ทะลุมิติไปโลกแฟนตาซีงั้นเหรอ งั้นถ้าฉันจะหยิบโลกติดมือไปด้วยก็คงไม่เกินไปหรอกมั้ง · khram
ตอนที่ 83
อู๋เหยาหรงเห็นท่าทางที่สง่างาม ไม่นอบน้อมจนเกินไปและไม่จองหองของเขา ก็ยิ่งรู้สึกพึงพอใจมากขึ้น
เขาเอ่ยเตือนว่า "สหายน้อย หากเจ้าต้องการทะลวงระดับ สามารถไปที่ห้องบำเพ็ญของสาขาได้ทุกเมื่อ ข้าสั่งการไว้แล้ว จะไม่มีใครมารบกวน วันหน้าหากผ่านทางเมืองอวิ๋นอู้ก็แวะมาได้เสมอ ที่นี่จะเป็นที่พักพิงให้เจ้าตลอดไป"
หลินเซียวกล่าวขอบคุณอีกครั้ง
หลังจากอู๋เหยาหรงจากไป ซูหว่านหว่านที่ขอบตาแดงระรื่อก็ตบไหล่หลินเซียวอย่างแรง "ศิษย์น้อง เจ้าวางใจเถอะ! พอกลับไป ข้าจะให้อาจารย์ช่วยเรียกร้องสวัสดิการที่ดีที่สุดให้เจ้าเอง! ใครกล้าดูถูกเจ้าเพียงเพราะเป็นศิษย์นอกสำนัก ข้าซูหว่านหว่านคนนี้จะไม่ยอมเด็ดขาด!"
หลินเซียวไม่รู้จะขำหรือร้องไห้ดี จึงเอ่ยว่า "ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณศิษย์พี่มาก พวกเราควรกลับสำนักกันได้แล้วใช่ไหม?"
ซูหว่านหว่านส่ายหน้า "ยังมีเวลา ข้าอยากเข้าไปในเมืองซื้อของพื้นเมืองกลับไปฝากอาจารย์กับพวกศิษย์พี่ เจ้าคอยข้าสักวันได้ไหม?"
หลินเซียวคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าตกลง พอดีเขาจะได้ลองใช้โอสถเหล่านั้นด้วย
หลังจากนั้น ภายในสาขาก็เริ่มการกวาดล้างครั้งใหญ่ ส่วนหลินเซียวแยกตัวไปยังห้องบำเพ็ญที่ภูเขาหลังสาขาเพียงลำพัง
ที่นี่มีน้ำพุวิญญาณอยู่แห่งหนึ่ง ขนาดไม่ใหญ่นัก กว้างยาวด้านละประมาณสามจั้ง น้ำในพุใสสะอาดจนเห็นก้นบึ้ง และมีหมอกวิญญาณสีขาวขุ่นลอยกรุ่น พลังวิญญาณภายในห้องบำเพ็ญล้วนมาจากที่แห่งนี้
หลินเซียวหาห้องบำเพ็ญห้องหนึ่งแล้วนั่งขัดสมาธิลง ปรับสมาธิให้สงบ ก่อนจะหยิบขวดโอสถล้างไขกระดูกออกมา
เมื่อเปิดขวดหยก กลิ่นหอมสะอาดของตัวยาพุ่งเข้าปะทะจมูก ทำให้เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
'ระบบ โอสถนี่ไม่มีปัญหาใช่ไหม?' ด้วยความระมัดระวัง เขาจึงถามย้ำอีกครั้ง
【ระบบกำลังสแกน... ส่วนประกอบของโอสถบริสุทธิ์ ไม่มีสารเจือปนที่เป็นอันตราย สามารถรับประทานได้อย่างปลอดภัย】
หลินเซียวเบาใจ เขาเทโอสถที่มีสีใสราวกับหยกออกมาหนึ่งเม็ดแล้วกลืนลงคอ
เมื่อโอสถลงสู่ท้อง ในตอนแรกยังไม่มีสิ่งใดผิดปกติ
ครู่ต่อมา กระแสความร้อนสายหนึ่งก็พุ่งขึ้นจากท้อง และค่อยๆ แผ่ซ่านไปยังเส้นชีพจรและกระดูกทั่วร่าง
ความอุ่นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความร้อน และกลายเป็นความร้อนระอุ ราวกับมีเปลวไฟดวงเล็กๆ นับไม่ถ้วนแล่นพล่านอยู่ในเส้นชีพจรและกระดูก คอยเคี่ยวกรำอย่างต่อเนื่อง!
หลินเซียวขบฟันอดทน เหงื่อไหลโซมจนเสื้อผ้าเปียกชุ่มในพริบตา
เขาสัมผัสได้ว่า สิ่งสกปรกที่ฝังลึกในร่างกายกำลังถูกเปลวไฟนี้หลอมละลายไปทีละน้อย
เส้นชีพจรขยายกว้างขึ้น เนื้อหนังถูกสร้างใหม่ กระดูกมีความหนาแน่นมากขึ้น...
กระบวนการนี้ดำเนินต่อเนื่องเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงเต็ม
เมื่อความร้อนระอุจางหายไปในที่สุด หลินเซียวลืมตาขึ้นและพบว่าร่างกายของเขาถูกปกคลุมด้วยเมือกเหนียวสีเทาดำ ซึ่งส่งกลิ่นคาวรุนแรง
แต่เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้น เพราะเขาสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกายอย่างชัดเจน!
เขาหายใจเข้าลึกๆ พลังวิญญาณรอบกายพุ่งเข้าสู่ร่างอย่างร่าเริง ความคล่องตัวนั้นเพิ่มขึ้นกว่าเดิมมากกว่าหนึ่งเท่าตัว!
เมื่อโคจรเคล็ดดาราธาตุว่างเปล่าในตอนนี้ ทุกอย่างจึงลื่นไหลราวกับสายน้ำ!
'โอสถล้างไขกระดูก... สมคำร่ำลือจริงๆ!' หลินเซียวดีใจยิ่งนัก
เขาใช้คาถาสะอาดชำระล้างคราบสกปรกตามร่างกายจนหมดสิ้น แล้วกลับลงไปนั่งขัดสมาธิอีกครั้ง
ลำดับต่อไปคือโอสถรวมวิญญาณ
เขาหยิบโอสถรวมวิญญาณสองเม็ดขึ้นมาและกลืนลงไปทีละเม็ด
พลังของโอสถเปลี่ยนเป็นพลังวิญญาณที่บริสุทธิ์และอ่อนโยน ไหลเข้าสู่ตันเถียน ผลักดันระดับบำเพ็ญขอบเขตหลอมปราณขั้นหกของเขาให้เริ่มพุ่งชนกำแพงขั้นถัดไป
กำแพงนั้นถูกทำลายลงทันทีที่สัมผัส!
หลอมปราณขั้นหก... บรรลุขั้นสมบูรณ์ในชั่วพริบตา... ตูม!
แทบไม่มีอุปสรรคใดๆ กำแพงของหลอมปราณขั้นเจ็ดถูกทะลวงผ่านอย่างง่ายดาย!
พลังวิญญาณพุ่งสูงขึ้น จิตเทวะขยายตัวตาม ทำให้การรับรู้รอบข้างชัดเจนยิ่งขึ้น!
หลอมปราณขั้นเจ็ด!
หลอมปราณขั้นแปด!
หลินเซียวลืมตาขึ้น ประกายแสงวาววับในดวงตา
ภายในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง เขาทะลวงระดับย่อยถึงสองขั้น จากหลอมปราณขั้นหกพุ่งพรวดขึ้นสู่หลอมปราณขั้นแปด!
แม่งเอ๊ย โคตรสะใจ!
ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นเพื่อสัมผัสความเปลี่ยนแปลงของหลอมปราณขั้นแปด กระแสพลังวิญญาณที่มหาศาลและกว้างใหญ่ยิ่งกว่าเดิมก็พุ่งเข้าสู่ร่างกายจากความว่างเปล่าโดยไม่มีสัญญาณเตือน!
【หลังจากปลูกถ่ายสายธารปราณในต้าเซี่ย ความเข้มข้นของพลังวิญญาณทางฝั่งโลกพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ตรวจพบว่าระดับบำเพ็ญมีการพัฒนาแบบก้าวกระโดด กำลังดำเนินการซิงโครไนซ์ระดับบำเพ็ญ!】
หากจะบอกว่าพลังวิญญาณจากโอสถรวมวิญญาณเป็นเพียงลำธารสายเล็กๆ พลังบำเพ็ญที่สะท้อนกลับมาจากต้าเซี่ยก็คือแม่น้ำสายใหญ่ที่เชี่ยวกราก!
พลังวิญญาณในร่างของหลินเซียวพุ่งสูงขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!
หลอมปราณขั้นแปด... ขอบเขตหลอมปราณขั้นเก้า!
ตูม!!!
แรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงกว่าการทะลวงระดับก่อนหน้านี้เป็นร้อยเท่าดังมาจากส่วนลึกของตันเถียน!
ทะเลปราณในตันเถียนขยายตัวและควบแน่นด้วยความเร็วที่น่าตกใจ ราวกับกำลังจะเปลี่ยนสถานะจาก 'ก๊าซ' กลายเป็น 'ของเหลว'!
นั่นคือสัญญาณของการสร้างรากฐาน!
'เชี่ย! เดี๋ยวก่อน! ข้ายังไม่ทันตั้งตัวเลย!' หลินเซียวอุทานด้วยความตกตะลึง
แต่กระแสพลังบำเพ็ญไม่ให้เวลาเขาเตรียมตัว มันผลักดันเขาให้พุ่งเข้าสู่ธรณีประตูของขอบเขตสร้างรากฐานอย่างไม่อาจต้านทานได้!
ปราณก่อกำเนิดขั้นเก้าสมบูรณ์!
ขอบเขตสร้างรากฐาน!
สร้างรากฐานขั้นหนึ่ง!
สร้างรากฐานขั้นสอง!!!
จนกระทั่งถึงสร้างรากฐานขั้นสองสมบูรณ์ แรงพุ่งทะยานนี้จึงค่อยๆ สงบลงในที่สุด
หลินเซียวนั่งเหม่ออยู่ข้างน้ำพุวิญญาณ สัมผัสถึงพลังวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวที่พลุ่งพล่านจนเกือบจะรู้สึกแปลกหน้าภายในร่าง เขาถึงกับมึนงงไปหมด
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?
ข้าแค่กะจะกินยา ทะลวงระดับย่อยนิดหน่อยเอง...
ไหงกลายเป็น... สร้างรากฐานไปได้?
แถมไม่ใช่แค่ช่วงต้น แต่เป็น... ช่วงปลายเลยงั้นเหรอ?
เขาส่องสำรวจตันเถียน เห็นเพียงพลังวิญญาณที่เคยเป็นหมอก กลับควบแน่นกลายเป็นทะเลสาบของเหลววิญญาณที่ใสสะอาด หมุนวนช้าๆ อยู่ในตันเถียน
ทุกครั้งที่หมุนวน จะมีพลังวิญญาณที่บริสุทธิ์กว่าช่วงหลอมปราณถึงสิบเท่าไหลเข้าสู่เส้นชีพจร
ตอนนี้เขารู้สึกว่า แค่ใช้นิ้วเดียวก็สามารถบดขยี้ตัวเองในเมื่อก่อนได้สบายๆ!
นี่น่ะหรือขอบเขตสร้างรากฐาน? นี่น่ะหรือ... ความรู้สึกของสร้างรากฐานช่วงปลาย?
หลินเซียวไม่กล้าชะล่าใจ รีบหยิบโอสถบำรุงรากฐานออกมาเพื่อเริ่มทำให้ระดับบำเพ็ญมั่นคงทันที!
....
อีกด้านหนึ่ง บนโลก
ลึกเข้าไปในเทือกเขาชิงหลิ่ง ณ ฐานทัพหลงยวน
ภายในห้องบำเพ็ญส่วนตัว ฉู่หว่านชิวค่อยๆ ลืมตาขึ้น มีแสงใสไหลเวียนในดวงตาก่อนจะเลือนหายไป
เธอยืนขึ้นพร้อมกับกำหมัด สัมผัสถึงพลังวิญญาณที่พลุ่งพล่านในร่างกาย มุมปากอดไม่ได้ที่จะปรากฏรอยยิ้มแห่งความยินดี
หลอมปราณขั้นห้า!
ในที่สุดก็ทะลวงผ่านได้เสียที!
ตั้งแต่พลังวิญญาณฟื้นคืนและมีการปลูกถ่ายสายธารปราณในเทือกเขาชิงหลิ่ง ความเร็วในการบำเพ็ญของเธอก็ก้าวกระโดดอย่างรวดเร็ว
เคล็ดดาราธาตุว่างเปล่าที่ผ่านการคำนวณและปรับปรุงโดยคอมพิวเตอร์ควอนตัมทั้งวันทั้งคืน กลายเป็นวิชาที่เหมาะสมกับการบำเพ็ญของพวกเขาที่สุด
ประกอบกับตอนนี้ความเข้มข้นของพลังวิญญาณทั่วทั้งต้าเซี่ยพุ่งสูงขึ้น การบำเพ็ญจึงได้ผลลัพธ์มหาศาลโดยใช้แรงเพียงน้อยนิด ทุกอย่างกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ดีที่สุด
"หว่านชิว"
ที่หน้าประตูห้องบำเพ็ญ ฟ่านเฉาฮุยมายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้ เขามองลูกศิษย์ที่น่าภาคภูมิใจที่สุดด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความปลื้มปีติ
"อาจารย์" ฉู่หว่านชิวรีบทำความเคารพ
ฟ่านเฉาฮุยโบกมือพลางเดินเข้ามาในห้อง กวาดสายตามองเธอด้วยความพึงพอใจ "ขอบเขตปราณก่อกำเนิดขั้นห้า กลิ่นอายมั่นคง รากฐานแข็งแกร่ง ดีจริงๆ ดีมาก... ตอนนี้ระดับบำเพ็ญของเธอก้าวข้ามอาจารย์คนนี้ไปแล้ว ต่อจากนี้เธอต้องเดินด้วยขาของตัวเองแล้วนะ"
เมื่อได้ยินดังนั้น ฉู่หว่านชิวก็ปรับสีหน้าให้จริงจังและเอ่ยอย่างหนักแน่น "อาจารย์ วันเดียวเป็นอาจารย์ เป็นอาจารย์ตลอดไป ไม่ว่าวันหน้าหว่านชิวจะก้าวไปถึงจุดไหน ท่านจะเป็นอาจารย์ของหนูเสมอค่ะ"
ฟ่านเฉาฮุยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะร่า แววตาฉายความอบอุ่น "ดี เด็กดี แต่จะว่าไป เราทั้งคู่ต่างก็เป็นลูกศิษย์ของเทพเจ้า หากไม่มีวิชาและวาสนาที่ท่านประทานให้ ป่านนี้ผมกับเธอคงยังต้องกลุ้มใจเรื่องการทะลวงขอบเขตหลอมกายาอยู่แน่ๆ"
ฉู่หว่านชิวพยักหน้า ในใจเกิดความซาบซึ้งต่อเทพเจ้าผู้คอยชี้แนะพวกเขาอยู่ลึกลับเสมอมา
"จริงด้วย..."
ฟ่านเฉาฮุยเปลี่ยนเรื่อง "เคล็ดกระบี่พิฆาตฟ้าอนันต์เธอฝึกไปถึงไหนแล้ว? เคล็ดกระบี่นี้อานุภาพร้ายแรงมาก แต่ความยากในการฝึกก็สูงเช่นกัน มาลองประมือกันหน่อย ให้ผมดูว่าเธอบรรลุไปได้มากน้อยเพียงใด?"
ดวงตาของฉู่หว่านชิวเป็นประกาย พยักหน้าตกลงทันที "ตกลงค่ะ!"
ทั้งสองเดินออกจากห้องบำเพ็ญ ผ่านด่านตรวจตราที่เข้มงวดหลายจุดในเทือกเขา จนมาถึงลานฝึกยุทธ์หมายเลขหนึ่งกลางป่า
ฟ่านเฉาฮุยสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ดาบยาวสีดำสนิทเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ มันคือดาบดำที่ชิงกลับมาจากฟูซังนั่นเอง เขายื่นมันให้เธอ
ส่วนตัวเองปลดดาบศึกที่มีรูปทรงเดียวกันแต่เป็นสีเงินบริสุทธิ์ออกมาจากเอว
นั่นคือของเลียนแบบที่ฝ่ายวิจัยสร้างขึ้นโดยเลียนแบบจากดาบดำและผสานเข้ากับเทคโนโลยีการวิจัยล่าสุด มีชื่อว่า 'จิงเหล่ย' (สายฟ้าคำรณ)
ทั้งสองต่างเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้!
"เข้ามาได้เลย!"
