บทที่ 310 งานอดิเรกของพวกคุณเรียกได้ว่าเหมือนกันเป๊ะ

"พี่เกา เป็นพี่จริงๆ เหรอคะ?"

โจวเข่อซินพูดด้วยความตื่นเต้น

เกาซินหรันพยักหน้าเล็กน้อย เป็นการยอมรับข้อสันนิษฐานของโจวเข่อซิน

อดีตราชินีเพลงป็อปผู้เคยถูกแทงข้างหลังอย่างโหดร้าย

สามีหอบเงินหนีไป ทิ้งหนี้สินกว่าพันล้านไว้ให้เธอ

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างฟันธงว่าเกาซินหรันหมดอนาคตแล้วอย่างสิ้นเชิง

แถมครั้งหนึ่งเธอยังเคยถูกมองว่าเป็นตัวแทนของพวกผู้หญิงสวยแต่โง่

อยู่ในวงการบันเทิงมาเป็นสิบปี แต่กลับไม่มีความระแวดระวังตัวเลยสักนิด

ใสซื่อถึงขนาดที่สามีสั่งให้ทำอะไร เธอก็ทำตามหมด

นิสัยแบบนี้แต่กลับกลายเป็นราชินีเพลงป็อปได้ ทำให้หลายคนรู้สึกเหลือเชื่อ

โง่เขลาจนยอมเป็นนิติบุคคลให้บริษัทหลายแห่ง

พอบริษัทมีปัญหา สามีก็หอบเงินทุนที่เหลือหนีไปต่างประเทศ

หนี้สินที่ก่อไว้จึงตกมาอยู่ที่เกาซินหรันทั้งหมด

บางครั้งก็มีนักข่าวบันเทิงปล่อยข่าวว่า มีเถ้าแก่ใหญ่ในประเทศหลายคนยินดีช่วยเกาซินหรันใช้หนี้

โดยมีข้อแม้ว่าเกาซินหรันต้องยอมเป็นเมียน้อยหรือคู่นอนของพวกเขา

หลังจากนั้น เกาซินหรันก็จัดงานแถลงข่าว แฉพวกที่มาคุกคามเธอจนหมดเปลือก

หนึ่งปีต่อมา เกาซินหรันก็ปรากฏตัวในข่าวอีกครั้ง

แต่คราวนี้ไม่ใช่ข่าวบันเทิง ทว่ากลับเป็นข่าวธุรกิจ

เกาซินหรันบรรลุข้อตกลงประนีประนอมกับเจ้าหนี้

ใช้วิธีผ่อนชำระเพื่อประคองสถานการณ์

ระดมทุน และจัดตั้งธุรกิจเพื่อดำเนินการผลิต

ใช้เวลาสี่ปี ค่อยๆ ปลดหนี้กว่าพันล้านจนหมด

พร้อมทั้งปั้นธุรกิจจนเติบโตแข็งแกร่ง กลายเป็นเศรษฐินีที่มีทรัพย์สินหลายพันล้าน

เมื่อมองดูชีวิตกว่าสี่สิบปีของเกาซินหรัน เรียกได้ว่ามีทั้งจุดสูงสุดและจุดต่ำสุด มีเรื่องราวเกิดขึ้นไม่ขาดสาย

เริ่มจากการเป็นราชินีแห่งวงการบันเทิงที่ทุกคนจับตามอง

ต่อมาก็กลายเป็นคนมีหนี้สินล้นพ้นตัวกว่าพันล้าน

ใช้เวลาสิบปีในการดิ้นรนเอาชีวิตรอด พลิกฟื้นจากคนมีหนี้กลายเป็นเศรษฐินี

"ฮ่าๆๆ..."

เมื่อได้ยินโจวเข่อซินเล่าประวัติการต่อสู้ของเกาซินหรันได้อย่างคล่องแคล่ว หวังเต๋อเฉวียนก็พูดติดตลก "น้องสาว ฉันเคยแนะนำให้เธอเขียนหนังสืออัตชีวประวัติหลายครั้งแล้วนะ ถ้าเธอเขียนล่ะก็ รับรองว่ายอดขายกระฉูดแน่"

"ขนาดที่คลินิกของหมอเฉินยังมีแฟนคลับของเธอเลย ยอดขายไม่มีทางแย่หรอก"

เกาซินหรันตอบอย่างเหม่อลอย "พี่หวังอย่าล้อฉันเล่นเลยค่ะ ตอนนี้ฉันเครียดจนหัวหมุนไปหมดแล้ว จะเอาอารมณ์ที่ไหนไปออกหนังสืออัตชีวประวัติล่ะ"

"น้องสาว มาถึงที่นี่แล้ว มีอะไรก็พูดมาเถอะ ไม่ว่าจะเจอเรื่องยุ่งยากอะไร หมอเฉินต้องช่วยจัดการให้เธอได้อย่างแน่นอน"

หวังเต๋อเฉวียนให้กำลังใจเกาซินหรันอีกครั้ง

เขากับเกาซินหรันรู้จักกันมาหลายปี และชื่นชมในความเด็ดเดี่ยวไม่ย่อท้อของอีกฝ่ายมาก

จากคนที่มีหนี้สินกว่าพันล้าน เป็นคนนอกที่ไม่รู้เรื่องการบริหารธุรกิจเลย ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงตัวเองจนกลายเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงในวงการธุรกิจ

ด้วยความชื่นชมอย่างบริสุทธิ์ใจ หวังเต๋อเฉวียนจึงมักจะแนะนำธุรกิจให้เกาซินหรันอยู่บ่อยครั้ง

แต่ช่วงนี้พอโทรหาเกาซินหรัน เธอก็มักจะบอกว่าไม่สบายบ้าง หรือติดธุระบ้าง

คอยปฏิเสธที่จะพบกับลูกค้าที่หวังเต๋อเฉวียนแนะนำให้อยู่ร่ำไป

หวังเต๋อเฉวียนยิ่งคิดก็ยิ่งแปลกใจ กลัวว่าเกาซินหรันจะเจอเรื่องยุ่งยากเข้า

เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาเลยบุกไปดักรอที่บ้าน

แล้วก็ทำให้เขาพบเรื่องแปลกประหลาดเข้าจริงๆ

ทั้งที่อยู่ในบ้านตัวเองแท้ๆ แต่เกาซินหรันกลับสวมหน้ากากอนามัยและแว่นกันแดด

พอถามถึงสาเหตุ เกาซินหรันก็บอกว่าแพ้ทางผิวหนัง

จากการพูดคุย หวังเต๋อเฉวียนฟังออกว่าเกาซินหรันกำลังทุกข์ใจ

ดูเหมือนจะพูดไม่ตรงกับใจ

เขาเป็นห่วงว่าเธอจะป่วยเป็นโรคทางจิตใจ หรือถูกของไม่สะอาดรังควาน จึงรีบอ้างชื่อเฉินหยูขึ้นมาทันที

หลังจากเกลี้ยกล่อมอยู่หลายวัน ในที่สุดก็โน้มน้าวให้เกาซินหรันยอมมาหาเฉินหยูกับเขาได้

"พี่หวัง หมอเฉิน น้องสาว เดี๋ยวฉันจะถอดหน้ากากอนามัยกับแว่นกันแดดออก ขอให้พวกคุณเตรียมใจไว้ด้วยนะคะ"

"อย่าตกใจกับสภาพของฉันเด็ดขาดล่ะ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังเต๋อเฉวียนก็ใจหายวาบ

"อ๊าก!"

เสียงร้องอุทานของชายหญิงคู่หนึ่งดังก้องออกมาจากห้องตรวจจิตวิทยา

โจวเข่อซินและหวังเต๋อเฉวียนสูดลมหายใจเข้าลึก

เกาซินหรันที่ถอดหน้ากากอนามัยและแว่นกันแดดออก มีใบหน้าที่อัปลักษณ์จนถึงขีดสุด

ผิวหน้าแห้งเหี่ยว ไม่มีน้ำมีนวลเลยแม้แต่น้อย

หน้าตาบิดเบี้ยวดูน่ากลัว

ราวกับยายแก่หน้าแมวในเรื่องผีพื้นบ้าน

เกาซินหรันอายุสี่สิบต้นๆ ก่อนหน้านี้ยังสวยสะพรั่งหาตัวจับยาก

แต่ตอนนี้กลับมีสภาพแก่หง่อม ดูน่ากลัวและแปลกประหลาดอย่างยิ่ง

หวังเต๋อเฉวียนขยี้ตาอย่างแรง

ตอนที่เจอกันเมื่อเดือนกว่าๆ ก่อน เกาซินหรันยังไม่ได้เป็นแบบนี้

เกาซินหรันเป็นดาราภาพยนตร์และโทรทัศน์มาก่อน ปกติจึงดูแลตัวเองเป็นอย่างดี

แม้แต่ในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด หน้าตาของเธอก็ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก

โจวเข่อซินยิ่งไม่อยากจะเชื่อ

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูรูปของเกาซินหรันในอินเทอร์เน็ตเมื่อหลายปีก่อน

พลางมองผู้หญิงตรงหน้าสลับกับรูปในโทรศัพท์

นี่มันคนละคนกันชัดๆ

เกาซินหรันยิ้มขื่น "หมอเฉิน นี่แหละค่ะคือเหตุผลที่ฉันมาหาคุณ"

"ไม่เพียงแต่ใบหน้าของฉันจะกลายเป็นน่าเกลียดน่ากลัว ผิวหนังก็ยังแห้งกร้านเหมือนเปลือกไม้แห้งๆ ด้วย"

"เหมือนกับซากศพแห้งๆ ที่ไม่มีน้ำหล่อเลี้ยงเลย"

"แถมอาการพวกนี้ยังเกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้นๆ"

"ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นโรคประหลาด หรือว่าเพราะสาเหตุอื่นกันแน่"

"เลยทำได้แค่สวมหน้ากากอนามัยและแว่นกันแดดปิดบังใบหน้าไว้ เพื่อไม่ให้คนอื่นหัวเราะเยาะ"

"นอกจากเสียงที่ไม่เปลี่ยนแล้ว ผิวพรรณและหน้าตาของฉันเปลี่ยนไปมาก จนแม้แต่ตัวฉันเองก็แทบจะจำตัวเองไม่ได้แล้วค่ะ"

รอจนเกาซินหรันเล่าอาการของตัวเองจบ เฉินหยูก็ยังมีสีหน้าเป็นปกติ ไม่มีท่าทีประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย

"หลังจากพบอาการนี้ คุณเคยใช้ชื่อปลอมไปตรวจที่โรงพยาบาลหลายแห่งแล้วสินะ"

"ซึ่งผลการตรวจก็คือ ไม่มีผลอะไรเลย"

"ใช่ค่ะ"

เกาซินหรันขมวดคิ้วด้วยความกลัดกลุ้ม "ฉันใช้ชื่อต่างๆ กันไปตรวจที่โรงพยาบาล หมอบอกว่าฉันเป็นโรคที่รักษายาก"

"ส่วนจะเป็นโรคอะไรนั้น พวกเขาก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน"

"โรงพยาบาลทุกแห่งต่างก็ให้ฉันแอดมิตเพื่อตรวจอย่างละเอียด"

"ขนาดฉันยอมทุ่มเงินจ้างหมอผิวหนังจากต่างประเทศมาหลายคน ก็ยังตรวจหาสาเหตุของฉันไม่พบเลยค่ะ"

เมื่อเล่าเรื่องที่เผชิญมาในช่วงนี้จบ เกาซินหรันก็พูดด้วยน้ำเสียงขมขื่น "หมอเฉิน ก่อนที่ฉันจะถอดแว่นกันแดดกับหน้ากากอนามัย คุณก็พูดออกมาแล้วว่าผิวกับหน้าของฉันมีปัญหา"

"คุณต้องรู้แน่ๆ ใช่ไหมคะว่าปัญหาพวกนี้มันมาจากไหน?"

"รู้ครับ"

เฉินหยูพยักหน้าและพูดว่า "อาการของคุณจะว่ารักษาง่ายก็ง่าย จะว่าซับซ้อน มันก็ซับซ้อนจริงๆ"

"ถ้าไม่แก้ที่ต้นเหตุ ต่อให้ผมลงมือรักษาให้คุณ มันก็จะมีผลแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น"

"หรืออาจจะสั้นกว่านั้นด้วยซ้ำ"

"สรุปก็คือรักษาได้แค่ปลายเหตุ ไม่ได้แก้ที่ต้นเหตุ อีกไม่นานอาการพวกนี้ก็จะกลับมากำเริบอีก"

เมื่อได้ยินว่าขนาดเฉินหยูลงมือเองยังรักษาได้แค่ปลายเหตุ หวังเต๋อเฉวียนที่เชื่อมั่นในความสามารถของเฉินหยูอย่างเต็มเปี่ยมถึงกับอึ้งไปเลย

"หมอเฉิน ตกลงว่าหน้ากับผิวของซินหรันมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ?"

"ทำไมถึงขนาดคุณยังไม่มีวิธีรักษาล่ะ?"

หวังเต๋อเฉวียนถามด้วยความงุนงง

"หรือว่าเธอเป็นโรคผิวหนังแบบพิเศษ? เป็นปัญหาทางพันธุกรรมเหรอครับ?"

ในฐานะผู้มีอิทธิพลในวงการแพทย์แผนจีน แม้หวังเต๋อเฉวียนจะไม่ใช่หมอ แต่ก็พอจะมีความรู้เรื่องการแพทย์อยู่บ้าง

เฉินหยูยิ้มเจื่อน "อาการป่วยของเธอไม่เกี่ยวกับพันธุกรรมหรอกครับ แต่กลับคล้ายกับคุณอยู่นะ"

"คล้ายกับผมเหรอ?"

หวังเต๋อเฉวียนชี้มาที่ตัวเองพลางพูดอย่างตกตะลึง "หมอเฉิน คุณยิ่งพูดยิ่งทำให้ผมงงไปหมดแล้วนะ"

"ถ้าผมพูดแบบนี้ คุณอาจจะไม่งงแล้วก็ได้"

เฉินหยูเปลี่ยนท่านั่ง หยิบน้ำชาขึ้นมาจิบอึกหนึ่ง

"งานอดิเรกในชีวิตของพวกคุณสองคน เรียกได้ว่าเหมือนกันเป๊ะเลยล่ะ"

"งานอดิเรก... ในชีวิต..."

หวังเต๋อเฉวียนอ้าปากค้าง

แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงจนปิดไม่มิด

"หรือว่าเธอก็มีนิสัยชอบสะสมของพวกนั้นเหมือนกันเหรอ?"