ลั่วหนิงด้วยสีหน้าซับซ้อน
เดิมทีเธอคิดเอาไว้ดิบดีแล้วว่าจะอวดแบบไหน จะพูดยังไงว่า "ฉันท้องก่อนเธอนะจ๊ะ" จะทำท่าทางแบบไหนให้ดูเหมือน "แหม ฉันก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะเร็วขนาดนี้"
แต่ตอนนี้คำพูดพวกนั้นกลับจุกอยู่ที่คอ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
"สามสัปดาห์เหมือนกันเลย"
เธอพึมพำเสียงเบา "เราท้องพร้อมกันเลย จะแข่งกันไหมว่าใครคลอดก่อน"
กู้สิง : ?
นี่มันใช่เรื่องที่น่าเอามาแข่งกันไหมเนี่ย?
แต่ว่า...
กู้สิงจับมือลั่วหนิงไว้แน่น ยิ้มพูดว่า "หลังจากนี้ พวกคุณสองคนต้องค่อยๆ เคลียร์งานในมือให้เสร็จ แล้วตั้งใจบำรุงครรภ์นะ ผมเองก็จะหยุดพักงานมาอยู่เป็นเพื่อนพวกคุณเหมือนกัน"
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง
กู้สิงบอก "ตอนนี้จะวิ่งไปวิ่งมาก็ไม่ค่อยสะดวก วันนี้พวกเราไปซื้อบ้านกันเถอะ เป็นบ้านของพวกเราสามคน"
ด้วยฐานะของกู้สิง ไม่ว่าจะซื้อบ้านในเมืองไหนของซีโจวก็ไม่มีปัญหาเรื่องเงินทั้งนั้น
เขาเตรียมจะซื้อบ้านเดี่ยวหลังใหญ่สักหลัง...
ด้วยความถี่ระหว่างเขากับลั่วหนิงและเฉินหลิงซู ต่อไปก็ไม่แน่ว่าจะคลอดออกมาอีกกี่คน
