บทที่ 81 ขอบเขตหลอมปราณของเจ้าไม่เหมือนของพวกเรา

เถียนเผิงยืนเซ่ออยู่ตรงมุมห้อง มองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย

ไม่มีใครระแวงเขาแล้ว แต่ในใจเขากลับสับสนวุ่นวายจนถึงขีดสุด รู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นตัวตลกตัวหนึ่ง

หลินเซียวสังเกตเห็นสายตานั้น จึงเอียงหน้ามาเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วยิ้มออกมา

รอยยิ้มนั้นบอกไม่ได้ว่าเป็นการเยาะเย้ย หรือแม้แต่จะมีความ... สงสารปนอยู่ด้วย?

'ไม่รู้ว่าควรจะยินดีกับเจ้า หรือควรจะ... เวทนาดีนะ?'

เถียนเผิงตัวแข็งทื่อ

เขาอยากจะเถียง แต่กลับพบว่าตัวเองพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

คำว่า "ไอ้หมาเลีย" ที่หลินเซียวพูดเมื่อกลางวันดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง ตอนนั้นเขาเพียงรู้สึกถูกหยามและโกรธแค้นจนอยากจะฉีกปากนั่นให้ขาด

ทว่ายามนี้ เขากลับรู้สึกเพียงความขมขื่นที่ท่วมท้นในปาก

เขาเลื่อมใสสตรีศักดิ์สิทธิ์มาหลายปี หลงใหลจนคลั่งไคล้ ยอมแม้กระทั่งปะทะกับผู้เฒ่าประจำสาขา หรือแม้แต่ยอมสงสัยในสำนักเพื่อนาง

แต่ในสายตาของคนผู้นั้น เขาเป็นตัวอะไร?

แม้แต่หมากที่เอาไว้ใช้ประโยชน์หรือควบคุม... ก็ยังนับไม่ได้

แม้แต่หนอนกู่ตัวเดียว ก็ยังไม่คุ้มที่จะเสียเวลาใช้กับเขา

ความจริงข้อนี้ ทำให้เขารู้สึก... อับอายจนแทบไม่มีที่ยืน ยิ่งกว่าคำด่าทอหรือการเยาะเย้ยใดๆ เสียอีก

....

อู๋เหยาหรงหันกลับมา มองหลินเซียวด้วยสายตาที่ซับซ้อน

เบื้องหลังของเขา เหล่าศิษย์คนอื่นๆ ในสาขาต่างก็มองมาที่เด็กหนุ่มขอบเขตหลอมปราณผู้นี้ด้วยสายตาที่เกือบจะเป็นความหวาดกลัว

คนผู้นี้ แท้จริงแล้วเป็นยอดคนมาจากที่ใดกันแน่?

"สหายน้อยหลิน"

อู๋เหยาหรงเอ่ยปาก น้ำเสียงเริ่มมีความจริงจังเป็นครั้งแรกพลางถามว่า "เจ้าค้นพบว่ามีกู่ในร่างของวังหย่วนได้อย่างไร?"

นั่นคือกู่เส้นโลหิต!

ขึ้นชื่อเรื่องการซ่อนตัวเป็นอันดับหนึ่งของใต้หล้า แม้แต่ผู้บำเพ็ญวิญญาณแรกกำเนิดหากไม่ตรวจสอบอย่างละเอียดก็ยังไม่สามารถตรวจพบได้!

หลินเซียวกะพริบตาแล้วยิ้มตอบ "ใช้ตามองเอาขอรับ"

ทุกคน: "..."

คำตอบนี้ช่างซื่อตรงเกินไป ซื่อตรงเสียจนไม่รู้ว่าควรจะเชื่อดีหรือไม่

ซูหว่านหว่านมองเสี้ยวหน้าของหลินเซียว พลันนึกขึ้นได้ว่าศิษย์น้องขอบเขตหลอมปราณผู้นี้ ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงครึ่งเดือนที่ผ่านมา ได้สร้างเรื่องเหลือเชื่อไว้มากมายเหลือเกิน

ขอบเขตหลอมกายาแต่เอาชนะขอบเขตหลอมปราณ!

หลอมปราณขั้นหกแต่สังหารผู้คุมกฎพรรคว่านหลิง

ถูกยอดฝีมือขั้นแก่นทองคำระดับสูงสุดไล่ล่า แต่กลับตัดแขนอีกฝ่ายได้

และตอนนี้ ยังมองทะลุกู่ลับที่ผู้บำเพ็ญมารระดับแก่นทองคำกลั่นสร้างขึ้นได้เพียงปราดเดียว

หางตาของนางกระตุก 'ไม่ใช่สิ ทุกคนก็เริ่มมาจากขอบเขตหลอมปราณเหมือนกันหมด แต่ทำไมขอบเขตหลอมปราณของเจ้าถึงไม่เหมือนของพวกเราเล่า!'

หลินเซียวรู้สึกได้ถึงสายตาที่แทบจะแผดเผารอบตัว เขาแสร้งกระแอมไอแล้วตอบอย่างหน้าตาเฉย "เพียงแต่ดวงตาของข้าพิเศษนิดหน่อยเท่านั้นขอรับ"

อู๋เหยาหรงค่อยๆ เดินเข้ามาหยุดห่างออกไปสามฟุต ซึ่งเป็นระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจนเกินไป ไม่เสียมารยาทและสามารถสังเกตได้อย่างละเอียด

จากนั้น เขาก็จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหลินเซียว

ดวงตาคู่นั้นภายใต้แสงเทียนยังคงดำขลับและอ่อนโยน ไม่ต่างจากเด็กหนุ่มทั่วไป

ทว่าในชั่วขณะที่อู๋เหยาหรงเพ่งพินิจ ภายในรูม่านตาสีดำสนิทนั้น ราวกับมีแสงสีเงินวูบหนึ่งพาดผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ดุจดั่งแสงดาวที่พลันปรากฏขึ้นท่ามกลางม่านราตรี

รูม่านตาของอู๋เหยาหรงหดเกร็ง ลมหายใจชะงักกึก ก่อนจะโพล่งออกมาว่า:

"เนตรทลายมายา?!"

คำสามคำนี้ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางห้องโถง ทำให้ทุกคนตื่นตระหนกขึ้นมาทันที!

"อะไรนะ? เนตรทลายมายา?!"

วิชาเทพ ที่เล่าลือกันว่าสามารถมองทะลุทุกความลวง และเห็นถึงต้นกำเนิดของสรรพสิ่งนั่นหรือ?!

"เป็นไปได้อย่างไร! พรสวรรค์เช่นนี้ร้อยปีจะพบสักคน ในบันทึกทั่วทั้งทวีปตงหวง ผู้ที่มีดวงตานี้มีไม่เกินห้านิ้วมือด้วยซ้ำ!"

ซูหว่านหว่านถึงกับพุ่งพรวดมาตรงหน้าหลินเซียว ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เสียงหลงด้วยความตื่นเต้น "ศิษย์น้องหลิน!!! เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไม... ทำไมเจ้าไม่รีบบอกให้เร็วกว่านี้!!"

นางตื่นเต้นจนพูดจาวนไปวนมา สองมือโบกไม้โบกมือกลางอากาศ "นั่นมันเนตรทลายมายาเชียวนะ! รู้ไหมว่ามันหมายความว่าอย่างไร? เป็นวิชาเทพแต่กำเนิดที่ยอดคนมากมายปรารถนาแต่ก็หาไม่ได้! เจ้า เจ้า เจ้า..."

หลินเซียวถูกนางเขย่าจนเวียนหัว รีบเอนตัวถอยหลังหลบ:

"แคกๆ... ศิษย์พี่ ใจเย็นก่อน ใจเย็นๆ"

เขาแตะจมูกตัวเอง ทำหน้าซื่อ "ความจริงแล้ว... ข้าก็เพิ่งรู้เหมือนกัน"

ซูหว่านหว่านจ้องเขาอย่างระแวง "เพิ่งรู้?"

"จริงๆ"

หลินเซียวตอบโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน "เมื่อคืนตอนที่คนชุดดำแอบซุ่มอยู่โคนกำแพง ข้าจู่ๆ ก็พบว่ามองเห็นหนอนในท้องเขาได้ ก่อนหน้านี้ข้านึกว่ามันเป็นแค่..."

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหาข้ออ้างส่งเดช "...จิตเทวะค่อนข้างเฉียบคมเท่านั้น"

มุมปากของซูหว่านหว่านกระตุก

อู๋เหยาหรงสูดลมหายใจลึก กดข่มความตื่นตะลึงที่โหมกระหน่ำในใจ

เขามีชีวิตมาหลายร้อยปี มั่นใจว่าเคยเห็นอัจฉริยะหรือผู้มีพรสวรรค์ประหลาดมานับไม่ถ้วน แต่เด็กหนุ่มตรงหน้านี้ ยังคงทำให้เขารู้สึกถึงความ... ตกตะลึงที่ยากจะบรรยาย

ขอบเขตปราณก่อกำเนิดขั้นหก

ไม่มีภูมิหลังการสืบทอดจากสำนัก เข้าสู่โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรได้เพียงเดือนเศษ แต่กลับมีเนตรเทพแต่กำเนิดที่ผู้บำเพ็ญมากมายใช้เวลาทั้งชีวิตและทุ่มเททรัพยากรทั้งหมดก็ยังไม่อาจเอื้อมถึง

ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ เด็กคนนี้มีพรสวรรค์ที่ฝืนลิขิตฟ้าถึงเพียงนี้ แต่กลับสามารถสงบเสงี่ยม ไม่แสดงตัวตนออกมา

จิตใจเช่นนี้... อนาคตไกลแน่นอน!

"สหายน้อยหลิน ผู้เฒ่ามีเรื่องอยากจะรบกวนเจ้าสักเล็กน้อย"

น้ำเสียงของอู๋เหยาหรงเต็มไปด้วยความจริงจัง นี่คือ... ความเคารพที่ผู้เฒ่าของสำนักพึงมีต่อยอดอัจฉริยะ

หลินเซียวดูจะไม่แปลกใจ เขาถามยิ้มๆ "ผู้เฒ่าอู๋อยากให้ข้า... ช่วยกวาดล้างไส้ศึกที่เหลือซึ่งอาจซ่อนตัวอยู่ในสาขาใช่ไหมขอรับ?"

อู๋เหยาหรงสูดลมหายใจลึก พยักหน้าอย่างหนักแน่น "ถูกต้อง"

เขาไม่ได้ปกปิดความกังวลและความเร่งรีบของตน:

"เรื่องในวันนี้ เจ้าก็ได้เห็นกับตา สตรีศักดิ์สิทธิ์ทรยศ ผู้ดูแลภายในถูกควบคุม กู่เส้นโลหิตปรากฏตัว... สาขาสำนักเทียนเจี้ยนก่อตั้งมาหลายพันปี ไม่เคยต้องอัปยศอดสูเช่นนี้มาก่อน!"

"ผู้เฒ่าไม่แน่ใจว่าในสาขายังมีกู่เส้นโลหิตตัวที่สองหรือสามอีกหรือไม่ การใช้จิตเทวะตรวจสอบนั้นหยาบเกินไป ดังนั้น ขอให้สหายน้อยช่วยข้า ลากคอพวกที่สกปรกโสมมในสาขานี้ออกมาให้หมด"

หลินเซียวคลี่ยิ้ม "ไม่มีปัญหาขอรับ!"

...

ห่างออกไป ณ หุบเหวอันมืดมิด

ปราณมารม้วนตัวพลุ่งพล่านไม่หยุดหย่อน

โยวเยว่นั่งขัดสมาธิอยู่กลางสระโลหิต ตรงส่วนแขนที่ขาดสะบั้นกำลังมีเนื้อเยื่อใหม่งอกเงยขึ้นมาด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

นั่นคือ "วิชาคืนชีพโลหิตกระดูก" ซึ่งเป็นวิชาลับ โดยมีค่าตอบแทนคือการเผาผลาญระดับบำเพ็ญร้อยปี

แต่นางไม่สนใจ

ต้องรีบฟื้นตัวให้เร็วที่สุด เพื่อ... ล้างแค้นให้เร็วที่สุด!

ทันใดนั้น ร่างกายของนางพลันแข็งทื่อ!

"พรวด!"

แก่นโลหิตกำเนิดคำหนึ่งพุ่งกระฉูดออกจากลำคอโดยไม่มีสัญญาณเตือน กระเซ็นลงในสระโลหิต

"วังหย่วน... หนอนกู่ของข้า..."

นางกุมหน้าอก สัมผัสได้ว่ากู่เส้นโลหิตที่เชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของตน กำลังถูกพลังบางอย่างที่เผด็จการอย่างถึงที่สุด... กระชากออกและบดขยี้อย่างโหดเหี้ยม!

แรงสะท้อนกลับเกิดขึ้นทันที!

"อ๊าก!!!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนฉีกกระชากความเงียบงันของหุบเหว

โยวเยว่ใช้มือข้างเดียวค้ำขอบสระ ผมยาวสยายยุ่งเหยิง ใบหน้าบิดเบี้ยว ดุร้ายราวกับปีศาจจากนรก

"หลิน!! เซียว!!!"

นางได้ยิน

แม้จะห่างไกลกันหลายพันลี้ แต่นางได้ยิน

กู่เส้นโลหิตไม่เพียงแต่เป็นพันธนาการในการควบคุม แต่ยังเป็นหูเป็นตาให้นางด้วย

นางสามารถใช้ดวงตาของวังหย่วนแอบมองความเคลื่อนไหวในสาขา และสามารถยืมมือเขาเพื่อลงมือสังหารหลินเซียวในจังหวะสำคัญได้

แต่ตอนนี้...

ทุกอย่างพังพินาศหมดแล้ว

"เจ้ากล้าดียังไง?! เจ้ากล้าดียังไง!!"

นางคำรามลั่นจนเสียงแหบพร่า ปราณมารพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่งตามอารมณ์โกรธ

"หลินเซียว"

"เจ้าคอยดูเถอะ"

"ข้าจะบดกระดูกเจ้าให้เป็นผง หลอมจิตวิญญาณเจ้าลงในตะเกียงโลหิต ให้โหยหวนชั่วนิรันดร์ มิอาจไปเกิดใหม่ได้เลย!"