บทที่ 79 ถูกลอบโจมตี

ผู้พิทักษ์หงไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของโยวเยว่ จึงกล่าวด้วยความแค้นเคืองต่อไปว่า "หากไม่กำจัดเจ้าเด็กนี่ เห็นทีจะต้องกลายเป็นเสี้ยนหนามชิ้นใหญ่ของพรรคเราเป็นแน่! เพียงแต่ตอนนี้พวกเราสืบทราบเบาะแสของสัตว์เทพโบราณได้แล้ว ซึ่งเรื่องนี้สำคัญยิ่งกว่า ดังนั้นจึงหวังว่าใต้เท้าจะยื่นมือเข้าช่วยเหลือ เพื่อให้พรรคเราทำภารกิจปลุกสัตว์เทพให้สำเร็จ! เมื่อถึงเวลานั้น พลังของพรรคเราจะเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล ย่อมสามารถเป็นกำลังให้ท่านประมุขในการครองตงหวงร่วมกันได้อย่างแน่นอน!"

โยวเยว่นิ่งเงียบ

นางไม่คาดคิดเลยว่า ตนเองเพิ่งจะพ่ายแพ้ให้แก่หลินเซียวคนนี้ แล้วพอกลับมาก็ต้องได้ยินว่าพรรคว่านหลิงเองก็เสียท่าให้เขาอย่างหนักเช่นกัน

นี่มันอะไรกัน? วาสนาอาภัพงั้นหรือ?

แถมยังเป็นแค่... ช่วงหลอมปราณ... แต่กลับทำให้ทั้งนางและระดับผู้คุ้มกฎของพรรคว่านหลิงต้องปราชัยติดต่อกัน

เจ้าเด็กนี่ จะใช้สามัญสำนึกทั่วไปมาตัดสินไม่ได้เด็ดขาด!

รอยยิ้มเย็นยะเยือกถึงขีดสุดผุดขึ้นที่มุมปากของโยวเยว่

บาดแผลตรงแขนที่ขาดสะบั้นดูเหมือนจะปวดตุบขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าความเจ็บปวดนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นเจตนาฆ่าที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม

"หลินเซียว... สำนักฉางชิง..."

นางพึมพำเบาๆ น้ำเสียงราวกับงูพิษที่กำลังแลบลิ้น "ดูท่า เจ้าจะเกิดมาเพื่อเป็นศัตรูกับวิถีมารของข้าโดยแท้..."

นางเงยหน้าขึ้นมองผู้พิทักษ์หงแล้วกล่าวว่า "เรื่องนี้ ข้ารับจัดการเอง บอกรายละเอียดมาให้หมดว่าพวกเจ้ากุมข้อมูลอะไรเกี่ยวกับหลินเซียวไว้บ้าง รวมถึงเรื่องสัตว์เทพโบราณนั่นด้วย ข้าอยากจะเห็นนักว่า มดปลวกที่คอยขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าคนนี้ จะดิ้นรนไปได้อีกนานแค่ไหน!"

ความประสงค์ร้ายที่มีต่อหลินเซียวเปรียบเสมือนใยแมงมุมที่ค่อยๆ ขยายออก และเริ่มโอบล้อมเข้าหาเขาอย่างเงียบเชียบ

ขณะนี้หลินเซียวไม่รู้อะไรเลย เขากำลังหลับปุ๋ย ท่ามกลางคืนที่เดือนมืดลมแรง

ยามจื่อสามเค่อ ทุกสรรพสิ่งตกอยู่ในความเงียบสงัด

เงาบริเวณมุมตะวันออกเฉียงใต้ของกำแพงลานบ้าน พลันสั่นไหวเบาๆ ราวกับระลอกน้ำ

การสั่นไหวนั้นแผ่วเบายิ่งนัก เบาเสียจนแม้แต่การใช้จิตเทวะกวาดสำรวจก็ยากจะตรวจพบ

เงาดำเคลื่อนเข้ามาหน้าลานบ้านอย่างเงียบกริบ จากนั้นจึงร่ายอาคมแตะลงบนค่ายกลเพื่อชิงสิทธิ์การควบคุม

เขาแทรกซึมเข้ามาอย่างไร้เสียง ร่างกายกลมกลืนไปกับเงาตามโคนกำแพง เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง เพียงไม่กี่ลมหายใจก็พุ่งผ่านครึ่งลานบ้านโดยไม่มีแม้แต่เสียงลมพัด หรือแม้แต่ฝุ่นผงบนพื้นก็ไม่ถูกรบกวนแม้แต่น้อย

ในที่สุด เงาดำนั้นก็หยุดลงที่หน้าหน้าต่างห้องของหลินเซียว

ภายใต้แสงจันทร์ ร่างมนุษย์ค่อยๆ แยกตัวออกมาจากความมืด

ชุดดำ ปิดหน้า กลิ่นอายถูกเก็บงำจนแทบเป็นศูนย์ เขาจ้องมองผ่านหน้าต่างไปยังร่างที่กำลังหลับสนิทบนเตียงในห้อง ดวงตาฉายแววเหยียดหยาม

มีมีดสั้นสีน้ำเงินเข้มเล่มหนึ่งเลื่อนออกมาจากแขนเสื้ออย่างเงียบเชียบ

ปลายมีดควบแน่นแสงสีน้ำเงินหม่นที่รุนแรงพอจะทะลวงทุกสิ่ง เล็งตรงไปยังลำคอของคนที่อยู่บนเตียง

ทันใดนั้น!

น้ำเสียงเกียจคร้านเสียงหนึ่งก็ลอยออกมาจากในห้องอย่างไม่รีบร้อน

"ดึกดื่นป่านนี้ มาหมอบอยู่บนกำแพงไม่เหนื่อยหรือไง?"

ชายชุดดำชะงักกึก รูม่านตาหดเกร็ง!

คนที่ควรจะหลับสนิทกลับกำลังมองเขาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ราวกับรู้มาตั้งนานแล้วว่าเขายืนอยู่ตรงนี้

'เป็นไปได้อย่างไร...' ในใจของเงาดำเกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ

วิชาพรางกายซ่อนกลิ่นอายชุดนี้ เขาได้รับมาจากเศษตำราในโบราณสถานแห่งหนึ่ง แม้จะไม่สมบูรณ์ แต่ผลในการพรางตัวนั้นเพียงพอจะตบตาระดับวิญญาณแรกกำเนิดได้เลย!

เจ้าเด็กตรงหน้าเป็นเพียงขอบเขตปราณก่อกำเนิดระดับหก จะเอาอะไรมาค้นพบเขาได้?

หากหลินเซียวรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ คงจะหัวเราะแล้วบอกว่า "ก็ข้ามีระบบแจ้งเตือนโว้ย!"

ผีหลอกชัดๆ!

แววตาของชายชุดดำฉายความดุร้าย ในเมื่อความลับแตกแล้ว ก็ต้องรีบเผด็จศึกให้เร็วที่สุด!

เจตนาฆ่าบดขยี้ความตระหนก เงาดำไม่ลังเลอีกต่อไป เขาสะบัดข้อมืออย่างแรง แสงสีน้ำเงินหม่นที่เตรียมพร้อมไว้พลันระเบิดพลัง พุ่งตรงเข้าหาลำคอของหลินเซียวทันที!

"ดูข้าปั้นระเบิดฉับพลันให้เจ้าสักลูกเป็นไง!"

หลินเซียวแสยะยิ้ม มือขวาสะบัดออกไปทางหน้าต่าง!

วึ่ม!

ลูกบอลแสงประหลาดขนาดเท่ากำปั้นที่ส่องแสงสีขาวจ้า พุ่งทะยานออกจากห้อง ปะทะเข้าหาชายชุดดำอย่างจัง!

"!!!"

รูม่านตาของเงาดำหดเล็กลงเท่าปลายเข็ม ขนลุกซู่ไปทั้งตัว!

เขานึกถึงข้อมูลเรื่องสตรีศักดิ์สิทธิ์ที่แขนขาดและหลบหนีไปเมื่อตอนกลางวันขึ้นมาทันที... ก่อนที่จะเกิดการระเบิด ก็มีลูกบอลแสงคล้ายหินวิญญาณพุ่งออกมาเช่นนี้!

เหมือนกันเปี๊ยบ!

สตรีศักดิ์สิทธิ์ถูกลูกบอลแสงแบบนี้ระเบิดใส่จนสภาพมอมแมมและดูไม่ได้!

และตอนนี้ ลูกบอลแสงนี้กำลังจะพุ่งเข้าใส่หน้าเขา!

หนี!!!

ชายชุดดำส่งเสียงร้องประหลาดที่ถูกกดไว้ในลำคออย่างสุดความสามารถ ไม่สนใจการลอบสังหารอีกต่อไป เขารีบเอนตัวไปข้างหลังและบิดตัวกลางอากาศหนึ่งร้อยแปดสิบองศา แล้วโกยแน่บออกไปอย่างบ้าคลั่งราวกับสุนัขจนตรอก!

ภายในห้อง หลินเซียวผลักประตูเปิดออกแล้วชะโงกหน้ามาดู

เขาหยิบหินวิญญาณระดับต่ำบนพื้นขึ้นมา แล้วส่ายหน้าพลางกล่าวว่า:

"เจ้าโง่"

"ศิษย์น้องหลิน! เกิดอะไรขึ้น?!"

แทบจะในเวลาเดียวกัน ประตูห้องของซูหว่านหว่านและโจวชิงอวี้ก็ถูกผลักเปิดออก ทั้งคู่ถือศาสตราเวทในมือแล้วพุ่งออกมาด้วยใบหน้าตื่นตระหนกและระแวดระวัง

ทว่าสิ่งที่เห็นมีเพียงร่างที่กำลังวิ่งหนีไปไกลๆ

"มีคนมาลอบโจมตีหรือ?" สีหน้าของซูหว่านหว่านดูแย่มาก

"อืม"

โจวชิงอวี้ขมวดคิ้ว "วิชาพรางตัวสูงส่งมาก ทั้งยังควบคุมค่ายกลนอกลานบ้านได้อย่างไร้ร่องรอย... คนผู้นี้คุ้นเคยกับการวางระบบป้องกันของสาขาสำนักเทียนเจี้ยนเป็นอย่างดี ต้องเป็นไส้ศึกแน่นอน!"

หลินเซียวพยักหน้าแล้วยิ้ม "แต่ว่าวิ่งเร็วใช้ได้เลยล่ะ"

ซูหว่านหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง มองหินวิญญาณในมือหลินเซียว แล้วมองรอยยิ้มกึ่งล้อเลียนที่มุมปากของเขา ทันใดนั้นนางก็ร้องขึ้นว่า "ของปลอมงั้นหรือ?!"

หลินเซียวยอมรับหน้าตาเฉย "ปลอมแน่นอน หินวิญญาณธรรมดาๆ ก้อนหนึ่งที่ข้าหยิบมาโยนเล่น จะไประเบิดได้ยังไง"

ซูหว่านหว่านอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะหลุดหัวเราะ "พรืด" ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ นางหัวเราะจนตัวงอ "ศิษย์น้องหลิน เจ้า... เจ้านี่ร้ายกาจเกินไปแล้ว! ใช้หินวิญญาณก้อนเดียวขู่คนจนขวัญกระเจิงขนาดนั้น!"

หลินเซียวไหวไหล่แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า "ขอบคุณที่ชม การลวงข้าศึกเป็นเรื่องปกติของตำราพิชัยสงคราม"

ซูหว่านหว่านยังคงหัวเราะจนแทบยืดตัวไม่ขึ้น

ยังไม่ทันขาดคำ กลิ่นอายอันทรงพลังหลายสายก็พุ่งทะยานขึ้นจากส่วนลึกของสาขาสำนัก และร่อนลงมายังลานบ้านอย่างรวดเร็ว!

ผู้นำกลุ่มนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือผู้เฒ่าผู้ดูแลสาขา... อู๋เหยาหรง!

เบื้องหลังของเขามีผู้ดูแลระดับผู้เฒ่าอีกหลายคนที่ใบหน้าเขียวคล้ำ ดวงตาแต่ละคู่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและความโกรธที่ยากจะปกปิด

อู๋เหยาหรงมีสีหน้ามืดมน จิตเทวะแผ่ซ่านราวกับกระแสน้ำที่มองไม่เห็น เข้าปกคลุมทั่วทั้งลานบ้านและบริเวณโดยรอบในทันที พร้อมกับกวาดสำรวจซ้ำไปซ้ำมา

ครู่ต่อมา เขาลืมตาขึ้น ดวงตาฉายประกายเย็นเยียบ

"มีคนแตะต้องค่ายกลป้องกันนอกลานบ้าน"

น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความโกรธที่ถูกกดเอาไว้ "และยังใช้วิธีการสืบทอดโดยตรงของสำนักเทียนเจี้ยน หากไม่ใช่ศิษย์ในสำนักระดับหัวกะทิ ย่อมไม่มีทางทำได้!"

เมื่อกลางวัน สตรีศักดิ์สิทธิ์ของสาขาแปรพักตร์ต่อหน้าผู้คน เปิดเผยตัวตนว่าเป็นสายลับวิถีมาร ซึ่งถือเป็นความอัปยศที่หาได้ยากยิ่งในรอบหมื่นปีของสำนักเทียนเจี้ยน!

มาถึงตอนกลางคืน กลับยังมีคนกล้าลอบเข้ามาในเขตสำคัญของสาขา เพื่อสังหารแขกที่ท่านเจ้าสำนักสั่งให้ปกป้องด้วยตนเอง!

"ดี ดีมาก! ตรวจสอบ! ตรวจสอบให้ละเอียด! ตั้งแต่ระดับบนจนถึงระดับล่าง ห้ามตกหล่นแม้แต่คนเดียว! ต่อให้ต้องขุดดินลึกสามศอก ก็ต้องลากตัวเจ้าเดรัจฉานนั่นออกมาให้ได้!"

ผู้คนทั่วทั้งลานบ้านเงียบกริบราวกับจิ้งหรีด แม้แต่เสียงหายใจยังต้องเบาลง

พวกเขาทุกคนสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าที่ไม่ได้ปิดบังในคำพูดของผู้เฒ่า

"ขออภัยที่ทำให้พวกเจ้าต้องตกใจ ทั้งสามท่าน เห็นหน้าตาของคนผู้นั้นหรือไม่?" อู๋เหยาหรงถามด้วยความรู้สึกผิด

หลินเซียวส่ายหน้า "มือสังหารคนนั้นมาเร็วไปเร็ว ตั้งแต่ต้นจนจบไม่เผยโฉมหน้าเลยขอรับ"

ซูหว่านหว่านและโจวชิงอวี้ก็พยักหน้า "เขาใช้ศาสตราเวทประเภทหน้ากากที่ปิดกั้นจิตเทวะ ข้าน้อยระดับบำเพ็ญต่ำต้อย จึงมองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจนเจ้าค่ะ"

อู๋เหยาหรงขมวดคิ้วมุ่น แล้วสั่งว่า "เรียกทุกคนในสาขาที่อยู่ปฏิบัติหน้าที่ในคืนนี้ และผู้ที่มีความเป็นไปได้ว่าจะเข้าถึงค่ายกลป้องกันลานบ้านของสหายน้อยหลิน มาให้หมด!"

คำสั่งถูกส่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ครู่ต่อมา ภายในลานบ้านมีคนยืนเรียงรายอยู่ทั้งหมดสิบสามคน

มีทั้งผู้ดูแลที่เฝ้ายามคืนนี้ หัวหน้าหน่วย ศิษย์ในสำนักที่รับผิดชอบดูแลค่ายกล และยังมีระดับหัวกะทิที่มีระดับบำเพ็ญไม่ต่ำและมีตำแหน่งสูงในสาขาอีกหลายคน ซึ่งในนั้นรวมถึงเถียนเผิงที่เคยพูดจาโอหังไว้เมื่อตอนกลางวัน โดยขณะนี้ใบหน้าของเขาดูไม่สู้ดีนัก