กวงตาโตมองดูนายพลเวยเหลียน แล้วมองดูล่ามขายชาติ จากนั้นจึงจำใจต้องพยักหน้าโค้งคำนับ ถอยหลัง แล้วหันหลังเดินจากไป
ตอนที่กวงตาโตเดินจากไป บังเอิญสวนกับตู้หย่งเซี่ยวที่กำลังเดินเข้ามาพอดี
"นายเองเหรอ เซี่ยวสุดหล่อใช่ไหม ฉันจำนายได้!" กวงตาโตสลัดท่าทีขี้ขลาดเมื่อครู่ทิ้งไป แสร้งทำเป็นเห็นใจพูดกับตู้หย่งเซี่ยวว่า "สถานการณ์ทางฝั่งนายฉันก็ได้ยินมาบ้าง ไอ้สารเลวเหยียนสยงเป็นคนส่งนายมาใช่ไหม ดวงนายตกจริงๆ เห็นหรือเปล่า ขนาดฉันยังขอวัวสองตัวกลับไปไม่ได้เลย นับประสาอะไรกับทหารอังกฤษสองคนของนาย"
"ขอบคุณสารวัตรหวงที่เป็นห่วง ผมจะระวังตัวครับ" ตู้หย่งเซี่ยวตอบกลับอย่างไม่ยอมอ่อนข้อแต่ก็ไม่แข็งกร้าว
กวงตาโตยังอยากจะพูดต่ออีกสองสามประโยค แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดกลับลงท้องไป ตบไหล่ตู้หย่งเซี่ยว "ดูแลตัวเองดีๆ แล้วกัน!"
ตู้หย่งเซี่ยวยิ้มๆ ไม่สนใจกวงตาโตอีก เดินตรงไปยังนายพลเวยเหลียน
ยังไม่ทันได้เข้าไปใกล้ ล่ามขายชาติคนนั้นก็เดินเข้ามาขวางเขาไว้ "แกเป็นไอ้สวะมาจากไหนอีกเนี่ย"
"ผมตู้หย่งเซี่ยว นักสืบจากสถานีตำรวจเกาลูนตะวันตกครับ"
"อ้อ สวะคราวนี้ระดับต่ำไปหน่อยนะ เมื่อกี้อย่างน้อยก็ยังเป็นถึงสารวัตร ตอนนี้มาเป็นแค่นักสืบ! ท่านนายพลของเราไม่ว่าง ไสหัวไปซะ!"
ตู้หย่งเซี่ยวเลิกคิ้วกระบี่ขึ้น มองไปยังนายพลเวยเหลียนที่อยู่ด้านหน้า
เวยเหลียนกำลังเล็งไปที่กรีน ขยับไม้กอล์ฟกะระยะ
"สวัสดีครับท่านนายพล ผมมีเรื่องสำคัญต้องคุยกับท่าน! เกี่ยวกับคดีข่มขืนที่เกี่ยวข้องกับค่ายทหารของท่าน หากท่านหลีกเลี่ยง ย่อมเป็นผลเสียต่อท่านอย่างแน่นอน!"
ครั้งนี้ตู้หย่งเซี่ยวกลับใช้ภาษาอังกฤษสำเนียงแท้ๆ
ล่ามขายชาติชะงักไปเล็กน้อย
นายพลเวยเหลียนก็ชะงักไปเช่นกัน
แม้แต่สารวัตรจีนกวงตาโตที่กำลังจะเดินจากไปก็ยังอดไม่ได้ที่จะหันกลับมามองตู้หย่งเซี่ยว
"ให้เขาเข้ามา!" นายพลเวยเหลียนตวาด
"ท่านนายพลให้แกเข้าไป!" ล่ามขายชาติถลึงตาใส่ตู้หย่งเซี่ยว "ไอ้สวะอย่างแก กล้าข่มขู่ท่านนายพล แกตายแน่!"
ทว่าตู้หย่งเซี่ยวกลับขี้เกียจแม้แต่จะปรายตามองไอ้คนขายชาติ ก้าวเดินอย่างเยือกเย็นตรงไปยังเวยเหลียน
เมื่อมาถึงตรงหน้าเวยเหลียน ตู้หย่งเซี่ยวถึงได้ทำความเคารพ "สวัสดีครับ ท่านนายพล"
เวยเหลียนเบะมุมปาก แววตาเผยความเหี้ยมเกรียมออกมาสายหนึ่ง "เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ"
ตู้หย่งเซี่ยวไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย "ท่านนายพลผู้มีเกียรติ ท่านคงทราบจุดประสงค์ที่ผมมาในครั้งนี้แล้ว และก็คงรู้ดีว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น คดีทหารอังกฤษข่มขืนในบาร์ที่มงก๊กกำลังบานปลาย สื่อหลายสำนักก็กำลังจับตามอง..."
"หุบปาก!" เวยเหลียนตวาด "นักสืบตัวเล็กๆ อย่างแกมีค่ายิ่งกว่าเศษสวะ มีสิทธิ์อะไรมาพูดเรื่องพวกนี้กับฉัน อีกอย่าง ทหารของจักรวรรดิอังกฤษอันยิ่งใหญ่ของเราจะไปข่มขืนผู้หญิงเผ่าพันธุ์ต่ำต้อยอย่างพวกแกได้อย่างไร แกมันก็แค่ใส่ร้ายป้ายสี!"
"ได้ยินไหมไอ้สวะ คนอังกฤษอย่างพวกเราคือสายเลือดที่ยอดเยี่ยมที่สุด จะไปมีอะไรกับผู้หญิงพรรค์นั้นได้อย่างไร" ล่ามขายชาติร้องตะโกน
ตู้หย่งเซี่ยวหันขวับไปมองเขา "นี่แกไม่ใช่คนจีนเหรอ"
ล่ามขายชาติถ่มน้ำลายใส่มือ ลูบผมปาดไปด้านหลัง "บอกให้เอาบุญนะ ปีที่แล้วฉันโอนสัญชาติเป็นอังกฤษแล้ว ตอนนี้ฉันคือคนอังกฤษ แตกต่างกับพวกสวะอย่างพวกแกราวฟ้ากับเหว!"
ตู้หย่งเซี่ยวหัวเราะ
ล่ามขายชาติยังคิดว่าตู้หย่งเซี่ยวกลัว จึงยิงฟันยิ้มอย่างได้ใจ "เป็นไง ตอนนี้รู้ความยิ่งใหญ่ของฉันแล้วใช่ไหม สวะอย่างพวกแก จะไปรู้สถานะของท่านผู้นี้ได้อย่างไร..."
"งั้นเหรอ" ตู้หย่งเซี่ยวเลิกชายเสื้อชักปืนออกมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า เอาปืนจ่อหน้าผากล่ามขายชาติโดยตรง พูดเน้นทีละคำ "ตอนนี้ แกบอกมาสิว่าฉันมีสถานะอะไร"
ตู้หย่งเซี่ยวชักปืนเร็วมาก ทหารอังกฤษที่อยู่ด้านข้างตอบสนองไม่ทันเลยแม้แต่น้อย
โดยเฉพาะพลทหารที่พาตู้หย่งเซี่ยวเข้ามา ตอนนี้แทบอยากจะฆ่าตัวตายให้รู้แล้วรู้รอด
ตู้หย่งเซี่ยวติดสินบนเขาหนึ่งพันดอลลาร์ฮ่องกง ทำให้เขาเผลอเรอลืมตรวจสอบว่าตู้หย่งเซี่ยวพกอาวุธมาด้วยหรือไม่ ตอนนี้...
นายพลเวยเหลียนตกตะลึง เขาคิดไม่ถึงเลยว่านักสืบกระจอกๆ คนหนึ่งจะกล้าชักปืนต่อหน้าเขา
ไม่ไกลออกไป กวงตาโตที่ยังคงชะเง้อมองอยู่แทบฉี่ราด "แบบนี้ก็ได้เหรอ" จากนั้น ด้วยความกลัวว่าจะโดนลูกหลง จึงวิ่งหนีเร็วกว่ากระต่ายเสียอีก
พรึบ พรึบ!
ทหารอังกฤษเหล่านั้นยกปืนเล็งไปที่ตู้หย่งเซี่ยว เพียงแค่เวยเหลียนออกคำสั่งคำเดียว ก็สามารถยิงเขาจนพรุนเป็นรังผึ้งได้
บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด!
ล่ามขายชาติกลัวจนแทบฉี่ราด พูดติดๆ ขัดๆ "กะ...แกจะทำอะไร"
"บอกฉันมา แกมีสถานะอะไร" ตู้หย่งเซี่ยวไม่สนใจสถานการณ์รอบข้างแม้แต่น้อย จ้องเขม็งไปที่ล่ามขายชาติ
"ฉัน...ฉันเป็นล่ามของท่านนายพลเวยเหลียน แกกล้า..."
"ตอบผิด ฉันจะถามอีกครั้ง แกมีสถานะอะไร" ตู้หย่งเซี่ยวเอาปืนกระทุ้ง ท่าทางบ้าระห่ำ
ล่ามขายชาติเหงื่อแตกพลั่ก "ฉันเป็น...คนจีน"
"ตอบผิด! ให้โอกาสแกอีกครั้ง!" ครั้งนี้ตู้หย่งเซี่ยวเลื่อนปืนต่ำลงมา จ่อไปที่ปากของล่ามขายชาติ
ล่ามขายชาติเหงื่อเย็นผุดพราย "ฉันเป็น...ไอ้สวะ!"
"ไม่ แกมีค่าน้อยยิ่งกว่าไอ้สวะซะอีก!"
ฟืด!
ตู้หย่งเซี่ยวลั่นไก
ฉีดใส่หน้าล่ามขายชาติเต็มๆ
นั่นมันปืนฉีดน้ำ
ตุ้บ!
ล่ามขายชาติกลัวจนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น กลิ่นฉี่เหม็นฉุนคลุ้งกระจาย เขาถึงกับฉี่ราดด้วยความกลัว
เวยเหลียนบีบจมูกด้วยความรังเกียจ
ทหารคนอื่นๆ ก็มีสีหน้าเหยียดหยามเช่นกัน
ล่ามขายชาติที่เพิ่งจะทำตัวกร่างพึ่งบารมีคนอื่นเมื่อครู่ แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี
หันกลับมาดูตู้หย่งเซี่ยว เขาใช้นิ้วควงปืนฉีดน้ำหนึ่งรอบ หันหน้าไปหานายพลเวยเหลียน แล้วชูมือทั้งสองข้างขึ้น
ทหารเดินเข้าไปยึดปืนฉีดน้ำของตู้หย่งเซี่ยวไป และเตะตู้หย่งเซี่ยวอย่างแรงหนึ่งที หวังจะให้เขาคุกเข่าลงกับพื้น
ตู้หย่งเซี่ยวเซถลาไปเล็กน้อย แต่ยังคงรักษายืนเอาไว้ได้
นายพลเวยเหลียนมองดูตู้หย่งเซี่ยว แววตาเป็นประกายวูบวาบ
ตามหลักการแล้ว คนที่กล้าชักปืนในค่ายทหารอย่างตู้หย่งเซี่ยว...แม้ว่าจะเป็นเพียงแค่ปืนฉีดน้ำ ก็สามารถยิงทิ้งได้โดยตรง แต่นายพลเวยเหลียนกลับไม่ได้สั่งการ เพราะเขารู้สึกว่าตู้หย่งเซี่ยว...น่าสนใจนิดหน่อย
เขานำกองทหารปกครองฮ่องกงมาตั้งนาน นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบกับคนจีนที่กระดูกแข็งแบบนี้
ในฐานะทหาร นายพลเวยเหลียนทั้งหยิ่งยโสโอหังและกร่างทะนงตน แต่ทว่าจิตวิญญาณความเด็ดเดี่ยวแข็งกร้าวที่ฝังอยู่ในสายเลือดทหารก็ยังมีอยู่
แม้เวยเหลียนจะดูถูกตู้หย่งเซี่ยวมาก คิดว่าเขามีค่าน้อยยิ่งกว่ากองขี้หมาเสียอีก แต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่า สวะกองนี้...ใจกล้าดี!
ดังนั้นเวยเหลียนจึงตัดสินใจว่าจะลองฟังสิ่งที่ตู้หย่งเซี่ยวพูดเสียก่อน แล้วค่อยจับเขาไปยิงเป้า
ตึก ตึก ตึก!
นายพลเวยเหลียนถือไม้กอล์ฟในมือ ก้าวเดินตรงไปหาตู้หย่งเซี่ยว
ทหารด้านข้างเตรียมพร้อมรับมืออย่างเข้มงวด เกรงว่าไอ้คนบ้าตู้หย่งเซี่ยวจะทำเรื่องนอกลู่นอกทางอะไรอีก
นายพลเวยเหลียนถือไม้กอล์ฟพาดไว้บนไหล่ซ้ายของตู้หย่งเซี่ยว "แกใจกล้ามาก!"
"ผมก็แค่กำลังเดิมพัน" ตู้หย่งเซี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตาจ้องมองเวยเหลียนเขม็ง
"เดิมพันอะไร"
"เดิมพันเพื่อโอกาสครับ" ตู้หย่งเซี่ยวตอบ "ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ ท่านก็คงไม่เปิดโอกาสให้ผมอธิบายแน่"
"ถูกต้อง เพราะแกมันไม่คู่ควร!" เวยเหลียนเบะปาก "นักสืบกระจอกๆ อย่างแกกล้ามาขอคนจากฉันที่นี่ ถ้าฉันรับปากแก ทหารอังกฤษของเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน"
ตู้หย่งเซี่ยวหัวเราะ "พูดตามตรงนะครับ ถ้าท่านไม่ตกลง ทหารอังกฤษของท่านจะยิ่งเสียหน้าเร็วกว่าเดิมเสียอีก!"
เวยเหลียนเผยจิตสังหารทางแววตา ค่อยๆ เลื่อนไม้กอล์ฟจากไหล่ของตู้หย่งเซี่ยวมาที่ลำคอ กดทับลูกกระเดือกของเขาเอาไว้ "ให้เวลาแกสามนาที โน้มน้าวฉันให้ได้ ไม่งั้นล่ะก็..."
เวยเหลียนใช้ไม้กอล์ฟเชยคางตู้หย่งเซี่ยวขึ้น "...จะลากแกไปยิงเป้า!"
