ศีรษะหนึ่งของเทพมังกรหลงเยวียนร่วงหล่นลงสู่ดวงดาวก๊าซ โลหิตเทพสาดกระเซ็นลงมา สวี่อิงขี่กระบี่เหาะเหินผ่านเบื้องล่างพอดี ไม่ว่าจะเป็นสวี่อิง หยวนชี หรือระฆังใหญ่ ล้วนถูกโลหิตเทพสาดรดจนชุ่มโชกไปทั้งร่าง!
โลหิตเทพนั้นแฝงไว้ด้วยพลังลึกลับบางอย่างที่แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของพวกเขา ทำให้ปราณโลหิตภายในร่างพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมและยกระดับขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!
หยวนชีประกอบดินแดนซีอี๋ของหุ่นทองคำเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่กลับไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรจึงจะกระตุ้นการทำงานของชุดของวิเศษนี้ได้ ในขณะที่กำลังจนปัญญาอยู่นั้น ก็เห็นโลหิตเทพจากบนท้องฟ้าสาดรดลงมา
เพียงชั่วพริบตาสระเหยาฉือก็ถูกเติมเต็มด้วยโลหิตเทพ แม่น้ำสวรรค์ก็กลายเป็นแม่น้ำสีเลือดที่ก่อตัวจากโลหิตเทพ แม่น้ำสวรรค์เชื่อมต่อทะลุทุกระดับขั้น ทะลวงสามด่านอวี้จิง เจียจี่ และเหว่ยหลวี่ เชื่อมต่อสะพานเทวะ สระเหยาฉือ หอฉงโหลว และเจียวเลี่ยน ปราณโลหิตเชื่อมโยงกับภูเขาเซียนเบญจจาง!
พลังเวทอันมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาอย่างกึกก้อง อัดแน่นเข้าสู่ทั่วทั้งร่างของหยวนชีในพริบตา!
วินาทีนี้ งูใหญ่รู้สึกเพียงว่าพลังเวทของตนถูกยกระดับขึ้นไปสู่จุดที่ยากจะจินตนาการ พลังเวทอันบ้าคลั่งอัดแน่นอยู่ในแขนขาเดียวของเขา เขามีแขนขาเพียงข้างเดียว
ต่อให้เป็นบรรพบุรุษงูหยวนในยุคโบราณกาล สภาพที่แข็งแกร่งที่สุดก็คงไม่เกินไปกว่านี้!
หยวนชีอดไม่ได้ที่จะดีใจอย่างบ้าคลั่ง หัวเราะร่าเสียงดังกังวานดุจสายฟ้าฟาด ร้องตะโกนว่า "วันนี้ได้ดื่มด่ำโลหิตเทพ หากปณิธานไม่บรรลุขอสาบานว่าจะไม่หยุดพัก! ข้าท่านเจ็ดผู้เก่งกาจแบกรับดินแดนซีอี๋ ต่อสู้เพื่อสรรพสัตว์ วันนี้จะขอลองประมือเทียบชั้นกับเทพเจ้าดูสักตั้ง!"
เขาควบคุมพลังเวทอันมหาศาล ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พ่นควันพิษออกจากปาก ก่อคลื่นลมพายุ พุ่งเข้าใส่ศีรษะหนึ่งของเทพมังกรหลงเยวียน เข้าห้ำหั่นอย่างกล้าหาญ!
ระฆังใหญ่เห็นดังนั้นก็ตกใจ "เจ้างูขี้ขลาดตัวนี้ ไปเอาความกล้ามาจากไหนกัน"
หยวนชีพุ่งทะยานเข้าไป แต่ก็ถูกตบจนกลิ้งโคโร่กระเด็นกลับมา สภาพดูทุลักทุเลไม่น้อย
อย่างมากเขาก็ต่อกรได้เพียงหนึ่งในศีรษะของเทพมังกรหลงเยวียนเท่านั้น ทว่าเทพมังกรหลงเยวียนมีศีรษะนับร้อย เขาจะไปสู้ได้อย่างไร
"อาอิ้ง ดินแดนซีอี๋ชุดนี้เอาไปใช้ซะ!"
งูใหญ่กลับมา รีบร้อนสวมดินแดนซีอี๋ไว้ที่ด้านหลังของสวี่อิง
ทันใดนั้นสวี่อิงก็รู้สึกได้ถึงพลังเวทมหาศาลที่ถ่ายทอดมาจากดินแดนซีอี๋ของหุ่นทองคำสุสานหลวง ราวกับว่ามันทะลวงผ่านแต่ละระดับขั้นของเขาไปโดยตรง!
ไม่ว่าจะเป็นช่วงเคาะด่านที่สอง หอฉงโหลว สระเหยาฉือ หรือสะพานเทวะ เคาะด่านที่สาม ระดับขั้นเหล่านี้ล้วนถูกเปิดออกทั้งหมด ทำให้เขาครอบครองตบะที่ทัดเทียมกับขั้นทะยานฟ้าได้ในรวดเดียว!
นั่นคือผลึกแห่งภูมิปัญญาในยุคราชวงศ์ฉิน!
แม้แต่จู๋ฉานฉานก็ยังเอ่ยปากชมของวิเศษชุดนี้ไม่ขาดปาก
ยอดช่างฝีมือในยุคนั้นใช้ของวิเศษจำลองระดับขั้นต่างๆ ของผู้บำเพ็ญปราณ กระทั่งสามารถทำให้คนธรรมดาสามัญมีพลังระดับขั้นทะยานฟ้าได้ในชั่วพริบตา!
สวี่อิงกำกระบี่ในมือไว้แน่น เงยหน้าขึ้นมองศีรษะมังกรเทพที่อัดแน่นอยู่เบื้องหน้า
ด้านหลังของศีรษะมังกรเทพเหล่านั้น คือร่างอันใหญ่โตมโหฬารของเทพมังกรหลงเยวียนที่ดูราวกับเป็นแผ่นดินโบราณผืนหนึ่ง
เทพเจ้าองค์นี้ถูกสวี่อิงตัดศีรษะมังกรเทพไปหนึ่งหัว ความเจ็บปวดทำให้ศีรษะอื่นๆ ร้องโหยหวนไม่หยุด เสียงคำรามสั่นสะเทือนจนห้วงมิติสั่นไหว
ร่างกายของมันใหญ่โตเกินไป แม้จะมีศีรษะจำนวนมาก แต่พวกสวี่อิงนั้นเล็กกระจ้อยร่อยจนยากจะมองเห็นชัดเจน ทำให้มันต้องเสียเปรียบอย่างหนัก
ตอนนี้หลังจากตบหยวนชีจนถอยร่นไปแล้ว ศีรษะแต่ละหัวของมันก็เบิกตากว้าง ค้นหาร่องรอยของสวี่อิง จนในที่สุดก็พบตัว
สำหรับมันแล้ว สวี่อิงในเวลานี้เล็กจิ๋วราวกับฝุ่นผง ยากที่จะมองเห็นชัดเจน แต่โชคดีที่มันมีดวงตามากพอ เมื่อกางทัศนวิสัยแบบหลายมิติออก ก็สามารถจับตาทุกการเคลื่อนไหวของสวี่อิงได้จากทุกมุมมอง ทั้งหน้าหลังซ้ายขวา
"กบฏสวี่อิง!"
เสียงของเทพมังกรหลงเยวียนดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น สะท้านฟ้าสะเทือนดิน "ปีนั้น เจ้าตัดหัวของข้า ทำให้ร่างกายของข้าพิการ ไม่อาจหวนคืนสู่โลกแห่งวิถีสวรรค์ จนข้าต้องร่อนเร่ไปในสรรพจักรวาล!"
เหนือหัวไหล่ของมันคือแสงสว่างรูปใบเมเปิล ตรงนั้นเดิมทีควรจะมีศีรษะอยู่หนึ่งหัว ซึ่งเป็นศีรษะที่แท้จริงของมัน
ส่วนมังกรเทพที่งอกเงยออกมาจากหุบเขาเลือดเนื้อที่ปริแตกตรงแผ่นหลังนั้น ถือเป็นแขนขาของมัน ไม่ใช่ศีรษะที่แท้จริง มันมีชื่อว่าหลงเยวียน ก็เพราะแผ่นหลังปริแตกเป็นห้วงลึก (เยวียน) ซึ่งจะมีมังกรเทพจำนวนมากคลานออกมาจากข้างใน
ศีรษะของมันถูกสวี่อิงตัดขาดและทำลายไปในศึกที่ไท่อี๋เสี่ยวเสวียนเทียน!
มันรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด แต่ก็เพราะร่างกายที่พิการ จึงไม่อาจกลับคืนสู่โลกแห่งวิถีสวรรค์ ถูกวิถีสวรรค์ทอดทิ้งให้ร่อนเร่อยู่ในโลกมนุษย์
"ข้าแค้นนัก!"
มังกรเทพแต่ละตัวที่มุดออกมาจากแผ่นหลังของเทพมังกรหลงเยวียนเศร้าโศกเคียดแค้นสุดแสน ต่างพากันอ้าปากคำรามลั่น ร้องว่า "ข้าแค้นนัก! แค้นที่เจ้าทำให้ข้าต้องเผชิญกับฉากที่ถูกเจ้าตัดหัวอีกครั้งในไท่อี๋เสี่ยวเสวียนเทียน!"
ศีรษะอีกหัวของเทพมังกรหลงเยวียนพุ่งเข้ากัดสวี่อิง ศีรษะอื่นๆ เผยสีหน้าเศร้าโศกเจียนตาย ร้องตะโกนว่า "ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่เป็นร้อยกว่าครั้ง!"
ระฆังใหญ่ส่งเสียงหวีดหวิวขยายตัวใหญ่ขึ้น เสียงระฆังดังกังวานกึกก้อง พุ่งชนกับศีรษะมังกรนั้นจนกระเด็นถอยไป ทว่ามีศีรษะมังกรพุ่งเข้ามาอีกมากมาย เขาอันแหลมคมของมังกรพุ่งเข้าชน กระแทกระฆังใหญ่จนปลิวละลิ่วอย่างแรง!
"เดิมทีข้าอยู่สูงส่งเหนือใคร ได้รับการเคารพบูชาจากสรรพจักรวาล!"
ระฆังใหญ่ยังไม่ทันตั้งหลักได้ ก็มีศีรษะมังกรอื่นๆ พุ่งชนเข้ามา กระแทกมันจนปลิวไปปลิวมา ไม่มีโอกาสได้ตอบโต้เลยแม้แต่น้อย!
"ข้าไร้ซึ่งการเกิดแก่เจ็บตาย อายุยืนยาวเทียมฟ้า! ต่อให้เป็นเซียน ก็ยังใช้ชีวิตได้ไม่สำราญเท่าข้า!"
มันเอาระฆังใหญ่เป็นที่ระบายอารมณ์ ศีรษะแต่ละหัวพุ่งชนระฆังใหญ่ กระแทกจนประกายแสงสารพัดสีบนผิวระฆังไหลเวียน พริบตาต่อมาประกายแสงก็แตกสลาย ไม่อาจคงรูปไว้ได้เลย!
ศีรษะของมังกรเทพนับร้อยสิบตัวอัดแน่นอยู่เต็มท้องฟ้า ก้มมองลงมาและเอ่ยเป็นเสียงเดียวกันว่า "เดิมทีข้าสูงส่งเป็นถึงเทพเจ้า ควบคุมวิถีสวรรค์ ประทานรางวัลและลงทัณฑ์สรรพสัตว์! แต่เป็นเพราะเจ้า ข้าจึงต้องกลายมาเป็นสัตว์โลกที่สกปรกและต่ำต้อย!"
ระฆังใหญ่โกรธจัด กระตุ้นอานุภาพของตนอย่างเต็มกำลัง เสียงระฆังดังกึกก้อง ปากระฆังสั่นสะเทือน อานุภาพทำลายล้างฟ้าดินขยี้ห้วงมิติโดยรอบจนแหลกสลาย พร้อมกับเสียงระฆังดัง 'หง่าง' พุ่งเข้าโจมตีศีรษะมังกรหัวหนึ่ง!
เทพมังกรหลงเยวียนไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย หัวมังกรอีกสิบสามหัวยื่นเข้ามาพร้อมกัน อ้าปากคำรามลั่น พ่นพลังปะทะกับระฆังใหญ่!
ท้องฟ้าระหว่างหนึ่งระฆังกับสิบสี่หัวมังกรถูกทำลายจนแหลกละเอียด ความว่างเปล่าสูญสลายไป!
การปะทะพลังครั้งนี้ ระฆังใหญ่พ่ายแพ้ยับเยิน ถูกแรงกระแทกจากเสียงคำรามของศีรษะทั้งสิบกว่าหัวของเทพมังกรหลงเยวียนซัดจนปลิวว่อนราวกับใบไม้ร่วงหล่นท่ามกลางสายลม
ภายในใจมันสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด "ข้าคงเป็นระฆังไร้ค่า สู้เจ้างูโง่ยังไม่ได้เลย งูโง่นั่นยังพอยันขากับหลงเยวียนได้บ้าง ถึงแม้เขาจะไม่มีขาก็เถอะ"
มันรับมือกับศีรษะหนึ่งหัวของหลงเยวียนได้สบาย แต่พอต้องรับมือกับศีรษะมากมายขนาดนี้ ก็กลายเป็นตึงมือจนรับไม่ไหว
สวี่อิงกวักมือเรียก ระฆังใหญ่บินโซเซเข้ามา เอ่ยอย่างหดหู่ว่า "อาอิ้ง เจ้านี่ควบคุมวิถีสวรรค์ แข็งแกร่งเกินไปจริงๆ ข้าไม่ใช่คู่มือของวิถีสวรรค์เลย..."
สวี่อิงกล่าวเสียงเรียบ "ท่านระฆัง ท่านไม่ต้องเป็นฝ่ายโจมตี ท่านแค่คอยคุ้มครองข้าก็พอ ศึกนี้ ข้าจะลงมือเอง"
ระฆังใหญ่ใจเต้นระทึก เอ่ยว่า "ความมั่นใจระดับนี้ หรือว่าท่านอิงจะกลับมาแล้ว"
ปลายักษ์ตัวอื่นๆ พุ่งเข้ามา ศีรษะแต่ละหัวของหลงเยวียนทั้งฉีกทั้งกัดปลายักษ์เหล่านี้ ฆ่าไปได้สิบกว่าตัว ในที่สุดปลายักษ์ตัวอื่นๆ ก็ถูกฆ่าจนขวัญหนีดีฝ่อ ไม่กล้ามาแก้แค้นให้พวกพ้องอีก ต่างพากันดำดิ่งลงสู่มหาสมุทรของดวงดาวก๊าซ ซ่อนเร้นกายไป
หลงเยวียนแข็งแกร่งเกินไปแล้ว
แม้มันจะถูกโลกแห่งวิถีสวรรค์ขับไล่ออกมาเพราะถูกตัดหัวและร่างกายไม่สมประกอบ แต่ความแข็งแกร่งของมันก็ยังคงไม่ธรรมดา!
ในโลกมนุษย์ เรียกได้ว่าเป็นพลังที่บดขยี้ทุกสิ่ง ต่อให้เป็นเจียงฉีที่ถือกระบี่ลงทัณฑ์สวรรค์ ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน!
ศีรษะร้อยสิบหัวของหลงเยวียนจ้องมองสวี่อิง
เสียงของมันทุ้มต่ำลง เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย "เจ้ารู้ไหม ถึงแม้ข้าจะได้รับการเคารพบูชาจากพวกคนโง่เขลาในโลกหยวนติ่งเมื่ออยู่โลกเบื้องล่าง แต่ข้าก็ไม่มีความสุขเลย ข้าไม่มีหัวแล้ว ทำได้แค่เอาใบไม้มาแปะไว้ เจ้ารู้ไหม ข้าทำได้แค่เอาใบไม้มาแปะไว้ใบเดียวเท่านั้น!"
มังกรเทพเหล่านั้นเศร้าโศกเคียดแค้นอย่างบอกไม่ถูก "หากพวกสหายเก่ารู้ว่าข้าหลงเยวียนเอาใบไม้มาเสียบไว้ตรงที่ที่เคยเป็นหัว พวกมันจะต้องเยาะเย้ยข้าไม่หยุดแน่!"
สวี่อิงหัวเราะร่า เสียงดังกังวานดุจระฆังใหญ่ เอ่ยเสียงดังฟังชัดว่า "เยาะเย้ยเจ้าแบบนี้งั้นหรือ"
หลงเยวียนโกรธจัด
สวี่อิงตวัดกระบี่ ฟันราบไปหนึ่งดาบ ประกายกระบี่ราวกับเข้าสู่ดินแดนปรโลก ไร้สุ้มไร้เสียง
รังสีของกระบี่ลงทัณฑ์สวรรค์หายวับไปในทันที!
วินาทีต่อมา แสงสว่างรูปใบเมเปิลเหนือลำคอของเทพมังกรหลงเยวียนก็หักสะบั้นลง ถูกประกายกระบี่สายหนึ่งฟันจนร่วงหล่น!
"กระบวนท่าที่ข้าใช้ตัดหัวเจ้า คือกระบวนท่านี้ใช่หรือไม่" สวี่อิงเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบางๆ
เทพมังกรหลงเยวียนขนลุกซู่ มันถูกสวี่อิงตัดคอ ฟันหัวขาดด้วยกระบวนท่านี้แหละ!
การที่สวี่อิงใช้กระบวนท่านี้อีกครั้ง ทำให้มันอดไม่ได้ที่จะจมดิ่งลงสู่ความหวาดกลัวอย่างลึกซึ้ง!
หยวนชีหนังศีรษะชาหนึบ ร่างกายสั่นเทา ระฆังใหญ่ก็รู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าไหลทะลักไปทั่วร่าง ชาหนึบไปชั่วขณะ
"หรือว่า ท่านอิงจะตื่นขึ้นมาแล้ว"
หนึ่งระฆังหนึ่งงูคิดในใจ 'อาอิ้งในตอนนี้คืออาอิ้ง หรือว่าเป็นกระบี่ลงทัณฑ์สวรรค์หรือภาพลวงตาของเสี่ยวเสวียนเทียน ที่ปลุกท่านอิงให้ตื่นขึ้นมากันแน่'
หลงเยวียนโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที แผดเสียงคำรามว่า "หลายวันมานี้ ข้าคิดแต่จะแก้แค้นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน! ข้ารู้ว่าเจ้าร่วงหล่น ถูกผนึก ใช้ชีวิตอยู่มิสู้ตาย แต่นั่นมันยังไม่พอ!"
ศีรษะมังกรเหล่านั้นร้องตะโกนเป็นเสียงเดียวกันว่า "มันยังห่างไกลนัก! ต้องฆ่าเจ้าด้วยมือตัวเอง ถึงจะเรียกว่าการแก้แค้น! ถึงจะทำให้ข้าสัมผัสได้ถึงความสะใจ!"
แววตาของสวี่อิงสว่างวาบ กระบี่ลงทัณฑ์สวรรค์ในมือยิ่งทอแสงเจิดจ้า
มีดินแดนซีอี๋ของหุ่นทองคำสุสานหลวงเป็นรากฐาน มีระฆังใหญ่คอยคุ้มครองรอบกาย ใช่ว่าเขาจะไร้ซึ่งพลังในการต่อสู้เสียทีเดียว!
ในตอนนั้นเอง ต้นฝูซางที่บรรทุกผู้คนจากโลกในท้องปลามาเต็มต้น ก็บินออกมาจากท้องของปลายักษ์ตัวหนึ่ง มุ่งหน้าออกสู่นอกอวกาศ
จิตวิญญาณของเจียงฉียืนหยัดตระหง่านอยู่บนต้นฝูซาง ขับเคลื่อนต้นไม้วิเศษให้จากดวงดาวก๊าซไป
มังกรเทพสิบกว่าตัวพุ่งเข้าใส่เจียงฉี ร้องว่า "เจ้าปลอมตัวเป็นวิถีสวรรค์ แถมยังตัดแขนข้าไปข้างหนึ่ง ยังคิดจะหนีอีกหรือ"
ในที่สุดสวี่อิงก็คว้าโอกาสลงมือได้ ร่างพุ่งทะยานออกไป อานุภาพของกระบี่ลงทัณฑ์สวรรค์ระเบิดออก ประกายกระบี่พุ่งพรวด ชี้ตรงไปยังลำคอของมังกรเทพตัวหนึ่ง!
เทพมังกรหลงเยวียนไม่ใส่ใจ ร่างมังกรที่งอกออกมาจากร่างกายของมันมีมากพอ ต่อให้ถูกสวี่อิงฟันขาดไปสักตัว มันก็จะงอกกลับขึ้นมาใหม่ได้อีก
มันยอมทิ้งมังกรเทพไปตัวหนึ่ง เพื่อจะจัดการเจียงฉีให้จงได้!
ทว่า ประกายกระบี่จุดนั้นของกระบี่ลงทัณฑ์สวรรค์กลับสั่นไหวเบาๆ กลายเป็นประกายกระบี่นับไม่ถ้วน
ประกายกระบี่แตกแขนงออก ปกคลุมไปทั่วฟ้าดินในพริบตา กระบี่ลงทัณฑ์สวรรค์ราวกับเปลี่ยนจากกระบี่เล่มเดียว กลายเป็นประกายกระบี่ขนาดมหึมานับร้อยสิบสาย ฟันเข้าใส่ลำคอของมังกรเทพทุกตัวของหลงเยวียนพร้อมกัน!
หากเซวียอิ๋งอันอยู่ที่นี่และได้เห็นกระบวนท่านี้ จะต้องตกใจจนกระโดดโหยงอย่างแน่นอน
เพราะกระบวนท่านี้ คือวิชาสุดยอดของหลี่เซียวเค่อผู้เป็นอาจารย์ของเขา... หนึ่งกระบี่หมู่ดาวร่วงหล่นสู่ทางช้างเผือก!
ชื่อของกระบวนท่านี้เต็มไปด้วยความงดงามดุจบทกวีและภาพวาด เมื่อร่ายรำกระบวนท่า ประกายกระบี่จะแตกแขนงออก ราวกับดวงดาวระยิบระยับที่ร่วงหล่นลงสู่ทางช้างเผือก กลายเป็นปราณกระบี่เต็มท้องฟ้า
ความลับที่ไม่ถ่ายทอดให้ใครของหลี่เซียวเค่อ กลับมาปรากฏขึ้นอีกครั้งในมือของสวี่อิง!
สวี่อิงใช้กระบวนท่านี้ออกมา ความเชี่ยวชาญช่ำชองนั้น ไม่ด้อยไปกว่าเซวียอิ๋งอันเลยแม้แต่น้อย
เขาเพียงแค่เคยเห็นเซวียอิ๋งอันใช้กระบวนท่านี้ในเมืองศิลา ก็สามารถเข้าใจแก่นแท้ของกระบวนท่านี้ บรรลุวิชาสุดยอดของหลี่เซียวเค่อ หนึ่งกระบี่หมู่ดาวร่วงหล่นสู่ทางช้างเผือก!
หากเป็นอาวุธวิเศษที่ผู้บำเพ็ญปราณหลอมสร้างขึ้น เทพมังกรหลงเยวียนคงไม่ถึงกับต้องหลบหลีก แต่กระบี่ในมือของสวี่อิงคือกระบี่ลงทัณฑ์สวรรค์ มันจึงจำต้องหลบ
มันขยับร่าง หลบหลีกกระบวนท่ากระบี่ของสวี่อิง
ร่างกายของมันใหญ่เกินไป การเคลื่อนไหวจึงค่อนข้างไม่สะดวก ยังคงมีมังกรเทพจำนวนไม่น้อยที่ถูกประกายกระบี่ของสวี่อิงกระแทกจนคอหัก
ศีรษะมังกรขนาดมหึมาแต่ละหัวส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา กลิ้งม้วนตลบราวกับดวงดาวแต่ละดวง ร่วงหล่นลงสู่ชั้นบรรยากาศของดวงดาวก๊าซ กลายเป็นแสงไฟแต่ละสายพุ่งตกลงสู่มหาสมุทร
อีกด้านหนึ่ง เทพมังกรหลงเยวียนชูแขนข้างเดียวที่เหลืออยู่ขึ้น ชกหมัดเข้ามา ได้ยินเพียงเสียงดังลั่น 'เปรี้ยง' สวี่อิงพร้อมทั้งระฆัง ถูกซัดกระเด็นไปไกลนับหมื่นลี้!
กำแพงแสงชั้นแล้วชั้นเล่าบนผิวระฆังใหญ่แตกสลายอย่างต่อเนื่อง แล้วก็ก่อตัวขึ้นใหม่อย่างต่อเนื่อง พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะต้านทานอานุภาพหมัดนี้ของเทพมังกรหลงเยวียน เพื่อปกป้องความปลอดภัยของสวี่อิง
แต่อานุภาพของหมัดนี้รุนแรงกว่าการโจมตีของมังกรเทพเหล่านั้นมากนัก ปากระฆังของมันถูกหมัดนี้ทุบจนเสียทรง!
ระฆังใหญ่ฝืนทนรับไว้ อาศัยการสั่นสะเทือนของเสียงระฆังสลายอานุภาพของหมัดนี้ ร้องว่า "ท่านอิง ไม่ต้องห่วงข้า ข้ารับไหว!"
สวี่อิงส่งเสียงร้องคำรามยาวกู่ก้อง ทันใดนั้นก็ซัดกระบี่ลงทัณฑ์สวรรค์ขึ้น ประกายกระบี่พันธนาการรอบกาย กลายเป็นเสาปราณกระบี่ขนาดมหึมา กวาดล้างออกไป ฟันคอของมังกรเทพที่พุ่งเข้ามาขาดสะบั้นไปทีละตัว!
เทพเจ้าคือร่างจำแลงของวิถีสวรรค์ บนผิวหนังเต็มไปด้วยอักขระวิถีสวรรค์ แข็งแกร่งไม่อาจทำลายได้ ของวิเศษใดๆ ในโลกมนุษย์ล้วนไม่อาจสร้างรอยขีดข่วน
ทว่าอักขระวิถีสวรรค์ที่ปกคลุมทั่วร่างของหลงเยวียน ในสายตาของสวี่อิง กลับเต็มไปด้วยช่องโหว่ไปหมด!
กระบี่ลงทัณฑ์สวรรค์ในมือเขาพาดผ่านไปที่ใด ศีรษะแต่ละหัวของหลงเยวียนก็ถูกฟันร่วงหล่น เทพเจ้าองค์นั้นคำรามอย่างหมดหนทาง ในห้วงลึกแห่งเลือดเนื้อที่ปริแตกตรงแผ่นหลัง มีมังกรเทพคลานออกมามากขึ้น พุ่งเข้าใส่สวี่อิง!
มังกรเทพคำรามลั่น แรงปะทะที่ทำลายล้างทุกสรรพสิ่งจู่โจมเข้ามา ระฆังใหญ่สั่นสะเทือนอย่างเอาเป็นเอาตาย เพื่อต้านทานกับเสียงคำรามนั้น
ขณะเดียวกัน หลงเยวียนก็ทุบหมัดลงมาอีกครั้ง ตวาดลั่น "ระฆังผุๆ ใบเดียว จะคุ้มครองเจ้าไปได้นานแค่ไหน"
ระฆังใหญ่ฝืนรับหมัดนี้ ปากระฆังถูกทุบจนบุบบี้ ผนังระฆังปรากฏรอยร้าวขึ้นเป็นสายๆ
มันยังคงไม่ถอยร่น ดื้อรั้นเฝ้าอยู่เหนือศีรษะของสวี่อิง
หลงเยวียนชกหมัดเข้ามาอีกครั้ง ตวาดลั่น "ของไร้ค่าเกะกะลูกตา!"
ตอนนั้นเอง กระบี่เล่มหนึ่งก็บินเข้ามา ประกายกระบี่ตวัดขึ้น ฟันแขนของมันขาดสะบั้นถึงหัวไหล่!
สวี่อิงตวัดกระบี่ หัวเราะเสียงดังยาวนาน "ราชครูเจียงตัดแขนเจ้าได้ แล้วข้าจะตัดไม่ได้หรือ"
เทพมังกรหลงเยวียนชะงักงัน มังกรเทพแต่ละตัวอ้าปากคำรามลั่น!
ท่ามกลางเสียงคำราม ระฆังใหญ่ถูกซัดกระเด็น ด้านหลังสวี่อิง ของวิเศษชุดดินแดนซีอี๋นั้นแตกสลายเป็นชิ้นๆ !
เมื่อไม่มีการคุ้มครองจากระฆังใหญ่ ไม่มีของวิเศษชุดดินแดนซีอี๋ สวี่อิงในตอนนี้ ก็เปรียบเสมือนไข่ในรังที่พลิกคว่ำ อาจถูกซัดจนแหลกละเอียดเป็นผุยผงได้ทุกเมื่อ!
ทันใดนั้น รากไม้เส้นหนึ่งก็พุ่งมาจากแดนไกล ม้วนรัดตัวสวี่อิงไว้ แล้วดึงกลับไปเสียงดัง 'พรึ่บ' ช่วยชีวิตสวี่อิงไปได้ในวินาทีความเป็นความตาย!
เทพมังกรหลงเยวียนไร้หัวไร้มือ เหลือเพียงมังกรเทพที่มุดออกมาจากแผ่นหลัง ในจังหวะนี้กลับไม่อาจขัดขวางเจียงฉีไม่ให้ช่วยสวี่อิงไปได้ จึงโกรธจัดเป็นฟืนเป็นไฟ วิ่งห้อตะบึงไล่ตามต้นฝูซางไป!
บนต้นฝูซาง รากไม้เส้นหนึ่งลอยมา วางร่างของสวี่อิงที่บาดเจ็บสาหัสไปทั้งตัวลงอย่างช้าๆ
สวี่อิงเลือดไหลออกทางตา หู จมูก และปาก หมดสติไป
เจียงฉีคว้ากระบี่ลงทัณฑ์สวรรค์ขึ้นมา เอ่ยเสียงแผ่วเบา "ให้ข้าจัดการเองเถอะ หลังจบศึกนี้ ข้าอาจจะไม่ได้ตอบแทนบุญคุณที่โจวเทียนจื่อทรงเห็นคุณค่าในตัวข้าแล้ว..."
ทันใดนั้น มือที่โชกไปด้วยเลือดข้างหนึ่งก็คว้าข้อมือเขาไว้ จับแน่นอย่างมีพลัง
เจียงฉีประหลาดใจ หันไปมองสวี่อิง ก็เห็นเด็กหนุ่มที่เมื่อครู่ยังสลบไสลไม่ได้สติลืมตาขึ้น แววตาสว่างไสว น้ำเสียงก็หลุดพ้นจากความเยาว์วัยในอดีต กลายเป็นทุ้มต่ำและหนักแน่น
"ข้าเอง!"
เขาแย่งกระบี่ลงทัณฑ์สวรรค์กลับคืนมาจากมือของเจียงฉี แล้วค่อยๆ ยืนขึ้น
เจียงฉีสังเกตเห็นว่า หน้าผากของเด็กหนุ่มที่บาดเจ็บสาหัสผู้นี้ถูกโจมตีตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ ปรากฏเป็นรอยแผลเป็นรูปสายฟ้าขึ้นมา
ในรอยแผลเป็นนั้น มีประกายไฟแลบแปลบปลาบดังเปรี๊ยะๆ
