ยังไม่ทันทานข้าวเย็นเสร็จเลย จ้าวต้าไห่ก็รีบร้อนเข้ามา
"เจ้าสาม ฉันได้ยินจากเจี้ยนเช่อว่า เธอมีวิธีที่จะทำให้ผลผลิตโสมเพิ่มขึ้น?" จ้าวต้าไห่ยังพูดเสียงดังทันทีที่เข้ามาในห้อง
ไม่ต้องเดาเลย เพราะเจี้ยนเช่อคงจะกลับบ้านแล้วพูดถึงสิ่งที่สวี่ซื่อเยี่ยนพูดบนภูเขาให้พ่อฟัง
จ้าวต้าไห่ยังเป็นคนยังไง? เขาสามารถเป็นเลขาธิการหมู่บ้านได้หลายปี คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
เมื่อได้ยินคำพูดของเจี้ยนเช่อก็รู้เลยว่าวิธีนี้สามารถทำได้
แต่เขาพูดไม่ค่อยชัดเจน จ้าวต้าไห่ยังกินข้าวไม่ทันเสร็จ ก็รีบมาแบบไม่เสียเวลา
"ลุงจ้าว ทานข้าวแล้วหรือยัง? นั่งลงมากินข้าวกันก่อน อิงจื่อ เอาชามกับช้อนให้ลุงจ้าวด้วย" สวี่ซื่อเยี่ยนยิ้มและเชิญจ้าวต้าไห่นั่งลง
จ้าวต้าไห่ยังไม่สนใจกินข้าวเลย ตอนนี้เขาอยากรู้เรื่องวิธีการใช้ปุ๋ยโสมมากกว่า
"หลานสะใภ้ไม่ต้องวุ่นวายหรอก ลุงทานข้าวที่บ้านมาแล้ว เจ้าสาม รีบๆ บอกลุงหน่อยว่ามันทำยังไง?"
สวี่ซื่อเยี่ยนดึงจ้าวต้าไห่ยังให้นั่งลงแล้วเทน้ำให้เขา หลังจากนั้นก็เริ่มอธิบายเรื่องการใช้ปุ๋ยโสมให้เขาฟัง
บดกากถั่วเหลืองให้ละเอียด เติมน้ำและยาฆ่าแมลงผสมให้เข้ากัน แล้วนำมาทิ้งไว้ให้หมัก
เมื่อหมักได้ที่แล้ว นำออกไปตากแดดให้แห้ง
ก่อนที่จะปลูกโสมในฤดูใบไม้ร่วง ให้ผสมปุ๋ยหมักถั่วบดกับยาฆ่าแมลงอื่นๆ แล้วใช้เป็นปุ๋ยรองพื้น
ตอนปลูกโสมให้ขุดร่องเล็กๆ และโรยปุ๋ยรองพื้นในร่องนั้น แล้วปิดด้วยดินบางๆ จากนั้นปลูกโสมลงไปและกลบดิน
ปุ๋ยน้ำถั่วก็ง่ายๆ โดยใส่ถั่วบดลงในถังหรือลำธารแล้วผสมกับน้ำให้หมัก ในระหว่างนี้อย่าลืมฆ่าแมลง
หลังจากที่ทำการถอนหญ้าในแปลงโสมครั้งที่สองแล้ว ให้ขุดร่องเล็กๆ ระหว่างแถวโสม รดน้ำปุ๋ยน้ำถั่วลงไปแล้วกลบดิน
"จริงๆ แล้ว ขี้กวางก็เป็นปุ๋ยที่ดีนะ ถ้าหมักแล้วใช้เป็นปุ๋ยรองพื้นก็ดี แต่น่าเสียดายที่เราที่นี่ไม่มีฟาร์มกวาง เลยหามาใช้ไม่ได้"
สวี่ซื่อเยี่ยนไม่ได้ปิดบังอะไรเลย เล่าให้จ้าวต้าไห่ยังฟังทุกอย่างที่รู้
"ปุ๋ยรองพื้นและปุ๋ยน้ำ สามารถเพิ่มผลผลิตได้ถึง 6-7 กิโลกรัมต่อจ้างอย่างง่ายๆ ถ้าเจอดินดีๆ ก็ปกติที่โสมหนึ่งจางจะได้ 25-26 กิโลกรัม"
ในอดีตสวี่ซื่อเยี่ยนเคยดูแลแปลงโสม ถ้าเป็นแปลงที่ดีก็สามารถเก็บผลผลิตได้ถึง 35-36 กิโลกรัมต่อจ้าง
ขอแค่เลือกต้นพันธุ์ที่ดี ดินดีที่รองรับต้นได้ มีน้ำและปุ๋ยเพียงพอ การดูแลก็ดี ผลผลิตสูงก็ไม่ใช่เรื่องยาก
แน่นอนว่าในตอนนั้นเทคโนโลยีทางการเกษตรพัฒนาไปมาก สามารถป้องกันและรักษาโรคได้
ไม่เหมือนตอนนี้ ทุกอย่างพึ่งพาฟ้าฝนเป็นหลัก ผลผลิตไม่สามารถเทียบกับตอนนั้นได้
"โอย…เธอมีวิธีดีขนาดนี้ ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะ?" จ้าวต้าไห่ยังพูดพลางตีขาของตัวเอง
ถ้าหากหมู่บ้านตงเจียงหยางใช้วิธีนี้เมื่อหลายปีก่อน ชีวิตของทุกคนคงจะดีกว่านี้ไหม?
"เอ่อ... เรื่องนี้ก็เพิ่งมีคนพูดบนรถไฟเมื่อไม่นานมานี้ตอนที่ผมไปทงฮวา" สวี่ซื่อเยี่ยนหาข้ออ้างมาพูด
"ตรงข้างๆ ที่นั่งของเราน่ะ มีสองคนที่ไม่รู้มาจากฟาร์มโสมที่ไหน พวกเขากำลังพูดถึงเรื่องนี้ ผมเลยได้ยินมาแค่บางส่วน"
สวี่ซื่อเยี่ยนคงไม่สามารถบอกได้ว่า "ทั้งหมดนี้เป็นประสบการณ์ที่ผมสรุปมาในชาติที่แล้ว" หรอก
จ้าวต้าไห่ยังเข้าใจทันที "ก็ว่าอยู่ ลุงรู้อยู่แล้วว่านายไม่ใช่คนที่จะเก็บความลับไว้ ถ้ามีอะไรดีๆ เธอจะไม่บอกลุงงั้นเหรอ?"
ก็เลยรู้ว่าเขาฟังจากคนอื่นมานั่นเอง
"ปีนี้คงไม่ได้ทันแล้ว แต่ปีหน้าพวกเราจะทำแปลงทดลองเล็กๆ ตามที่เธอบอกไว้ดู"
จ้าวต้าไห่ยังทำงานอย่างระมัดระวัง แน่นอนว่าเขาจะไม่เสี่ยง ตั้งใจว่าจะทำแปลงทดลองสักหลายสิบจ้าง ถ้าหากผลมันดีค่อยว่ากัน
"ถึงตอนนั้นจะให้นายเป็นเจ้าหน้าที่เทคนิค ลุงคิดว่าเธอทำได้แน่นอน" จ้าวต้าไห่ยังพูดพลางตบไหล่สวี่ซื่อเยี่ยน กล่าวด้วยความหวัง
สวี่ซื่อเยี่ยน ยิ้ม "ไม่ต้องทำอย่างนั้นหรอก ผมก็แค่คนในทีม แล้วก็แค่ใช้วิธีที่ได้ยินมาน่ะ"
สวี่ซื่อเยี่ยน ไม่ได้สนใจเรื่องตำแหน่งเจ้าหน้าที่เทคนิคหรอก
เพราะเขาก็ได้ตัดสินใจแล้วว่าจะย้ายไปที่อื่น ไม่รู้ปีหน้าจะได้อยู่ที่ตงเจียงหยางหรือเปล่า ดังนั้นไม่แคร์เรื่องตำแหน่งอะไรทั้งนั้น
จ้าวต้าไห่ยังนั่งอยู่สักพักจนค่ำแล้วก็ขอตัวกลับ
เมื่อจ้าวต้าไห่ยังไปแล้ว ซูอันอิงก็เต็มไปด้วยความสงสัย "ตอนเราไปทงฮวานี่ ข้างๆ เรามีคนคุยเรื่องพวกนี้เหรอ? ทำไมฉันจำไม่ได้เลย?"
สวี่ซื่อเยี่ยนยกมือขึ้นลูบที่แก้มภรรยา "ตอนที่เธอขึ้นรถมาไม่นานก็หลับสนิทเหมือนหมูตัวเล็กๆ แล้วเธอจะรู้ได้ยังไง?"
ซูอันอิงเพราะมีอาการแพ้ท้องก็ไม่มีแรง แถมนั่งรถนานๆ มันก็น่าเบื่อเลยหลับไปพักใหญ่ๆ ไม่คิดว่าจะโดนสามีมาล้อ รู้สึกทั้งอายทั้งโกรธเลยยกมือขึ้นจะไปบีบสวี่ซื่อเยี่ยน
"โอ้ คุณกล้าหัวเราะฉันเหรอ?"
"เปล่า เปล่าเลย ในสายตาผม ไม่ว่าจะเป็นหมูก็ตาม เธอก็ยังคือน่ารักที่สุด"
สวี่ซื่อเยี่ยน ยิ้มและจับมือภรรยากระชับ แล้วดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขน ทั้งคู่ก็หัวเราะออกมา
ตงเจียงหยางในปีนี้ปลูกโสมทำสินค้าได้มากกว่า 500 จ้าง แต่วันแรกที่เก็บได้แค่ 200 กว่าจ้าง ดังนั้นยังต้องขึ้นไปเก็บอีกหลายวัน
ยังคงเป็นพวกหนุ่มๆ 40 คนที่ขึ้นเขาไปเก็บโสม อีกประมาณสิบกว่าคนที่แข็งแรงจะอยู่ในโกดังเก็บสินค้า ส่วนใหญ่ก็จะดูแลเครื่องจักรไอน้ำ จุดไฟ และควบคุมไฟให้เหมาะสม
สาวๆ และภรรยาที่ทำงานเก่งในหมู่บ้านทุกคน ถูกเลือกไปทำงานในโกดังเก็บสินค้า
โสมแต่ละต้นถูกทำความสะอาดจนขาวสะอาด ราวกับเด็กน้อยที่ดูสบายตาเป็นอย่างมาก
โสมที่ล้างแล้วจะถูกวางอย่างเรียบร้อยในกรงขนาดใหญ่ เพื่อให้สามารถวางได้หลายชั้น จากนั้นคนหนุ่มๆ ที่แข็งแรงสองสามคนก็ยกกรงขึ้นไปบนหม้อขนาดใหญ่ที่มีขนาด 12 หม้อ
หลังจากปิดฝากรงแล้ว จะนำหนังวัวหลายแผ่นมาต่อกันแล้วปิดทับด้วยหนัง วางให้แน่นเพื่อป้องกันไม่ให้มีการรั่วไหลของอากาศ
ไฟต้องแรงมากที่ก้นหม้อ และหลังจากเปิดหม้อไปสองชั่วโมงจึงหยุดไฟ แล้วทิ้งไว้ให้หม้อหายร้อนอีกหนึ่งชั่วโมง จากนั้นจึงปลดเชือก เปิดหนังออก และเปิดฝากรง
กลิ่นหอมของโสมที่ถูกนึ่งอันเป็นเอกลักษณ์จะลอยขึ้นมาในอากาศ
โสมที่นึ่งเสร็จจะมีสีเหลืองอ่อน และเมื่อแดดทำให้แห้งแล้ว จะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอมแดง จึงเรียกว่าโสมแดง
เมื่อเปิดตะกร้าให้ไอร้อนออกไปแล้ว หนุ่มๆ จะยกโสมที่แห้งแล้วไปวางที่ด้านข้างเป็นชั้นๆ
เมื่อโสมเย็นตัวลงจนหมดแล้ว สาวๆ จะค่อยๆ หยิบโสมขึ้นมา วางลงในเครื่องมือที่เรียกว่า "ส้อม"
ส้อมไม้ไม่ใช่ส้อมที่ใช้กินข้าว แต่มันเป็นเครื่องมือที่คล้ายกับตะแกรง ใช้สำหรับตากโสม
มันยาวประมาณ 1.4-1.5 เมตร และกว้างไม่ถึง 1 เมตร ซึ่งพื้นของมันจะมัดด้วยต้นไม้ชนิดหนึ่งที่เรียกว่า "เหาหรือปอ"
มีการระบายอากาศที่ดี และไม่เหมือนตะแกรงลวดที่เกิดสนิมง่าย มันเหมาะมากสำหรับการตากโสม
โสมที่นึ่งเสร็จจะนุ่มและเหนียว ต้องระมัดระวังในการยกและวางไม่ให้หัก
โสมจะถูกวางเรียงตั้งหัวตั้งหางในตะแกรงหนึ่ง ๆ เมื่อเต็มตะแกรงก็จะมีคนยกไปต่อ
ในบริเวณสนามจะมีการตั้งแคร่ไม้หลายอัน เพื่อวางตะแกรงที่เต็มไปด้วยโสมบนแคร่ โดยใช้แสงแดดในการตากโสมจนแห้ง
แน่นอนว่า ถ้าวันไหนฝนตกหรือฟ้าหมอง ก็จะนำเข้าไปในห้องอบแห้ง
ในห้องอบแห้งมีเตียงขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกับหม้อใหญ่นึ่งโสมด้านนอก
นอกจากเตียงเตาแล้ว ยังมีเตาผิงอีกสองเตาอยู่ตรงกลางห้องไฟจากเตาผิงผสมผสานกับความร้อนจากเตียงเตาช่วยให้โสมแห้งได้เช่นกัน
แต่อย่างไรก็ตาม โสมที่อบในห้องจะมีสีเข้มกว่าการตากแดด ซึ่งทำให้โสมที่ตากแดดจะมีสีที่สว่างและสวยงามกว่ามาก ดังนั้นถ้าหากเป็นไปได้ ส่วนใหญ่จะตากโสมกับแดดมากกว่า
