บทที่ 48 บุกค่ายทหารเพียงลำพัง

"หยุด!" ทหารอังกฤษสี่นายยกปืนไรเฟิลอัตโนมัติเอฟเอแอลขึ้นเล็งไปที่ตู้หย่งเซี่ยว ตะคอกเป็นภาษาอังกฤษสั่งให้เขาหยุดเดิน

ตู้หย่งเซี่ยวพยายามยกมือทั้งสองข้างขึ้นให้สูงที่สุด เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาไม่มีเจตนาร้าย

"เขตหวงห้ามทางทหาร รีบไสหัวไปซะ!"

"ขอโทษด้วย ผมมาหาผู้บังคับบัญชาของคุณเพื่อเจรจาธุระ!" ตู้หย่งเซี่ยวพูดด้วยภาษาอังกฤษที่คล่องแคล่ว จากนั้นก็ค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปในเสื้อ

"อย่าขยับ!" ถึงแม้ทหารอังกฤษจะแปลกใจที่ตู้หย่งเซี่ยวพูดภาษาอังกฤษได้ดีขนาดนี้ แต่ก็ยังส่งเสียงเตือนด้วยความระแวดระวัง

"ผมแค่จะหยิบบัตรประจำตัวให้พวกคุณดู"

ตู้หย่งเซี่ยวหยิบบัตรประจำตัวนักสืบออกมาให้ฝ่ายตรงข้ามดู "ดูให้ชัดเจน ผมคือนักสืบเกาลูนตะวันตก"

พลทหารนายหนึ่งเดินเข้ามาข้างหน้า กระชากบัตรประจำตัวของตู้หย่งเซี่ยวไปกวาดตามองแวบหนึ่ง ก่อนจะโยนกลับไปให้ตู้หย่งเซี่ยวอย่างดูแคลน "บ้าเอ๊ย แกเป็นแค่นักสืบมาทำอะไรที่นี่?"

ตู้หย่งเซี่ยวเก็บบัตรประจำตัวกลับไป "ผมเพิ่งบอกไป ว่าผมมาหาผู้บังคับบัญชาของพวกคุณเพื่อเจรจาธุระ"

"รีบไสหัวไป! ผู้บังคับบัญชาของพวกเรายุ่งมาก ไม่รับแขก!" พลทหารตะคอก

ทหารอีกสามนายก็มีสีหน้าดูถูกเช่นกัน ในสายตาของพวกเขา อย่าว่าแต่นักสืบชาวจีนตัวเล็กๆ เลย ต่อให้เป็นสารวัตร พวกเขาก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา สมควรไสหัวไปก็ต้องไสหัวไป

ตู้หย่งเซี่ยวยิ้มๆ งัดไม้ตายออกมา เขาล้วงเงินหนึ่งพันดอลลาร์ฮ่องกงออกจากเสื้อแล้วยื่นส่งไปให้ "อลุ่มอล่วยหน่อยเถอะ อย่างมากก็แค่สิบนาที!"

ทหารทั้งสี่นายมองหน้ากัน

เงินหนึ่งพันหยวนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ

ในเมื่อฝ่ายตรงข้ามไม่กลัวถูกลากไปยิงเป้า แล้วทำไมพวกเขาจะไม่รับไว้ล่ะ?

พลทหารยื่นมือไปฉวยเงินในมือตู้หย่งเซี่ยว "สิบนาที ห้ามเกินกว่านี้!" พูดจบก็ให้ตู้หย่งเซี่ยวรออยู่ข้างนอกก่อน ส่วนตัวเองเดินเข้าไปรายงาน

หัวส่ายหางกระดิก

ตอนนี้ฮ่องกงมีการทุจริตคอร์รัปชันไปทั่ว ค่ายทหารก็เช่นเดียวกัน

ไม่นานนัก พลทหารนายนั้นก็เดินออกมาจากข้างใน พร้อมกับกระดิกนิ้วเรียกตู้หย่งเซี่ยว "ถือว่านายโชคดี ท่านนายพลของพวกเราว่างพอดี!"

ตู้หย่งเซี่ยวยิ้มบางๆ "ขอบคุณมาก!" พูดจบก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปในค่ายทหาร

เหยียนสยงกับคนอื่นๆ ที่รออยู่ข้างนอกมองเห็นได้อย่างชัดเจน

"ไอ้เด็กนี่ มีฝีมือจริงๆ!"

"ก็ไม่รู้ว่า จะเข้าไปตายหรือเปล่า?"

ที่มุมลับตา เหลยลั่วเปิดหน้าต่างรถ คีบบุหรี่ที่สว่างวาบสลับมืดมอดขณะสูบ สายตาคมกริบ ไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ

...

ภายในค่ายทหารฝุ่นตลบอบอวล

ทหารอังกฤษกว่าสามร้อยนายเปลือยท่อนบนกำลังวิ่งออกกำลังกาย อีกด้านหนึ่งเป็นคนนับร้อยกำลังซ้อมยิงเป้า ไกลออกไปอีกเป็นการฝึกซ้อมวิ่งวิบากของรถถังและรถหุ้มเกราะ

เนื่องจากค่ายทหารกว้างใหญ่มาก ตู้หย่งเซี่ยวในฐานะคนนอกก็ไม่สามารถเดินเพ่นพ่านได้ พลทหารนายนั้นจึงขับรถจี๊ปพาเขามุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ของท่านนายพล

นายพลเวยเหลียนที่ประจำการอยู่ในเจียงจวินเอ้าเป็นเจ้าของวิลลาหรูในค่ายทหาร เป็นอาคารสไตล์บ้านสวน ตึกฝรั่งสามชั้นที่สวยงามตระการตา

รถยนต์ขับเข้าไปในวิลลา สุนัขหมาป่าห้าตัวพุ่งเข้ามาเห่ากรรโชกอย่างบ้าคลั่ง

โชคดีที่นั่งอยู่บนรถ สุนัขหมาป่าพวกนั้นจึงได้แต่วิ่งไล่ตามหลังรถ จนกระทั่งมีคนผิวปากเรียก พวกมันจึงหยุดวิ่งไล่

ไม่นานนัก หลังจากอ้อมสวนขนาดใหญ่ รถยนต์ก็จอดลง

พลทหารส่งสัญญาณให้ตู้หย่งเซี่ยวลงจากรถ เมื่อมองจากระยะไกลก็เห็นชายชาวอังกฤษร่างสูงผอมสวมเครื่องแบบทหารสีเขียวและหมวกเบเรต์กำลังตีกอล์ฟอยู่บนสนามหญ้า

ด้านข้างมีล่ามยืนอยู่หนึ่งคน และยังมีชายวัยกลางคนท่าทางเหมือนสารวัตรกำลังเช็ดเหงื่ออย่างเอาเป็นเอาตาย

ตู้หย่งเซี่ยวมองพลทหารด้วยความสงสัย

เห็นแก่เงินสินบนหนึ่งพันดอลลาร์ฮ่องกงของตู้หย่งเซี่ยว พลทหารจึงพูดขึ้น "นั่นมันตัวซวย ได้ยินว่าเป็นสารวัตรจีนอะไรสักอย่างที่หยวนหลั่ง ชาวบ้านบ้านนอกทำลูกวัวหายไปสองตัว เขาเลยมีหน้าที่มาทวงวัวที่นี่!"

ตู้หย่งเซี่ยวถามต่ออีกสองสามประโยคก็พอจะเข้าใจเรื่องราวคร่าวๆ

พวกทหารในค่ายไปฝึกซ้อมที่ชนบทของหยวนหลั่ง ว่างจัดไม่มีอะไรทำ เห็นลูกวัวสองตัวที่เลี้ยงปล่อยไว้ในนาอ้วนท้วนน่ารักน่าชัง ก็เลยจูงลูกวัวกลับมา เตรียมจะเอามาทำสเต๊กเนื้อที่สนามยิงปืนในค่าย

พอชาวบ้านไล่ตามไป ทหารอังกฤษก็จับลูกวัวขึ้นรถบรรทุกไปแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้จะถูกชำแหละไปแล้วหรือยัง

ส่วนสารวัตรจีนคนนี้ตู้หย่งเซี่ยวก็รู้จัก ชื่อเต็มคือ "หวงจู่กวง" ฉายา "กวงตาโต" เมื่อก่อนเคยเป็นสารวัตรอยู่ที่ถนนนาธานในเกาลูน เพิ่งแต่งเมียน้อยที่ชื่อ "อาเซียง" ซึ่งมีฉายาว่า "กระถางธูปเมี่ยวเจี้ย" หล่อนมีรูปร่างหน้าตายั่วยวนทรงเสน่ห์ มารยาหญิงในการยั่วผู้ชายยิ่งเป็นเลิศ ถึงขั้นที่คนในพื้นที่มีคำกล่าวว่า "กระถางธูปเมี่ยวเจี้ย ใครๆ ก็ปักได้"

ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไปแอบคบชู้กับหลิวเหอ หลานชายของหลิวฝูตั้งแต่เมื่อไหร่ พอกวงตาโตรู้เข้า ก็จับตัวหลิวเหอมาซ้อมจนน่วมไปมื้อหนึ่ง

ผลก็คือ กวงตาโตถูกหลิวฝูสั่งย้ายจากถนนนาธานในเกาลูนไปยังหยวนหลั่งในเขตซินเจี้ยทันที จาก "สารวัตรพุงกาง" ที่มีผลประโยชน์อู้ฟู่ กลายเป็น "สารวัตรขี้วัว" ที่ต้องไปเก็บขี้วัวที่หยวนหลั่ง

ตอนที่ตู้หย่งเซี่ยวเป็นตำรวจในเครื่องแบบอยู่ที่หยวนหลั่ง เขาเคยเจอกวงตาโตมาก่อน ถึงแม้กวงตาโตจะถูกลดขั้น แต่ก็ยังคงหยิ่งยโสโอหัง ไม่เห็นตำรวจในเครื่องแบบอย่างพวกเขาอยู่ในสายตา เอะอะก็ใช้อำนาจบาตรใหญ่ ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะได้มาเจอที่นี่

ตอนนี้กวงตาโต สารวัตรแห่งหยวนหลั่งไม่มีท่าทีหยิ่งยโสเหมือนปกติแม้แต่น้อย เมื่อเผชิญหน้ากับนายพลเวยเหลียนที่กำลังเหวี่ยงไม้ตีกอล์ฟ เขากลับพินอบพิเทาพูดว่า "ท่านนายพลครับ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา รบกวนท่านคืนลูกวัวสองตัวนั้นให้ผมเถอะครับ ผมจะได้ไปให้คำอธิบายกับชาวบ้านพวกนั้นได้! ถึงตอนนั้นผมจะช่วยพูดข้อดีของท่านให้มากหน่อย เรื่องนี้ก็จะได้จบลงด้วยดีไงครับ!"

เวยเหลียนหวดลูกกอล์ฟออกไปดังป๊าบ แล้วหันขวับมาตวาดใส่กวงตาโต "บัดซบ! แกเป็นตัวอะไร ถึงกล้ามาพูดกับฉันแบบนี้? รู้ไหมว่าแกทำฉันหมดสนุก ทำเอาฉันเกือบตีลูกพลาดแล้ว!"

กวงตาโตไม่เข้าใจภาษาอังกฤษ จึงรีบหันไปมองล่ามชาวจีนที่อยู่ด้านข้าง

ล่ามเป็นไอ้หนุ่มฟันเหยินที่หวีผมแสกกลาง เขาพูดเยาะเย้ยว่า "ฟังไม่ออกเหรอ? ท่านนายพลบอกว่าแกมันไอ้พวกกินขี้ กล้ามาขัดจังหวะความสำราญของท่าน!"

"ไม่ใช่แบบนั้นนะครับท่านนายพล นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย ชาวบ้านพวกนั้นต้องพึ่งพาลูกวัวพวกนี้ในการดำรงชีวิต ตอนที่พวกท่านจูงไปก็มีคนเห็นตั้งมากมาย ผมจะกลับไปรายงานไม่ได้นะครับ!" กวงตาโตยังอยากจะพูดต่ออีกหลายประโยค

นายพลเวยเหลียนคว้าไม้กอล์ฟขึ้นมาเคาะหน้าผากกวงตาโต "ไอ้โง่สมองหมู ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ? ก็แค่ลูกวัวสองตัว จักรวรรดิอังกฤษของพวกเราเป็นเผ่าพันธุ์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลก จะไปขโมยวัวของพวกแกได้ยังไง?"

กวงตาโตตกใจจนคอหด

ล่ามขายชาติหัวเราะเยาะ "ได้ยินหรือเปล่า? เผ่าพันธุ์จักรวรรดิอังกฤษของพวกเรายอดเยี่ยมที่สุด ไอ้คนจีนเวรตะไลอย่างแกอย่ามาหาเรื่องไม่มีที่สิ้นสุด GO OUT!"

กวงตาโตแทบอยากจะไปจากตรงนี้ทันที แต่ก็จำต้องฝืนทำใจกล้าพูดว่า "ท่านนายพล ท่านอาจจะเป็นคนต่างชาติ เลยไม่เข้าใจสภาพความเป็นอยู่ของคนจีน- "

"หุบปากเหม็นๆ ของแกไปเลย!" ล่ามขายชาติชิงโวยวายขึ้นมาก่อน ยืนท้าวสะเอว ชี้นิ้วใส่จมูกกวงตาโต "ไอ้คนอย่างแกที่สมควรได้กินแต่ขี้ ก็แค่วัวสองตัวไม่ใช่หรือไง เอาแต่พล่ามเรื่องไร้สาระอยู่ได้ ขนาดฉันฟังแล้วยังรำคาญเลย!"

นายพลเวยเหลียนขมวดคิ้ว ยื่นไม้กอล์ฟไปให้พลางถามล่ามขายชาติว่า "แกกำลังพล่ามอะไรของแก?"

ล่ามขายชาติรีบขยับเข้าไปใกล้ รับไม้กอล์ฟของท่านนายพลมา ควักผ้าเช็ดหน้าออกมาช่วยเช็ดทำความสะอาดพลางพูดว่า "โอ้ ขอโทษครับท่าน ผมทนไม่ได้จริงๆ กับไอ้พวกที่ชอบคิดว่าตัวเองถูก เลยเผลอด่ามันไปสองสามคำ! นี่ครับ ผมช่วยเช็ดไม้กอล์ฟให้เงาวับแล้ว ท่านจะได้ตีได้อีกหลายๆ ที!"