บทที่ 78 เป็นหลินเซียวอีกแล้ว!?

ไอปีศาจข้นคลักดุจน้ำหมึกพวยพุ่งขึ้นจากก้นบึ้ง บดบังแสงจันทร์จนมิดชิด

ที่นี่คือฐานที่มั่นลับของสายมารที่ตั้งอยู่ในตงหวง บรรยากาศลึกลับเย็นยะเยือก และอบอวลไปด้วยความเงียบสงัดที่น่าขนลุก

ทันใดนั้นแสงสีเลือดก็วาบขึ้น ร่างหนึ่งที่แขนขาดสะบั้นร่วงหล่นลงมาอย่างโซซัดโซเซ กระแทกเข้ากับพื้นดินที่เย็นเฉียบอย่างแรง นางคือโยวเยว่ สตรีศักดิ์สิทธิ์จอมปลอมแห่งสำนักเทียนเจี้ยนที่หนีกลับมาอย่างทุลักทุเลจากเมืองอวิ๋นอู้

ใบหน้าของนางขาวซีดราวกับกระดาษ ตรงจุดที่แขนขาดมีไอปีศาจวนเวียนเพื่อฝืนปิดปากแผลไว้ ทว่าความเจ็บปวดที่เสียดแทงถึงทรวงและความอัปยศอดสูนั้น แทบจะเผาผลาญสติสัมปชัญญะของนางจนหมดสิ้น

'หลินเซียว! แล้วก็นังผู้หญิงที่ใช้ค่ายกลนั่น! สำนักฉางชิง! แล้วก็... สำนักเทียนเจี้ยน!'

นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจนแทบแหลก ดวงตาทอประกายอาฆาตแค้นถึงขีดสุด

นางทุ่มเทวางแผนมานานนับสิบปี อดทนอดกลั้นจนปีนขึ้นสู่ตำแหน่งสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเทียนเจี้ยนได้สำเร็จ อีกเพียงก้าวเดียวก็จะถึงอำนาจสูงสุดและความลับแกนกลางของสำนัก

แต่ตอนนี้ กลับเพราะพวกมดปลวกไม่กี่คน ทำให้แผนการทุกอย่างพังทลายลงสิ้น มิหนำซ้ำยังต้องเสียแขนไปข้างหนึ่ง กลายเป็นสุนัขข้างถนนที่ไร้ที่ซุกหัวนอน!

"น่าแค้นใจ! น่าแค้นใจนัก!" นางคำรามต่ำ เสียงนั้นดังก้องไปทั่วถ้ำปีศาจที่ว่างเปล่า เต็มไปด้วยความไม่ยินยอม

"โอ๊ะ? นี่ไม่ใช่ท่านพี่โยวเยว่ สตรีศักดิ์สิทธิ์ผู้สูงส่งแห่งสำนักเทียนเจี้ยนหรอกหรือ?" เสียงหญิงสาวที่จีบปากจีบคอแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบังดังมาจากเงามืดด้านข้าง

หญิงสาวในชุดกระโปรงสีม่วงรัดรูป รูปร่างเย้ายวนเดินออกมาจากเงามืด

มุมปากของนางประดับด้วยรอยยิ้มสะใจขณะกวาดสายตามองสภาพอันน่าเวทนาของโยวเยว่ โดยเฉพาะเมื่อสายตาหยุดอยู่ที่แขนเสื้อที่ว่างเปล่า แววตาแห่งความสมเพชก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น

"ทำไมถึงตกอยู่ในสภาพนี้ล่ะ? หรือว่าพวกจอมปลอมที่อ้างตนว่าเป็นฝ่ายธรรมะในสำนักเทียนเจี้ยนจะมองเห็นธาตุแท้ของเจ้าแล้ว เลยร่วมมือกันซัดเจ้าจนกระเด็นออกมา?"

จื่อฉิงปิดปากหัวเราะเบาๆ ทว่าน้ำเสียงกลับเย็นเยียบถึงกระดูก "เล่นพลาดจนพังไม่เป็นท่าเลยนะเนี่ย หึหึ น่าสงสารเสียจริง"

จิตสังหารในดวงตาของโยวเยว่พุ่งสูงขึ้น นางจ้องเขม็งไปที่จื่อฉิง พร้อมเค้นเสียงลอดไรฟัน "จื่อฉิง เจ้าหาที่ตาย!"

"ตายจริง ข้ากลัวจังเลย"

จื่อฉิงตบหน้าอกที่อวบอิ่มของตนอย่างเกินจริง แต่รอยยิ้มกลับยิ่งชั่วร้าย "สภาพสุนัขข้างถนนอย่างเจ้าในตอนนี้ จะทำอะไรข้าได้? ภายใต้บัญชาของประมุขหมิงเฉวียน ไม่เลี้ยงคนไร้ค่าหรอก โดยเฉพาะ... อดีตสตรีศักดิ์สิทธิ์ที่ความลับแตก แถมยังแขนขาดแบบนี้"

"เจ้า!"

โยวเยว่โกรธจนเลือดขึ้นหน้า เลือดสดๆ คำหนึ่งพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ

นางและจื่อฉิงต่างเป็นนางมารภายใต้สังกัดของประมุขหมิงเฉวียน แต่ไม่ถูกกันมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อเห็นนางตกต่ำ จื่อฉิงจึงซ้ำเติมอย่างเต็มที่ เพราะปรารถนาจะให้นางไม่มีวันได้ผงาดขึ้นมาอีก

ขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันอย่างตึงเครียด ไอปีศาจเหนือเหวลึกก็พลันม้วนตัวอย่างรุนแรง ก่อตัวเป็นใบหน้าขนาดมหึมาที่เลือนราง

แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวกดทับลงมาทันที ทำให้ทั้งโยวเยว่และจื่อฉิงร่างกายแข็งทื่อ รีบก้มตัวลงคำนับ "ศิษย์ขอคำนับท่านประมุข!"

นี่คือร่างจำลองแห่งจิตสำนึกของประมุขหมิงเฉวียน!

ร่างจำลองนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "โยวเยว่ จงอธิบายมา"

โยวเยว่ใจหายวาบ ไม่กล้าปิดบังแม้แต่น้อย นางฝืนทนความอัปยศและเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดตามความเป็นจริง

"...ศิษย์ไร้ความสามารถ มิอาจกำจัดเสี้ยนหนามได้ทันท่วงที กลับถูกพวกสวะฉวยโอกาสจนความลับรั่วไหล ความทุ่มเทในการแฝงตัวนับร้อยปีพังทลายลงในพริบตา ขอท่านประมุขโปรดลงทัณฑ์ด้วย!" โยวเยว่คุกเข่าลงข้างหนึ่ง ก้มศีรษะลง น้ำเสียงแฝงไปด้วยความไม่ยินยอมและความหวาดกลัว

ภายในถ้ำปีศาจเงียบสงัด มีเพียงเสียงหวีดหวิวของไอปีศาจที่ม้วนตัวไปมา

เนิ่นนานกว่าร่างจำลองของประมุขหมิงเฉวียนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงเรียบเฉยไร้คลื่นอารมณ์ แต่แฝงไปด้วยความเย็นยะเยือกที่ไม่อาจโต้แย้งได้:

"โยวเยว่ เจ้าทำให้ข้าผิดหวังเหลือเกิน"

"เมื่อเห็นป้ายหยก ใจเจ้าก็ปั่นป่วนจนจิตสังหารเล็ดลอด ทำให้นเจ้าเด็กนั่นไหวตัวทัน นี่คือความผิดประการแรก"

"ในเมื่อลงมือแล้ว ควรจะเด็ดขาดดุจสายฟ้าฟาด ไม่เหลือทางรอดให้ใคร แต่เพราะประมาทศัตรู กลับถูกฝ่ายตรงข้ามถ่วงเวลาจนกำลังเสริมมาถึง นี่คือความผิดประการที่สอง"

คำว่า 'ความผิด' แต่ละคำ ราวกับค้อนหนักๆ ที่ทุบลงบนใจของโยวเยว่ ทำให้ใบหน้าของนางยิ่งขาวซีดลงไปอีก

"แฝงตัวนับร้อยปี ทุ่มเททรัพยากรไปมหาศาล อีกเพียงนิดเดียวก็จะเข้าถึงความลับแกนกลางของสำนักเทียนเจี้ยน แต่กลับเพราะเจ้าใช้อารมณ์ชั่ววูบ ทำให้ทุกอย่างสูญเปล่า เจ้าคงรู้ว่าเพื่อให้เจ้าเข้าสู่สำนักเทียนเจี้ยนและผลักดันจนถึงตำแหน่งสตรีศักดิ์สิทธิ์ ข้าต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมากเพียงใด?" น้ำเสียงของประมุขหมิงเฉวียนเย็นเยียบ

โยวเยว่ตัวสั่นสะท้าน เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก "ศิษย์... ยอมรับผิด!"

"เห็นแก่ความดีความชอบในอดีต อีกทั้งเจ้ายังเสียแขนไปข้างหนึ่ง ระดับบำเพ็ญเสียหายหนัก ความสำเร็จในการแฝงตัวพินาศสิ้น ก็นับเป็นการลงทัณฑ์แล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้เจ้าสำนึกผิดอยู่ในส่วนลึกของเหวหมิงหยวนแห่งนี้ เรื่องราวในตงหวง เจ้าไม่ต้องเข้าไปยุ่งชั่วคราว"

คำพูดนี้ไม่ต่างจากการพิพากษา หมายความว่านางถูกลดความสำคัญ และอาจสูญเสียตำแหน่งในใจของท่านประมุขไปเลย!

จื่อฉิงที่อยู่ด้านข้างได้ยินดังนั้น ดวงตาก็ฉายแววสมใจอย่างไม่ปิดบัง

"แต่ว่า..."

ร่างจำลองเปลี่ยนน้ำเสียง "ทางพรรคว่านหลิงดูเหมือนจะมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นในช่วงนี้ และได้ขอความช่วยเหลือจากข้า ในเมื่อเจ้าว่างงาน ก็จงไปช่วยพวกเขาเสียหน่อย ถือเป็นการสร้างผลงานเพื่อไถ่โทษแล้วกัน"

พูดจบ โดยไม่รอให้โยวเยว่ตอบรับ ร่างจำลองยักษ์นั้นก็ค่อยๆ สลายไป ไอปีศาจกลับคืนสู่ความสงบ ราวกับว่าไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น

ทว่าโยวเยว่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น ร่างกายเย็นเฉียบ

"หึหึหึ..."

จื่อฉิงส่งเสียงหัวเราะเยาะอย่างสะใจ "ท่านพี่โยวเยว่ ท่านประมุขช่างเมตตาเจ้าจริงๆ ให้เจ้าไปช่วยพรรคว่านหลิงงั้นหรือ? พวกชั้นต่ำระดับสองที่ไม่มีหน้ามีตาแบบนั้น ช่างคู่ควรกับเจ้าในตอนนี้เสียจริง ท่านพี่ก็ตั้งใจ 'สร้างผลงานไถ่โทษ' ให้ดีเถอะนะ น้องสาวคนนี้จะไม่รบกวนแล้ว"

พูดจบ นางก็บิดเอวเดินจากไปในเงามืดอย่างผู้ชนะ

"จื่อฉิง... นังแพศยา!"

โยวเยว่เงยหน้าขึ้นทันควัน ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาตและบ้าคลั่ง

นางตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน สูดลมหายใจเข้าลึก ร่างกายสลัดหลุดจากพันธนาการของวิชาสำนักเทียนเจี้ยน และเริ่มเดินพลังมารที่บริสุทธิ์อีกครั้ง ทำให้ระดับบำเพ็ญค่อยๆ เพิ่มพูนขึ้น

เพื่อแฝงตัวเข้าสำนักเทียนเจี้ยน ในตอนนั้นนางถึงกับยอมตัดระดับบำเพ็ญวิญญาณแรกกำเนิดขั้นสมบูรณ์ของตนเอง เพื่อฝึกวิชาฝ่ายธรรมะที่น่าสะอิดสะเอียน ต้องอดทนต่อความเจ็บปวดและการกดขี่ที่คนทั่วไปยากจะจินตนาการ

บัดนี้เมื่อพันธนาการหมดไป พลังมารที่เคยถูกกดทับไว้จึงฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว และเพราะการพังทลายเพื่อสร้างใหม่ จึงมีวี่แววว่าจะก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้น!

"อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะเหยียบข้าไว้ใต้เท้าได้..."

โยวเยว่เลียคราบเลือดที่มุมปาก รอยยิ้มดูวิปริต "ข้าแฝงตัวอยู่ในสำนักเทียนเจี้ยนมาหลายปี จะไม่มีไพ่ตายเหลืออยู่เลยได้อย่างไร? เจ้าเดรัจฉานน้อยแห่งสำนักฉางชิง พวกเจ้าคอยดูเถอะ!!"

นางจดจำชื่อของหลินเซียวไว้จนสลักลึกถึงกระดูก

ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ก็เพราะเจ้าเด็กบ้าคนนี้!

ในตอนนั้นเอง มีเสียงรายงานดังมาจากทางเข้าเหวลึก "ใต้เท้าโยวเยว่ ผู้พิทักษ์หงแห่งพรรคว่านหลิงขอเข้าพบ"

โยวเยว่เก็บซ่อนความดุร้ายบนใบหน้า กลับมามีความเย่อหยิ่งและเย็นชาอีกครั้ง "ให้เขาเข้ามา"

ไม่นานนัก ชายผู้มีท่าทางเจ้าเล่ห์ในชุดคลุมสีแดงของพรรคว่านหลิงก็รีบก้าวเข้ามา

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรีบร้อน เมื่อเห็นสภาพแขนขาดอันน่าเวทนาของโยวเยว่ แววตาของเขาก็ฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง แต่ก็รีบปกปิดไว้และคำนับอย่างนอบน้อม "ผู้พิทักษ์หงแห่งพรรคว่านหลิง คำนับใต้เท้าโยวเยว่ การมาครั้งนี้ เพื่อขอความช่วยเหลือจากใต้เท้าขอรับ"

โยวเยว่ปรายตามองเขาอย่างเย็นชา สำหรับพรรคว่านหลิงที่สร้างชื่อขึ้นมาจากการควบคุมสัตว์อสูร นางมักจะดูแคลนอยู่เสมอ

อีกทั้งพรรคนี้มีเพียงสี่ผู้พิทักษ์ แม้แต่เจ้าพรรคก็ยังไม่มี หากไม่ใช่เพราะมีเป้าหมายเดียวกัน ประมุขหมิงเฉวียนคงไม่ชายตามองด้วยซ้ำ

นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "มีเรื่องอะไรถึงต้องให้สายประมุขหมิงเฉวียนของข้าช่วยเหลือ? พวกเจ้าจัดการกันเองไม่ได้หรือ?"

สีหน้าของผู้พิทักษ์หงดูไม่สู้ดีนัก เขาเอ่ยเสียงต่ำ "เรียนตามตรง แผนการสำคัญของพรรคข้าที่ชายขอบตงหวงประสบความล้มเหลวเมื่อไม่กี่วันก่อน สูญเสียผู้พิทักษ์ไปหนึ่งท่านและยอดฝีมืออีกจำนวนมาก แม้แต่แผนการปลุกสัตว์เทพโบราณก็ต้องเลื่อนออกไป..."

"โอ้? เรื่องอะไรกันแน่?" โยวเยว่เริ่มสนใจ

"เป็นสำนักฉางชิงขอรับ!"

ผู้พิทักษ์หงเอ่ยอย่างลำบากใจ "ศิษย์นอกสำนักที่ชื่อหลินเซียว ไม่รู้ว่าใช้เล่ห์กลพิสดารอะไร ถึงขั้นเรียกเพลิงวิเศษจากฟากฟ้าลงมา ทำลายแผนการที่พรรคข้าจะใช้คลื่นอสูรโจมตีสำนักฉางชิงจนย่อยยับ แม้แต่ผู้พิทักษ์เฮย... ก็ยังหนีออกมาไม่ได้! เจ้าเด็กนั่นมีระดับบำเพ็ญเพียงขอบเขตปราณก่อกำเนิด แต่กลับประหลาดล้ำยิ่งนัก!"

"หลินเซียว? สำนักฉางชิง?" รูม่านตาของโยวเยว่หดเกร็งทันที!

เป็นเขาอีกแล้ว!