พิธีกรชายพูดว่า “คืนนี้คือการแสดงบนเวทีรอบสุดท้ายของรายการ 《ช่วงจ้าวอิ่ง》 ซีซั่นนี้ เชื่อว่าทั้งคนดูในฮอลล์ รวมถึงเหล่าผู้เข้าแข่งขันและแขกรับเชิญที่กำลังเตรียมตัวอยู่หลังเวที ต่างก็ตั้งตารอวันนี้กันมานานแล้ว”
“ใช่แล้วค่ะ”
พิธีกรหญิงพูดต่อว่า “และผลของค่ำคืนตัดสินศึกในวันนี้ เราจะให้กรรมการทั้งสี่ท่าน รวมถึงคนดูหนึ่งพันคนในฮอลล์ร่วมกันตัดสินค่ะ”
ทันทีที่เสียงพูดจบ กรรมการทั้งสี่คนก็ลุกขึ้นยืน ยิ้มและโบกมือทักทายคนดู
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ไฮไลต์ของการถ่ายทำจะโฟกัสไปที่การเลือกเพลงและซ้อมของผู้เข้าแข่งขันกับแขกรับเชิญ ดังนั้นเหล่ากรรมการจึงยังไม่ได้ออกมาให้เห็นกันเท่าไร
เพราะแบบนี้ แขกรับเชิญกับกรรมการเลยแทบไม่มีโอกาสได้มีปฏิสัมพันธ์กัน
แต่ตลอดทั้งรายการ กรรมการทั้งสี่คนนี้ก็ยังคงมีบทบาทสำคัญอย่างไม่ต้องสงสัย รวมถึงในรอบตัดสินคืนนี้ด้วย บทบาทของพวกเขาก็ยังสำคัญอย่างยิ่งเช่นกัน
“กรรมการทั้งสี่ท่าน ในแต่ละรอบจะมีคนละหนึ่งร้อยคะแนน รวมเป็นสี่ร้อยคะแนน!”
“ระหว่างที่แต่ละคู่ผู้เข้าแข่งขันและแขกรับเชิญทำการแสดง กรรมการสามารถกดไฟโหวต เพื่อใช้หนึ่งคะแนนสำคัญในมือของตัวเองได้ทุกเมื่อ!”
พิธีกรหยุดเว้นช่วงไปนิด ก่อนจะอธิบติกติกาการโหวตของผู้ชมต่อว่า
“คนดูหนึ่งพันคนในฮอลล์คืนนี้ ทุกคนจะมีเครื่องโหวตอยู่ในมือคนละหนึ่งเครื่อง แทนหนึ่งคะแนนเสียงของแต่ละคน ทุกครั้งที่การแสดงในหนึ่งรอบจบลง พิธีกรอย่างพวกเราก็จะเตือนให้ทุกคนโหวต ส่วนลำดับการขึ้นแสดงของผู้เข้าแข่งขันในค่ำคืนนี้ จะถูกตัดสินด้วยการจับฉลากโดยผมเอง……”
โซนรอขึ้นเวที
จอมอนิเตอร์ที่แขวนอยู่กำลังถ่ายทอดภาพและเสียงจากด้านหน้าเวทีแบบเรียลไทม์
เสียงเฮของคนดูดังทะลุกำแพงกันเสียงที่หนาแน่นราวกับเป็นของจริง กระแทกลงบนหัวใจของผู้เข้าแข่งขันและแขกรับเชิญทุกคน โดยเฉพาะตอนที่ได้ยินว่าพิธีกรจะจับฉลากลำดับการออกเวที บรรยากาศหลังเวทีก็ตึงเครียดขึ้นจนมองเห็นได้ชัด
“ฮึ…”
มีคนสูดหายใจเข้าลึกๆ ซ้ำไปซ้ำมา บางคนก็ใช้นิ้วเคาะลงบนเข่าตัวเองอย่างไม่รู้ตัว เคาะเป็นจังหวะที่มีเพียงตัวเองเท่านั้นที่เข้าใจ
เฉินหลิงซูอาศัยเงาสะท้อนบนผนัง เช็กเมกอัป ทรงผม และเครื่องส่งสัญญาณอินเอียร์ของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย
เหลียงเฉินกับหนิงหนิงก็เอาหัวมาชนกันคุยเสียงเบาๆ เช็กตำแหน่งการเดินบนเวทีอีกจุดหนึ่งเป็นรอบสุดท้าย
ถึงเฉียนหยุนหลงจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ดูสบายๆ แต่ปลายเท้าที่คอยเขย่าเคาะพื้นเป็นพักๆ ก็เผยให้เห็นชัดว่าในใจเขาไม่ได้สงบเลย
ทั้งโซนรอขึ้นเวที ราวกับแม้แต่ในอากาศเองก็อบอวลไปด้วยความกังวลร้อนรน
มีเพียงมุมที่กู้สิงกับลั่วหนิงนั่งอยู่เท่านั้นที่แตกต่างออกไป ทั้งสองคนใส่หูฟังคนละข้างฟังเพลงด้วยกัน ทำเหมือนเสียงเอะอะวุ่นวายจากโลกภายนอกไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย
แล้วในตอนนั้นเอง
มีสตาฟคนหนึ่งรีบก้าวมาที่หลังเวทีแล้วตะโกนบอกว่า “อาจารย์ทุกท่าน ช่วยจับตาดูตอนพิธีกรจับฉลากลำดับด้วยนะครับ ถ้าใครถูกจับชื่อได้ ให้รีบพาแขกรับเชิญไปเตรียมตัวรอที่ด้านข้างเวทีทันที!”
คำพูดเพิ่งจบ บรรยากาศตึงเครียดที่หลังเวทีก็พุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุดในทันที
ส่วนบนจอมอนิเตอร์ที่แขวนอยู่ เฝิงซีพิธีกรหญิงก็ยิ้มก้าวไปยังกล่องจับฉลากใสโปร่งใสอันวางเด่นอยู่กลางเวทีเรียบร้อยแล้ว
ภายในกล่องมีลูกบอลสิบลูกเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
บนลูกบอลแต่ละลูก เขียนชื่อผู้เข้าแข่งขันรอบชิงชนะเลิศเอาไว้อย่างชัดเจนทุกลูก
ด้านที่หันเข้าหาคนดูของกล่องเป็นแบบโปร่งใสทั้งหมด ทุกคนสามารถมองเห็นชื่อบนลูกบอลได้อย่างชัดเจน ส่วนอีกสามด้านจะทำเป็นแบบทึบแสง เพื่อให้มั่นใจว่าพิธีกรไม่สามารถแอบมองเห็นอะไรได้
ทำอะไรไม่ได้ เพราะหลายซีซั่นก่อนของ 《ช่วงจ้าวอิ่ง》 เคยมีข่าวลือเรื่องเบื้องหลังแอบล๊อบบี้ผลโหวตออกมาบ้าง
แม้จะไม่มีหลักฐานชัดๆ แต่ก็ทำลายความน่าเชื่อถือของรายการไปมากทีเดียว ส่งผลให้ทุกขั้นตอนการแข่งขันที่ทีมรายการออกแบบในตอนนี้ต้องเน้นความยุติธรรมสุดๆ อย่างน้อยก็ต้องให้คนดูจับผิดไม่ได้ในระดับที่มองจากภายนอก
“เอาล่ะ ตอนนี้เรามาดูกันเถอะว่า ผู้เข้าแข่งขันคนแรกที่ได้ขึ้นเวทีคือใคร”
พิธีกรชายจางไห่พูดขึ้น เฝิงซีพิธีกรหญิงก็เอื้อมมือไปในกล่องทันที กล้องแพนตามมือของเธออย่างใกล้ชิด
หลังจากคลำหาอยู่ชั่วครู่ เฝิงซีก็หยิบลูกบอลออกมาหนึ่งลูกอย่างมั่นคง แล้วชูขึ้นมาที่ระดับสายตา
ทันทีที่เฝิงซีเห็นชื่อบนลูกบอล ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย แววหน้าแสดงความประหลาดใจในระดับพอดีๆ จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสดใส ก่อนประกาศเสียงดังว่า
“ผู้ที่ขึ้นเวทีคนแรกได้แก่ เมิ่งอวี้เจี๋ย!”
เสียงเฮจากผู้ชมดังลั่นขึ้นทันที ใครจะคิดว่าคู่แรกจะเป็นเมิ่งอวี้เจี๋ยกับเฉียนหยุนหลง คู่ที่เป็นตัวเต็งแชมป์ชัดๆ!
“ว้าว!!!”
“เปิดเวทีมาก็ไพ่ตองสามเลย!”
ความตื่นเต้นของคนดูก็เขียนอยู่บนใบหน้าอย่างชัดเจน
โซนรอขึ้นเวที เสียงสตาฟฝ่าความเอะอะดังมา “เตรียมตัวสามนาที! ขออาจารย์เมิ่งอวี้เจี๋ยกับอาจารย์เฉียนหยุนหลงไปเตรียมรอที่ข้างเวทีทันทีครับ!”
เมิ่งอวี้เจี๋ยสูดลมหายใจลึก มองไปทางเฉียนหยุนหลง “จะเริ่มแล้วนะ”
เฉียนหยุนหลงพยักหน้าหนักๆ แววตาเปลี่ยมคมขึ้นมาในพริบตา
“สู้ๆ นะคะ!”
เฉินหลิงซูเป็นฝ่ายเอ่ยให้กำลังใจเมิ่งอวี้เจี๋ยกับเฉียนหยุนหลงก่อนเลย คำพูดให้กำลังใจดูจริงใจพวกนี้ พูดหน่อยก็ไม่เสียอะไร
“ทุกคนก็สู้ๆ เหมือนกันนะ”
เมิ่งอวี้เจี๋ยยิ้มตอบ จากนั้นก็คล้องแขนเฉียนหยุนหลงเดินไปยังข้างเวที
เฉินหลิงซูมองแผ่นหลังทั้งสองคน ริมฝีปากยกยิ้มน้อยๆ
ที่เมิ่งอวี้เจี๋ยกับเฉียนหยุนหลงได้ขึ้นเวทีก่อน นับว่าเข้าทางเธอเลย แบบนี้ได้ดูเช็กเชิงล่วงหน้า
อย่าดูแค่ว่าคืนนี้มีคู่แข่งสิบคู่ต้องแข่งกัน แต่อันที่จริงสำหรับเฉินหลิงซูแล้ว คู่ที่มีพิษสงพอจะคุกคามเธอได้ก็มีแค่คู่ของเมิ่งอวี้เจี๋ยกับเฉียนหยุนหลงเท่านั้น
สิ่งที่ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นหวัง ก็แค่ได้เดบิวต์รวมตัวกันเป็นวงให้เรียบร้อยก็พอ
แต่สิ่งที่เฉินหลิงซูอยากได้มาเสมอมา คือที่นั่งหนึ่งเดียว ที่ทุกสายตาต้องจับจ้อง
ตำแหน่ง C แชมป์!
บนเวทีไม่มีช่วงสัมภาษณ์ก่อนการแสดงอะไรทั้งนั้น หลังจากเมิ่งอวี้เจี๋ยกับเฉียนหยุนหลงเตรียมตัวเรียบร้อย พิธีกรก็ถอยออกจากเวทีอย่างเงียบๆ ทิ้งไว้เพียงประโยคว่า “ขอเชิญรับชมการแสดงของทั้งสองท่าน” จากนั้นเวทีก็ตกอยู่ในความมืดสนิท
พอแสงสว่างกลับมาส่องอีกครั้ง เฉียนหยุนหลงกับเมิ่งอวี้เจี๋ยก็ยืนอยู่บนเวทีในท่าโพสท์พร้อมแสดงเรียบร้อยแล้ว
ตอนนี้เมิ่งอวี้เจี๋ยสวมเดรสยาวระยิบระยับสีเงินเทา ผมยาวดัดลอนอ่อนๆ สยายคลออยู่บนไหล่ ดูราวกับสาววินเทจที่เดินออกมาจากภาพปกนิตยสาร
ทำนองอินโทรเริ่มดังขึ้น
เป็นเสียงซินธิไซเซอร์สไตล์ดิสโกย้อนยุคอย่างชัดเจน ผสมกับจังหวะกลองเบาๆ ตึ้กตั้กๆ ฟังแล้วเหมือนจะพาคนดูย้อนกลับไปยังยุคไฟนีออนระยิบระยับนั้นอีกครั้ง
บนจอใหญ่กลางเวที ชื่อเพลงก็ปรากฏขึ้นวูบผ่าน 《ลมพัดแรง》!
ด้านหลังเวที กู้สิงชะงักไปนิด เพลง 《ลมพัดแรง》 ที่เฉียนหยุนหลงกับเมิ่งอวี้เจี๋ยเลือกมา ดูเหมือนจะเป็นเพลงที่ตัวเองตอนชาติที่แล้วแต่งไว้ตอนอายุสิบกว่าหรือเปล่านี่?
อย่าเพิ่งงง
สำหรับหลินโม่แล้ว เรื่องแต่งเพลง 《ลมพัดแรง》 ตอนอายุสิบกว่านี่ ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย
เพราะหลินโม่เริ่มแต่งเพลงตั้งแต่อายุสี่ขวบ พออายุเจ็ดขวบก็กลายเป็นอัจฉริยะเด็กดังแห่งซีโจวไปแล้ว ใครใช้ให้เขาแต่งซิมโฟนีชิ้นแรกในชีวิตเสร็จตอนนั้นล่ะ
ตอนอายุสิบเอ็ด หลินโม่แต่งคอนแชร์โตชิ้นแรกออกมา ทำให้ทั้งซีโจวสั่นสะเทือน
อายุสิบสอง หลินโม่แต่งโอเปร่าเรื่องแรกสำเร็จ ซีโจวเลยสั่นสะเทือนอีกรอบ
หลังจากนั้นจะไม่ไล่เรียงให้ยาว แค่รู้ไว้ว่าพรสวรรค์ของหลินโม่ ในสายตาคนทั่วไปถือว่าเป็นอัจฉริยะระดับพันปีจะมีสักคนก็พอแล้ว ไหนๆ เขาเกิดมาใหม่ทั้งทีพร้อมความทรงจำและระบบติดตัว จะให้รอจนตัวเองบรรลุนิติภาวะก่อนค่อยเริ่มลอกงานตัวเองก็คงไม่ใช่เรื่องใช่ไหมล่ะ?
นี่แหละคือสาเหตุว่าทำไมหลินโม่เพิ่งอายุสามสิบ ก็สร้างอาณาจักรยักษ์ใหญ่อย่างเฉินฮว่ากรุ๊ปขึ้นมาได้แล้ว!
และเพื่อให้ตัวเองดูเป็นนักดนตรีที่เข้าถึงได้ทั้งสายแมสและสายศิลป์ หลินโม่ก็เลยแต่งเพลงป๊อปง่ายๆ ติดหู เพลงไวรัลในเน็ตเอาไว้เพียบเหมือนกัน
อย่างเช่นเพลง 《ลมพัดแรง》 นี่แหละ
แม้จะมีกลิ่นอายเพลงป๊อปติดหู สไตล์ไวรัลเน็ตชัดเจน แต่ข้อดีของมันก็เด่นมากเหมือนกัน
จังหวะจัดเต็มสุดๆ!
ถ้าตัดเรื่องศิลปะออกไปก่อน อย่างน้อยบนเวทีรายการแข่งร้องเพลงวัยรุ่นอย่าง 《ช่วงจ้าวอิ่ง》 เพลงที่ปลุกบรรยากาศได้ง่ายแบบนี้ ก็ถือว่าเป็นตัวเลือกที่ดีมากจริงๆ!
