ทะลุมิติไปโลกแฟนตาซีงั้นเหรอ งั้นถ้าฉันจะหยิบโลกติดมือไปด้วยก็คงไม่เกินไปหรอกมั้ง · khram
ตอนที่ 70
ลานประมูลของหอหมื่นสมบัติ
ภายในงานแบ่งออกเป็นสามชั้น ชั้นล่างสุดเป็นโถงกว้างที่เนืองแน่นไปด้วยผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตสร้างรากฐานลงมา บรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวายและเสียงจอกแจกจอแจ
ส่วนชั้นสองและชั้นสามเป็นห้องรับรองส่วนตัวที่หรูหราและปิดมิดชิด มีเพียงผู้ที่มีฐานะสูงส่งเท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์เข้าไปได้
ตอนที่หลินเซียวและซูหว่านหว่านเข้ามา ที่นั่งก็แทบไม่เหลือแล้ว ทั้งคู่จึงทำได้เพียงหาที่นั่งตรงมุมหนึ่งของโถงชั้นล่าง
ซูหว่านหว่านเพิ่งเคยเข้าร่วมงานประมูลเป็นครั้งแรก ดวงตากลมโตฉายแววใคร่รู้ พลางกวาดมองไปรอบกายด้วยความตื่นตาตื่นใจ
"ว้าว ศิษย์น้องดูตรงนั้นสิ ขวานที่คนคนนั้นสะพายอยู่ช่างใหญ่โตเหลือเกิน!"
"เอ๊ะ? นั่นคือเกราะที่ทำจากหนังของงูเหลือมเพลิงแดงหรือเปล่านะ ดูน่าเกรงขามจริงๆ!"
"ดูเร็วๆ ดูเร็วๆ พี่สาวบนเวทีคนนั้นสวยจังเลย!"
หลินเซียวมองตามทิศทางที่นางชี้
เห็นเพียงบนเวทีประมูลเริ่มสว่างไสว ผู้บำเพ็ญหญิงหน้าตาสะสวยนางหนึ่งก้าวขึ้นมาบนเวทีด้วยท่วงท่าแช่มช้อย
นางกล่าวคำทักทายสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงใสกระจ่าง จากนั้นจึงโบกมือเรียวงามเบาๆ ของประมูลชิ้นแรกก็ปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ โดยมีแสงวิญญาณห่อหุ้มไว้
มันคือโอสถสีแดงฉานเม็ดหนึ่ง ขนาดพอๆ กับลูกลำไย
"โอสถระดับสาม โอสถหลอมกายมังกรแดง ราคาเริ่มต้น... สองร้อยหินวิญญาณระดับกลาง!"
สิ้นคำนั้น เสียงสูดหายใจเข้าลึกและเสียงอุทานเบาๆ ก็ดังระงมไปทั่วโถง
โอสถระดับสาม สำหรับผู้บำเพ็ญระดับล่างจำนวนมากถือเป็นสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง
การประมูลเริ่มต้นขึ้นทันที ราคาพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และจบลงที่ห้าร้อยหินวิญญาณระดับกลาง
ซูหว่านหว่านมองจนใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อ นางดึงแขนเสื้อหลินเซียวด้วยความตื่นเต้น "สุดยอดไปเลย! แค่นี้ก็ตั้งห้าร้อยหินวิญญาณระดับกลางแล้ว!"
แม้ว่านางจะมีทรัพยากรไม่ขาดแคลนเมื่ออยู่ที่ยอดเขาไป๋อวิ๋น แต่เมื่อได้เห็นการทุ่มเงินราวกับเศษดินด้วยตาตัวเองเช่นนี้ ก็ยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่ดี
ส่วนหลินเซียวนั้นสงบนิ่งกว่ามาก งานประมูลบนโลกมนุษย์เขาเคยเห็นผ่านโทรทัศน์มาตั้งเท่าไหร่แล้ว พื้นฐานแล้วมันก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่
เขายังคงรักษาความเยือกเย็นเพื่อรอคอยเป้าหมายของตนเอง
งานประมูลดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ สมบัติที่ชวนให้ผู้คนอิจฉาถูกนำขึ้นมาทีละชิ้น บรรยากาศถูกผลักดันให้ถึงจุดสูงสุดครั้งแล้วครั้งเล่า หินวิญญาณระดับกลางในที่แห่งนี้ดูจะเป็นเพียงตัวเลขเท่านั้น
ซูหว่านหว่านมองจนตาพร่ามัว และเริ่มรู้สึกอยากจะลองประมูลดูบ้าง
ในขณะนั้นเอง ที่บริเวณทางเข้างานก็เกิดความวุ่นวายเล็กน้อย
"สตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเทียนเจี้ยนเสด็จถึงแล้ว!"
เสียงประกาศนั้นใสและกังวานยาวนาน กลบเสียงจอกแจกจอแจในงานจนมิดในพริบตา
สายตาของทุกคนหันขวับไปทางทางเข้าพร้อมกัน เห็นเพียงร่างในชุดสีขาวสะอาดตาค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามา
นางเป็นหญิงสาวที่ดูมีอายุราวยี่สิบปี สวมกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ ผิวพรรณขาวราวหิมะ คิ้วและดวงตางดงามราวกับภาพวาด กลิ่นอายรอบกายเย็นชาและโดดเด่น
แม้จะเพียงเดินมาอย่างสงบ แต่กลับดูเหมือนมีแสงรัศมีแผ่ออกมาโดยธรรมชาติ จนผู้คนไม่กล้าจ้องมองตรงๆ
"คือนาง... สตรีศักดิ์สิทธิ์รุ่นปัจจุบันของสำนักเทียนเจี้ยน มู่ชิงเสวี่ย!" ใครบางคนอุทานเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยำเกรง
"ว่ากันว่านางมีพรสวรรค์ล้ำเลิศ ได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะผู้ไร้เทียมทานที่มีโอกาสบรรลุขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดมากที่สุดในรอบร้อยปีของสำนักเทียนเจี้ยน!"
"นึกไม่ถึงว่าแม้แต่นางก็มาด้วย?"
"ได้ยินว่าครั้งนี้สตรีศักดิ์สิทธิ์ลงจากเขาเพื่อมาฝึกฝนประสบการณ์ และถือโอกาสตรวจตราสาขาต่างๆ ช่วงไม่กี่วันนี้ที่สาขามีผู้คนหลั่งไหลมาจนแน่นขนัด ยอดอัจฉริยะรุ่นเยาว์ตั้งมากมายต่างพยายามทุกวิถีทางเพื่อขอเข้าพบนาง!"
"จุ๊ๆ นั่นเป็นตัวตนราวกับนางฟ้าบนสรวงสวรรค์ มีหรือที่คนอย่างเราจะกล้าหมายปอง..."
"...."
ชั่วขณะหนึ่ง ผู้บำเพ็ญจำนวนมากที่นั่งอยู่ในห้องรับรองชั้นสองและสามต่างลุกขึ้นยืนและประสานมือคารวะจากระยะไกล
ชื่อเสียงของสำนักเทียนเจี้ยนในฐานะสำนักอันดับหนึ่งแห่งตงหวงนั้น ชัดเจนยิ่งนัก
มู่ชิงเสวี่ยเพียงพยักหน้าตอบรับคำคารวะรอบกายเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉยและไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ มากกว่านั้น
นางเดินตรงไปยังห้องรับรองส่วนตัวที่ถูกจองไว้ตรงกลางของชั้นสอง ซึ่งเป็นจุดที่มีทัศนียภาพดีที่สุด โดยมีผู้ดูแลหอหมื่นสมบัตินำทางอย่างนอบน้อม
ดูเหมือนนางจะสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมา จึงกวาดสายตาผ่านมุมหนึ่งของชั้นล่างอย่างไม่ใส่ใจ
ที่ตรงนั้น หลินเซียวกำลังจ้องมองสตรีศักดิ์สิทธิ์ที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันด้วยสายตาเรียบเฉย
ดวงตาสองคู่ประสานกันชั่วครู่ในอากาศ
ในดวงตาของมู่ชิงเสวี่ยไม่มีระลอกคลื่นใดๆ นางมองเขาเหมือนมองคนผ่านทางที่ไม่มีความสำคัญ สายตากวาดผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวเข้าสู่ห้องรับรอง
กลับเป็นซูหว่านหว่านที่ดูเหมือนจะมีความรู้สึกต่อต้านสตรีศักดิ์สิทธิ์ผู้เปล่งประกายผู้นี้อย่างบอกไม่ถูก นางแอบเบะปากเล็กน้อยแล้วพึมพำว่า "ช่างวางท่าใหญ่โตนัก..."
แต่ในใจของหลินเซียวกลับมีความคิดแล่นพล่าน
สตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเทียนเจี้ยนมาด้วยตนเองเชียวหรือ?
'ศิษย์พี่ ในเมื่อสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเทียนเจี้ยนมาที่นี่ เราส่งของแทนตัวให้นางโดยตรงเลยดีหรือไม่? จะได้ไม่ต้องไปที่สาขา'
ดวงตาของซูหว่านหว่านเป็นประกาย "จริงด้วย! นางเป็นถึงสตรีศักดิ์สิทธิ์ มีฐานะสูงส่ง ส่งให้นางย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน!"
ทว่า เรื่องราวกลับไม่เป็นไปตามที่พวกเขาหวัง
หลังจากมู่ชิงเสวี่ยเข้าสู่ห้องรับรอง นางก็ไม่ได้อยู่นาน เป้าหมายของนางชัดเจนยิ่ง เมื่อกระบี่หักสีดำสนิทเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นบนเวทีประมูล นางก็เอ่ยปากเสนอราคาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทันที
ทั่วทั้งงานตกอยู่ในความเงียบสงัด
เมื่อสตรีศักดิ์สิทธิ์เอ่ยปากและแสดงเจตจำนงว่าต้องได้มา ใครเล่าจะกล้าแข่งราคากับนาง?
เป็นดังคาด ผู้บำเพ็ญหญิงบนเวทียิ้มแล้วประกาศว่า "ตกลง!" กระบี่หักเล่มนั้นจึงตกเป็นของมู่หวินเสวี่ย
จากนั้นนางก็รับกระบี่หักไปและจากไปอย่างสง่างามท่ามกลางสายตาของผู้คน ตั้งแต่ต้นจนจบ นางหยุดอยู่ในงานประมูลไม่ถึงหนึ่งก้านธูปด้วยซ้ำ
"ไป... ไปแล้วหรือ?" ซูหว่านหว่านถึงกับอึ้ง
หลินเซียวเองก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ
ดูท่าสตรีศักดิ์สิทธิ์ท่านนี้จะงานยุ่งมาก แผนการที่จะส่งของแทนตัวต่อหน้าจึงต้องพับเก็บไป
"ช่วยไม่ได้ ต้องทำตามแผนเดิม รอให้งานประมูลจบแล้วค่อยไปที่สาขาสำนักเทียนเจี้ยน" หลินเซียวกล่าว
เขามองดูรายการประมูล ตราประทับหยกที่ชำรุดซึ่งเขาต้องการนั้น อยู่ในลำดับถัดไปพอดี
เมื่อผู้ประมูลหญิงถือตราประทับหยกที่ชำรุดและหม่นแสงขึ้นมาบนเวที ก็มีเสียงถอนหายใจด้วยความไม่สนใจดังขึ้นในงาน
เมื่อเทียบกับของประมูลชิ้นก่อนๆ ที่เปล่งประกายเจิดจ้า สิ่งนี้เหลือเพียงด้านเดียว ดูซอมซ่อจนดูไม่เข้ากับบรรยากาศอย่างยิ่ง
"ของประมูลชิ้นถัดไป หมายเลขสามสิบสาม ตราประทับหยกแห่งราชวงศ์เสวียนเย่หนึ่งชิ้น เนื่องจากชำรุดอย่างหนัก ประสิทธิภาพจึงเหลือไม่ถึงหนึ่งในร้อย ราคาเริ่มต้น หนึ่งร้อยหินวิญญาณระดับกลาง" คำแนะนำของผู้ประมูลนั้นสั้นกระชับ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้คาดหวังกับสิ่งนี้เลย
ทั่วทั้งงานเงียบกริบ ถึงขั้นที่บรรยากาศเย็นเยียบ
สภาพแบบนี้ นอกจากคนที่เงินเหลือใช้จนไม่รู้จะเอาไปทำอะไร ใครจะยอมจ่ายหนึ่งร้อยหินวิญญาณระดับกลางเพื่อซื้อของพังๆ แบบนี้?
"หนึ่งร้อยหินวิญญาณ"
ในขณะที่ผู้ประมูลกำลังจะประกาศว่าไม่มีผู้ประมูล หลินเซียวก็ขานราคาขึ้นมา
สายตาผู้คนหันไปมอง เห็นเป็นเพียงเด็กหนุ่มชุดเขียวในขอบเขตหลอมปราณ ต่างก็ส่ายหน้าพลางหัวเราะเยาะ คิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้คงไม่เคยเห็นโลกกว้างจึงใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย
แต่ผู้ดำเนินการประมูลกลับตาเป็นประกาย มีคนเสนอราคาย่อมดีกว่าไม่มีคนเอา "ดี! สหายท่านนี้เสนอราคาหนึ่งร้อยหินวิญญาณ! มีใครจะ..."
"หนึ่งร้อยสิบหินวิญญาณ"
เสียงผู้หญิงที่ค่อนข้างเย็นชาดังมาจากอีกมุมหนึ่ง
หลินเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าของสิ่งนี้จะมีคนแย่ง?
เขามองตามเสียงไป เห็นเพียงร่างระหงในชุดคลุมที่มีฮู้ดปิดบังใบหน้าจนมองไม่ชัด
"หนึ่งร้อยห้าสิบหินวิญญาณ" หลินเซียวขานราคาอีกครั้ง
"สองร้อยหินวิญญาณ" หญิงชุดดำเพิ่มราคาอย่างเด็ดขาด
"สองร้อยสิบ"
ราคาสลับกันพุ่งสูงขึ้นระหว่างคนสองคน และทะลุสองร้อยเจ็ดสิบหินวิญญาณอย่างรวดเร็ว
ในงานเริ่มมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ การแย่งชิงตราประทับหยกชำรุดจนถึงระดับนี้ถือว่าประหลาดมาก
ผู้บำเพ็ญระดับสูงบางคนที่เดิมทีไม่สนใจ เริ่มใช้จิตเทวะกวาดมองตราประทับหยกบ่อยครั้ง แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไร มันก็เป็นเพียงสมบัติที่พังแล้วชิ้นหนึ่ง
ซูหว่านหว่านดึงแขนเสื้อหลินเซียวด้วยความกังวล กระซิบว่า "ศิษย์น้อง เกิดอะไรขึ้น? คนนั้นเป็นใครกัน? ตราประทับหยกพังๆ นี่ไม่น่าจะมีค่าถึงราคานี้เลยนะ!"
หลินเซียวเองก็ไม่แน่ใจ อีกทั้งตอนนี้หินวิญญาณระดับกลางในมือเขาก็มีไม่มากนัก
ทันใดนั้น เสียงผู้หญิงคนนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับแฝงไปด้วยความร้อนรนที่ยากจะสังเกต "สหายท่านนี้ สิ่งนี้มีความสำคัญต่อข้ามาก ท่านพอจะยอมสละให้ได้หรือไม่?"
สำคัญ? หลินเซียวใจกระตุก
เขาเตรียมสิ่งนี้ไว้ให้ต้าเซี่ย แม้ประสิทธิภาพจะเหลือไม่ถึงหนึ่งในร้อยก็เพียงพอแล้ว แล้วผู้ประมูลคนนี้ต้องการมันไปเพื่ออะไร?
"ขออภัย สำหรับข้ามันก็สำคัญมากเช่นกัน สามร้อยห้าสิบหินวิญญาณ" หลินเซียวไม่ลังเลอีกต่อไป เขาเสนอราคาขีดจำกัดของตนเองออกมาทันที
ราคานี้สูงเกินกว่ามูลค่าปกติของตราประทับหยกชำรุดไปไกลมาก
ทั่วทั้งงานเงียบไปครู่หนึ่ง ในขณะที่หลินเซียวคิดว่าอีกฝ่ายจะยอมแพ้
"สี่ร้อยห้าสิบหินวิญญาณ" เสียงผู้หญิงเสนอราคาอีกครั้ง ครั้งนี้เพิ่มขึ้นรวดเดียวหนึ่งร้อย
หัวใจของหลินเซียวดิ่งวูบ ราคานี้เขาจ่ายไม่ไหว
เขาจึงหันไปมองซูหว่านหว่าน
แม้ซูหว่านหว่านจะเสียดายหินวิญญาณ แต่เมื่อเห็นว่าศิษย์น้องต้องได้สิ่งนี้มาให้ได้ นางจึงแอบยัดถุงที่บรรจุหินวิญญาณห้าร้อยก้อนให้หลินเซียว พร้อมกระซิบว่า "เอาไป นี่คือเงินเก็บทั้งหมดของศิษย์พี่แล้ว! ถ้ายังไม่พอ... เราถอยกันเถอะ ของพังๆ ชิ้นนี้ไม่คุ้มหรอก"
