ทะลุมิติไปโลกแฟนตาซีงั้นเหรอ งั้นถ้าฉันจะหยิบโลกติดมือไปด้วยก็คงไม่เกินไปหรอกมั้ง · khram
ตอนที่ 84
ลานฝึกยุทธ์หมายเลขหนึ่ง
ร่างสองร่างกำลังปะทะกันอย่างดุเดือดกลางอากาศ
ประกายดาบฟาดฟันสลับไปมาจนดูราวกับมีตัวตนจริง ทุกครั้งที่ปะทะกันจะเกิดแสงสว่างวาบพร้อมเสียงระเบิดกึกก้องจนแสบแก้วหู
พื้นที่โดยรอบในรัศมีร้อยเมตรถูกสั่งให้ว่างเปล่าไปนานแล้ว ทว่าบัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยตัดฉกรรจ์พาดผ่านไปทั่วทุกแห่งหน!
กลางอากาศ ร่างทั้งสองพลันแยกออกจากกันและร่อนลงมายืนประจันหน้ากันบนพื้นดิน
ฟ่านเฉาฮุยยิ้มพลางกล่าวว่า "ไม่เลวเลย หว่านชิว ต่อจากนี้ระวังตัวด้วย!"
เขาส่งเสียงคำรามต่ำ พลังปราณทั่วร่างพุ่งทะยาน ร่างกายรวดเร็วราวกับสายฟ้า พริบตาเดียวก็ข้ามระยะทางร้อยจั้ง ดาบสายฟ้าในมือห่อหุ้มด้วยปราณดาบอันเฉียบคม ฟันลงมาที่ศีรษะของฉู่หว่านชิวอย่างรุนแรง!
"เคล็ดกระบี่พิฆาตฟ้าอนันต์ ท่าที่หนึ่ง!! ตัดกระแส!"
แม้ปราณดาบจะยังมาไม่ถึง แต่ปราณดาบอันแหลมคมก็ทำให้พื้นดินปริแตกเป็นรอยแยกเล็กๆ!
ฉู่หว่านชิวไม่หลบเลี่ยง เธอใช้ดาบดำรับการโจมตีนั้น
"ท่าที่หนึ่ง ตัดกระแส!"
ตูม!!!
ปราณดาบทั้งสองปะทะกัน ระเบิดแสงเจิดจ้าและเสียงกัมปนาทสนั่นหวั่นไหว!
คลื่นกระแทกแผ่กระจายออกไปรอบทิศทางราวกับระลอกคลื่น!
ฟ่านเฉาฮุยอาศัยแรงปะทะถอยร่นออกไป พร้อมกับหมุนตัวเตรียมฟันดาบที่สองทันที!
"ท่าที่สอง ผ่าศิลา!"
ปราณดาบควบแน่นยิ่งขึ้น อานุภาพทวีคูณ!
ฉู่หว่านชิวยังคงใช้กระบวนท่าเดียวกันเข้าต้านรับ!
ตูม! ตูม! ตูม!
ท่าที่สาม! ท่าที่สี่! ท่าที่ห้า!
ทั้งคู่ยิ่งสู้ยิ่งเร็ว ยิ่งสู้ยิ่งดุเดือด!
ประกายดาบพาดผ่าน ปราณดาบฟุ้งกระจาย รอยแยกบนพื้นดินในรัศมีหลายร้อยเมตรเพิ่มมากขึ้นและลึกขึ้นเรื่อยๆ ต้นไม้เป็นแถบเริ่มล้มระเนระนาด
ห่างออกไป นักวิจัยสิบกว่าคนในชุดป้องกันพิเศษยืนอยู่ในเขตสังเกตการณ์ซึ่งห่างออกไปหลายร้อยเมตร พวกเขาจ้องมองผ่านกระจกกันระเบิดหนาเตอะและกล้องความเร็วสูง บันทึกทุกรายละเอียดของการต่อสู้ครั้งนี้ด้วยความตื่นเต้น
ในแววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและความปรารถนาที่ไม่อาจปกปิดได้
"บันทึกข้อมูลปกติ!"
"ค่าสูงสุดของความผันผวนของพลังปราณแตะระดับขอบเขตปราณก่อกำเนิดขั้นห้าแล้ว!!!"
"ข้อมูลการต่อสู้จริงของ 'เคล็ดกระบี่พิฆาตฟ้าอนันต์'! ล้ำค่าเหลือเกิน!"
นักวิจัยหนุ่มคนหนึ่งลอบกลืนน้ำลาย มองตัวเลขน่าสะพรึงกลัวที่กระโดดไปมาบนหน้าจอแล้วพึมพำว่า "ถ้าเปลี่ยนเป็นรถถัง... ไม่สิ ต่อให้เป็นเกราะหน้าของรถถังหลัก ถ้าโดนฟันแบบนี้เข้าไป คงถูกตัดแบ่งครึ่งพอดีแน่ๆ"
หัวหน้าทีมที่อยู่ข้างๆ ไม่ได้โต้แย้ง เขาเพียงแต่จ้องหน้าจอเขม็ง แววตาเป็นประกายด้วยความคลั่งไคล้
....
ในสนาม ทั้งคู่ต่อสู้กันจนถึงท่าที่เจ็ด!
หน้าผากของฟ่านเฉาฮุยเริ่มมีเหงื่อซึม ลมหายใจติดขัดเล็กน้อย แต่จิตวิญญาณในการต่อสู้ของเขากลับพุ่งสูงขึ้น!
"ท่าที่แปด!! ตัดขุนเขา!"
เขาฟันดาบออกไป ปราณดาบขยายใหญ่ขึ้นกว่าสิบจั้ง ราวกับจะผ่าฟ้าแยกดินโถมเข้าใส่ฉู่หว่านชิว!
ดวงตาของฉู่หว่านชิวทอประกายวับ เธอฟันดาบสวนกลับไปเช่นกัน!
ตูม!!!
ท่ามกลางเสียงระเบิดกึกก้อง ในวินาทีที่ปะทะกัน ปราณดาบของฟ่านเฉาฮุยกลับปรากฏรอยร้าวละเอียดนับไม่ถ้วน!
'แย่แล้ว!'
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที พยายามจะถอนตัวถอยหลัง แต่แรงสะท้อนกลับนั้นรุนแรงเกินไป ทำให้ง่ามมือของเขาชาหนึบ ชี่และเลือดในร่างปั่นป่วน!
ทว่าเพลงดาบของฉู่หว่านชิวกลับไม่มีทีท่าว่าจะลดลงเลย!
ท่าที่เก้า!
"ท่าที่เก้า!! ผ่าสมุทร!"
ปราณดาบดำสนิทนั้นควบแน่นและเฉียบคมยิ่งกว่าปราณดาบสีเงินของฟ่านเฉาฮุยเสียอีก ทั้งยังแฝงไปด้วยกลิ่นอายที่ทำให้ใจสั่นสะท้าน พุ่งเข้าจู่โจมฟ่านเฉาฮุยอย่างรวดเร็ว!
รูม่านตาของฟ่านเฉาฮุยหดเล็กลง เขาขบฟันเค้นพลังทั้งหมดที่มี ฟันดาบต้านรับเป็นครั้งสุดท้าย!
ครืนนน!!!
การปะทะครั้งนี้รุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา!
คลื่นกระแทกที่กวาดผ่านฉีกกระชากพื้นดินจนปลิวว่อน เศษหินพุ่งกระจายราวกับลูกปืนใหญ่ ลำต้นไม้ที่หักโค่นและใบไม้ที่ขาดสะบั้นปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า!
ในเขตสังเกตการณ์ ทุกคนต่างตกใจกับภาพอันน่าสะพรึงกลัวนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรงและพากันถอยหลังจนเกือบเสียหลักล้มลง!
จนกระทั่งฝุ่นควันค่อยๆ จางลง
ใจกลางสนามปรากฏหลุมยักษ์ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว้างกว่าห้าสิบเมตร!
ที่ก้นหลุม ฉู่หว่านชิวยืนถือดาบอยู่ ลมหายใจยังคงสม่ำเสมอ
ส่วนที่ขอบหลุม ฟ่านเฉาฮุยคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ใช้ดาบยันพื้นไว้พลางหอบหายใจอย่างหนัก
ดาบสายฟ้าในมือของเขาหักสะบั้น เหลือเพียงครึ่งเล่ม
ฉู่หว่านชิวรีบเก็บดาบและก้าวเข้าไปพยุงฟ่านเฉาฮุยอย่างรวดเร็ว "อาจารย์! ท่านไม่เป็นไรนะคะ?"
ฟ่านเฉาฮุยลุกขึ้นยืน มองดาบที่หักในมือ แล้วมองไปยังดาบดำในมือของฉู่หว่านชิว ใบหน้าของเขาไม่มีความหดหู่เลยแม้แต่น้อย กลับมีรอยยิ้มที่พึงพอใจปรากฏขึ้น "ดี! เพลงดาบยอดเยี่ยมมาก! สมกับเป็นอาวุธเทพของเทพเจ้า! ดาบสายฟ้าเล่มนี้ของผม ขึ้นชื่อว่าทนการยิงจากปืนซุ่มยิงหนักได้สิบนัดติดต่อกันโดยไม่เสียหาย แต่ต่อหน้าดาบดำของเธอ กลับทนได้ไม่ถึงสิบนาที"
เขาปัดฝุ่นตามตัว ตั้งใจจะสนทนากับฉู่หว่านชิวถึงสิ่งที่ได้รับจากการฝึกซ้อมเมื่อครู่ แต่คำพูดกลับชะงักลง
เพราะฉู่หว่านชิวที่อยู่ตรงหน้ากำลังหลับตา และยืนนิ่งอยู่ที่เดิมอย่างสงบ
กลิ่นอายรอบกายของเธอเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดอ่อน
จิตสังหารที่เคยเฉียบคมราวกับดาบเริ่มสงบลง และถูกแทนที่ด้วยความนิ่งสงบที่ยากจะบรรยาย ราวกับว่าเธอได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน
รูม่านตาของฟ่านเฉาฮุยหดเล็กลง เขารู้แจ้งในทันที
ใบหน้าของเขาแดงซ่าน รีบยกมือขึ้นกดไมโครโฟนที่หูแล้วสั่งการด้วยเสียงต่ำอย่างเร่งด่วน "ทุกคนฟังทางนี้! หยุดกิจกรรมทุกอย่าง! รักษาความเงียบให้ถึงที่สุด! หว่านชิว... เข้าสู่สภาวะการตระหนักรู้แล้ว!"
เขารู้ดีว่าการตระหนักรู้นั้นหมายถึงอะไร
ในมรดกของวรยุทธโบราณ การตระหนักรู้คือวาสนาที่หาได้ยากยิ่งในรอบพันปี
มันคือสภาวะสูงสุดที่ผู้บำเพ็ญเพียรเข้าถึงได้ในชั่วพริบตา การตระหนักรู้เพียงครั้งเดียว มีค่าเท่ากับการบำเพ็ญเพียรอย่างหนักถึงสิบปี!!
ในเขตสังเกตการณ์เกิดความวุ่นวายขึ้นเช่นกัน นักวิทยาศาสตร์รีบสั่งการทันที "เงียบ! ทุกคนห้ามขยับ! ห้ามส่งเสียง! ให้เครื่องมือบันทึกทำงานด้วยพลังงานต่ำสุด!"
ในสนามฝึกยุทธ์ ฉู่หว่านชิวยืนอยู่อย่างสงบ
กลิ่นอายรอบกายยิ่งมายิ่งนิ่งสงบ แต่ภายใต้ความสงบนั้น ทุกคนสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากำลังก่อตัวขึ้นภายในร่างของเธอ
ฟ่านเฉาฮุยกลั้นหายใจ ค่อยๆ ถอยร่นออกไปจนห่างออกไปถึงหนึ่งพันเมตร
เขามีลางสังหรณ์อย่างรุนแรงว่า สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ อาจเหนือกว่าจินตนาการของทุกคน
เวลาไหลผ่านไปทีละวินาที
หนึ่งนาที
ห้านาที
สิบนาที
ในขณะที่ทุกคนคิดว่าการตระหนักรู้นี้จะดำเนินต่อไปอีกนาน... ฉู่หว่านชิวก็ลืมตาขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ
ในวินาทีนั้น ราวกับโลกทั้งใบตกอยู่ในความเงียบงัน
แววตาของเธอเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
มันไม่ใช่แววตาของนักรบอีกต่อไป แต่ในขณะนี้... ราวกับว่าตัวเธอเองได้กลายเป็นดาบเล่มหนึ่ง
ฉู่หว่านชิวชักดาบออก
ท่วงท่านั้นช้าและแผ่วเบา เป็นเพียงการเหวี่ยงดาบฝึกหัดที่ธรรมดาสามัญที่สุด
ทว่าในวินาทีที่ดาบดำออกจากฝัก... วึ่ม!!!
ประกายดาบดำเจิดจ้าพุ่งทะยานออกจากปลายดาบ!
ประกายดาบนั้นไม่ได้ใหญ่โต มีความยาวเพียงจั้งเศษๆ แต่ความควบแน่นของมันรุนแรงถึงขั้นฉีกกระชากอากาศ ทิ้งรอยแยกสีดำที่คงอยู่ไม่จางหายไว้เบื้องหลัง!
ประกายดาบฟันลงบนพื้นดิน ไม่ได้ก่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น มีเพียงเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
จากนั้น โลกทั้งใบราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วขณะ
หนึ่งลมหายใจต่อมา!
ครืนนน!!!
โดยมีจุดเริ่มต้นจากใต้เท้าของฉู่หว่านชิว รอยแยกสีดำสนิทที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นและกว้างประมาณครึ่งเมตร พุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!
ห้าสิบเมตร! หนึ่งร้อยเมตร! สามร้อยเมตร!
หน้าตัดของรอยแยกเรียบกริบ มันตัดผ่านคอนกรีต หิน และดินไปอย่างไม่หยุดยั้ง จนกระทั่งพุ่งไปถึงเนินเขาเล็กๆ ที่ห่างออกไปห้าร้อยเมตร
โดยไม่มีการชะงักแม้แต่น้อย
รอยแยกตัดผ่านกลางเนินเขาจนแยกออกเป็นสองซีก!
หลังจากหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ภูเขาทั้งลูกก็ค่อยๆ เอียงออกด้านข้าง และพังทลายลงมาอย่างโครมคราม!
ฝุ่นควันพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า บดบังแสงอาทิตย์จนมืดมิด!
