“กู้สิงเป็นคนดัดแปลงเหรอ?”
พอเห็นชื่อในช่อง “ดัดแปลง” คนที่นั่งอยู่ในฮอลล์ของเหล่านักร้องก็พากันหันข้ามองกู้สิง ส่วนคนดูใต้เวทีก็สังเกตเห็นเหมือนกันว่า
“อุ๊ย?”
“กู้สิงเป็นคนดัดแปลงเหรอ?”
“มาฟังกันหน่อยว่าดัดแปลงแล้วเป็นยังไงบ้าง”
ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบของผู้ชมด้านล่าง เสียงร้องของลั่วหนิงก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบาในทันที ภาพบรรยากาศค่ำคืนฝนพรำอันเงียบเหงาก็ถูกขีดเขียนขึ้นมาในหัวผู้ฟังทันใด
“ฝนพรำลมพัดซึมลึกไปทั่วถนนยามโพล้เพล้ ปาดหยาดฝนออกจากดวงตาแล้วเงยหน้าขึ้นมองอย่างไร้เหตุผล มองไปยังแสงไฟยามค่ำคืนที่โดดเดี่ยว นั่นคือความทรงจำอันแสนเจ็บปวด”
หลังเวทีนักร้อง
เฉินหลิงซูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าวิธีร้องของเพื่อนสนิทเหมือนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอนึกถึงวิธีเปล่งเสียงตอนที่ลั่วหนิงเคยร้องเพลง 《ใต้ทะเล》 เมื่อก่อน ดูเหมือนจะมีส่วนคล้ายกับวันนี้อยู่บ้าง แต่ก็มีหลายจุดที่ต่างออกไป เช่น คราวนี้ใช้เทคนิคเสียงผสมและเสียงก้องในโพรงจมูกมากขึ้น เห็นได้ชัดว่าเป็นผลจากการที่กู้สิงลงมือช่วยปรับให้ลั่วหนิง
พูดกันตามตรง
หลังจากถูกกู้สิงช่วยปรับเพียงรอบเดียว เสียงของลั่วหนิงก็มีเอกลักษณ์โดดเด่นขึ้นมาทันที จนเฉินหลิงซูรู้สึกว่าเพื่อนสนิทของตนเหมือนกำลังค่อยๆ ก่อตัวสไตล์การร้องพิเศษที่เป็นของตัวเองโดยเฉพาะ
ส่วนเรื่องการเรียบเรียง
เพื่อให้รู้ให้ชัดว่ากู้สิงเอาความมั่นใจจากไหนมาพนันกับตัวเอง ช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้เฉินหลิงซูเลยตั้งใจฟังเพลง 《ชอบเธอ》 หลายรอบมาก ฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ค่อยๆ ศึกษาไปทีละส่วน ดังนั้นเธอจึงจับได้ทันทีว่าฉบับของกู้สิงต่างจากต้นฉบับตรงไหนบ้าง
ต้นฉบับใช้กีตาร์ไฟฟ้าเป็นตัวนำหลัก
เครื่องดนตรีที่ประกอบกันจะออกแนวร็อก มีเบส กลอง แล้วก็คีย์บอร์ดแทรกเป็นระยะ ให้ความรู้สึกเป็นดนตรีแบบวงเต็มรูปแบบมาก ถ้าเอามาอยู่ในวงการเพลงยุคนี้อาจจะดูออกแนวย้อนยุคนิดหน่อย
ส่วนฉบับดัดแปลงของกู้สิงนั้น
ใช้เปียโนที่มีความโมเดิร์นกว่ามาเป็นตัวนำหลักและเป็นเส้นเรื่องของการบรรเลง เสียงเปียโนใสกระจ่าง เส้นทำนองถูกดันให้เด่นชัด ทำให้บรรยากาศสดๆ บนเวทีที่ถ่ายทอดออกมาแข็งแรงกว่าต้นฉบับอย่างไม่ต้องสงสัย ยังไงก็ต้องคำนึงถึงองค์ประกอบของการแข่งดนตรีสดด้วยอยู่แล้ว
มีเสน่ห์ใช้ได้ทีเดียว
เฉินหลิงซูให้คำวิจารณ์กับการดัดแปลงของกู้สิงในใจ ขณะเดียวกันเสียงร้องของลั่วหนิงก็ยังคงดำเนินต่อไปข้างหู
“ความคิดถึงนับไม่ถ้วนพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ รอยยิ้มแสนสุขเมื่อวันวานยังคงติดอยู่บนใบหน้า ขอให้เธอในตอนนี้พอจะรู้บ้างไหม ว่านี่คือคำพูดจากใจจริงของฉัน”
เฉินหลิงซูเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
ตอนนี้ลั่วหนิงร้องมาถึงท่อนฮุกสุดคลาสสิกแล้ว
“ชอบเธอ ดวงตาคู่นั้นที่ชวนหลงใหล เสียงหัวเราะของเธอยิ่งน่าหลงใหล อยากจะได้ลูบไล้เบาๆ อีกสักครั้ง บนใบหน้าอันน่ารักนั้น จับมือกันแล้วเพ้อฝันเหมือนเมื่อคืนวาน ที่เธอกับฉันอยู่ด้วยกัน”
มีเสียงปรบมือดังขึ้นใต้เวที
ผู้ชมส่วนใหญ่ในฮอลล์สด ทำไม่ได้เหมือนเฉินหลิงซูที่จะค่อยๆ วิเคราะห์อย่างลึกลงไปจากมุมมองการเรียบเรียงว่าเพลงนี้ต่างจากต้นฉบับตรงไหนกันแน่ ทุกคนแค่รู้สึกอย่างซื่อๆ ตรงไปตรงมาว่า เวอร์ชันคัฟเวอร์ของลั่วหนิงเพราะมาก เหมือนเธอร้องออกมาพร้อมกลิ่นอายแบบที่เป็นของตัวเองคนเดียว
“เพราะมากเลย!”
“ดีมากๆ เลยนะ!”
“เสียงของลั่วหนิงมีมิติสุดๆ!”
“ถึงจะเป็นเพลงคลาสสิกเก่าๆ ของเฉินจื่ออวี้ แต่พอถูกกู้สิงดัดแปลงแล้ว มันให้ความรู้สึกเหมือนเรากำลังฟังเพลงใหม่เลย ทั้งแปลกหูทั้งคุ้นหูในเวลาเดียวกัน”
คนดูพากันกระซิบวิจารณ์กันเบาๆ
ขณะเดียวกัน ในฮอลล์ของเหล่านักร้อง กู้สิงก็กำลังจ้องติดตามการแสดงของลั่วหนิงผ่านจอมอนิเตอร์ตลอดเวลา ตอนนี้เอาเข้าจริงยังพูดไม่ได้ว่าผลลัพธ์บนเวทีถึงขั้น “ระเบิดเวที” อะไรขนาดนั้น แต่ดูออกชัดเจนว่าคนดูยอมรับการดัดแปลงครั้งนี้สูงมาก สีหน้าของทุกคนบอกเลยว่าพวกเขาตั้งใจฟังกันสุดๆ
แล้วในจังหวะนั้นเอง
เสียงของเฉินหลิงซูที่ปนแววล้อเลียนเล็กน้อยก็ดังขึ้นข้างหูเขา “ถ้าอยากชนะฉันล่ะก็ แค่ระดับนี้ยังไม่พอนะคะ”
กู้สิงหันไปมองเฉินหลิงซู
ใต้แสงไฟ ผิวของเฉินหลิงซูขาวผ่องราวเครื่องลายคราม ใบหน้าก็ละเอียดอ่อนมองแล้วเพลินตา มุมปากยกยิ้มเป็นเส้นโค้งสวยงาม เพราะทั้งคู่กำลังนั่งชิดกัน กู้สิงจึงมองเห็นขนตายาวเป็นแพของเธอได้อย่างชัดเจน รวมถึงรอยยิ้มที่ซ่อนอยู่ในดวงตาคู่นั้นด้วย
“เฮ้อ”
กู้สิงแกล้งถอนหายใจอย่างห่อเหี่ยว ทำเสียงเหมือนมาขอเจรจา “ถ้าผมแพ้นี่ ไม่ต้องดื่มน้ำล้างเท้าคุณได้ไหม?”
ยอมถอยแล้วเหรอ?
เฉินหลิงซูยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มสวยงาม “เมื่อกี้ใครบางคนพูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าความฝันน่ะยังไงก็ต้องมีไว้ก่อนล่ะคะ?”
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
พอเห็นกู้สิงทำท่าเหมือนยอมก้มหัวยอมแพ้แบบนี้ อารมณ์ของเฉินหลิงซูกลับดีเป็นพิเศษ เธอเอนหลังนั่งอย่างผ่อนคลายแล้วแซวเขาเสียงเฉียบคม “แค่นี้ก็เลิกมีความฝันแล้วเหรอคะ?”
กู้สิงทำหน้าเหมือนห่อเหี่ยวสิ้นหวัง
แน่นอนว่าปฏิกิริยาแบบนี้เขาเล่นละครล้วนๆ ลั่วหนิงเพิ่งร้องจบท่อนฮุกกับท่อนรองรอบแรก บรรยากาศในฮอลล์ยังไม่ได้ “ระเบิด” อะไรมากมายอยู่แล้ว เพราะเวอร์ชัน 《ชอบเธอ》 ของเติ้งจื่อฉี ตั้งใจให้รอบแรกเป็นการปูพื้น เดิมทีจึงไม่ได้เน้นให้โหมอารมณ์แรงตั้งแต่ต้น
ดนตรีจำเป็นต้องมีลำดับก่อนหลัง มีจุดนำจุดรอง
ถ้าเปิดมาด้วยการดัดแปลงแบบโหมสุดตัวตั้งแต่ต้น ทีหลังจะประคองไม่อยู่ พอไม่มีอะไรอัปเลเวลต่อก็จะทำให้ไหลตกฮวบ ดังนั้นในเพลงเวอร์ชันดัดแปลงนี้ ท่อนแรกจึงออกสตาร์ตแบบเบาสบาย จุดประสงค์หลักคือให้ผู้ชมค่อยๆ ปรับตัวกับสไตล์การดัดแปลงแบบนี้ จะได้ไม่รู้สึกว่าความต่างมันแรงเกินไปตั้งแต่แรก ฟังแล้วแปลกหูจนเกิดความรู้สึกต่อต้านที่ไม่จำเป็นขึ้นมา
การดัดแปลงเพลง ไม่ใช่การจับมาปู้ยี่ปู้ยำมั่วๆ ซะหน่อย!
แต่เอาจริงๆ กู้สิงก็เข้าใจได้ว่า ทำไมเฉินหลิงซูถึงเลือกจะ “เปิดแชมเปญฉลองล่วงหน้าตั้งแต่กลางรายการ” เพราะเวทีของเธอคืนนี้มันระเบิดจริงๆ
เมื่อเทียบกันแล้ว
การร้องของลั่วหนิงจนถึงตอนนี้ยังไปไม่ถึงระดับเดียวกัน อยู่ในระยะที่ยังห่างไม่น้อย ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ เฉินหลิงซูจะรู้สึกว่าตัวเองชนะชัวร์ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติดี
แต่สิ่งที่กู้สิงไม่รู้ก็คือ
เหตุผลที่เฉินหลิงซูยึดติดกับผลแพ้ชนะคืนนี้มากเป็นพิเศษ แท้จริงแล้วยังมีอีกสาเหตุหนึ่งที่เธอไม่ค่อยบอกใคร นั่นคือในใจเธอ ยังติดค้างเรื่องตอนแข่ง《ช่วงจ้าวอิ่ง》ที่ตัวเองแพ้ให้ลั่วหนิงอยู่ตลอดเวลา
ทว่า
คนที่เฉินหลิงซูคาใจ ไม่ใช่ลั่วหนิงที่สอยตำแหน่งแชมป์ไปครอง แต่กลับเป็น “ผู้อยู่เบื้องหลัง” คนสำคัญที่สุดที่ช่วยให้เพื่อนรักของเธอคว้าแชมป์
กู้สิง!
ทั้งเพลง 《ชอบเธอ》 ครั้งนี้ และเวทีรอบชิงวันนั้น เหมือนกันตรงที่ล้วนเป็นผลงานเรียบเรียงที่กู้สิงทำให้ลั่วหนิงทั้งหมด ราวกับเป็นโชคชะตาบางอย่างหมุนกลับมาอีกครั้ง เพราะอย่างนี้เฉินหลิงซูถึงมองการแข่งขันรอบนี้ ว่าเป็น “ศึกล้างแค้น” ของตัวเอง
บนเวที
ลั่วหนิงยังร้องอย่างทุ่มเทเต็มที่ “ครั้งนั้นตัวฉันผู้เต็มเปี่ยมด้วยความฝันเคยบุ่มบ่ามแค่ไหน เคยโทษว่าการรักกับเธอนั้นช่างยากที่จะมีอิสระ หวังว่าในตอนนี้เธอคงพอจะเข้าใจ ว่านี่คือคำพูดจากใจจริง ฉันชอบเธอ ดวงตาคู่นั้นช่างน่าหลงใหล……”
ท่อนฮุกที่สองกำลังจะมาถึง
การเรียบเรียงยิ่งแน่นและหลากหลายขึ้น เสียงของลั่วหนิงก็ไต่สูงขึ้นไปอีก เอฟเฟกต์บนเวทีเริ่มไต่ระดับ ผู้ชมในฮอลล์ค่อยๆ อินตาม เริ่มตื่นเต้นกันมากขึ้นเรื่อยๆ
“เพราะจัง!”
“ดัดแปลงได้ดีมากเลยนะ!”
“ฟังมาถึงตรงนี้ ฉันพอเดาอันดับคืนนี้ได้คร่าวๆ แล้วล่ะ ที่หนึ่งเฉินหลิงซูนี่ไม่ต้องลุ้นเลย ส่วนที่สองเดาว่าน่าจะเป็นเพลง 《ชอบเธอ》 ของลั่วหนิงนี่แหละ”
“เห็นด้วย!”
“ฉันว่าผลงานของกู้สิงเพลง 《วันนี้ของปีหน้า》 น่าจะได้ที่สามนะ ยังไงเนื้อร้องที่เขาดัดแปลงก็มีเสน่ห์มากจริงๆ”
“อือๆ”
เสียงถกเถียงวิจารณ์ของคนดูดังเซ็งแซ่ การให้คะแนนในใจของทุกคนที่มีต่อเวอร์ชันดัดแปลง 《ชอบเธอ》 ขยับขึ้นไปอีกระดับ แต่ก็ยังไม่มีใครรู้ตัวเลยว่า โชว์เด็ดจริงๆ เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง พอช่วงปูพื้นทั้งหมดจบลง “ไคลแมกซ์ที่แท้จริง” ของเพลงนี้ก็มาถึง
“ในทุกค่ำคืนฉันเดินเดียวดาย
“ล่องลอยไปเรื่อย
“เดียวดายแสนเย็นชา
“Whoaohoh
พร้อมๆ กับเสียงสูงที่ถูกลากยาวขึ้นอย่างกะทันหัน การก้องสะท้อนในทรวงอกของลั่วหนิงถูกเปิดออกเต็มที่ เหมือนพรสวรรค์เรื่องเสียงผสมระดับสุดยอดถูกเร่งเปิดจนสุด ในชั่วพริบตา เสียงของเธอราวกับก้อนหินมหึมาที่ถูกเหวี่ยงลงทะเลสาบอันเงียบสงบ แล้วระเบิดตูมทะลวงแนวป้องกันทางการได้ยินที่ปูไว้ด้วยสองท่อนแรกของเพลงไปในทันที
ครืน!
เสียงสายเครื่องสายโหมกระหน่ำราวสายน้ำตก เสียงกีตาร์ไฟฟ้าที่แฝงความดิบกระชากใจ ผสมกับจังหวะกลองที่กระหน่ำฟาดรัวลงตรงกลางอกของทุกคนอย่างจัง
“ตลอดมาเคยต่อสู้เพื่อตัวเองเสมอ
“ไม่เคยรู้เลยว่า
“ความ! เจ็บ! ปวด! ของเธอ!”
ทุกโน้ตเสียงสูงของลั่วหนิงถูกขับเน้นด้วยจังหวะกลองที่ถี่รัว เครื่องดนตรีทุกชิ้นหลอมรวมเข้าด้วยกัน ราวกับสายน้ำเล็กน้อยนับพันสายรวมตัวกันไหลเชี่ยวลงสู่ท้องทะเลเดียวกัน
“ฉันชอบเธอ
“ดวงตาคู่นั้นช่างน่าหลงใหล
“เสียงหัวเราะยิ่งชวนให้หลงใหล
“หวังว่าจะได้
“ลูบไล้เบาๆ
“บนใบหน้าอันแสนงดงามของเธอ
“กุมมือกันแล้วเพ้อฝัน”
“เหมือนเมื่อวาน
“ที่มีเธออยู่กับฉัน
รูม่านตาของเฉินหลิงซูหดตัววูบ!
คนดูตั้งตัวไม่ทัน บรรดานักร้องก็ตั้งตัวไม่ทัน ทุกคนทำหน้าตกตะลึงคาดไม่ถึง ไม่คิดเลยว่าจุดระเบิดของเพลงนี้จะมาอยู่ตรงนี้ ช่วงปูพื้นทั้งหมดระเบิดออกในชั่วขณะนี้เอง!
“โอ โอ โอ โอ โอ ”
เสียงซินธิไซเซอร์พุ่งทะลุโสตประสาท แต่ก็ยังไม่อาจกลบพลังเสียงของลั่วหนิงได้ บนเวทีตอนนี้เธอส่องประกายเจิดจ้า ราวกับดีว่าบนเวทีที่มีกล่องเสียงเหล็ก ไม่ต้องพึ่งเนื้อร้องก็สามารถคุมบรรยากาศทั้งฮอลล์ได้อยู่หมัด:
“โอ โอ โอ โอ โอ ”
“โอ โอ โอ โอ โอ ”
“โอ โอ โอ โอ โอ ”
กู้สิงหันไปกระพริบตาให้เฉินหลิงซูหนึ่งที จากนั้นก็ฮัมคลอตามเสียงของลั่วหนิงเบาๆ ว่า
“โอ โอ โอ โอ โอ ”
“โอ โอ โอ โอ โอ ”
“โอ โอ โอ โอ โอ ”
ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องมีเนื้อร้องแล้ว แม้แต่การเปลี่ยนคีย์ก็ยังไม่จำเป็น ช่วงปูพื้นทั้งหมดก่อนหน้านี้บรรลุเป้าหมายในจังหวะนี้เอง ทั้งที่ลั่วหนิงเอาแต่ร้องซ้ำอยู่ว่า “โอ โอ โอ โอ โอ ” แต่ผู้ชมกลับไม่รู้สึกว่าจืดชืดหรือซ้ำซากเลยสักนิด ทุกคนดื่มด่ำอยู่ในนั้น
“ฉันฟังลั่วหนิงร้อง ‘โอ’ ได้ทั้งวันเลย!”
นี่คือความรู้สึกที่ชัดเจนที่สุดของผู้ชมในตอนนี้ ถึงขั้นมีคนดูบางส่วนฮัมตามลั่วหนิงไปด้วย ร้องคลอตามท่อนปิดต้นฉบับใหม่ที่แต่งเพิ่มขึ้นมานี้:
“โอ โอ โอ โอ โอ ”
“โอ โอ โอ โอ โอ ”
จนกระทั่งการร้องซ้ำครั้งที่สิบ อารมณ์ที่ดนตรีบ่มเพาะไว้ก็ไต่ถึงจุดสูงสุดใหม่ แล้วเครื่องดนตรีทุกชิ้น ไม่ว่าจะเป็นสายเครื่องสาย กีตาร์ กลอง หรือเบส ก็พร้อมใจกัน “ตัดจบ” หยุดลงในพริบตา!
“โอ โอ โอ โอ โอ ”
ท่ามกลางเสียงเปียโนที่ค่อยๆ เบาลง เสียงของลั่วหนิงยังอาบไว้ด้วยความกังวานยืดยาวค่อยๆ จางหายไป ไม่นานจากนั้น เสียงปรบมือกับเสียงกรีดร้องราวระเบิดก็ถาโถมเข้ามาเหมือนภูเขาถล่มทะเลซัด กลบท่วมสตูดิโอถ่ายทอดสดทั้งฮอลล์จนมิด!
