จูเป่ากังเป็นสถานีเล็ก ๆ รถไฟด่วนจะไม่จอดที่นี่ ต้องลงที่เซียนเหรินเฉียวหรือซงเจียงเหอเท่านั้น
ถ้าลงที่เซียนเหรินเฉียว ก็ต้องรอรถไฟขบวนช้าอีกต่อหนึ่ง จากนั้นเดินทางจากเซียนเหรินเฉียวไปจู้เป่ากั่ง แล้วค่อยเดินกลับบ้าน ซึ่งกว่าจะถึงบ้านก็คงสี่ถึงห้าโมงเย็น
แต่ถ้าลงที่ซงเจียงเหอ ตอนบ่ายโมงครึ่ง เดินกลับไปยังบ้านหลังก็ใช้เวลาแค่ประมาณชั่วโมงเดียว แบบนี้น่าจะสะดวกกว่า
ยิ่งไปกว่านั้น สวี่ซื่อเยี่ยนยังมีธุระอื่นอีก จึงซื้อตั๋วลงที่ซงเจียงเหอแทน
เมื่อสามีภรรยาทั้งสองลงจากรถไฟ บริเวณสถานีมีรถลากลาอยู่หลายคันกำลังรับผู้โดยสาร
ที่เรียกกันว่า "รถจี๊ปลากลา" แท้จริงแล้วก็คือรถลากโดยใช้ลานั่นเอง
เมื่อสองปีก่อน สำนักป่าไม้ซงเจียงเหอไม่รู้ไปเอาลามาจากไหน แต่นำไม้ไปแลกมาเป็นฝูง เนื่องจากจำนวนมีไม่มาก จึงแบ่งไปให้แต่ละหน่วยงาน บางส่วนถูกเชือดไป ส่วนที่เหลือก็เลี้ยงไว้
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนริเริ่มนำลามาใช้ลากเกวียนรับส่งคน เดินทางไปมาระหว่างสถานีกับเขตเมือง ทุกคนจึงเรียกรถแบบนี้ว่า "รถจี๊ปลากลา"
ทั้งคู่ขึ้นรถจี๊ปลากลา จากสถานีรถไฟไปยังย่านที่คึกคักที่สุดในตัวเมือง จากนั้นก็จ่ายเงินลงจากรถ
"ที่นี่ที่ไหนเหรอ? พวกเราลงตรงนี้ แล้วจะกลับบ้านยังไง?"
ซูอันอิงไม่เคยออกเดินทางมาก่อน ยิ่งไม่เคยมาเมืองซงเจียงเหอเลย ยืนอยู่บนถนนก็มองไม่ออกว่าต้องไปทางไหน
สวี่ซื่อเยี่ยนชี้ไปทางทิศตะวันออกของถนนสี่แยก "ไปกันเถอะ ไปที่สำนักงานออมทรัพย์"
พวกเขายังมีเงินติดตัวอยู่กว่าสามพันหยวน จะให้ถือเงินสดกลับบ้านเลยก็คงไม่ปลอดภัย จึงควรนำไปฝากธนาคารไว้จะดีกว่า
ในยุคนั้น สำนักงานออมทรัพย์ส่วนใหญ่ให้บริการหน่วยงานและโรงงานเป็นหลัก มีคนนำเงินมาฝากเป็นรายบุคคลน้อยมาก
เมื่อทั้งสองเข้าไปข้างใน สำนักงานค่อนข้างเงียบ ไม่มีคิวรับบัตร เพียงแค่เดินไปนั่งที่เคาน์เตอร์ก็พอ
พนักงานที่อยู่ด้านในเห็นเข้าก็รู้สึกแปลกใจ จึงถามขึ้นลอย ๆ ว่า "ทำธุรกรรมอะไรครับ?"
"ฝากเงิน" สวี่ซื่อเยี่ยนเลิกชายเสื้อ หยิบเงินปึกใหญ่สามปึกออกจากกระเป๋าคาดเอว แล้ววางลงบนเคาน์เตอร์
พนักงานในสำนักงานออมทรัพย์ที่อยู่ข้างในถึงกับตกตะลึง ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้ แต่ไม่เคยเห็นใครนำเงินมาฝากเป็นจำนวนมากขนาดนี้ในฐานะบุคคลธรรมดา
"สหาย ท่านต้องการฝากแบบไหนครับ? ฝากประจำหรือฝากออมทรัพย์?" น้ำเสียงของพนักงานเปลี่ยนไปทันที ดูสุภาพขึ้นมาก
"ฝากออมทรัพย์ก่อน" เพราะยังมีเรื่องต้องใช้เงินอีกมาก อย่างน้อยก็ต้องสร้างบ้าน ดังนั้นฝากประจำไม่ได้
"จริงสิ ฝากออมทรัพย์สามารถตั้งรหัสผ่านได้ไหม?"
การฝากเงินประจำ ถ้ายังไม่ถึงกำหนดจะถอนเงินไม่ได้ แม้ว่าจะทำสูญหายไปแล้วก็สามารถขอระงับการสูญหายได้ทันที แต่สำหรับการฝากเงินออมทรัพย์ ถ้าทำสูญหายจะทำยังไงดี?
"รหัสผ่านเหรอ? ไม่มีบริการนี้นะ ถ้าจะถอนเงินแค่ต้องใช้ชื่อและนิ้วมือที่ตรงกัน" พนักงานภายในดูงงๆ ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องใช้รหัสในการถอนเงิน
สวี่ซื่อเยี่ยนถอนหายใจ เขาจริงๆ ก็พอเดาได้ว่าในสมัยก่อนการฝากเงินไม่มีรหัส ผ่านแค่สมุดบัญชีและนิ้วมือก็สามารถถอนเงินได้แล้ว
"แล้วถ้าสมุดบัญชีหายไป คนอื่นไปแกะนิ้วมือจากที่ไหนมาล่ะ?" สวี่ซื่อเยี่ยนถามไปตามความสงสัย
"อ๋อ ถามเรื่องนี้ใช่ไหมคะ ถ้าจะถอนเงินสามารถใช้การประทับลายนิ้วมือได้ เวลาถอนเงินเราจะตรวจสอบลายนิ้วมือก่อนที่จะจ่ายเงิน" พนักงานผู้หญิงที่อายุมากกว่าคนหนึ่งตอบ
สวี่ซื่อเยี่ยนพยักหน้า เข้าใจแล้ว เพราะลายนิ้วมือของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ไม่สามารถปลอมแปลงได้
แน่นอนว่าในอนาคตถ้าจะถอนเงินก็ต้องเขามาด้วยตัวเอง ไม่มีใครสามารถถอนแทนได้
"งั้นก็ช่วยฝากเงินไว้ให้หน่อยครับ" สวี่ซื่อเยี่ยนพูด พร้อมๆ กับที่เขาตั้งใจจะเก็บเงินบางส่วนไว้ใช้ และเก็บส่วนที่เหลือให้ปลอดภัย
พนักงานทำงานเร็ว นับเงินให้สวี่ซื่อเยี่ยนแล้วให้เขากรอกเอกสารหลายฉบับ แล้วประทับตราและลายนิ้วมือ ก่อนที่จะยื่นสมุดบัญชีให้เขา
แม้ว่าจะเรียกว่าสมุดบัญชี แต่จริงๆ แล้วมันเป็นแค่สมุดเล่มเล็กๆ ที่มีแค่ไม่กี่หน้า และไม่มีปกแข็ง
สวี่ซื่อเยี่ยนเปิดดูสมุดบัญชีอย่างละเอียด ก่อนจะคิดว่าเมื่อกลับถึงบ้านจะหาที่บันทึกหมายเลขบัญชีไว้ เผื่อว่าเขาทำสมุดบัญชีหายจะได้ขอระงับบัญชีได้
เขาซุกสมุดบัญชีไว้ในกระเป๋าแล้วพาภรรยากลับบ้าน
แต่ซูอันอิงไม่ยอม "เงินของเราล่ะ? ทำไมเราให้เงินเธอ แล้วเธอกลับให้แค่สมุดบัญชีมา?"
ในยุคนี้คนไม่ค่อยฝากเงินกันแล้ว ซูอันอิงยังไม่เคยได้ยินเรื่องนี้เลย จะรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?
สวี่ซื่อเยี่ยนหัวเราะแล้วพาภรรยากลับออกมา
"เงินของเราฝากไว้ที่นี่แล้ว ต่อไปเราต้องมาเอาเงินเมื่อไหร่ก็ได้ สมุดบัญชีเล่มนี้ก็เป็นหลักฐานในการฝากถอนเงิน"
หลังจากที่ออกมา สวี่ซื่อเยี่ยนก็อธิบายให้ภรรยาเข้าใจเรื่องการฝากเงิน
"คิดดูสิ ตอนนี้เราอยู่ในบ้านคนอื่น พอเราไปทำงานก็ไม่อยู่บ้าน ถ้าใครรู้ว่าเรามีเงิน แล้วเกิดคนใจร้ายอยากขโมยขึ้นมาล่ะ? ถ้าเงินอยู่ที่นี่ คนอื่นจะเอาออกไปไม่ได้หรอก ถ้าไม่มีลายนิ้วมือของฉัน"
ซูอันอิงพยักหน้าหรือว่าเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่ในสายตาของเธอ สามีของเธอทำอะไรก็ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ถูกต้องทุกอย่าง
"ยังไงก็ถือว่าคุณฉลาดนะ เก่งจริงๆ" ซูอันอิงมองสวี่ซื่อเยี่ยนด้วยความชื่นชม ทำให้เขารู้สึกหน้าแดง
ถ้าเขาไม่มีประสบการณ์จากชีวิตก่อนหน้านี้ จริงๆ แล้วเขากับซูอันอิงก็แทบจะเหมือนกัน
หลังจากฝากเงินเสร็จ ก็ไม่มีเรื่องอื่นให้ทำ ทั้งสองจึงเดินไปตามทาง ผ่านโรงเรียนมัธยมซงหลิน เดินทางบนทางเดินไม้ ผ่านสะพานหมายเลขสองแล้วมุ่งไปทางทิศตะวันตก ตรงไปยังบ้านใหญ่
กลับถึงหมู่บ้านก็บ่ายสามโมงกว่าๆ
ที่หน้าหมู่บ้านยังคงมีคนกลุ่มใหญ่ยืนพูดคุยกันอยู่ เมื่อเห็นสามีภรรยาสวี่ซื่อเยี่ยนกลับมาทุกคนก็พากันเดินมารุมล้อม
“โอ้โห สามีภรรยาสวี่กลับมาแล้ว เป็นยังไงบ้าง? ขายต้นสนสองต้นได้เท่าไหร่? แล้วพวกหมีกระทิงล่ะ?”
“ดูสิ คู่สามีภรรยากลับมามีทั้งกระเป๋าใหญ่และเล็ก คิดแล้วคงจะได้เงินมาเยอะไม่น้อย”
“สามีคุณดูหน่อยดิ คุณน้องชายจะแต่งงานแล้วนะ ใกล้จะถึงเวลาน่ะ ถามเขาหน่อยได้ไหมว่าจะยืมเงินสักหน่อยมาใช้บ้าง?”
ทุกคนพูดกันพล่ามไปมารอบตัวสวี่ซื่อเยี่ยน จนเหมือนเสียงซุบซิบในหม้อเต้าหู้
“พี่ๆ ทุกคน รบกวนหยุดถามได้ไหม? เราพึ่งกลับมาเหนื่อยมากจากการเดินทาง ทั้งหิวทั้งเมื่อย ภรรยาผมยังท้องอยู่ ขอให้เราไปบ้านก่อนนะครับ?” สวี่ซื่อเยี่ยนตะโกนดังๆ พร้อมกับใช้มือโอบไหล่ภรรยาแล้วพยายามเบียดคนออกไป
ทุกคนที่ยืนอยู่ถูกเสียงของสวี่ซื่อเยี่ยนทำให้เงียบไป พวกเขามองดูสามีภรรยาสวี่เดินออกจากกลุ่มไปอย่างเงียบๆ หลังจากนั้นเริ่มพูดคุยกันใหม่
“เห็นไหมล่ะ เด็กคนนี้ทำไมไม่มีมารยาทเลย? พอมีเงินแล้วก็ลืมคนรอบข้างไปแล้ว” คนหนึ่งพูดเสียงดังขึ้น
“จริงด้วย ดูท่าทางเขาเชิดๆ เหมือนกับว่ามีเงินแล้วเหนือกว่าพวกเราหมดเลย ต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ?” คนหนึ่งก็แซว
“พอแล้วน่า! พวกคุณนี่แหละไม่มีมารยาท คนอื่นมีเงินจะไปเกี่ยวอะไรกับคุณ? เพียงแค่เปิดปากก็มีแต่เรื่องยืมเงินไปหมด” บางคนก็เริ่มช่วยพูดให้สวี่ซื่อเยี่ยน
ภรรยาของโจวต้าหมิงวิ่งตามไปหลายก้าวแล้วเรียกสวี่ซื่อเยี่ยน "เจ้าสาม มีเรื่องหนึ่งที่ชั้นอยากบอกให้เธอรู้ไว้นะ เธอต้องระวังเอาไว้"
“เรื่องอะไรเหรอครับ พี่?” สวี่ซื่อเยี่ยนหันกลับไปถาม
