บทที่ 69 เมืองอวิ๋นอู้ (ตอนควบสองในหนึ่ง)

การเดินทางไปยังเมืองอวิ๋นอู้นั้นไกลกว่าที่คาดไว้มาก ต่อให้เหยียบกระบี่เหินก็ยังต้องใช้เวลาบินถึงสิบวัน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้หลินเซียวแม้แต่จะใช้กระบี่เหินก็ยังทำไม่เป็น

เขาเพิ่งจะมีจิตเทวะ แม้การสำรวจในวงกว้างจะไม่มีปัญหา แต่เมื่อต้องควบคุมกระบี่เหินอย่างละเอียดลออ ย่อมถือเป็นบททดสอบครั้งใหญ่

"จมปราณลงสู่ตันเถียน จิตรวมเป็นหนึ่งกับกระบี่ พลังวิญญาณเคลื่อนตามความคิด..." ณ ลานกว้างบริเวณหลังเขาไป๋อวิ๋น หลี่ฉางเฟิงกำลังชี้แนะอย่างอดทน

ข้างกายเขา ซูหว่านหว่านเท้าคางมองร่างที่โอนเอนไปมาอยู่ไม่ไกลด้วยสีหน้าจนใจ

หลินเซียวเหยียบอยู่บนกระบี่เหินแบบมาตรฐานที่เจ้าสำนักมอบให้ก่อนหน้านี้ ซึ่งเป็นศาสตราเวทระดับสูงสีเขียวทั้งเล่ม

เขาพยายามโคจรพลังวิญญาณตามคำแนะนำของหลี่ฉางเฟิง เพื่อสร้างการเชื่อมต่อที่มั่นคงกับกระบี่เหิน

การลองครั้งแรก กระบี่เหินพุ่งพรวดขึ้นไปสามจั้ง ก่อนจะปักหัวดิ่งลงในพุ่มไม้ข้างทาง

ครั้งที่สอง กระบี่เหินลอยขึ้นอย่างมั่นคง แต่กลับบินซิกแซกไปมากลางอากาศราวกับคนเมา หลินเซียวกำด้ามกระบี่ไว้แน่น ใบหน้าซีดเผือด ดูทุลักทุเลยิ่งนัก

ครั้งที่สาม...

ในที่สุดซูหว่านหว่านก็ทนไม่ไหว กระทืบเท้าพลางว่า "ศิษย์น้อง! เจ้าต้องปล่อยพลังวิญญาณให้คงที่ เหมือน... เหมือนตอนเจ้าใช้ตะเกียบคีบอาหารนั่นแหละ จิตเทวะไม่ได้มีไว้เพื่อกดกระบี่ไว้ให้แน่น แต่มีไว้เพื่อนำทาง! สื่อสารกับมันสิ โธ่เอ๋ย เห็นแล้วข้าล่ะใจจะขาด!"

นางคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเจ้าหมอนี่ดูจะมีพรสวรรค์ในการฝึกควบคุมกระบี่ที่แสนจะธรรมดา หรืออาจจะเรียกได้ว่าแย่จนน่าตกใจ แต่ทำไมความเร็วในการบำเพ็ญเพียรถึงได้พุ่งทะยานราวกับติดจรวดเช่นนี้?

คนเราพอเอามาเทียบกันแล้ว มันน่าแค้นใจจริงๆ!

หลินเซียวปีนออกมาจากพุ่มไม้ ปัดเศษใบไม้ตามตัว แล้วหัวเราะแหะๆ ให้กับการบ่นของซูหว่านหว่าน "ข้าพอจะเข้าใจบ้างแล้วขอรับ!"

ทว่า ในขณะที่ทั้งหลี่ฉางเฟิงและซูหว่านหว่านต่างคิดว่าเขาคงต้องตกลงมาอีกหลายรอบ การควบคุมกระบี่ครั้งที่สี่ ร่างของหลินเซียวกลับมั่นคงขึ้นมาทันควัน!

กระบี่เหินลอยนิ่งสนิท ประกายสีเขียวไหลเวียนรอบตัวกระบี่ สอดประสานกับกลิ่นอายของหลินเซียวอย่างเลือนลาง

เขายืนตระหง่านอยู่บนกระบี่ ชายเสื้อปลิวไสวตามลม แม้จะยังไม่ถึงขั้นพลิ้วไหวไร้ที่ติ แต่ก็เริ่มมีสง่าราศีของจอมยุทธ์

"เอ๊ะ?" ซูหว่านหว่านเบิกตากว้าง

หลี่ฉางเฟิงหลุดขำ "ทำไมจู่ๆ ถึงก้าวหน้าเร็วขนาดนี้? ศิษย์น้อง เจ้าแอบซ่อนฝีมือไว้ก่อนหน้านี้หรือเปล่า?"

หลินเซียวควบคุมกระบี่เหินให้ค่อยๆ ร่อนลง พร้อมยิ้มตอบ "อาจจะเป็นเพราะจู่ๆ ก็จับจุดได้ขอรับ"

ความรู้สึกมั่นคงราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายที่ส่งมาจากกระบี่ใต้เท้า ทำให้หลินเซียวพุ่งทะยานขึ้นไปในพริบตา ท่องไปท่ามกลางหมู่เมฆและหมอก ในใจพลันเกิดความฮึกเหิมและสำราญใจอย่างบอกไม่ถูก

'ขึ้นฟ้าแล้ว! นี่น่ะหรือการเหยียบกระบี่เหิน! แม่งโคตรเท่เลย!!!'

เหยียบกระบี่เหิน ยามเช้าท่องทะเลเหนือ ยามเย็นเยือนชางอู๋

นี่คือภาพที่เคยปรากฏเพียงในความฝัน แต่บัดนี้ เขาได้เหยียบอยู่บนกระบี่จริงๆ แล้ว

.....

คืนนั้น หลินเซียวพักอยู่ในเรือนหลังเล็กที่ทางยอดเขาไป๋อวิ๋นจัดไว้ให้ ความตื่นเต้นจากการเหยียบกระบี่เหินในช่วงกลางวันยังคงทำให้ใจเขาเต้นรัว

เขาไม่รีบนอน แต่กลับนั่งขัดสมาธิบนเบาะรองนั่ง โคจรเคล็ดดาราธาตุว่างเปล่า

วิชาบำเพ็ญนี้สอดคล้องกับคุณสมบัติของ 'พื้นที่ในร่างกาย' ของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ และได้กลายเป็นรากฐานในการฝึกตนของเขาไปแล้ว

ขณะที่โคจรเคล็ดวิชา จุดชีพจรทั่วร่างค่อยๆ เปิดออก ไม่เพียงแต่ดูดซับพลังวิญญาณที่เข้มข้นกว่าปกติหลายเท่าของยอดเขาไป๋อวิ๋น แต่ยังเชื่อมต่อกับห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไพศาลในพื้นที่มิติอย่างเลือนลาง

ทันใดนั้น เขารู้สึกได้ว่าทะเลปราณในตันเถียนสั่นสะเทือนเบาๆ ระดับบำเพ็ญเริ่มมีการเคลื่อนไหวอีกครั้ง

'นี่คือ... ทางฝั่งต้าเซี่ยมีการทะลวงระดับอีกแล้วหรือ?'

เขาจมดิ่งจิตสำนึกเข้าไปในพื้นที่ระบบ เพื่อตรวจสอบความคืบหน้าทางฝั่งโลก

นับตั้งแต่ใส่สายธารปราณลงไป การฟื้นฟูพลังวิญญาณทั่วทั้งต้าเซี่ยก็แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว และภายใต้สถานการณ์นี้ กลไกของรัฐก็ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด

ท่ามกลางการรักษาความลับอย่างเข้มงวดและการคัดกรองหลายชั้น กองทัพผู้บำเพ็ญเพียรถูกขยายจำนวนขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ตามท้องทุ่ง ข้าววิญญาณที่ปลูกทดลองเจริญเติบโตอย่างน่าชื่นใจ รวงข้าวที่หนักอึ้งเปล่งประกายพลังวิญญาณจางๆ

ส่วนเคล็ดกระบี่พิฆาตฟ้าอนันต์ที่ส่งไปก่อนหน้านี้ ถูกจัดให้อยู่ในลำดับการวิจัยสูงสุด

ด้วยการใช้ระบบจับการเคลื่อนไหวความละเอียดสูง การจำลองการไหลเวียนของพลังวิญญาณ และการคำนวณด้วยซูเปอร์คอมพิวเตอร์ เหล่านักวิจัยกำลังพยายามวิเคราะห์หลักการของมัน เพื่อเรียบเรียงเป็นตำราที่เข้าใจและฝึกฝนได้ง่ายขึ้น

ส่วนฉู่หว่านชิวและคนอื่นๆ ต่างฝึกฝนเคล็ดดาราธาตุว่างเปล่าทั้งวันทั้งคืน เพื่อมุ่งหวังจะทะลวงระดับให้ได้โดยเร็ว

ในขณะที่หลินเซียวเตรียมจะย้ายจิตสำนึกไปดูด้านอื่น จู่ๆ ณ ส่วนลึกของทะเลทรายโกบีทางตะวันตกเฉียงเหนือ ก็เกิดการระเบิดของพลังวิญญาณที่เจิดจ้าอย่างรุนแรง!

ที่นั่นกำลังมีการทดสอบการระเบิดแบบพิเศษ ซึ่งไม่เหมือนกับดินปืน เพราะการระเบิดไม่มีเปลวไฟ แต่กลับมีแสงสีน้ำเงินประหลาดปนอยู่

ตูม!!!

แม้จะมองผ่านมุมมองของระบบ หลินเซียวก็ยังสัมผัสได้ถึงอานุภาพการทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัว พื้นดินถูกหลอมละลายจนกลายเป็นหลุมยักษ์ลักษณะคล้ายแก้วลึกถึงสิบเมตร!

ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ในบริเวณที่การระเบิดหลงเหลืออยู่ อากาศเกิดการแตกตัวอย่างรุนแรง กลายเป็นสนามแม่เหล็กไฟฟ้าที่บิดเบี้ยวและมีประกายไฟฟ้าของพลังวิญญาณแลบแปลบปลาบไม่ยอมหายไปเสียที

ณ จุดเกิดเหตุ ท่ามกลางเสียงไซเรนที่บาดหู เจ้าหน้าที่จำนวนมากในชุดป้องกันกำลังเร่งเข้าจัดการสถานการณ์

ภายในศูนย์บัญชาการที่อยู่ห่างออกไป กลุ่มนักวิทยาศาสตร์ที่ผมหงอกขาวหรือผมบางเฉียบกำลังจ้องมองข้อมูลที่กระโดดไปมาบนหน้าจอ ใบหน้าของพวกเขาไม่มีความกลัว มีเพียงความตื่นเต้นและความจดจ่อที่เกือบจะเรียกได้ว่าบ้าคลั่ง

"เจ้าระบบ นี่มันอะไรกัน? ระเบิดพลังวิญญาณเหรอ?" หลินเซียวเลิกคิ้ว

ระบบ: 【หน่วยงานวิจัยที่เกี่ยวข้องของต้าเซี่ยกำลังทำการทดลองเชิงสำรวจระหว่างพลังวิญญาณกับการแตกตัวของนิวเคลียร์สมัยใหม่ จึงเกิดการยุบตัวระเบิดของพลังวิญญาณขึ้นโดยบังเอิญ】

'พลัง... พลัง... นิวเคลียร์... ยุบตัวระเบิด?!' หลินเซียวได้ยินแล้วถึงกับตาตุก

ให้ตายเถอะ!

นักวิจัยของต้าเซี่ยนี่กะจะเอาวิทยาศาสตร์มาผสมการบำเพ็ญเพียรให้ล้ำไปเลยใช่ไหม!

กล้าเอาพลังวิญญาณไปยัดรวมกับเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์เนี่ยนะ?!

มันเป็นความคิดที่บ้าบิ่นมาก แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เต็มไปด้วยความพลิกแพลงแบบอัจฉริยะ

'ถ้าไอ้นี่ทำให้เสถียรได้ มันจะเป็นอาวุธสังหารสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรโดยเฉพาะเลยนะเนี่ย!' หลินเซียวสูดลมหายใจเข้าลึก

ลองคิดดูสิ ระเบิดลูกเดียวลงไป ไม่เพียงแต่ทำลายล้างทางกายภาพ แต่ยังปล่อยรังสีพลังวิญญาณที่มุ่งปนเปื้อนพลังวิญญาณและกัดกร่อนจิตเทวะโดยเฉพาะ?

แบบนี้เป็นอันตรายต่อผู้บำเพ็ญมากกว่ารังสีนิวเคลียร์ธรรมดาๆ เสียอีก!

แน่นอนว่าตอนนี้เทคโนโลยีนี้ยังไม่เสถียรอย่างยิ่ง และอันตรายถึงขีดสุด

เขาขยับความคิดเล็กน้อย แอบหยิบระเบิดพลังวิญญาณที่ถูกเก็บรักษาไว้ไม่กี่ลูก ออกมาจากคลังเก็บของในลานทดลองอย่างเงียบเชียบ

'เตรียมพร้อมไว้ไม่เสียหาย' หลินเซียวพยักหน้าอย่างพอใจ

.....

เช้าวันรุ่งขึ้น

เมื่อหลินเซียวมาถึงประตูสำนักยอดเขาไป๋อวิ๋น ก็เห็นซูหว่านหว่านในชุดรัดกุมสีเหลืองนวล ยืนรออยู่ด้วยท่าทางสง่างาม

หลี่ฉางเฟิงมาส่งพร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ระวังตัวตลอดทาง อย่าฝืนตัวเอง ถ้าเจอเรื่องยุ่งยาก ให้เลี่ยงได้ก็เลี่ยง"

"รู้แล้วน่าศิษย์พี่ ท่านจะจู้จี้ไปกว่าอาจารย์อีกทำไม" ซูหว่านหว่านบ่นปากเปราะ แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น

"ศิษย์พี่หลี่ ดูแลตัวเองด้วยขอรับ" หลินเซียวประสานมือ

"เดินทางโดยสวัสดิภาพ!"

แสงกระบี่สองสายพุ่งทะยานขึ้นฟ้า มุ่งหน้าไปยังเมืองอวิ๋นอู้ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนืออย่างรวดเร็ว

ในช่วงแรกยังมีเมืองและผู้คนให้เห็นอยู่บ้าง แต่ยิ่งห่างจากสำนักฉางชิง ทัศนียภาพก็ยิ่งดูดิบเถื่อนขึ้น

ในยุคนี้ หมู่บ้านมนุษย์ธรรมดามักจะพึ่งพิงอาศัยอยู่กับสำนักต่างๆ เพราะมีเพียงการคุ้มครองจากสำนักเท่านั้น จึงจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้ยาวนานขึ้นอีกนิด

ตลอดทาง ซูหว่านหว่านเอาแต่พูดเจื้อยแจ้วถึงวีรกรรมอันรุ่งโรจน์ของตน และเรื่องที่นางไปปฏิบัติภารกิจกับอาจารย์อย่างไร เพื่อสร้างภาพลักษณ์ศิษย์พี่ผู้สุขุมมั่นคงต่อหน้าหลินเซียว

แต่เมื่อผ่านไปหนึ่งวัน ภาพลักษณ์เคร่งขรึมที่นางพยายามรักษาไว้ก็เริ่มพังทลาย นิสัยขี้เล่นเริ่มเผยออกมา

"อา น่าเบื่อจังเลย! มีแต่ต้นไม้กับภูเขา อสูรที่ดูเข้าท่าสักตัวก็ไม่มี! ไหนล่ะโจรบำเพ็ญที่ว่า? ไหนล่ะโชคลาภที่ว่า?"

หลินเซียวที่ควบคุมกระบี่เหินอย่างมั่นคงอยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นก็หลุดขำ "ศิษย์พี่ ไม่มีโจรกับอสูรน่ะดีแล้วไม่ใช่หรือขอรับ? พวกเรามาทำภารกิจลับนะ ไม่ได้ออกมาเที่ยวชมธรรมชาติหาเรื่องตื่นเต้น"

"ก็จริง ศิษย์น้อง ครั้งนี้ไม่มีอาจารย์คุม พวกเราไปเที่ยวเล่นในเมืองอวิ๋นอู้ให้เต็มที่เถอะ เดี๋ยวศิษย์พี่จะพาเจ้าไปหาอะไรสนุกๆ ทำเอง"

หลินเซียวพลันนึกถึงพฤติกรรมหลุดโลกของหลี่ฉางเฟิงก่อนหน้านี้ จึงอดไม่ได้ที่จะถาม "คงไม่ใช่ว่าจะพาไปดื่มเหล้าหรอกนะขอรับ?"

ซูหว่านหว่านหลุดขำพรืด "เจ้าคิดว่าข้าเป็นขี้เมาอย่างศิษย์พี่หลี่หรือไง! เขาคงพาเจ้าไปโรงเหล้าลับที่เขาแอบซ่อนไว้ล่ะสิ..."

ขณะที่กำลังคุยกัน เมื่อกระบี่เหินบินข้ามที่ราบอันกว้างใหญ่ ภาพเบื้องล่างก็ดึงดูดความสนใจของหลินเซียว

กองทัพโบราณขนาดมหึมาสองกองทัพกำลังรบพุ่งกันอย่างดุเดือด

ธงทิวบดบังแสงอาทิตย์ หอกดาบเรียงรายราวกับป่า เครื่องยิงหินขว้างหินยักษ์เป็นเส้นโค้ง ทหารม้าที่ชาร์จเข้าใส่หอบเอาฝุ่นตลบอบอวล

ไกลออกไป เมืองอันโอ่อ่าแห่งหนึ่งกำลังถูกกองทัพล้อมไว้ การรุกและรับเป็นไปอย่างสยดสยอง เสียงโห่ร้องสังหารแว่วมาให้ได้ยิน

"นั่นมัน..." หลินเซียวชะลอกระบี่เหิน

"เป็นการสงครามระหว่างราชวงศ์ในโลกมนุษย์น่ะ"

ซูหว่านหว่านเหลือบมองด้วยท่าทางเฉยๆ "ในแดนเทียนเสวียน นอกจากสำนักต่างๆ แล้ว ยังมีราชวงศ์และอาณาจักรน้อยใหญ่อีกนับไม่ถ้วน พวกเขาเน้นไปที่การปกครองดินแดนและควบคุมราษฎร"

"พวกเขาไม่มีผู้บำเพ็ญเพียรหรือขอรับ?" หลินเซียวสงสัย

"มีสิ แต่ผู้บำเพ็ญจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการศึกของมนุษย์ นี่เป็นข้อตกลงที่รู้กัน ไม่อย่างนั้นถ้าสู้กันจริงๆ มนุษย์ธรรมดาจะเหลืออะไรล่ะ แต่เจ้าก็อย่าดูถูกราชวงศ์เหล่านี้เกินไป บางราชวงศ์ที่แข็งแกร่งมีเคล็ดวิชาบำเพ็ญโชคชะตาที่เป็นเอกลักษณ์ สามารถรวบรวมโชคชะตาของราชวงศ์มาเสริมพลัง ทำให้บ้านเมืองรุ่งเรือง และมีความแข็งแกร่งโดยรวมไม่ด้อยไปกว่าสำนักใหญ่ๆ เลย"

'บำเพ็ญโชคชะตา? ราชวงศ์?' หลินเซียวฉุกคิด

นี่มันคล้ายกับการเพิ่มบัฟ (Buff) เลยไม่ใช่หรือ?

เขากำลังครุ่นคิดในใจ เมื่อพลังวิญญาณฟื้นฟู ในอนาคตทางฝั่งโลกต้องพัฒนาอารยธรรมการบำเพ็ญเพียรแน่ แล้วพลังของต้าเซี่ยควรจะตั้งหลักในรูปแบบใด?

รูปแบบสำนักเพียงอย่างเดียวอาจไม่เหมาะสม และเส้นทางราชวงศ์นี้ดูเหมือนจะมอบความเป็นไปได้อีกทางหนึ่ง

"อย่างในบรรดามหาอำนาจที่แข็งแกร่งที่สุดในตงหวงของเรา ก็มี 'ราชวงศ์เสวียนเย่' และ 'ราชวงศ์ต้าเหยียน' ซึ่งมีรากฐานลึกซึ้งมาก"

ซูหว่านหว่านพูดส่งๆ "แต่พวกที่รบกันอยู่ข้างล่างนั่น ส่วนใหญ่เป็นประเทศเล็กๆ ที่แทบไม่มีผู้บำเพ็ญขอบเขตปราณก่อกำเนิดด้วยซ้ำ สู้กันแทบตายก็เพื่อที่ดินกับประชากรเพียงเล็กน้อย น่าเบื่อจะตายไป พวกเรารีบไปกันเถอะ อย่าเข้าไปพัวพันกับกรรมของโลกมนุษย์เลย"

หลินเซียวมองสนามรบอันสยดสยองเบื้องล่างด้วยสายตาลึกซึ้ง บันทึกคำว่า 'ราชวงศ์' และ 'โชคชะตา' ไว้ในใจ ก่อนจะเร่งกระบี่เหินจากไป

...

สิบวันต่อมา เทือกเขาขนาดยักษ์ที่สูงตระหง่านสลับซับซ้อนและปกคลุมด้วยหมอกหนาก็ปรากฏขึ้นที่เส้นขอบฟ้า

ที่เชิงเขา เมืองอันโอ่อ่าขนาดมหึมาที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดหมอบนิ่งอยู่บนแผ่นดิน ขนาดของมันใหญ่โตเกินกว่าเมืองใดๆ ที่หลินเซียวเคยเห็นมา

กำแพงเมืองสูงชันราวกับสันเขา คาดว่าน่าจะสูงกว่าห้าสิบจั้ง ตัวกำแพงสีเทาเข้มมีแสงไหลเวียนของค่ายกลเสริมความแข็งแกร่งที่ซับซ้อนปรากฏให้เห็นรำไร

ภายในเมืองมีตำหนักและหอคอยตั้งเรียงราย ยอดหลังคาชี้ตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเสาแสงพลังวิญญาณขนาดใหญ่หลายต้นพุ่งขึ้นจากจุดต่างๆ ในเมืองหายเข้าไปในหมู่เมฆ เห็นได้ชัดว่ามีการวางค่ายกลรวบรวมวิญญาณขนาดใหญ่เอาไว้

แสงสีจากการเหินเวหาพุ่งผ่านไปมาดุจดาวตก เรือเหินหลากสีและสัตว์อสูรพาหนะสัญจรไปมาไม่ขาดสาย

เสียงอึกทึกของผู้คน ความผันผวนของพลังวิญญาณ และพลังแห่งชีวิตอันเป็นเอกลักษณ์ของศูนย์กลางความเจริญ แม้อยู่บนท้องฟ้าก็ยังสัมผัสได้อย่างชัดเจน

"นั่นแหละเมืองอวิ๋นอู้!"

ซูหว่านหว่านชี้ลงไปเบื้องล่าง ใบหน้าเผยความตื่นเต้น "หนึ่งในเมืองใหญ่ไม่กี่แห่งของเขตตะวันตกเฉียงเหนือในตงหวง เป็นจุดเชื่อมต่อทั้งสี่ทิศ แต่ก็มีคนหลากหลายประเภทปะปนกัน ต้องระวังตัวให้ดีนะ"

ทั้งสองลดระดับกระบี่ลง ร่อนลงในพื้นที่สำหรับผู้บำเพ็ญที่กำหนดไว้นอกเมือง จ่ายหินวิญญาณค่าเข้าเมือง แล้วเดินตามฝูงชนเข้าสู่เมืองยักษ์แห่งนี้

ทัศนียภาพภายในเมืองยิ่งรุ่งเรืองขึ้นไปอีก

ถนนกว้างขวางจนรถม้าแปดคันวิ่งขนานกันได้ สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านร้าวนับไม่ถ้วน ป้ายร้านหลากหลายรูปแบบ ร้านที่ขายสินค้าประเภทต่างๆ มีอยู่ทุกหัวมุมถนน

ผู้คนเดินเบียดเสียดกัน ผู้บำเพ็ญขอบเขตสร้างรากฐานที่ปกติหาพบได้ยาก กลับมีให้เห็นไม่น้อยที่นี่ รวมถึงมีผู้ฝึกยุทธ์ พ่อค้า และชาวบ้านธรรมดาปะปนกันจนกลิ่นอายสับสนวุ่นวาย

"โอสถลดราคา 20%! ลดราคา 20%! ร้านเก่าแก่พันปี ซื่อสัตย์ไม่โกง!"

"มาดูเร็ว! ศาสตราเวทชิ้นล่าสุดมาถึงแล้ว ผลิตโดยหอสองดารา รับประกันคุณภาพเยี่ยม!"

"ท่านพี่~ มาบำเพ็ญคู่กันเถอะเจ้าค่ะ~ รับรองว่าสบายตัวทั่วร่าง~"

"ไปๆๆ..." ซูหว่านหว่านพยายามทำหน้าดุ รีบดึงตัวหลินเซียวเดินเลี่ยงออกไป

"พวกนั้นจะสูบเจ้าจนแห้งเหือด อย่าริอาจเข้าไปเชียวนะ!" ซูหว่านหว่านกำชับ พยายามรักษาภาพลักษณ์ศิษย์พี่ผู้สุขุม

หลินเซียวจะไปคิดอะไรซับซ้อนขนาดนั้น? ตอนนี้เขาเหมือนคนบ้านนอกเข้ากรุง ได้แต่มองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ

หลังจากเดินทางมาอย่างยาวนาน ต่อให้เป็นขอบเขตหลอมปราณก็ยังรู้สึกเหนื่อย ทั้งสองจึงหาร้านอาหารนั่งพัก

ที่นี่ หินวิญญาณระดับต่ำสิบก้อนก็สามารถกินของดีๆ ได้แล้ว และหลายอย่างเป็นเนื้ออสูรที่ไม่รู้จักซึ่งหลินเซียวไม่เคยลิ้มลองมาก่อน

หลังกินเสร็จ ซูหว่านหว่านก็พูดอย่างกระตือรือร้นว่า "ไปเถอะ เดี๋ยวศิษย์พี่จะพาเจ้าไปเดินเที่ยว!"

เมื่อทั้งสองเดินมาถึง 'ถนนว่านเป่า' ซึ่งเป็นย่านที่รุ่งเรืองที่สุดในเมือง ร้านค้าขนาดยักษ์ที่โอ่อ่าและสูงถึงเจ็ดชั้นร้านหนึ่งก็ดึงดูดสายตาของหลินเซียว

บนป้ายชื่อร้าน คำว่า 'หอหมื่นสมบัติ' สีทองอร่ามเปล่งประกาย ผู้บำเพ็ญที่เดินเข้าออกร้านต่างก็มีกลิ่นอายที่ไม่ธรรมดา

"หอหมื่นสมบัติ? ใช่หอหมื่นสมบัติที่มีสาขาอยู่ทั่วตงหวงนั่นหรือ?" ซูหว่านหว่านเห็นเช่นกัน

ประจวบเหมาะกับที่มีเสี่ยวเอ้อของหอหมื่นสมบัติกำลังแจกแผ่นหยกรายชื่อสิ่งของที่จะถูกนำมาประมูลในเร็วๆ นี้อยู่ที่หน้าประตู

หลินเซียวรับมาแผ่นหนึ่งแล้วส่งจิตเทวะเข้าไปสำรวจ

ข้อมูลในแผ่นหยกนั้นละลานตา มีสมบัติที่จะถูกประมูลนับร้อยรายการ ตั้งแต่โอสถ ศาสตราเวท ไปจนถึงวัตถุดิบและเคล็ดวิชา มีครบทุกอย่างจนน่าเวียนหัว

หลินเซียวไล่ดูอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่สิ่งของประมูลชิ้นหนึ่งที่ดูไม่สะดุดตาตรงท้ายรายชื่อ

【สินค้าประมูลหมายเลข: 33】

【ตราประทับหยกที่ชำรุดของราชวงศ์เสวียนเย่】

【เนื้อหยกดูโบราณ มีลวดลายมังกรและอักษรโบราณที่ขาดหาย เคยมีสรรพคุณในการสะกดโชคชะตา แต่เนื่องจากชำรุดอย่างหนัก ประสิทธิภาพจึงเหลือไม่ถึงหนึ่งในร้อย】

【ราคาเริ่มต้น: หินวิญญาณระดับกลาง หนึ่งร้อยก้อน】

'ตราประทับหยกราชวงศ์เสวียนเย่?'

หลินเซียวใจกระตุก หันไปมองซูหว่านหว่าน "ศิษย์พี่ซู ราชวงศ์ที่แข็งแกร่งและบำเพ็ญโชคชะตาได้ที่ท่านพูดถึงก่อนหน้านี้ มีราชวงศ์เสวียนเย่อยู่ด้วยใช่ไหมขอรับ?"

ซูหว่านหว่านชะโงกหน้ามาดูแล้วพยักหน้า "ใช่แล้ว ราชวงศ์เสวียนเย่ถือเป็นขุมอำนาจที่นับว่าไม่เลวในตงหวง เกิดอะไรขึ้นหรือ? ขนาดตราประทับยังชำรุดถึงเพียงนี้เลย?"

แต่นางก็ไม่ได้แปลกใจนัก เพราะสถานการณ์ในแดนบำเพ็ญเพียรนั้นผันผวน การล่มสลายหรือการรุ่งเรืองของราชวงศ์เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง

"มันไม่มีประโยชน์อะไรในทางปฏิบัติแล้ว หอหมื่นสมบัติเลยประเมินราคาไว้ไม่สูง ดูท่าคงไม่ได้หวังว่าจะประมูลได้ราคาสูง เอามาใส่ไว้ให้ครบจำนวนล่ะมั้ง ทำไม? เจ้าอยากได้หรือ?"

สิ่งของที่ใช้สะกดโชคชะตา... แม้จะชำรุด ประสิทธิภาพเหลือไม่ถึงหนึ่งในร้อย...

ประกายตาของหลินเซียววูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

สำหรับคนอื่นมันอาจจะเป็นเพียงของไร้ค่าที่น่ารำคาญ แต่สำหรับเขา มันเพียงพอแล้ว!!

หลินเซียวปิดแผ่นหยก น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด "ศิษย์พี่... งานประมูลหลังจากนี้ พวกเราเข้าร่วมกันเถอะขอรับ ตราประทับชิ้นนี้ ข้าจะเอา"

"เอ๊ะ?" ซูหว่านหว่านชะงัก "เจ้าจะเอาตราประทับพังๆ นั่นไปทำไม? หินวิญญาณระดับกลางหนึ่งร้อยก้อนไม่ใช่ใช้น้อยๆ นะ ซื้อโอสถระดับสองดีๆ ได้ตั้งหลายขวด"

"เก็บสะสมขอรับ"

หลินเซียวให้เหตุผลที่เรียบง่ายจนเกือบจะเป็นการตอบส่งๆ พร้อมยกยิ้มมุมปาก "ข้ารู้สึกว่า มันมีวาสนากับข้า"

ซูหว่านหว่านมองหลินเซียวด้วยความสงสัย แล้วหันไปมองคำบรรยายในแผ่นหยกอีกครั้ง แต่นางก็ยังมองไม่ออกจริงๆ ว่าตราประทับพังๆ นี่มีอะไรพิเศษ

แต่เมื่อเห็นท่าทางเด็ดเดี่ยวของหลินเซียว นางจึงได้แต่พึมพำว่า "ก็ได้ๆ ยังไงก็ใช้หินวิญญาณของเจ้าอยู่แล้ว แต่บอกไว้ก่อนนะ ศิษย์พี่ไม่มีหินวิญญาณให้เจ้าหยิบยืมเยอะหรอก!"

"วางใจเถอะขอรับ น่าจะพอ" หลินเซียวประเมินจำนวนหินวิญญาณในถุงเก็บของของตน การประมูลตราประทับที่ชำรุดชิ้นนี้ คงไม่มีปัญหาอะไร