บทที่ 320 พวกคุณประเมินความน่าเกลียดชังของจิตใจมนุษย์ต่ำเกินไป

ผู้ชมต่างจ้องมองหน้าจอเขม็ง และเอื้อมมือไปเปิดระดับเสียงจนสุด

ด้วยความฉลาดหลักแหลมของพวกเขา พวกเขาได้กลิ่นความคุ้นเคยของการมีเรื่องเผือกซ้อนเรื่องเผือกแล้ว

"ฤดูร้อนเมื่อยี่สิบเอ็ดปีก่อน..."

ชายชราอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้าง อ้าปากค้างด้วยท่าทีตกใจสุดขีด

หญิงชราถามด้วยความสงสัย "ตาเป็นอะไร ทำหน้าเหมือนเห็นผีไปได้?"

"ฤดูร้อนเมื่อยี่สิบเอ็ดปีก่อน เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นเหรอ?"

"เวรเอ๊ย! พวกเราถูกไอ้เด็กเปรตนั่นหลอกเข้าแล้ว!!!"

ชายชราตบโต๊ะฉาดใหญ่ กัดฟันกรอดพลางพูด "ยายจำได้ไหมว่าตอนนั้นมีผู้ปกครองนักเรียนคนหนึ่งบอกว่าจะไปร้องเรียนฉันน่ะ?"

"ตาหมายถึงตอนนั้น..."

หญิงชราตัวสั่นสะท้าน

สีหน้าบนใบหน้าเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

จากความสงสัยในตอนแรก กลายเป็นความโกรธแค้นจนทนไม่ไหว

"ดูเหมือนพวกคุณจะนึกออกกันแล้วสินะ"

เฉินหยูแค่นหัวเราะ "ฤดูร้อนเมื่อยี่สิบเอ็ดปีก่อน คุณยังเป็นครูอยู่ในโรงเรียน"

"โรงเรียนได้รับเงินบริจาคเพื่อการกุศลก้อนหนึ่ง ผู้บริหารโรงเรียนแบ่งเงินก้อนนี้ให้แต่ละห้องเท่าๆ กัน เพื่อเตรียมนำไปช่วยเหลือเด็กนักเรียนที่ยากจนที่สุดในห้อง"

"คุณไปหาผู้ปกครองของนักเรียนที่ยากจนที่สุดในห้อง แล้วพูดเป็นนัยว่าเงินก้อนนี้จะให้ก็ได้ แต่เขาต้องแบ่งครึ่งหนึ่งคืนให้คุณเป็นค่าตอบแทน"

"ถ้าพวกเขาไม่ยอมเข้าใจ คุณก็จะเอาเงินไปให้ผู้ปกครองนักเรียนคนอื่นที่รู้จักทำตัวให้เป็นประโยชน์แทน"

"คิดไม่ถึงว่าผู้ปกครองนักเรียนคนนั้นถึงจะยากจน แต่ก็ไม่ใช่คนไร้ความรู้"

"เขาบอกว่าขอคิดดูก่อน แล้วให้คุณมาใหม่ในวันรุ่งขึ้น"

"วันรุ่งขึ้นคุณไปหาเขา แล้วก็พูดประโยคเดียวกับวันแรกซ้ำอีกรอบ แต่สุดท้ายกลับพบว่าเขาแอบเตรียมเครื่องเล่นเทปพกพาเอาไว้"

"เขาอัดคำพูดของคุณเอาไว้ทั้งหมด แล้วบอกว่าจะไปร้องเรียนคุณ"

"คุณก็เลยใช้เงินจ้างคนงานที่ตกงานกลุ่มหนึ่งให้ปลอมตัวเป็นนักเลง ผลัดกันไปข่มขู่เขา อ้างว่าคุณรู้จักลูกพี่ในวงการนักเลงเยอะแยะ"

"ถ้าไม่ยอมส่งตลับเทปมาให้ จะทำให้พวกเขาไม่มีวันอยู่อย่างสงบสุขเด็ดขาด"

"คุณหยุดพูดได้แล้ว!"

ชายชราตะคอกขัดจังหวะเฉินหยู

เมื่อกี้เขาก็เพิ่งจะนึกขึ้นมาได้

เหตุการณ์นี้มันช่างคุ้นเคยอะไรเช่นนี้

พวกแก๊งทวงหนี้นอกระบบที่มาหาเรื่องถึงบ้านไม่หยุดหย่อน มันก็ใช้วิธีการเดียวกับที่เขาเคยใช้ในตอนนั้นไม่มีผิด

เอาแต่ข่มขู่ คุกคาม ก่อกวนไม่หยุด

แต่ไม่ได้ลงมือทำร้ายร่างกายจริงๆ

เฉินหยูพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "พ่อแม่คือครูคนแรกของลูก ลูกชายเห็นความชั่วร้ายของมนุษย์จากตัวพวกคุณ"

"และเขาก็ได้เรียนรู้วิธีการข่มขู่คนจากพวกคุณด้วย"

"หลายปีต่อมา เขาก็เอาสิ่งที่เรียนรู้มาคืนให้พวกคุณแบบครบถ้วน"

"พวกแก๊งเงินกู้นอกระบบและคนทวงหนี้ที่ว่านั่น ล้วนเป็นนักแสดงตัวประกอบที่เขาจ้างมาทั้งนั้นแหละ"

"ส่วนมีดที่คุณเห็น ความจริงแล้วมันเป็นแค่มีดของเล่นพลาสติก"

"เป็นไงล่ะ เหมือนของจริงเลยใช่ไหม?"

"สิ่งที่ลูกชายทำกับพวกคุณ ล้วนเป็นสิ่งที่พวกคุณเคยทำมาก่อนทั้งนั้น"

"ตอนหนุ่มๆ ใช้สิทธิอำนาจเล็กๆ น้อยๆ ในมือเพื่อรีดไถ พอแก่ตัวลง ก็หันมาสูบเลือดสูบเนื้อลูกชายตัวเองแทน"

"พอรู้ว่าลูกชายกลายเป็นผีพนัน สองสามีภรรยาอย่างพวกคุณก็แทบอยากจะหนีเขาไปให้สุดหล้าฟ้าเขียว"

"ต่อมาเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ลูกชายของคุณก็เล่นบทหายตัวเข้ากลีบเมฆ"

"ส่วนการที่พวกคุณวิดีโอคอลกับผมในครั้งนี้ ก็เพื่อจะรีดเค้นผลประโยชน์หยดสุดท้ายจากตัวลูกชายของพวกคุณ"

พอคำพูดนี้หลุดออกไป ก็ดึงดูดคอมเมนต์ให้หลั่งไหลเข้ามาอย่างมหาศาลทันที

ลูกชายของทั้งสองคนหนีไปแล้ว และไม่ได้ติดต่อกับพวกเขามาตลอด

แล้วพวกเขาจะไปรีดเค้นผลประโยชน์จากตัวลูกชายได้ยังไง?

"พวกคุณประเมินความน่าเกลียดชังของจิตใจมนุษย์ต่ำเกินไป ลูกชายที่ยังมีชีวิตอยู่สามารถนำผลประโยชน์มาให้พวกเขาได้ แล้วตอนตายไป จะเอามาให้ไม่ได้เชียวเหรอ?"

เฉินหยูพูด

"เชี่ยยยย!!! ถ้าเป็นพ่อแม่ฉันนะ ฉันยอมตายตกไปตามกันกับพวกเขาก่อนตายแน่ๆ"

"คิดแผนการชั่วร้ายแบบนี้ออกมาได้ ชาติที่แล้วคงมีความแค้นที่อยู่ร่วมโลกกันไม่ได้สินะ?"

"ใครก็ได้ช่วยอธิบายหน่อย หมอเฉินหมายความว่ายังไง?"

"ในสถานการณ์ไหนที่คนตายไปแล้ว ญาติถึงจะได้ผลประโยชน์?"

"เชี่ยเอ๊ย! ที่แท้ก็หมายความแบบนี้นี่เอง"

"ตาแก่ยายแก่สองคนนี้ ต้องซื้อประกันก้อนโตให้ลูกชายแน่ๆ"

ผู้ชมที่หัวไวเริ่มได้กลิ่นความผิดปกติจากคำพูดของเฉินหยูแล้ว

จนถึงตอนนี้ทั้งสองคนก็ยังปักใจเชื่อว่าลูกชายเป็นผีพนัน

เนื่องจากไม่มีเงินใช้หนี้นอกระบบ ถึงได้หนีเตลิดไปไกล

เมื่อวิเคราะห์ตามแนวคิดนี้ ก็ไม่ยากที่จะวิเคราะห์ได้ว่าทำไมพวกเขาถึงต้องถามว่าลูกชายยังมีชีวิตอยู่หรือไม่

เมื่อเห็นผลการวิเคราะห์ที่ผู้ชมให้มา เฉินหยูก็ยิ้มบางๆ

ทักษะการคิดเชิงตรรกะของผู้ชมในห้องไลฟ์สดของเขา นับวันยิ่งเก่งกาจขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ

เฉินหยูแค่เกริ่นนำนิดหน่อย ผู้ชมก็สามารถวิเคราะห์ผลลัพธ์ออกมาได้อย่างมีเหตุผลและตรงประเด็นทุกประการทันที

"ทุกคนวิเคราะห์ได้ถูกต้องแล้ว สถานการณ์มันเป็นแบบนั้นแหละ"

"หลังจากที่ลูกชายของพวกเขาออกจากพื้นที่ไปแล้ว เถ้าแก่บริษัทนั้นก็มาหาถึงหน้าประตูบ้าน เพื่อมาคิดบัญชีกับสองสามีภรรยาคู่นี้ทันที"

"เรียกร้องให้พวกเขาคืนเงินที่เคยให้ไปในตอนนั้นเป็นสองเท่า"

"สองสามีภรรยาคู่นี้ไม่มีเงินจะคืน พอนึกขึ้นได้ว่าลูกชายหนีออกจากบ้านเพราะติดการพนัน และมีแก๊งทวงหนี้นอกระบบนับไม่ถ้วนที่อยากตามหาตัวเขา"

"พวกคนกลุ่มนี้กว้างขวางมาก ไม่แน่ว่าวันไหนอาจจะหาลูกชายของพวกเขาจนเจอ"

"ถ้าไม่ซ้อมลูกชายของพวกเขาจนตาย ก็ต้องซ้อมจนพิการแน่ๆ"

"ในสถานการณ์แบบนี้ ทั้งสองคนก็เลยหาทางพูดปัดๆ เถ้าแก่บริษัทไปพลางๆ แล้วเอาเงินที่เหลืออยู่ในมือไปซื้อประกันชีวิตก้อนโตให้ลูกชาย"

"ไม่ว่าลูกชายจะตายหรือพิการ พวกเขาก็จะได้ผลประโยชน์จากมัน"

"แต่ในขณะเดียวกัน มันก็มีปัญหาอยู่ข้อหนึ่ง"

"พวกเขาจะรับรู้ข่าวคราวได้ยังไงล่ะ?"

ทั้งสองคนต้องการช่องทางหนึ่ง

ช่องทางที่สามารถบอกพวกเขาได้อย่างแม่นยำว่าตอนนี้ลูกชายยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ และยังมีสุขภาพแข็งแรงดีหรือเปล่า

ตอนที่เริ่มไลฟ์สด ถ้าเฉินหยูไม่ได้พูดว่าทั้งสองคนอยากรู้เบาะแสของลูกชายหรือไม่

หลังจากนั้นพวกเขาก็จะถามว่าลูกชายสุขภาพแข็งแรงดีไหม มีอวัยวะส่วนไหนขาดหายไปหรือเปล่า

ทันทีที่เฉินหยูตอบว่าไม่แข็งแรง ทั้งสองคนก็จะรีบติดต่อหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทันที

โดยใช้ข้ออ้างว่าคิดถึงลูกชาย เพื่อให้ดำเนินการค้นหาไปทั่วประเทศ

ในยุคที่เทคโนโลยีพัฒนาไปไกลขนาดนี้ ขอแค่หน่วยงานที่เกี่ยวข้องยอมให้ความช่วยเหลือ ไม่ว่าลูกชายจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหน พวกเขาก็มีโอกาสสูงมากที่จะหาเจอ

จากนั้นก็แจ้งบริษัทประกัน เพื่อรับเงินชดเชยก้อนโต

เหล่าพี่ชายหัวร้อนกลุ่มใหญ่พากันโยนกฎระเบียบการคอมเมนต์ของแพลตฟอร์มทิ้งไว้เบื้องหลัง

เปิดโหมดบริหารช่องปาก พ่นคำด่าทอทักทายคนแก่ทั้งสองคน

ผู้ดูแลหลายคนที่ซุ่มดูอยู่ในห้องไลฟ์สดมาเป็นเวลานาน ตอนนี้กำลังรวมตัวกันอยู่ในออฟฟิศพลางมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ตามกฎแล้ว คอมเมนต์ที่ด่าทอผู้อื่นจะต้องถูกแบน

ประเด็นคือ พวกเขาก็อยากด่าเหมือนกัน……

ถ้าไม่แบนก็ผิดกฎ

แต่ถ้าแบนก็รู้สึกผิดต่อมโนสำนึก แถมยังอาจจะทำให้เฉินหยูไม่พอใจอีกต่างหาก

ช่างเถอะ ทำเป็นมองไม่เห็นก็แล้วกัน

"ไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืน! ใครกล้าด่าฉันอีก ฉันจะตามที่อยู่ของพวกแกไปนอนอยู่หน้าบ้าน ให้พวกแกเลี้ยงดูพวกเราไปตลอดชีวิตเลย"

ทั้งสองคนฉีกหน้ากากความใจดีมีเมตตาจอมปลอมทิ้งไปจนหมดสิ้น

นอกจากจะด่าทอตอบโต้กับผู้ชมแล้ว ยังงัดเอาความถนัดที่สุดอย่างการอาละวาดทำตัวหน้าด้านไร้ยางอายออกมาใช้อีกด้วย

เฉินหยูพูดปลอบใจ "ผู้ชมวางใจได้ พวกเขาไม่มีทางออกจากบ้านเกิดไปหรอกครับ"

"ต่อให้มีคนเอามีดมาจ่อคอบังคับ พวกเขาก็ไม่ยอมก้าวออกจากพื้นที่ไปแม้แต่ก้าวเดียว"

พอคำพูดนี้หลุดออกไป ความเย่อหยิ่งจองหองของทั้งสองคนก็ลดฮวบลงไปกว่าครึ่งทันที

ผู้ชมยิ่งอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นไปอีก

ทำไมทั้งสองคนถึงออกจากบ้านเกิดไม่ได้ล่ะ?

หรือว่าเป็นเพราะเถ้าแก่บริษัทคนนั้นงั้นเหรอ

เมื่อมองดูคอมเมนต์สอบถามที่ผู้ชมส่งมา เฉินหยูก็ส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ถึงเถ้าแก่บริษัทจะเรียกร้องให้พวกเขาชดใช้ค่าเสียหาย แต่ก็ไม่ได้จำกัดสิทธิเสรีภาพของพวกเขาหรอกครับ"

"เขาเป็นคนรู้กฎหมาย"

"ที่ทั้งสองคนไม่ยอมไปไหน ก็เป็นเพราะว่าถ้าไปจากที่นี่แล้ว ก็จะไม่มีใครเอาเงินมาให้พวกเขาอีกต่อไปยังไงล่ะ"