เช้าวันถัดมาจ้าวต้าไห่เดินทางไปที่เทศบาลด้วยตัวเองอีกครั้ง เพื่อยื่นคำร้องต่อผู้นำของเทศบาล ขอให้ทางการจัดสรรอาวุธและกระสุนให้
บรรดาผู้นำของเทศบาลซีกังดูแล้วลำบากใจ เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
เหตุผลหลักก็เพราะว่าเทศบาลซีกังเพิ่งจะก่อตั้งได้ไม่กี่ปี
เมื่อก่อนซีกังยังเป็นเพียงหน่วยงานหนึ่งภายใต้การดูแลของเทศบาลต้าอิ๋ง
เมื่อไม่กี่ปีก่อน หน่วยงานต่าง ๆ เช่น ซีกัง ซันหลิ่ง ตงหลิ่ง ตงเฟิง ชิงหลิ่ง หนานหลิ่ง และฟูหมิน ได้แยกตัวออกจากเทศบาลต้าอิ๋ง
รวมทั้งเหลียงซาน จินเจียเสี่ยวซาน ซันติ่งจื่อ และหน่วนสุ่ย ก็รวมตัวกันจัดตั้งเป็นเทศบาลซีกัง
เทศบาลซีกังเพิ่งก่อตั้งไม่นาน จึงไม่มีฐานะที่มั่นคง และยากจนมาก
เทศบาลเองก็ไม่มีปืนมากพอ ต้องรายงานต่อหน่วยงานที่สูงขึ้น และรอคำตอบจากเบื้องบน
การจะรายงานต่อเนื่องไปทีละขั้นจนได้รับการอนุมัติ อาจใช้เวลานานจนไม่รู้ว่าปีไหนเดือนไหนจะได้รับอนุมัติ
แต่ฝูงหมูป่าไม่รอใคร พวกมันเดินเพ่นพ่านหากินไปทั่ว ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้หมู่บ้านไหนจะเป็นเหยื่อของพวกมัน แบบนี้จะทำยังไงดี?
จ้าวต้าไห่นึกถึงข้อเสนอของสวี่ซื่อเยี่ยนเลยเสนอให้เรียกบรรดาผู้นำของแต่ละหมู่บ้านมาประชุมรวมกัน แล้วจัดตั้ง “ทีมล่าสัตว์” โดยรวมพลังจากทุกหมู่บ้าน
และหาทางยืมอุปกรณ์จากแผนกรักษาความปลอดภัยของป่าไม้จินซานก่อน ไม่ต้องสนใจอย่างอื่น ขอแค่จัดการฝูงหมูป่าให้ได้ก่อน
ผู้นำของเทศบาลได้ยินแล้วก็เห็นด้วย จึงรีบส่งคนไปเรียกผู้นำของแต่ละหมู่บ้านมาประชุม
พื้นที่ที่ฝูงหมูป่าและหมาป่าก่อความเดือดร้อน ก็คือแถบหมู่บ้านต่าง ๆ ของเทศบาลซีกังนี่แหละ
พื้นที่นี้ตั้งอยู่ห่างไกล เต็มไปด้วยป่าเขา ประชากรก็น้อย หมู่บ้านกระจัดกระจาย
หมู่บ้านตงหลิ่งกับหนานหลิ่งนับว่ามีคนเยอะที่สุด ก็ยังมีแค่ราว ๆ 700-800 คน ส่วนชิงหลิ่งมีประมาณ 600 คน
หมู่บ้านฟูหมิน ตงเจียงเหยียน ตงเฟิง พวกนี้มีราว 400 คน ที่เหลือบางหมู่บ้านมีไม่ถึง 200 คนด้วยซ้ำ
เมื่อบรรดาผู้นำหมู่บ้านมารวมตัวกัน ต่างก็เสนอความเห็นกันวุ่นวาย ใช้เวลาปรึกษาหารือกันอยู่เกือบทั้งวัน
สุดท้ายก็ตัดสินใจ คัดเลือกชายหนุ่มจากแต่ละหมู่บ้าน โดยเฉพาะพวกที่เคยผ่านการฝึกเป็นทหารกองหนุน มาจัดตั้งเป็น “ทีมล่าสัตว์” เข้าไปในป่า ล่าฝูงหมูป่า
“งั้นก็ตกลงตามนี้ วันที่ 17 มกราคม ก็คือมะรืนนี้ ให้แต่ละหมู่บ้านส่งคนไปชุมนุมที่ชุมชน”
“เราจะรวมตัวเป็นทีมล่าสัตว์ แล้วเข้าไปในป่าจัดการฝูงหมูป่าให้สิ้นซาก” ผู้นำชุมชนสรุปในที่ประชุม
“พวกหมู่บ้านทั้งหลาย ต้องงัดของที่มีออกมาให้หมด ชุมชนก็จะหาทางสนับสนุนให้เต็มที่”
“ครั้งนี้ต้องกำจัดฝูงหมูป่าให้ได้ ห้ามให้พวกมันมาทำลายของของพวกเราอีกเด็ดขาด!”
หลังจบประชุม จ้าวต้าไห่รีบกลับไปยังหมู่บ้าน แล้วเรียกชายหนุ่มในหมู่บ้านมารวมตัวที่สำนักงานประจำหมู่บ้านเพื่อประชุมทันที
“ชุมชนตัดสินใจแล้ว จะรวบรวมกำลังจากทุกหมู่บ้าน ตั้งทีมล่าสัตว์ เข้าไปปราบฝูงหมูป่าในป่า”
“หมู่บ้านเราต้องส่งชายหนุ่มที่แข็งแรงไป 20 คนเข้าร่วม”
“ตอนนี้ฉันจะเรียกชื่อ ใครที่ถูกเรียกให้รีบกลับไปเตรียมตัว วันที่มะรืนแต่เช้า ไปชุมนุมที่ชุมชน แล้วจะหารือเรื่องล่าหมูป่าให้ละเอียดอีกที” จ้าวต้าไห่ หยิบรายชื่อขึ้นมาอ่าน
“สวี่ซื่อเยี่ยน หยางชุนหมิง จ้าวเจี้ยนเซ่อ จ้าวเจี้ยนกั๋ว หลี่เอ้อหนิว หวังจื้อจวิน สวี่ซื่ออัน สวี่ซื่อเสียง……”
จ้าวต้าไห่อ่านรายชื่อยาวเหยียด ส่วนใหญ่เป็นชายหนุ่มที่แข็งแรง ผ่านการฝึกเป็นทหารกองหนุนมาแล้วดี มีอยู่คนเดียวที่อาจจะดูแปลกจากคนอื่น ก็คือ สวี่ซื่อเยี่ยน
“การล่าหมูป่าครั้งนี้ หัวหน้าทีมล่าสัตว์ของหมู่บ้านตงเจียงเหยียนของเราคือสวี่ซื่อเยี่ยน”
“จำกันไว้ให้ดี ทุกอย่างให้ฟังคำสั่งเขา”
พออ่านจบ จ้าวต้าไห่ก็พูดขึ้นแบบนี้
“หา? ลุงจ้าว ผมเป็นหัวหน้าทีมเหรอ?” สวี่ซื่อเยี่ยนถึงกับอึ้งเขาได้เป็นหัวหน้าทีมได้ยังไงกัน?
“ไม่ได้นะ ผมทำไม่ไหวจริง ๆ” การล่าสัตว์ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย จะให้เขาเป็นหัวหน้าทีม แบบนี้มันไม่เหมาะมั้ง?
“ว่าไม่มีฝีมือได้ยังไงล่ะ? ทั้งฤดูหนาวที่ผ่านมา หมูป่า หมีดำบ้านพวกเธอล่ากลับมาราวกับสายน้ำ นั่นก็ฝีมือเธอทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ?
ลองถามพวกหนุ่ม ๆ ในหมู่บ้านดูสิ ยังมีใครเก่งเท่าเธออีกมั้ย?
ไม่ต้องพูดอะไรมาก แค่ไม่กี่วันก่อน พวกนายยังล่าได้หมาป่าตั้งสี่ตัวกลับมาเลยไม่ใช่เหรอ?
ฉันว่าคนที่เหมาะสมที่สุดก็คือเธอนี่แหละ”
จ้าวต้าไห่พูดพลางทำหน้าตาขวาง ขู่ขวัญเหมือนใครกล้าคัดค้านเขาจะด่าให้เละ
“ใช่แล้วพี่สาม ตอนนี้ไม่ต้องถ่อมตัวหรอก
พวกพี่น้องทุกคนอยากตามนายไปล่าสัตว์ทั้งนั้นแหละ
สบายใจได้เลย พอถึงตอนนั้นเราจะเชื่อฟังคำสั่งพี่ทุกอย่าง พี่ว่าไงก็ว่าตามนั้น รับรองไม่ก่อเรื่องเด็ดขาด”
จ้าวเจี้ยนเซ่อพูดเสริมด้วยท่าทีตื่นเต้น
“จริงด้วยพี่สาม ในกลุ่มพวกเรานี่ มีประสบการณ์ล่าสัตว์จริง ๆ ก็มีแต่พี่
ได้ออกล่าสัตว์กับพี่ พวกเรายอมรับทั้งนั้น
ใครที่เข้าป่าแล้วกล้าขัดคำสั่งพี่ ฉันนี่แหละจะเป็นคนเตะมันเอง” หยางชุนหมิงกับพวกก็รีบแสดงจุดยืน
เมื่อสวี่ซื่อเยี่ยนดูแล้ว คนทั้งหมดมียี่สิบคน พี่น้องตระกูลสวี่ก็สามคนแล้ว
ที่เหลืออีกส่วนใหญ่ก็สนิทกับเขาไม่น้อย โดยเฉพาะหยางชุนหมิงกับเจี้ยนซื่อพวกนี้เป็นเพื่อนซี้กันเลย
ส่วนเฉินเต๋อหยงกับพรรคพวกนั้น คราวนี้ไม่มีชื่ออยู่ในรายชื่อเลย
เอาล่ะ ในเมื่อพูดกันมาขนาดนี้ ถ้ายังปฏิเสธอีกก็คงไม่เข้าท่าแล้วจริง ๆ
“โอเค ในเมื่อทุกคนไว้ใจฉัน งั้นฉันก็หน้าด้านรับหน้าที่นี้ไว้แล้วกัน”
“แบบนี้สิ ถึงจะเหมาะกับลูกผู้ชาย จะลีลาไปทำไม ไม่พูดมาก ลุยเลย!” จ้าวต้าไห่ฟังแล้วก็หัวเราะชอบใจ
รายชื่อผู้เข้าร่วมการล่าจึงถูกกำหนดไว้เรียบร้อย จ้าวต้าไห่ก็ให้คนเอาปืนและกระสุนทั้งหมดในหมู่บ้านออกมาแจกจ่ายให้ทุกคน
ทีมตงเจียงเหยียนมีปืนอยู่แค่สิบกระบอก ไม่พอให้ทุกคนถือได้ ก็ต้องแบ่งกันใช้ตามความเหมาะสม
แต่อย่างน้อยจ้าวต้าไห่ก็รับปากว่าทางเทศบาลจะส่งเสริมอาวุธมาเพิ่มอีกชุด น่าจะพอใช้ได้
วันที่สิบหก ทุกคนแยกย้ายกันพักผ่อน วันที่สิบเจ็ดแต่เช้าตรู่ หนุ่ม ๆ ยี่สิบคนจากทีมตงเจียงเหยียนก็รวบรวมปืนมุ่งหน้าไปรวมตัวกันที่ชุมชน
การล่าสัตว์ขนาดนี้ ถ้ามีหมาล่าเนื้อจำนวนไม่เพียงพอไปด้วยก็ไม่ช่วยอะไร อาจจะสร้างปัญหาด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นสวี่ซื่อเยี่ยนเลยไม่พาหมาไป
แปดโมงเช้า ตัวแทนจากทีมต่าง ๆ ก็ทยอยมาถึง
ทีมที่มีประชากรมากก็ส่งคนมาเยอะหน่อย ทีมน้อยก็ส่งมาไม่กี่คน รวม ๆ กันแล้วมีมากกว่าร้อยคน แต่มีแค่ครึ่งเดียวที่มีปืน
โชคดีที่ชุมชนยังมีอาวุธสำรองอยู่บ้าง เลขาชุมชนก็รีบไปขอยืมจากชุมชนต้าอิ๋งมาอีกชุด พร้อมกับหน่วยรักษาความปลอดภัยจากป่าเขาจินซานก็ส่งอาวุธมาช่วย ทำให้ทุกคนมีปืนใช้ครบ
เมื่อมีคนจำนวนมากไปล่าสัตว์ และพวกเขากำลังล่าหมูป่าเป็นฝูง ต้องมีแผนดี ๆ หน่อย
จะให้ใครก็มีสิทธิ์สั่งแบบมั่ว ๆ ไม่ได้ ต้องเลือกหัวหน้ากลุ่มที่ทุกคนยอมรับ
จะเลือกยังไงล่ะ? มีคนเสนอให้แข่งยิงปืนกัน ใครแม่นสุดคนนั้นเป็นหัวหน้าใหญ่
พวกหนุ่ม ๆ ที่มาก็ล้วนอยู่ช่วงวัยยี่สิบต้น ๆ กำลังเลือดร้อนพลังล้น แข่งก็แข่ง ใครกลัวใครกันล่ะ?
ก็เลยตั้งเป้าขึ้นที่ลานว่างฝั่งตะวันตกของชุมชน ให้หัวหน้าทีมต่าง ๆ มาแข่งยิงกัน ห้านัด เลือกคนที่ทำคะแนนดีที่สุด
หลังจากห้านัดผ่านไป สวี่ซื่อเยี่ยนได้คะแนนดีที่สุด กลายเป็นหัวหน้าใหญ่ของทีมทันที พวกหนุ่มจากทีมตงเจียงเหยียนก็ตื่นเต้นกันจนแทบกระโดด
คนจากทีมอื่น บางคนเคยได้ยินชื่อสวี่ซื่อเยี่ยนบางคนก็ไม่เคย
แต่ไม่ว่าอย่างไร ในเมื่อกติกาเป็นสิ่งที่ทุกคนยอมรับแล้ว หัวหน้าที่เลือกมาก็ต้องฟังกัน
“พี่สาม งั้นการล่าวันนี้ต้องให้พี่เป็นคนสั่งการแล้วล่ะบอกพวกเราทีว่าจะวางแผนยังไงดี?”
