ทะลุมิติไปโลกแฟนตาซีงั้นเหรอ งั้นถ้าฉันจะหยิบโลกติดมือไปด้วยก็คงไม่เกินไปหรอกมั้ง · khram
ตอนที่ 82
ตลอดทั้งวันหลังจากนั้น หลินเซียวกลายเป็นบุคคลที่ทุกคนในสาขาสำนักเทียนเจี้ยนต่างรุมล้อมเอาใจ
ผู้เฒ่าอู๋เหยาหรงถึงกับลงมาปรนนิบัติด้วยตัวเอง โดยการนำคนทั้งสาขารวมสามร้อยเจ็ดสิบสองคน มาเข้าแถวให้หลินเซียวตรวจสอบทีละคน
ภาพที่เห็นนั้นช่างน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก
ภายในโถงใหญ่ ตั้งแต่ผู้เฒ่าที่ปรึกษาขอบเขตแก่นทองคำ ไปจนถึงศิษย์รับใช้ขอบเขตขัดเกลากายที่ทำหน้าที่กวาดพื้น ต่างพากันเดินผ่านหน้าหลินเซียวไปตามลำดับ
บนใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความประหม่าและกังวล
ซูหว่านหว่านและโจวชิงอวี้มองภาพนี้ด้วยความรู้สึกไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เพราะมันดูตลกสิ้นดี
โดยเฉพาะยามที่หลินเซียวเอนกายพิงเก้าอี้ไม้แกะสลัก นั่งไขว่ห้าง พลางกวาดสายตาที่ดูเกียจคร้านมองใบหน้าของฝูงชน
บางครั้ง เขาก็จะเอ่ยปากขึ้นมาดื้อๆ ว่า "คนนี้ หยุดก่อน"
และทันใดนั้น คนผู้นั้นจะหน้าซีดเผือด ขาสั่นพั่บๆ ในทันที
ตลอดทั้งวัน เขาจัดการลากตัวปลาที่เล็ดลอดไปได้อีกสองตัวจริงๆ
คนหนึ่งคือผู้ดูแลคลังสินค้า และอีกคนคือหัวหน้าเวรยาม ทั้งคู่ถูกปลูกหนอนกู่ที่ยังไม่เติบโตเต็มที่เอาไว้ จึงยังไม่ทันได้แสดงฤทธิ์เดชออกมา
เมื่ออู๋เหยาหรงดึงหนอนกู่ทั้งสองตัวออกมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม และประตูโถงค่อยๆ ปิดลง ความเงียบสงบก็กลับคืนสู่ห้องอีกครั้ง
อู๋เหยาหรงลุกขึ้นยืน เดินมาหยุดตรงหน้าหลินเซียว แล้วประสานมือคารวะอย่างเป็นทางการ "สหายน้อยหลิน บุญคุณในวันนี้ สำนักเทียนเจี้ยนจะจารึกไว้ในใจ!"
หลินเซียวลุกขึ้นยืนพลางโบกมือยิ้มๆ "ผู้เฒ่าอู๋เกรงใจเกินไปแล้วขอรับ เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ อีกอย่าง นี่ถือเป็นการช่วยตัวข้าเองด้วย แม่นางปีศาจผู้นั้นตะโกนลั่นก่อนหนีไปว่าต้องการฆ่าข้า หากนางใช้สายลับพวกนี้ก่อเรื่อง ข้าเองก็คงหนีไม่พ้นเช่นกัน"
อู๋เหยาหรงพยักหน้าพลางยิ้ม "สหายน้อยช่างถ่อมตัวนัก ข้าจะไม่พูดจาเยิ่นเย้อแล้ว เรื่องในวันนี้ ข้าได้ส่งข่าวสารระดับสูงสุดแจ้งไปยังสำนักหลักเรียบร้อยแล้ว"
เมื่อนึกถึงภาพยามที่สื่อสารทางไกลกับเจ้าสำนักเทียนเจี้ยน ใบหน้าของเขาก็ปรากฏแววซับซ้อนขึ้นมาวูบหนึ่ง
ยามที่ท่านเจ้าสำนักได้ยินว่า 'สตรีศักดิ์สิทธิ์' กลับเป็นสายลับของฝ่ายมาร ใบหน้าที่เรียบเฉยราวกับบ่อน้ำโบราณนับหมื่นปีนั้น พลันดำคล้ำลงราวกับก้นหม้อในทันที
ความเงียบปกคลุมอยู่สิบอึดใจ ทว่าแม้จะสื่อสารผ่านค่ายกลส่งสารที่ห่างไกลนับหมื่นลี้ ก็ยังสัมผัสได้ถึงโทสะและจิตสังหารที่ถาโถมออกมาอย่างรุนแรง
แต่เมื่ออู๋เหยาหรงเอ่ยถึงคำว่า 'เนตรทลายมายา' สีหน้าของท่านเจ้าสำนักก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พร้อมกับกล่าวด้วยความตกตะลึงว่า เนตรทลายมายา พันปีจะพบสักครั้ง ต้องดึงตัวมาให้ได้!
ดังนั้น อู๋เหยาหรงจึงมองเด็กหนุ่มท่าทางสงบนิ่งตรงหน้า แล้วเอ่ยว่า "สหายน้อยหลิน ท่านเจ้าสำนักชื่นชมเจ้ามาก ไม่ทราบว่าเจ้าเต็มใจจะเข้าเป็นศิษย์ของสำนักเทียนเจี้ยนโดยตรงหรือไม่?"
สิ้นคำพูดนี้ บรรยากาศภายในโถงพลันแข็งค้างราวกับถูกแช่แข็ง
"ด้วยพรสวรรค์ของเจ้าและดวงตาคู่นั้น สำนักจะไม่ให้เจ้าต้องลำบากแน่นอน เจ้าสามารถเข้าเป็นศิษย์สืบทอดโดยตรงภายใต้การดูแลของผู้เฒ่าสูงสุดขอบเขตฮว่าเสินได้เลย ด้วยพรสวรรค์ระดับนี้ ข้ากล้ายืนยันว่า ภายในร้อยปี เจ้าต้องบรรลุแก่นทองคำ! และภายในห้าร้อยปี ขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม!"
ซูหว่านหว่านที่ยืนอยู่ด้านข้างฟังจนตาค้าง
ศิษย์สืบทอดของสำนักเทียนเจี้ยน? ศิษย์ของท่านผู้เฒ่าขอบเขตฮว่าเสิน? นั่นเป็นสิ่งที่ผู้บำเพ็ญในตงหวงจำนวนนับไม่ถ้วนทำได้เพียงแค่ฝันถึง!
ในตงหวง แค่ได้เข้าเป็นศิษย์นอกสำนักของเทียนเจี้ยนก็นับว่าบรรพบุรุษโชคดีจนควันขึ้นที่หลุมศพ เป็นเรื่องมงคลที่นำเกียรติยศมาสู่ตระกูลอย่างยิ่งใหญ่แล้ว
แต่การได้รับสถานะศิษย์สืบทอดโดยตรง หมายถึงทั้งวิชา ความสำคัญ และทรัพยากรที่พุ่งทะยานขึ้นสู่สวรรค์ในก้าวเดียว!
เหมือนถูกยกจากตีนเขาขึ้นไปอยู่กลางเขาในทันที!
นางหันไปมองหลินเซียวโดยสัญชาตญาณ อ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพบว่าตนเองไม่มีคำพูดใดที่จะรั้งเขาไว้ได้เลย
สำนักเทียนเจี้ยน... สำนักฉางชิง...
ฝ่ายหนึ่งคือจ้าวแห่งตงหวง ผู้สืบทอดมรดกนับหมื่นปี ส่วนอีกฝ่ายคือสำนักเล็กๆ ชายขอบที่อยู่อย่างสงบในมุมหนึ่ง
ต่อให้เป็นคนโง่ก็รู้ว่าควรเลือกสิ่งไหน
ความรู้สึกซับซ้อนผุดขึ้นในใจนาง ทั้งดีใจแทนศิษย์น้อง ดีใจจากใจจริง แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่ลึกๆ
ศิษย์น้องตัวน้อยที่ทำให้นางต้องอ้าปากค้างมานับครั้งไม่ถ้วนตลอดการเดินทาง จะต้องแยกทางกันแบบนี้จริงๆ หรือ?
โจวชิงอวี้ซึ่งยืนอยู่ที่มุมห้อง ดวงตาก็ประกายแสงแห่งความซับซ้อนออกมาเช่นกัน
ศิษย์สืบทอดสำนักเทียนเจี้ยน...
หากตอนนั้นตนเองมีโอกาสเช่นนี้ หากเบื้องหลังของตนมีขุมกำลังที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ พวกขุนนางกบฏในราชวงศ์เสวียนเย่จะยังกล้าลงมืออีกหรือไม่?
นางมองไปที่หลินเซียว ในใจลอบคาดหวังว่าเขาจะเลือกอย่างไร?
ทว่า หลินเซียวกลับยักไหล่แล้วตอบว่า "ขอบคุณในความเมตตาของผู้เฒ่าอู๋ และขอบคุณสำนักเทียนเจี้ยนที่ให้เกียรติขอรับ แต่ว่าข้าอยู่ที่สำนักฉางชิงก็มีความสุขดี ตอนนี้... ยังไม่มีแผนที่จะย้ายไปที่ไหนขอรับ"
"ว่าอย่างไรนะ?!"
อู๋เหยาหรงชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง
โจวชิงอวี้เบิกตากว้าง มองเด็กหนุ่มผู้นั้นด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
ส่วนซูหว่านหว่านนั้นราวกับถูกฟ้าผ่า นางจ้องหลินเซียวตาค้าง ปากเล็กๆ อ้ากว้างเป็นรูปตัวโอจนแทบจะยัดไข่ไก่ลงไปได้ทั้งฟอง
"ศิษย์น้อง เจ้ารู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา? เจ้าคิดทบทวนดีแล้วจริงๆ หรือ?"
อู๋เหยาหรงถึงกับสงสัยว่าตนเองหูฝาด "สหายน้อยหลิน นี่คือโอกาสที่ผู้คนมากมายโหยหา! แม้สำนักฉางชิงจะดี แต่จะนำมาเปรียบกับสำนักเทียนเจี้ยนได้อย่างไร? ทั้งทรัพยากร วิชา และอนาคต มันต่างกันราวฟ้ากับดิน! เจ้า..."
หลินเซียวส่ายหน้าเช่นเดิม เขาชี้ไปที่หน้าอกของตนเอง "ผู้เฒ่าอู๋ ผู้น้อยอยู่ที่สำนักฉางชิง แม้จะเป็นเพียงศิษย์นอกสำนัก แต่ท่านเจ้าสำนักปฏิบัติต่อข้าอย่างดี และอาจารย์ก็มีพระคุณช่วยชีวิตและถ่ายทอดวิชาให้"
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวด้วยสายตาที่ซื่อตรง "หากวันนี้ข้าเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน ทอดทิ้งสำนักเพื่อปีนป่ายไปสู่ที่ที่สูงกว่า ใจของข้าคงไม่อาจก้าวข้ามความรู้สึกผิดนี้ไปได้ เมื่อใจไม่สงบ วิถีแห่งการบำเพ็ญย่อมยากจะสำเร็จ ผู้น้อยสติปัญญาด้อย ทว่ามีความดื้อรั้นเพียงเล็กน้อยเรื่องนี้ หวังว่าผู้เฒ่าจะโปรดให้อภัยขอรับ"
ภายในโถงตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ
อู๋เหยาหรงจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความตกตะลึง เป็นความไม่เข้าใจ และกลายเป็นความชื่นชมปนทึ่งในที่สุด
"ดี! 'เมื่อใจไม่สงบ วิถีแห่งการบำเพ็ญย่อมยากจะสำเร็จ' ช่างเป็นคำที่ยอดเยี่ยมยิ่ง!"
เขาหัวเราะร่า ดวงตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส "ข้ามีชีวิตมาหลายปี เห็นอัจฉริยะมานับไม่ถ้วน และเห็นคนทรยศสำนักเพื่อปีนป่ายไปสู่ที่สูงมานับไม่ถ้วนเช่นกัน แต่วันนี้ เป็นครั้งแรกที่ข้าได้เห็นคนปฏิเสธไมตรีจากสำนักเทียนเจี้ยน เพียงเพราะคำนึงถึงบุญคุณของสำนักเล็กๆ! เจ้าเป็นคนให้ความสำคัญกับน้ำใจและคุณธรรม ข้าเองที่มองโลกแคบไป จิตใจเช่นนี้แหละ คือรากฐานที่แท้จริงของมหาเต๋า!"
หลินเซียวรีบประสานมือตอบ "ผู้เฒ่าชมเกินไปแล้วขอรับ"
อู๋เหยาหรงไม่ฝืนใจเขา เขาหยิบป้ายคำสั่งขนาดเท่าฝ่ามือและแหวนมิติโบราณวงหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ แล้วยื่นให้หลินเซียว
"นี่คือป้ายคำสั่งเทียนเจี้ยน หากวันหน้าสหายน้อยเปลี่ยนใจ หรือประสบปัญหาติดขัดประการใด สามารถถือป้ายนี้มาหาข้าได้ทุกเมื่อ ไม่ว่าจะเป็นสาขาใดก็ตาม"
เขาชี้ไปที่แหวนมิติ "ในนี้คือสินน้ำใจเล็กน้อยจากสำนักเทียนเจี้ยน ถือเป็นของกำนัล สหายน้อยโปรดรับไว้เถิด"
หลินเซียวรับป้ายและแหวนมา จากนั้นใช้จิตเทวะสำรวจเข้าไปในแหวนมิติ
ให้ตายเถอะ!
แม้จะมีเพียงขวดหยกไม่กี่ใบ แต่ข้อความบนนั้นทำให้เขาตกตะลึง
โอสถล้างไขกระดูกหนึ่งเม็ด: สามารถชะล้างมลทินในร่างกาย หล่อหลอมรากฐานใหม่ และยกระดับพรสวรรค์ในการบำเพ็ญอย่างมหาศาล
โอสถรวมวิญญาณสองเม็ด: ใช้สำหรับทะลวงระดับย่อยโดยไม่มีผลข้างเคียง
โอสถบำรุงรากฐานหนึ่งเม็ด: เสริมสร้างระดับบำเพ็ญให้มั่นคงและให้รากฐานแข็งแกร่ง
น้ำยาบำรุงวิญญาณหนึ่งขวด: ของล้ำค่าสำหรับบำรุงจิตเทวะ ช่วยเสริมสร้างฐานของวิญญาณดั้งเดิม
และสุดท้าย มีหินวิญญาณระดับสูงอีกสามพันก้อน วางเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบอยู่ที่มุมแหวน แผ่รัศมีพลังวิญญาณเข้มข้นออกมา
หลินเซียวไม่ใช่คนอ่อนต่อโลก สิ่งของเหล่านี้หากอยู่ภายนอก เพียงแค่โอสถขวดเดียวก็สามารถทำให้ผู้บำเพ็ญนับไม่ถ้วนสู้กันจนเลือดอาบได้ โดยเฉพาะโอสถเหล่านี้ที่เป็นของหายากซึ่งต่อให้มีหินวิญญาณก็อาจซื้อไม่ได้ แม้แต่นักปรุงโอสถระดับปรมาจารย์ลงมือ อัตราความสำเร็จก็ยังต่ำยิ่ง จึงมีมูลค่ามหาศาลจนประเมินค่าไม่ได้!
โดยเฉพาะโอสถล้างไขกระดูก ต่อให้เป็นคนไร้พรสวรรค์ หากได้กินโอสถนี้เข้าไป ก็สามารถผลัดกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็น กลายเป็นอัจฉริยะในการบำเพ็ญได้ทันที!
หลินเซียวทอดถอนใจในใจ
รากฐานและพรสวรรค์ของเขาอยู่ในระดับธรรมดาจริงๆ หากไม่ได้ระบบคอยสนับสนุน ย่อมไม่มีทางเป็นอย่างทุกวันนี้ และโอสถล้างไขกระดูกนี้ ก็คือสิ่งที่มาเติมเต็มจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเขาได้อย่างพอดี!
