เมิ่งเหอเจ๋อถือใบบัวกำลังจะกลับ แต่ใครจะคาดคิดว่ามีมือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากด้านข้าง พุ่งตรงเข้าแทงกลางฝ่ามือของเขาประดุจกระบี่คมกริบ
เงาร่างคนจากทุกทิศทุกทางพุ่งพล่านวุ่นวาย พุ่งชนสะเปะสะปะ ต่างก็มุ่งหน้ามายังใบบัวในมือของเขา
เมิ่งเหอเจ๋อประหลาดใจในใจ ก้านบัวในทะเลสาบมีเป็นดง ใต้รากก็มีโคลนตมตั้งมากมาย ทำไมพวกเจ้าถึงต้องมาแย่งของข้าด้วย?
เมื่อนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้คนพวกนี้หัวเราะเยาะว่า "ศิษย์สายนอกก็มาเที่ยวทะเลสาบด้วย" เขาจึงคิดว่าอีกฝ่ายจงใจเป็นศัตรูและหยอกล้อเขา ด้วยความโกรธแค้นจึงโคจรพลังวิญญาณทั่วร่าง เคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่งขึ้น ทิ้งไว้เพียงภาพติดตาเป็นสาย
คลื่นน้ำบนทะเลสาบซัดสาดรุนแรง บัวแรกแย้มราวกับถูกพายุฝนโหมกระหน่ำทำลาย
ผู้คนรู้สึกเพียงสายลมกระโชกวูบผ่านหน้า ศิษย์สายนอกที่แย่งชิงดอกบัวผู้นั้นก็ไปปรากฏตัวอยู่ที่อื่นแล้ว ในระหว่างที่ล้อมสกัด บางครั้งก็ยั้งตัวไม่ทัน คนสองสามคนชนกันอย่างจังและร่วงตกลงไปในทะเลสาบดังตูม
โผล่พ้นน้ำขึ้นมาก็เต็มไปด้วยโคลนตมทั่วร่าง
พวกเขาล้วนมาจากตระกูลสูงส่ง ต่อให้ต่อสู้กันก็มีแต่สาดกระเซ็นไปด้วยเลือด เคยเปื้อนโคลนเต็มตัวแบบนี้เสียที่ไหน?
เมื่อได้ยินผู้บำเพ็ญเพียรหญิงริมฝั่งส่งเสียงเชียร์เด็กหนุ่มผู้นั้น ด้วยความตกใจและโกรธแค้น บางคนถึงกับลืมกฎการประลอง ต่างพากันเรียกของวิเศษออกมาโจมตีใส่เด็กหนุ่ม
เมิ่งเหอเจ๋อรู้ว่าตบะของตนเองด้อยกว่าเล็กน้อย จึงไม่เข้าปะทะตรงๆ อาศัยเพียงการหลบหลีกเพื่อให้คนเหล่านั้นชนกันเอง แต่ของวิเศษพุ่งเข้ามาอย่างดุดัน ปลายเท้าของเขาแตะขอบใบบัวเบาๆ ร่างกายก็พุ่งทะยานสูงขึ้นอีกครั้ง หมายจะตีฝ่าวงล้อมขึ้นไปด้านบน กระโดดไปยังหลังคาศาลากลางทะเลสาบ
ผู้บำเพ็ญเพียรริมทะเลสาบที่กำลังจูงสัตว์วิเศษ วาดภาพเขียนอักษร แต่งบทกวี หรือแลกเปลี่ยนโอสถ ต่างก็หยุดชะงักลงตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ ถูกการต่อสู้บนทะเลสาบดึงดูดความสนใจไปจนหมด พากันจ้องเขม็งไปที่กลางทะเลสาบ
เมื่อเห็นเด็กหนุ่มพลิกแพลงรับมืออย่างปราดเปรียว ใช้ความน้อยสู้ความมาก ใช้ความอ่อนแอกว่าเอาชนะความแข็งแกร่งกว่าได้อย่างแยบยล ก็อดไม่ได้ที่จะโห่ร้องชื่นชม:
"คนผู้นี้คือใครกัน?"
"สำนักหัวเวยมีวิชาตัวเบาร้ายกาจปานนี้ตั้งแต่เมื่อใด!"
เมื่อเห็นเด็กหนุ่มยืมแรงกระโดดไปยังชายคาศาลา บัณฑิตจากชิงหยาก็ร้องขึ้นว่า:
"แย่แล้ว! ศิษย์พี่จื่อเย่กำลังสนทนาธรรมกับผู้อื่นอยู่ในศาลา!"
"ศิษย์พี่ใกล้จะทะลวงระดับแล้ว ระวังอย่าให้ไปรบกวน!"
ภายในศาลาริมน้ำ เหล่าเด็กสาวส่งเสียงเชียร์วิชาตัวเบาอันงดงามของเด็กหนุ่มเก็บดอกบัวโดยสัญชาตญาณ ร้องจบถึงเพิ่งเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ ใบหน้าจึงเจื่อนลง
เฟิงจื่ออีได้สติกลับมา นางแค่นเสียงหัวเราะใส่เฉินหงจู๋ "หากเจ้าอยากส่งศิษย์สายนอกออกรบ ก็ให้เขามาตรงๆ เลยก็ได้ ไม่เห็นต้องมาอวดเก่งแบบนี้เลย ทำไมล่ะ นี่จะแสดงให้เห็นว่าศิษย์ตัวเล็กๆ ของสำนักหัวเวยโผล่มากลางคัน ก็สามารถเอาชนะพวกเราทุกคนได้งั้นหรือ?"
นางถึงกับคิดว่าเป็นเฉินหงจู๋ที่จงใจจัดฉาก เพื่อแก้แค้นที่นางพูดจาเยาะเย้ยศิษย์สายนอกของสำนักหัวเวยก่อนหน้านี้
ตอนที่เฉินหงจู๋จำเมิ่งเหอเจ๋อได้ ในใจนางก็ตกใจเช่นกัน
สายตามองไล่ตามเส้นทางที่เมิ่งเหอเจ๋อจากมา ก็เห็นซ่งเฉียนจียืนนิ่งอยู่ริมทะเลสาบ เอามือไพล่หลังหันหน้าเข้าหาแสงอาทิตย์อัสดงเพียงลำพังจริงๆ
ที่แท้ศิษย์สายนอกสองคนที่ถูกหัวเราะเยาะเมื่อครู่ ก็คือพวกเขาสองคนนี่เอง
หรือว่าซ่งเฉียนจีจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับความโกรธนี้ ถึงได้ส่งเมิ่งเหอเจ๋อมาลงมือแย่งดอกบัว?
เมิ่งเหอเจ๋อยังไม่ทันเหยียบลงบนชายคาศาลา จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลขุมหนึ่งทะลักออกมาจากในศาลา คล้ายกับกำแพงเหล็กพุ่งเข้าใส่หน้า แต่ทว่าครั้งนี้เขาพุ่งมาอย่างรวดเร็วที่สุด ลูกธนูหลุดจากแล่ง น้ำหกลงพื้นยากจะเก็บคืน
เขาชนเข้ากับกำแพงเหล็กไร้รูปอย่างจัง ราวกับโดนหมัดหนักๆ ซัดเข้าให้ เบื้องหน้ามืดมิดลงในพริบตา ภายในอกปั่นป่วนราวกับคลื่นลมในทะเลสาบ อึดอัดจนยากจะบรรยาย เบิกตากว้างแต่มองไม่เห็นสิ่งใด อ้าปากกว้างแต่หายใจไม่ออก ดั่งนกกระเรียนขาวปีกหักที่ไม่อาจควบคุมตัวเองได้ ร่วงหล่นลงสู่เบื้องล่างในแนวดิ่ง
เบื้องล่างคือแสงอันดุร้ายของของวิเศษหลากสีสันที่กำลังลับมีดรอเชือด
เมิ่งเหอเจ๋อใจหายวาบ นี่มันวิชาอะไรกัน ถึงกับสามารถทำร้ายคนได้อย่างไร้ร่องรอย
ข้ายังบำเพ็ญเพียรไม่ถึงระดับนี้ ยังเรียนไม่ถึงวิชาร้ายกาจเช่นนี้ หรือว่าวันนี้จะต้องมาตายหรือพิการเสียแล้ว?
ทันใดนั้นพลังวิญญาณอันอ่อนโยนสายหนึ่งก็ไม่รู้ว่ามาจากที่ใด พัดพาเขาออกไปอย่างแผ่วเบาราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ ให้ห่างไกลจากมุมศาลา
เมิ่งเหอเจ๋อรู้สึกผ่อนคลายไปทั้งร่างทันที สมองกลับมาแจ่มใสอีกครั้ง เมื่อลืมตาขึ้นมองคนที่มาก็ดีใจอย่างหาที่สุดไม่ได้
มีสายลมฤดูใบไม้ผลิส่งพัดเสียที่ไหน สิ่งที่คอยคุ้มกันเขาก็แค่แขนเสื้อข้างหนึ่งเท่านั้น
"ศิษย์พี่ซ่ง!"
ซ่งเฉียนจีมองดูคนผู้นี้ที่เมื่อครู่ยังมีใบหน้าสิ้นหวัง พอเห็นตนเองก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ราวกับว่าหลุดพ้นจากอันตรายและลงสู่พื้นอย่างปลอดภัยแล้ว ช่างใจกว้างเสียจริง
เขาทั้งโกรธทั้งอยากหัวเราะ เรียกศิษย์พี่นี่ช่างห่างเหิน ช่างเกรงใจเสียจริง เจ้าเรียกข้าว่า "พ่อ" ไปเลยดีกว่า
เดิมทีเมิ่งเหอเจ๋อสามารถฝ่าวงล้อมไปได้เอง แต่พอซ่งเฉียนจีได้ยินเสียงตะโกนริมทะเลสาบว่า "ในศาลามีคน" ก็รู้ทันทีว่าอันตราย จึงลงมือในทันที
ในสายตาของทุกคน เขาเหมือนกับหายตัวไปในอากาศ แล้วก็ปรากฏตัวขึ้นมากลางอากาศ ไม่ว่าสายตาจะดีแค่ไหน ก็ไม่มีใครมองเห็นรูปร่างของเขาได้ชัดเจนเลย
ซ่งเฉียนจีใช้แขนเสื้อข้างหนึ่งคุ้มครองเมิ่งเหอเจ๋อ พลางทะลวงผ่านของวิเศษสิบแปดทิศทาง พร้อมกับพูดว่า "มีคนมาแย่ง เจ้าก็แค่ทิ้งของแล้วกลับมา ทำไมถึงต้องไปลงไม้ลงมือกับคนอื่นด้วย?"
เมิ่งเหอเจ๋อฟังเขาพูดคำตำหนิ แต่แววตากลับแฝงไปด้วยรอยยิ้ม ไม่เหมือนคนโกรธจริงๆ
เมื่อนึกถึงตอนที่ซ่งเฉียนจียอมเสี่ยงชีวิตช่วยเขาที่ก้นเหว ก็เหมือนกับวันนี้ที่ไม่เคยรังเกียจว่าเขาเป็นตัวปัญหา ภายในใจจึงซาบซึ้งจนพูดไม่ออก
ซ่งเฉียนจีก็ไม่ได้รู้สึกดีนัก คนพวกนี้มีชาติกำเนิดสูงส่ง ของวิเศษที่ควบคุมอยู่ในมือย่อมไม่ใช่ของธรรมดา หากรับมือไม่ระวัง เขาอาจจะไม่เป็นไร แต่เมิ่งเหอเจ๋อคงไม่สามารถรอดกลับไปได้ครบสามสิบสองประการแน่
โชคดีที่ชาติก่อนเขามักจะหนีเอาชีวิตรอดเป็นประจำ จึงคิดค้นวิชา "ยืมพลังตีกลับ ทีหลังเป็นผู้คุมเกม" ขึ้นมาด้วยตัวเอง
หากศัตรูอาศัยคนจำนวนมาก แล้วลงมือพร้อมกัน ย่อมต้องดึงดูดพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินให้มาพัวพันกันอย่างสับสนวุ่นวาย ยิ่งสถานการณ์วุ่นวายมากเท่าไหร่ โอกาสของเขาก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น
ซ่งเฉียนจีชักนำพลังวิญญาณที่บ้าคลั่ง ราวกับการร้อยด้ายเข้าไปในรูเข็ม ทำให้กระบวนท่าของเจ้า ก. ไปฟาดใส่เจ้า ข. วิชานี้จำเป็นต้องมีการคำนวณ ต้องมีการคาดเดาล่วงหน้า และยังต้องการการตอบสนองที่รวดเร็วที่สุด ถึงจะสามารถใช้ความนุ่มนวลสยบความแข็งกร้าว สู้ตัวต่อตัวฝ่าวงล้อมออกมาได้
ซ่งเฉียนจีรู้ตัวดีว่าตอนนี้ตบะของตนเองอ่อนด้อย พลังวิญญาณเบาบาง จึงยิ่งระมัดระวังมากขึ้น แต่เขาก็พบอย่างรวดเร็วว่า การควบคุมพลังวิญญาณของเขานั้นแม่นยำมากยิ่งขึ้น
ราวกับว่าพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินก็มีชีวิตจิตใจ เหมือนกับต้นไม้ใบหญ้าในเรือนของเขา ที่มีความรู้สึกใกล้ชิดกับเขา จึงยอมให้เขาเรียกใช้งานได้ตามใจชอบ
นี่เป็นผลพวงจากการมีน้ำพุอมตะอยู่ในตัว หรือเป็นผลจากการเปลี่ยนแปลงสภาพจิตใจหลังจากที่เขาได้เกิดใหม่กันแน่? ซ่งเฉียนจีไม่เข้าใจ
ทุกคนเห็นเพียงเขามือหนึ่งหนีบคน อีกมือหนึ่งสะบัดแขนเสื้อกว้างไปมา เพียงแค่ปัดกวัดแกว่ง วิกฤตก็สลายหายไปในพริบตา
เมื่อเห็นเขาเท้าไม่แตะน้ำ ท่วงท่าสง่างามพลิ้วไหว ก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเชียร์ดังลั่น
คนในศาลาไม่ได้ต้องการจะทำร้ายใคร เพียงแต่ถูกกลิ่นอายของเมิ่งเหอเจ๋อกระตุ้น แรงกดดันคุ้มครองเจ้านายจึงทำงานโดยอัตโนมัติ สะท้อนกลับไป หลังจากผ่านไปชั่วพริบตาเดียว ก็ถูกเก็บกลับไปจนหมดสิ้นแล้ว
ศาลากลางทะเลสาบกลับสู่ความสงบอีกครั้ง ถึงขั้นมีเสียงแสดงความยินดีดังขึ้นสามสี่สาย
มีคนพูดกลั้วหัวเราะว่า "สหายเต๋าจื่อเย่ ตบะรุดหน้าขึ้นอีกแล้ว ช่างทำให้พวกเราละอายใจจริงๆ ไม่ทราบว่าเตรียมจะเก็บตัวทะลวงระดับเมื่อใดหรือ?"
"ไม่รีบ" ชายหนุ่มชุดดำที่ได้รับคำแสดงความยินดีพ่นออกมาเพียงสองคำ
ผู้คนในศาลานั่งดื่มชาพักผ่อน ส่วนใหญ่มีสีหน้าเกียจคร้าน เขาอยู่ท่ามกลางคนเหล่านั้น แต่แผ่นหลังกลับยืดตรง สายตาสงบนิ่งและเยือกเย็น ราวกับพร้อมจะชักดาบออกมาได้ทุกเมื่อ
เขามีเครื่องหน้าที่คมคายลึกซึ้ง ผิวพรรณซีดเซียวผิดปกติ คนทั่วไปมองเขาเพียงแวบเดียวก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาอาศัยอยู่ในถ้ำน้ำแข็งมาตั้งแต่เด็กหรือไม่
ตอนนี้เขากวาดสายตามองไปทางแผ่นหลังที่จากไปอย่างพลิ้วไหวหลังจากช่วยคนบนทะเลสาบ "นั่นใครน่ะ?"
"ก็แค่ศิษย์สายนอกของสำนักข้าสองคน พวกเขาไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกิน สหายเต๋าโปรดอย่าถือสา" หยวนชิงสือเตือนว่า "ศิษย์น้องหญิงกำลังสนุกสนานกัน พวกเราไม่สะดวกเข้าไปสอดมือ"
จื่อเย่เหวินซูไม่ตอบรับ เพียงแค่ดึงสายตากลับมาอย่างเรียบเฉย
หยวนชิงสือรู้สึกอ่อนล้าขึ้นมาวูบหนึ่ง นักศึกษาของชิงหยาปกติใช้ชีวิตกันอย่างไรเนี่ย?
การต้องอยู่ร่วมกับรูปปั้นเทวรูปที่สูญเสียกิเลสทั้งเจ็ดและตัณหาทั้งหก แถมยังต้องถูกเขาควบคุมดูแลอีก คงจะเหนื่อยน่าดูสินะ
ภายในศาลาริมน้ำ ทุกคนมองดูผืนน้ำในทะเลสาบ ในใจมีความรู้สึกหลากหลายปะปนกันไป ทั้งอิจฉาที่สำนักหัวเวยมีศิษย์ที่สามารถอวดเก่งได้แบบนี้ และเจ็บใจที่ตัวแทนของฝ่ายตนเองไม่ได้เรื่อง
เฟิงจื่ออีแค่นเสียงเย็น "คนเดียวไม่พอ ยังส่งมาตั้งสองคน แต่ละคนเก่งกว่ากันเสียอีก คุณหนูใหญ่เฉินช่างลำบากจริงๆ!"
ด้วยความโกรธ นางจึงลืมไปว่าตัวเองเป็นคนเสนอให้แข่งวิชาตัวเบาก่อน หากเฉินหงจู๋สามารถอธิบายเรื่องราวได้ด้วยดี ก็คงไม่นำไปสู่เรื่องวุ่นวายในภายหลังแน่
แต่เฉินหงจู๋เป็นคนเย่อหยิ่งจองหองมาแต่ไหนแต่ไร เกลียดที่สุดคือการถูกใส่ร้าย และยิ่งไม่ชอบพูดเหตุผลกับคนนอก จึงพูดอย่างหมดความอดทนว่า:
"ไม่ใช่ข้า! เป็นเจ้าที่พูดจาล่วงเกินพวกเขาก่อนเมื่อกี้ เขาถึงได้อยากระบายอารมณ์ หากเจ้าไม่เชื่อ ก็ไปถามเขาเองสิ!"
เฟิงจื่ออีลุกขึ้นยืนทันที "ดีสิ ข้าจะไปถาม"
ผ้าแพรสีม่วงเส้นหนึ่งพุ่งออกมาจากแขนเสื้อของนาง ราวกับรุ้งกินน้ำพาดผ่านท้องฟ้า พร้อมกับเสียงหัวเราะสดใสของเด็กสาว "สหายเต๋าสองท่านทางนั้น ในเมื่อมาถึงแล้ว ไยไม่เข้ามาคุยกันหน่อยเล่า!"
"เจ้าทำอะไรน่ะ!"
เฉินหงจู๋ไม่คิดว่านางจะกล้าลงมือในสำนักหัวเวยทันทีที่พูดจบ แส้ยาวสีแดงตวัดออกไป ไล่ตามไปราวกับมังกรเพลิง
ซ่งเฉียนจีเห็นผ้าแพรสีม่วงเปล่งประกายงดงาม กวาดต้อนเข้ามาตรงหน้า เขาจำของวิเศษชิ้นนี้ได้ เดิมทีคิดจะหลบหลีก ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเฟิงจื่ออีในตอนนี้ไม่ใช่ยอดฝีมือขั้นหยวนอิง แต่เป็นเพียงเด็กสาวที่ยังไม่ได้สร้างจินตัน เท่านั้น
เขามือหนึ่งหนีบเมิ่งเหอเจ๋อเอาไว้ กระโดดขึ้นไปบนผ้าแพรสีม่วง ปลายเท้าเหยียบย่ำต่อเนื่อง อาศัย "สะพานสายรุ้ง" เส้นนี้ พุ่งจากทะเลสาบไปยังฝั่ง
เฉินหงจู๋กลัวจะทำร้ายผิดคน จึงรีบเก็บแส้ เฟิงจื่ออีเดิมทีคิดจะมัดคนทั้งสอง แต่กลับเห็นของวิเศษสุดที่รักของตัวเองถูกเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้า สีหน้าก็เปลี่ยนไป รีบดึงมือกลับแทบไม่ทันเช่นกัน
ทั้งสองคนร่อนลงในศาลาริมน้ำอย่างมั่นคงแล้ว
คนกว่าสิบคนบนทะเลสาบต่อสู้กันจนเกิดโทสะ พากันไล่ตามคนทั้งสองมาด้วยสภาพเต็มไปด้วยโคลนตมทั่วร่าง
พอเข้ามาในศาลาริมน้ำที่คับแคบ ก็ไม่สามารถออกท่าทางได้ถนัดนัก อีกทั้งจู่ๆ ก็เห็นผู้บำเพ็ญเพียรหญิงหน้าตาสะสวยเต็มห้องมีสีหน้าแตกต่างกันไป ราวกับถูกน้ำเย็นจัดสาดรดหัว ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ตกลงกันไว้ว่าห้ามใช้ของวิเศษ
พวกเขาพากันเก็บมือพร้อมกัน แต่ก็ยังกลืนความโกรธไม่ลง ใบหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด
เฟิงจื่ออีพิจารณาทั้งสองคน คนที่ปรากฏตัวคนแรกมีท่าทางห้าวหาญ แต่ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกยั่วโมโห ส่วนคนที่ตามมาทีหลังรูปร่างสูงโปร่งหล่อเหลา แต่กลับมีสีหน้าสงบนิ่ง ท่าทีเรียบเฉย
นางคิดในใจ ใครจะรู้ว่าพวกเขาเป็นศิษย์สืบทอดของสำนักหัวเวย ที่จงใจสวมชุดศิษย์สายนอกมาหรือไม่
"คุณหนูใหญ่เฉิน ไม่แนะนำให้พวกเรารู้จักหน่อยหรือ? ขอทราบนามอันสูงส่งของทั้งสองท่านนี้ด้วย"
เฉินหงจู๋มองไปรอบๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อย
หกปราชญ์แห่งชิงหยาล้วนมาจากตระกูลใหญ่ ที่แห่งนี้มีคนไม่น้อยที่มีความเกี่ยวพันทางสายเลือดกับพวกเขา หากบอกชื่อซ่งเฉียนจีออกไป เกรงว่าวันนี้คงยากที่จะเลิกรากันได้
นางกล่าวเสียงเย็น "ก็แค่ศิษย์สายนอกสองคน แซ่อะไรชื่ออะไรสำคัญตรงไหน ใครจะไปจำได้!"
"พูดถูกแล้ว" เฟิงจื่ออีหัวเราะเบาๆ "ศิษย์สายนอกอย่างพวกเขาน่ะ หากอยู่ในสำนักต้าเหยี่ยนของข้า ก็มีสิทธิ์แค่ตักขี้สัตว์วิเศษให้ข้าเท่านั้นแหละ!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อยู่ด้านหลังนางพากันหัวเราะครืน แต่นางกลับหันไปด่าทอ "หัวเราะอะไร? พวกเจ้ายังสู้คนตักขี้ไม่ได้เลย!"
ซ่งเฉียนจีก็กำลังหัวเราะอยู่เช่นกัน
"ทายาทตระกูลดัง" อย่างพวกเจ้า พอไปเจอเว่ยเจินอวี้ที่ผงาดขึ้นมาในภายหลัง ก็มีแต่จะโดนเขาตบหน้าเท่านั้นแหละ
กฎเกณฑ์ของโลกข้อนี้ แข็งแกร่งยิ่งกว่ากฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินเสียอีก น่าเสียดายที่พวกเจ้าไม่เข้าใจ
เฉินหงจู๋เอ่ยเตือน "ศิษย์สำนักหัวเวยของข้าจะเป็นอย่างไร ย่อมมีสำนักของข้าคอยอบรมสั่งสอน ยังไม่ถึงตาคนนอกมายุ่งเกี่ยว!"
เฟิงจื่ออีหัวเราะพลางกล่าว "นั่นเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว ข้ามิกล้าก้าวก่ายหรอก แต่เมื่อครู่พวกเราได้ตกลงเดิมพันกันไว้แล้ว จะมาล้มเลิกกลางคันได้อย่างไร?" นางชี้ไปที่ของวิเศษแปลกตาที่วางอยู่เต็มโต๊ะ "จะให้ทุกคนเก็บของพวกนี้กลับไป แล้วแยกย้ายกันไปแค่นี้ มันจะไม่หมดสนุกไปหน่อยหรือ"
เฉินหงจู๋กล่าว "เรื่องนี้จะยากอะไร สำนักหัวเวยของข้าเป็นเจ้าภาพ ย่อมต้องทำให้ทุกท่านสนุกสนานอย่างเต็มที่ พวกเรามาแข่งกันอีกสักรอบก็ได้ จะแข่งอะไร พวกเจ้ากำหนดมาเลย!"
ศิษย์สำนักหัวเวยที่อยู่ด้านหลังนางพากันขานรับพร้อมเพรียง
แม้ว่าพวกเขาจะมองซ่งเฉียนจีและเมิ่งเหอเจ๋อด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน แต่ถึงอย่างไรเมื่อครู่สำนักหัวเวยก็ได้แสดงฝีมืออย่างเต็มที่ ข่มขวัญสำนักต่างๆ จนทำให้ขวัญกำลังใจฮึกเหิมขึ้นมาทันที
ซ่งเฉียนจีปลอบประโลมเมิ่งเหอเจ๋อ "เจ้าดูสิ เดิมทีพวกเขาก็กำลังประลองกันอยู่แล้ว ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เจ้าลำบากใจหรอก อย่าโกรธเลย กลับกันเถอะ"
"เดี๋ยวก่อน!" เฟิงจื่ออีขัดจังหวะ "ตกลงกันไว้ว่าจะแข่งวิชาตัวเบา ก็ต้องเป็นวิชาตัวเบา ครั้งนี้แข่งกับข้า"
เฉินหงจู๋ถาม "เจ้าจะลงสนามเองงั้นหรือ?"
"ไม่ ข้าจะนั่งอยู่ตรงนี้ ไม่ขยับเขยื้อน" เฟิงจื่ออีมองไปยังซ่งเฉียนจีและเมิ่งเหอเจ๋อ "พวกเจ้าสองคนเลือกมาหนึ่งคน หากสามารถอ้อมผ่านศิษย์ร่วมสำนักของข้า แล้วเดินมาตรงหน้าข้าได้ภายในสามลมหายใจ ของพวกนี้พวกเจ้าเอาไปได้ตามสบายเลย ชีวิตศิษย์สายนอกมันไม่ง่าย มีของวิเศษป้องกันตัวมากมายขนาดนี้ ต่อไปเวลาต่อสู้กับคนอื่น คงง่ายขึ้นอีกหลายเท่าตัวทีเดียว"
เมิ่งเหอเจ๋อมองดูของวิเศษที่วางอยู่เต็มโต๊ะ แววตาเผยให้เห็นถึงความกระตือรือร้น ลูกประคำหยกแดงยังไม่สามารถนำออกมาให้ใครเห็นได้ในตอนนี้ เมื่อครู่หากไม่ใช่เพราะคนพวกนั้นอาศัยอานุภาพของของวิเศษ ตนเองก็คงสามารถถอยกลับมาได้อย่างปลอดภัย ไม่ถูกบีบให้ขึ้นไปบนหลังคาศาลาจนต้องเผชิญกับอันตรายอย่างแน่นอน
แต่ศิษย์พี่ซ่งไม่ได้พูดอะไร เขาจึงทำหน้าขรึม ไม่พูดจาและไม่ขยับตัว
เฟิงจื่ออีหัวเราะอีกครั้ง "พวกเจ้ากลัวอะไร? เมื่อครู่อยู่บนทะเลสาบยังกล้าลงมือเลย ครั้งนี้ห้ามใครใช้ของวิเศษทั้งนั้น ถือว่าไม่ได้รังแกพวกเจ้าแล้วนะ!"
ทุกคนต่างพากันประหลาดใจ เฟิงจื่ออีนั่งอยู่ในศาลาริมน้ำ สองคนนั้นอยู่ที่ประตู ระยะห่างไม่เกินยี่สิบจั้ง
ด้วยความเร็วของวิชาตัวเบาของคนทั้งสอง กฎเกณฑ์นี้มันจะไม่ง่ายเกินไปหน่อยหรือ นี่มันได้เปรียบพวกเขาเปล่าๆ ชัดๆ?
มีคนอยากจะประท้วง แต่ถูกศิษย์ร่วมสำนักดึงตัวไว้ พร้อมกับส่งเสียงเตือน "ข้อเรียกร้องนี้มีลูกเล่นซ่อนอยู่ หลอกล่อให้พวกเขาติดกับต่างหาก!"
ซ่งเฉียนจีคิดเพียงว่าเจ้าป่วยหรือเปล่า ข้าจะเอาของวิเศษกองโตไปทำไม มันไม่ใช่เมล็ดพันธุ์สักคันรถเสียหน่อย
ทันใดนั้นสายตาของเขาก็จับจ้อง ก่อนจะหัวเราะออกมา "หากข้าอยากเลือกของชิ้นหนึ่งบนตัวเจ้าล่ะ?"
เฟิงจื่ออีชะงักไปเล็กน้อย มองดูผ้าแพรสีม่วงที่เปล่งประกายงดงามในมือ แล้วตบลงบนโต๊ะ กล่าวอย่างเย่อหยิ่งว่า "ขอเพียงเจ้ามีปัญญา ก็เข้ามาหยิบไปได้เลย!"
นางแอบส่งเสียงสั่งการศิษย์ร่วมสำนัก ให้พวกเขาตั้งค่ายกลอยู่ตรงหน้านาง
คิดในใจว่าข้าให้เจ้าอ้อมผ่านคนพวกนี้ไป ไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าห้ามพวกเขาลงมือกับเจ้า ขอเพียงเจ้าขยับตัวเมื่อไหร่ ก็จะโดนซ้อมชุดใหญ่ทันที
ตอนนี้เจ้าตกลงรับคำท้าเอง ย่อมต้องรับผลที่จะตามมา ตราบใดที่ไม่ตีให้หนักเกินไป เฉินหงจู๋และสำนักหัวเวยก็มาโทษข้าไม่ได้
"ตกลง" ซ่งเฉียนจีพยักหน้า
เฉินหงจู๋ส่งเสียงบอก "ระวังมี..."
ยังไม่ทันพูดคำว่า "เล่ห์เหลี่ยม" ออกมา ซ่งเฉียนจีก็ขยับตัวแล้ว
เขาก้าวเดินไปข้างหน้า ในตอนแรกความเร็วไม่ได้รวดเร็วนัก
แทบจะในเวลาเดียวกัน เงาร่างกว่าสิบสายก็พุ่งออกมาจากศาลาริมน้ำ
พวกเขาไม่ได้ใช้ของวิเศษจริงๆ แต่บางคนกำหมัด บางคนซัดฝ่ามือ การโจมตีรวดเร็วแต่ไม่สับสน ค่ายกลแน่นหนาไร้ช่องโหว่ นี่คือวิชาปราบสัตว์วิเศษอันดุร้ายของสำนักต้าเหยี่ยน
"ศิษย์พี่ซ่ง!" เมิ่งเหอเจ๋อตกใจและโกรธจัด กำลังจะพุ่งเข้าไปช่วย
ซ่งเฉียนจีหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง สายตาเคร่งขรึม เป็นการห้ามปรามโดยไร้เสียง
ซ่งเฉียนจีสะบัดแขนเสื้อทั้งสองข้างไปมา เดินทะลวงผ่านค่ายกล ทว่ากลับลื่นไหลราวกับเดินชมดอกไม้แหวกกิ่งหลิว
ทว่าหมัดกลับปะทะเข้ากับฝ่ามือ ศิษย์พี่ชนเข้ากับศิษย์น้อง เสียงร้องโหยหวนดังระงม ผู้คนล้มระเนระนาด
"คนผู้นี้ใช้วิชามารอะไรกัน?"
ผู้คนจากสำนักต้าเหยี่ยนต่างตื่นตระหนกตกใจ
ซ่งเฉียนจียังคงเดินไปข้างหน้า
เขาไม่เพียงมีฝีเท้าที่หนักแน่นมั่นคง ในระหว่างที่เคลื่อนไหว ยังมีกลิ่นอายอันทรงพลังที่ผู้คนนับหมื่นก็ไม่อาจต้านทานได้
ผู้คนจากสำนักต้าเหยี่ยนเห็นเขาขยับเข้ามาใกล้ทีละก้าว ก็คิดในใจว่าแย่แล้ว รีบถอยร่นกลับไป พยายามจะกลับไปคุ้มครองเฟิงจื่ออี
ฉับพลันนั้น ซ่งเฉียนจีก็เร่งความเร็ว กลายเป็นเพียงภาพติดตา
หากบอกว่ารูปร่างของเมิ่งเหอเจ๋อรวดเร็วดั่งสายลมกระโชก เขาก็เหมือนกับควันบางเบาที่สลายไปตามสายลม
เฟิงจื่ออีรู้สึกเพียงภาพเบื้องหน้าพร่ามัว กลุ่มควันลอยมา คนผู้นั้นก็เข้ามาอยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว
นางตกใจสุดขีด ดึงผ้าแพรสีม่วงออกมาป้องกันตัวโดยสัญชาตญาณ เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับคนผู้นั้น ไม่รู้ทำไมจิตใจถึงได้สั่นสะท้าน ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับผู้ยิ่งใหญ่อย่างท่านพ่อหรือท่านอาจารย์ สัมผัสเทวะถูกกดทับ ไม่กล้าหลบ และยิ่งหลบไม่พ้น
ทำได้เพียงเบิกตากว้างมองเขาเงื้อมือขึ้นสูง หมายจะตบหน้านางอย่างแรง
เขากล้าดียังไง?!
ผู้คนในศาลาริมน้ำตกใจจนลืมหายใจ เฉินหงจู๋ตวัดแส้ไปขวาง ก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง
เฟิงจื่ออีตกใจและโกรธแค้นถึงขีดสุด เบื้องหน้ามืดมนเป็นพักๆ โลกหมุนคว้าง
วันนี้ต้องมาทนรับความอัปยศอดสูต่อหน้าผู้คนมากมาย ต่อให้วันข้างหน้าจะตัดมือคนผู้นี้ทิ้ง หรือสับเป็นหมื่นๆ ชิ้นแล้วจะมีประโยชน์อะไร?
นางหลับตาทั้งสองข้างลง น้ำตาสองสายไหลรินลงมาอย่างไม่อาจควบคุมได้
มีผู้บำเพ็ญเพียรหญิงที่ทนดูไม่ได้ จึงหลับตาลงเช่นกัน
ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจ เสียงตวาดด้วยความโกรธ และเสียงกรีดร้องโหยหวน มือของซ่งเฉียนจีก็ร่วงหล่นลงมา!
ร่วงหล่นลงมาอย่างแผ่วเบา
เฟิงจื่ออีลืมตาขึ้น ตระหนักได้ว่าตนเองไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย จึงลูบหน้าตัวเองอย่างเหม่อลอย
คนผู้นั้นได้ถอยออกไปแล้ว
หากจะบอกว่าพวกเขาสัมผัสอะไรกัน ก็มีเพียงแขนเสื้อที่ปัดผ่านแก้มของนาง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ ของดอกจื่อเถิง
"นี่คือพันธุ์อะไร ปลูกอย่างไร พลังชีวิตถึงได้เต็มเปี่ยม บานได้งดงามเช่นนี้?"
ระหว่างนิ้วของซ่งเฉียนจีมีดอกฉยงอวี้เพิ่มขึ้นมาหนึ่งดอก อาศัยแสงประกายจากของวิเศษที่เต็มโต๊ะพิจารณาดูอย่างละเอียด
เห็นเพียงดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์โปร่งใส แต่ละกลีบราวกับเกล็ดหิมะ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่พืชวิญญาณ แต่กลับมีความศักดิ์สิทธิ์บางอย่าง ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ
ทุกคนได้สติกลับมา ก็รีบกรูกันเข้าไปล้อมรอบเฟิงจื่ออีไว้ตรงกลางทันที
พวกเขายังไม่หายตกใจดี ข้างหูมีเสียงอื้ออึง ฟังไม่ออกว่าคนผู้นั้นพูดอะไร เห็นเพียงเขาถือดอกไม้พร้อมกับรอยยิ้ม
คราบน้ำตาบนใบหน้าของเฟิงจื่ออียังไม่แห้งสนิท นางหอบหายใจอย่างรุนแรง พวงแก้มทั้งสองแดงเรื่อ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธที่ต้องอับอาย หรือเป็นเพราะความโกรธแค้นกันแน่
นางมีฐานะสูงส่ง แต่ชื่อเสียงความดุร้ายไม่ขจรขจายเท่าเฉินหงจู๋ เป็นเพราะคนในครอบครัวและสำนักช่วยปกปิดไว้ให้เป็นอย่างดี
เฉินหงจู๋มักจะไปไหนมาไหนคนเดียว แต่นางกลับมีผู้ติดตามมากมาย หากมีเรื่องไม่สบอารมณ์แม้แต่นิดเดียว ก็จะด่าทอและลงไม้ลงมือ
ศิษย์พี่ศิษย์น้องรอบกายก็ไม่มีใครกล้าแตะต้องนางแม้แต่ปลายก้อย แต่วันนี้กลับถูกศิษย์สายนอกอายุน้อยคนหนึ่งเด็ดดอกไม้สดที่ประดับอยู่ข้างขมับไป
"เจ้าบังอาจนัก!" เฟิงจื่ออีตวาด
"ก่อนหน้านี้ตกลงกันไว้แล้ว ข้าจะเอาเจ้านี่แหละ" ซ่งเฉียนจียิ้ม
เกิดเสียงฮือฮาดังขึ้น
คนผู้นี้บ้าไปแล้วหรือ?
บนโลกนี้มีคนยอมทิ้งของวิเศษเต็มโต๊ะไป เพียงเพื่อเด็ดดอกไม้ดอกเดียวจริงๆ หรือ?
เฉินหงจู๋กล่าวกับซ่งเฉียนจี "รับปากเจ้าแล้ว ของสิ่งนี้ก็ย่อมเป็นของเจ้า"
นางกลัวว่าเฟิงจื่ออีจะโกรธจนทำร้ายผู้คน จึงแกล้งกล่าวชมว่า "เทพธิดาเฟิงเป็นถึงคุณหนูสายตรงของตระกูลเฟิงแห่งเมืองหลานซาน เป็นบุตรสาวของผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักต้าเหยี่ยน มารดายังเป็นถึงผู้พิทักษ์กฎอันสง่างามของสำนักเซียนอิน บุคคลระดับนี้ย่อมรักษาสัจจะ ไม่มีทางเป็นคนกลับกลอกแน่นอน พวกเจ้าสองคน เอาดอกไม้ไปแล้วรีบไปเถอะ"
"เจ้าเดี๋ยวก่อน" เฟิงจื่ออีตะโกนเรียก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกอีก
***
ทะเลสาบเหยากวงเปรียบดั่งกระจกหลิวหลีที่ฝังอยู่ท่ามกลางหมู่เขา ยามพลบค่ำมาเยือน ผิวน้ำในทะเลสาบทอประกายสีทองอร่าม ยิ่งขับเน้นให้หมู่เขาโดยรอบดูมืดหม่นลง
ทว่าบริเวณไหล่เขาทางทิศตะวันออกของทะเลสาบ กลับมีศาลาพักร้อนหลังหนึ่งจุดโคมไฟสว่างไสว
บนโต๊ะหินภายในศาลา มีกล่องสีวางอยู่เกือบร้อยชนิด สีสันละลานตา บนแท่นวางพู่กันมีพู่กันกว่ายี่สิบด้ามแขวนอยู่ มีทั้งขนาดเล็กใหญ่ ความหนาบาง และชนิดของขนที่แตกต่างกันไป
มีคนกำลังตวัดพู่กันวาดภาพ จ้าวจี้เหิงยืนอยู่ ส่วนคนผู้นั้นนั่งอยู่
คนวาดภาพอายุราวๆ ยี่สิบปี สวมชุดคลุมผ้าไหมสีขาวนุ่มนวล ขาวบริสุทธิ์ไร้ตำหนิ
เขาไม่ได้มัดผม เส้นผมสีดำขลับสยายอยู่บนชุดสีขาว ราวกับน้ำหมึกเข้มข้นที่สาดกระเซ็นเต็มแผ่นหลัง
ปกติแล้วจ้าวจี้เหิงจะหยิ่งผยองและวางอำนาจเพียงใด แต่เมื่อพบคนผู้นี้ก็ยังต้องเรียก "ญาติผู้พี่" อย่างว่าง่าย
เมื่อใกล้งานชุมนุมเติงเหวิน ลูกหลานตระกูลจ้าวหลายคนก็เข้ามาพักในสำนักหัวเวย จ้าวจี้เหิงใช้ชีวิตอย่างคึกคักสนุกสนาน จนแทบไม่ได้ไปเที่ยวหอนางโลมที่เชิงเขาเลย
จ้าวจี้เหิงมองทอดสายตาไปยังริมทะเลสาบที่เชิงเขา เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังถือพู่กันวาดภาพเขียนอักษรกลางอากาศอยู่รางๆ ดูเหมือนว่ากำลังกล่าวชื่นชมและเยินยอกันไปมา
เขากล่าวอย่างไม่พอใจว่า "หากญาติผู้พี่มู่ลงมือล่ะก็ จะต้องสะกดพวกนั้นลงได้หมดแน่นอน"
ชายหนุ่มที่กำลังวาดภาพกล่าวว่า "ข้าลงมือไปแล้ว"
"แต่ท่านกำลังวาดรูปคนอยู่นี่นา" จ้าวจี้เหิงสงสัย "ท่านกำลังจะวาดผู้บำเพ็ญเพียรหญิงในศาลาริมน้ำจนครบทุกคนอยู่แล้ว! พวกนางหน้าตาดีก็จริง ปกติจะวาดรูปเล่นก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ท่านปราชญ์อักษรใกล้จะมาแล้ว ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้..."
จะมีเวลาว่างขนาดนี้ได้ยังไง? เขาพูดยังไม่ทันจบ ก็ไม่กล้าล่วงเกินจ้าวมู่
แต่อีกฝ่ายฝึกวาดรูปคนอย่างหนักมาหลายวันแล้ว ไม่ได้เขียนยันต์เลยสักแผ่น ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก
"คนพวกนั้นวาดยันต์ทำไมกัน?" จ้าวมู่ถาม
"ก็ต้องเพื่อแสดงฝีมือต่อหน้าท่านปราชญ์อักษร ทิ้งความประทับใจดีๆ ไว้น่ะสิ ในช่วงที่พวกเรารอการทดสอบนี้ ใครทำอะไรไว้บ้าง ท่านปราชญ์อักษรจะต้องรู้แน่นอน"
"ถูกต้อง ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในสำนักหัวเวย การสอบก็เริ่มต้นขึ้นแล้ว" จ้าวมู่เปลี่ยนมาใช้พู่กันด้ามเล็ก "เจ้าคิดว่าท่านปราชญ์อักษรอยากรับลูกศิษย์แบบไหนล่ะ?"
จ้าวจี้เหิงตอบโดยไม่คิด "อ่านหนังสือรู้มารยาท เก่งกาจด้านอักษรและภาพวาด เชี่ยวชาญวิชายันต์ เหมือนกับเขานั่นแหละ"
จ้าวมู่ส่ายหน้า "รอข้าอธิบายให้ฟังตอนวาดเสร็จก็แล้วกัน"
บัณฑิตที่รักษามารยาท ฉลาดหลักแหลมและใฝ่รู้ อ่านหนังสือมานับหมื่นเล่ม เขียนหนังสือได้งดงาม ตวัดพู่กันทีสะเทือนฟ้าดิน พูดจารอบคอบ อ้าปากก็พูดแต่หลักการอันยิ่งใหญ่ของปราชญ์ในอดีต
มีลูกหลานตระกูลใหญ่มากมาย ที่พอฉายแววพรสวรรค์ด้านวิชายันต์ ตระกูลก็จะอบรมสั่งสอนพวกเขาตามคุณสมบัติเหล่านี้มาตั้งแต่เด็ก โดยหวังว่าจะได้รับความโปรดปรานจากท่านปราชญ์อักษร เพื่อไขว่คว้าโอกาสอันดีงาม
จ้าวจี้เหิงไม่มีความอดทน การรอคอยทำให้เขาร้อนรุ่มใจราวกับมีกรงเล็บนับร้อยมาข่วน
เขาเลิกสนใจความเคลื่อนไหวริมทะเลสาบ เอาแต่จ้องมองภาพวาดของจ้าวมู่ คอยช่วยหยิบพู่กันและสีให้เป็นระยะ
ทุกครั้งที่อีกฝ่ายวาดเสร็จหนึ่งภาพ เขาก็จะใช้พลังวิญญาณทำให้รอยหมึกแห้ง แล้วม้วนเก็บอย่างระมัดระวัง
จ้าวมู่ดูถูกจ้าวจี้เหิงอยู่ในใจ เดิมทีขี้เกียจอธิบาย แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีกระตือรือร้น มือเท้าคล่องแคล่ว อีกทั้งคิดว่าว่างๆ ก็คือว่างๆ คุยกับเขาสักหน่อยจะเป็นไรไป:
"หลังจากที่คนพวกนั้นมาถึงสำนักหัวเวย ทุกวันก็เอาแต่เขียนอักษรวาดภาพยันต์ ท่องบทกวีต่อหน้าผู้คน พยายามอวดความรู้และฝีพู่กันอย่างสุดชีวิต แต่ท่านปราชญ์อักษรเป็นบุคคลระดับไหนล่ะ? ผู้อาวุโสอย่างเขาเคยเห็นคนแบบนี้มามากแค่ไหนแล้ว? หากเขาอยากรับลูกศิษย์แบบนี้ คงรับไปเต็มสิบคันรถแล้ว สามารถต่อแถวจากสำนักหัวเวยไปจนถึงใต้ต้นไม้ค้ำฟ้าที่สุดขอบทวีปนู่น... หากพวกเราอยากโดดเด่น ก็ต้องไม่เหมือนคนอื่น"
"ญาติผู้พี่พูดถูก" จ้าวจี้เหิงดีใจ ยิ่งอยากรู้มากขึ้น "แต่ว่าไม่เหมือนคนอื่นยังไงล่ะ?"
จ้าวมู่กล่าวอย่างสบายอารมณ์ "ไม่มีใครเกิดมาก็เป็นปราชญ์อักษรเลยหรอก เขาก็เคยเป็นอัจฉริยะที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น ไม่ใช่หนอนหนังสือที่เอาแต่หมกตัวอยู่กับกองกระดาษเก่าๆ การที่อาจารย์รับลูกศิษย์ ก็เพราะอยากเห็นตัวเองในวัยหนุ่มนั่นแหละ"
จ้าวจี้เหิงชะงักไป "แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าตอนหนุ่มๆ ท่านปราชญ์อักษรเป็นยังไง?"
เมื่อพูดถึงตรงนี้ จ้าวมู่ก็อดไม่ได้ที่จะภูมิใจ "เรื่องนี้ก็ต้องดูว่าใครมีฝีมือมากกว่า ใครมีข่าวสารที่ฉับไวกว่ากัน! สมัยหนุ่มๆ ท่านปราชญ์อักษรเดินทางไปทั่วทั้งสี่ทวีป ผู้คนตั้งฉายาให้ว่า 'ชายมากรัก' เพราะเขาเคยแต่งบทกวีไว้บนเรือบุปผาสองวรรคว่า 'เคยเมามายเฆี่ยนตีม้าชั้นดี กลัวมากรักจะทำให้หญิงงามต้องเสียใจ' เจ้าไม่รู้ล่ะสิ?"
จ้าวจี้เหิงตกใจ ส่ายหน้าเป็นพัลวัน
"สิ่งที่ทำให้เขามีชื่อเสียงเป็นอย่างแรก ไม่ใช่ภาพวาดทิวทัศน์ แต่เป็นภาพวาดหญิงงาม อาศัยวิชาขั้นเทพนี้ ไม่ว่าสตรีที่ดุร้ายเย่อหยิ่งเพียงใด เมื่อพบเขาก็จะกลายเป็นคนอ่อนโยนเอาใจใส่ เหล็กกล้าที่ถูกหลอมมานับร้อยครั้งก็ยังกลายเป็นความอ่อนโยนที่พันรอบนิ้วมือได้ เจ้าก็ไม่รู้ล่ะสิ?"
จ้าวจี้เหิงส่ายหน้าจนคอแทบหัก
ประวัติศาสตร์นอกกระแสพวกนี้ ต่อให้เป็นเรื่องจริง ทางสำนักศึกษาเพื่อรักษาชื่อเสียงของท่านปราชญ์อักษรในฐานะอาจารย์ผู้เป็นแบบอย่าง ก็ไม่กล้าป่าวประกาศหรอก กลับจะต้องปิดบังเอาไว้เสียอีก
"ญาติผู้พี่เก่งกาจนัก!" ตอนนี้เขาหันไปมองอีกฝ่ายที่ปล่อยข้าสยาย สวมรองเท้าแตะ ก็ไม่รู้สึกว่าเป็นการแกล้งทำเป็นเกียจคร้าน หรือปล่อยเนื้อปล่อยตัวอีกต่อไป แต่กลับมองเห็นถึงบุคลิกที่รักอิสระของปัญญาชนเจ้าสำราญอยู่หลายส่วน
"ข้าวาดสวยไหม?" จ้าวมู่ถาม
ครั้งนี้จ้าวจี้เหิงพยักหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย "เหมือนจริงจนแทบแยกไม่ออก งดงามจับตา! ฝีมือการวาดภาพของท่านก็เก่งกาจอยู่แล้ว หลายวันนี้ยังฝึกวาดรูปคนอย่างหนักอีก..."
"เอาล่ะ เก็บภาพวาดพวกนี้ไปซะ" จ้าวมู่หัวเราะออกมา ตอนที่เก็บพู่กันยิ่งรู้สึกพอใจเป็นพิเศษ "การแต้มตาในขั้นตอนสุดท้าย เป็นการตวัดพู่กันที่ยอดเยี่ยมราวกับเทพยดาลงมาโปรดจริงๆ"
ประกายแสงจางๆ ในดวงตาอันสดใสของหญิงงามชุดม่วงในภาพวาด ช่างงดงามเหลือเกิน
เขาวางพู่กันลงแล้วลุกขึ้น จ้าวจี้เหิงรีบก้าวเข้าไปใช้พลังวิญญาณทำให้สีบนกระดาษแห้ง แล้วยังนวดข้อมือให้เขาอีกด้วย "ญาติผู้พี่ลำบากแล้ว"
จ้าวมู่มองดูทิวทัศน์ภูเขาที่มืดสลัว แล้วยิ้มกล่าว " 'จันทร์ลอยเหนือยอดหลิว นัดพบกันหลังยามสายัณห์' ภาพวาดหญิงงามมอบให้หญิงงาม พวกเราควรลงสนามได้แล้ว"
ทั้งสองเดินลงจากเขา เดินผ่านต้นหลิวนับพันที่เรียงรายอยู่ริมทะเลสาบ
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ผู้คนริมทะเลสาบต่างก็มองไปยังทิศทางของศาลาริมน้ำ
ท้องฟ้ามืดลงแล้ว มีเพียงศาลาริมน้ำที่จุดโคมไฟสว่างไสว ท่ามกลางสายลมยามเย็นที่พัดพากลิ่นหอมของดอกบัวลอยมา ศาลานั้นตั้งตระหง่านอยู่ราวกับไข่มุกเม็ดงามที่เปล่งประกายเจิดจรัส
จ้าวมู่เดินเข้าไปอย่างช้าๆ ท่าทางสบายๆ จ้าวจี้เหิงเดินตามหลังเขาไป กอดม้วนภาพวาดไว้เต็มอ้อมกอดอย่างเหม่อลอย
จ้าวมู่ยืดอกเดินก้าวเท้า รู้สึกว่าตัวเองช่างหล่อเหลาและมีเสน่ห์ พัดจีบในมือหมุนไปมา ก่อนจะกางออกดัง "พรึ่บ" แล้วยิ้มกล่าว:
"แม่นางทุกท่าน ขออภัยที่มารบกวน"
ไม่มีเสียงตอบรับ
เฟิงจื่ออีใจลอย มองไปทางทิศทางหนึ่ง
เฉินหงจู๋มีสีหน้าเป็นกังวล ก็มองไปทางทิศทางนั้นเช่นกัน
ภายในศาลาริมน้ำเงียบกริบไร้สรรพเสียง กลับไม่มีใครหันมามองเขาสักคน
ทุกคนต่างก็มองไปที่อีกคนหนึ่ง
แม้ว่าคนผู้นั้นจะหันหลังกลับ เตรียมตัวจะจากไปแล้วก็ตาม
จ้าวจี้เหิงจำแผ่นหลังนั้นได้ จึงร้องอุทานออกมา "เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง! ซ่งเฉียนจี!"
พอชื่อนี้หลุดออกจากปาก ทุกคนต่างก็ชะงักงัน
ที่แท้เขาก็คือซ่งเฉียนจีงั้นหรือ?
