บทที่ 68 ลงเขาหาประสบการณ์

เมื่อเทียบกับเหล่าศิษย์ที่เสียกิริยาแล้ว หลิ่วซวงดูสงบนิ่งกว่ามาก

นางเพียงหรี่ตาลงเล็กน้อย พลางใช้จิตเทวะกวาดผ่านร่างของหลินเซียว ประกายความประหลาดใจพาดผ่านดวงตาเพียงวูบเดียว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความพึงพอใจอย่างลึกซึ้ง

ความพึงพอใจนี้มิใช่เพียงเพราะความเร็วในการก้าวหน้าของระดับบำเพ็ญ แต่เป็นเพราะนางมองออกว่ารากฐานของหลินเซียวมั่นคงยิ่งนัก พลังวิญญาณควบแน่นบริสุทธิ์ ไร้ซึ่งความฉาบฉวยจากการรีบร้อนหวังผลระยะสั้น

นี่คือผลลัพธ์ของการสะสมบ่มเพาะมาอย่างดีจนถึงเวลาที่ผลิดอกออกผลอย่างเป็นธรรมชาติ

และที่หาได้ยากยิ่งกว่าคือ แม้จะผ่านเหตุการณ์เฉียดตายมา แต่แววตาของเด็กหนุ่มผู้นี้ยังคงใสกระจ่างและเด็ดเดี่ยว ไร้ซึ่งความจองหองหรือวู่วาม

สำหรับหลิ่วซวงแล้ว สภาวะจิตใจเช่นนี้มีค่ามากกว่าพรสวรรค์เสียอีก

"ดูท่าเจ้าจะได้อะไรจากโบราณสถานมาไม่น้อยเลยนะ" น้ำเสียงของหลิ่วซวงเจือความอ่อนโยนที่ยากจะสังเกตเห็น "แม้ระดับบำเพ็ญจะก้าวหน้าเร็ว แต่จงจำไว้ว่าต้องระวังอย่าให้ความลำพองเข้าครอบงำ การวางรากฐานให้มั่นคงต่างหากคือวิถีที่ถูกต้อง"

"ศิษย์จะจำคำสอนของอาจารย์ไว้ขอรับ" หลินเซียวตอบด้วยรอยยิ้ม

"แม้เจ้าจะยังไม่ได้เข้าสู่สำนักในอย่างเป็นทางการ แต่ครั้งนี้เจ้ามีความดีความชอบมาก ทางสำนักย่อมมีการพิจารณา อีกเพียงยี่สิบวันก็จะถึงการประลองศิษย์นอกสำนักแล้ว ช่วงเวลานี้เจ้าจงพักอยู่ที่ยอดเขาไป๋อวิ๋นให้สบายใจ หมั่นบำเพ็ญเพียรเพื่อให้ระดับขั้นมั่นคงเถิด"

นี่คือการอนุญาตโดยนัย หรืออาจกล่าวได้ว่าเป็นการตอบรับเข้าเป็นศิษย์อย่างชัดเจนแล้ว

จากนั้นนางหันไปทางหลี่ฉางเฟิงแล้วกล่าวว่า "ฉางเฟิง เจ้ากับหว่านหว่านช่วยดูแลเขาให้มาก พาหลินเซียวให้คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมของสำนักใน หากเขามีข้อสงสัยในการบำเพ็ญ พวกเจ้าก็ช่วยชี้แนะได้ตลอด ครั้งนี้ข้าเกิดความหยั่งรู้บางอย่าง จึงตั้งใจจะปิดด่านบำเพ็ญสักระยะหนึ่ง"

หลี่ฉางเฟิงรีบรับคำ "อาจารย์โปรดวางใจ ศิษย์จะดูแลศิษย์น้องอย่างดีขอรับ"

ซูหว่านหว่านพองลมที่แก้มพลางเดินมาหยุดตรงหน้าหลินเซียว แล้วตบไหล่เขาเบาๆ แม้ว่านางจะต้องเขย่งจนเกือบจะเอื้อมไม่ถึงก็ตาม

"ศิษย์น้อง! เส้นทางการบำเพ็ญนั้นยังอีกยาวไกล ศิษย์พี่คนนี้ไม่มีทางยอมให้เจ้าแซงหน้าหรอกนะ! มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามข้าได้เลยเล่า!"

หลินเซียวมองดูศิษย์พี่ผู้ร่าเริงตรงหน้า แล้วมองไปยังวิหารหลักอันโอ่อ่าที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆไกลๆ ในใจพลันรู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก

การได้พำนักชั่วคราวที่ยอดเขาไป๋อวิ๋น ถือเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านที่ยอดเยี่ยมสำหรับเขา

ทันใดนั้น แสงสายหนึ่งพุ่งพาดผ่านท้องฟ้าลงมาหยุดอยู่เบื้องหน้าทุกคน

นั่นคือร่างของเจิ้งซวี่ชิว เจ้าสำนักฉางชิง สีหน้าของเขาดูสงบ ทว่าระหว่างคิ้วกลับมีความเคร่งเครียดที่สลัดไม่หลุดวนเวียนอยู่

"ศิษย์พี่" หลิ่วซวงพยักหน้าให้เล็กน้อย

เจิ้งซวี่ชิวกวาดสายตามองทุกคนในลานบ้าน สายตาหยุดอยู่ที่หลินเซียวครู่หนึ่งพร้อมประกายชื่นชมที่ยากจะสังเกตเห็น ก่อนจะกล่าวกับหลิ่วซวงว่า "ได้ยินว่าศิษย์น้องกลับถึงยอดเขาแล้ว ข้าเลยแวะมาเยี่ยมเยียน อ๊ะ ครั้งนี้ศิษย์น้องออกไปข้างนอก กลิ่นอายพลังดูกลมกลืนยิ่งขึ้น หรือว่ามีความหยั่งรู้สิ่งใด?"

หลิ่วซวงตอบอย่างตรงไปตรงมา "มีจริงเจ้าค่ะ ข้ากำลังเตรียมตัวจะปิดด่านสักระยะเพื่อลองทะลวงคอขวดดู"

เมื่อเจิ้งซวี่ชิวได้ยินเช่นนั้น แววตาพลันฉายความยินดี "โอ้? เช่นนั้นข้าขออวยพรให้ศิษย์น้องประสบความสำเร็จ เพียงแต่ตอนนี้มีเรื่องยุ่งยากเรื่องหนึ่งที่ต้องหารือกับเจ้า"

หลิ่วซวงหรี่ตาลง "เกี่ยวกับ... ศิษย์สำนักเทียนเจี้ยนในถ้ำนั่นหรือเจ้าคะ?"

"ถูกต้อง"

เจิ้งซวี่ชิวพยักหน้า พร้อมสะบัดมือสร้างม่านพลังกั้นเสียง สีหน้าเคร่งขรึมขึ้น "โครงกระดูกและป้ายหยกนั่น ข้าได้ตรวจสอบด้วยตัวเองแล้ว เป็นศิษย์ในสำนักเทียนเจี้ยนไม่ผิดแน่ เรื่องนี้มีความสำคัญมาก ข้าให้คนลองส่งข่าวไปยังสำนักหลักแล้ว แต่การส่งข่าวไปกลับนั้นใช้เวลานานเกินไป คิดไปคิดมา เรื่องนี้จะประวิงเวลาไม่ได้"

หลิ่วซวงเข้าใจทันที "ศิษย์พี่คิดจะ...?"

เจิ้งซวี่ชิวพยักหน้า "ข้าคิดว่าควรส่งคนนำโครงกระดูกและป้ายหยกไปยังเมืองอวิ๋นอู้ ที่นั่นมีสาขาของสำนักเทียนเจี้ยนตั้งอยู่ เพื่อส่งมอบสิ่งยืนยันด้วยตนเอง"

เขามองไปยังหลิ่วซวงด้วยน้ำเสียงที่เหมือนเป็นการฝากฝัง "เดิมทีข้าอยากให้ศิษย์น้อง..."

หลิ่วซวงส่ายหน้าเบาๆ ตัดบทว่า "ศิษย์พี่ ความหยั่งรู้ของข้ามาถึงจุดนี้แล้ว และใกล้จะปิดด่านเต็มที โอกาสเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง เกรงว่าคงปลีกตัวไปไม่ได้เจ้าค่ะ"

นางมิได้บ่ายเบี่ยง เพราะโอกาสแห่งความหยั่งรู้ของผู้บำเพ็ญนั้นเกิดขึ้นเพียงชั่ววูบ หากฝืนกดทับไว้ อาจส่งผลเสียต่อรากฐานแห่งมรรคได้

เจิ้งซวี่ชิวเข้าใจจุดนี้ดี

เขาถอนหายใจ "เช่นนี้ก็ลำบาก ผู้เฒ่าในสำนักต่างก็มีภารกิจสำคัญ และเรื่องนี้ต้องดำเนินการอย่างเงียบเชียบและเป็นความลับ..."

สายตาของเขาเลื่อนไปตกอยู่ที่หลินเซียวซึ่งอยู่ด้านหลังหลิ่วซวงโดยไม่รู้ตัว

หลินเซียวเป็นผู้ค้นพบ หากให้เขาเป็นคนไปชี้แจงรายละเอียดคงจะเหมาะสมที่สุด อีกทั้งระดับบำเพ็ญยังต่ำ ย่อมไม่มีใครสังเกตเห็น

หลิ่วซวงสังเกตเห็นสายตาของเจิ้งซวี่ชิวและเดาเรื่องได้เจ็ดแปดส่วน จึงกล่าวว่า "ให้หลินเซียวไปคนเดียวคงไม่ได้ ระดับบำเพ็ญของเขายังต่ำเกินไปเจ้าค่ะ"

เจิ้งซวี่ชิวเข้าใจ พลางเรียก "ศิษย์หลานหว่านหว่าน หลินเซียว"

ซูหว่านหว่านและหลินเซียวก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมกัน "ศิษย์อยู่นี่"

"โครงกระดูกและป้ายหยกประจำตัวของศิษย์สำนักเทียนเจี้ยนที่พบในถ้ำนั้นมีความสำคัญยิ่ง บัดนี้ข้าขอสั่งให้พวกเจ้าสองคนเป็นตัวแทนสำนักฉางชิง เดินทางไปยังเมืองอวิ๋นอู้อย่างลับๆ เพื่อส่งมอบของทั้งสองสิ่งนี้ให้แก่สาขาสำนักเทียนเจี้ยน พร้อมชี้แจงรายละเอียดการค้นพบ พวกเจ้าสองคนสามารถรับหน้าที่นี้ได้หรือไม่?"

ซูหว่านหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าสวยจะปรากฏความตื่นเต้นและความจริงจัง

แม้นางจะร่าเริง แต่ก็รู้ว่าเรื่องนี้มีความสำคัญเพียงใด จึงรีบประสานมือด้วยท่าทางสำรวม "ศิษย์จะไม่ทำให้ท่านเจ้าสำนักและอาจารย์ผิดหวังเจ้าค่ะ!"

หลี่ฉางเฟิงกล่าวอย่างลังเล "ศิษย์ก็ไปได้ขอรับ"

หลิ่วซวงส่ายหน้า "เจ้าเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด แต่ตอนนี้อาการบาดเจ็บยังไม่หายดี จำเป็นต้องพักฟื้นให้ร่างกายเข้าที่ก่อน"

ความจริงแล้วหลินเซียวไม่อยากไปนัก ตอนนี้สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเขาคือการซ่อนตัวอยู่ในสำนักเพื่อพัฒนาตัวเองเงียบๆ รอให้ระดับบำเพ็ญทางฝั่งโลกส่งผลมาถึงจุดหนึ่งก่อนค่อยออกไปหาประสบการณ์จะเหมาะสมกว่า

ทว่าในสถานการณ์นี้ การปฏิเสธก็ดูไม่ดีนัก ถือเสียว่าไปเที่ยวต่างเมืองก็แล้วกัน

เขาจึงประสานมือแล้วกล่าวว่า "ข้าไม่มีปัญหาขอรับ"

เจิ้งซวี่ชิวหยิบแผ่นหยกสองแผ่นออกมาจากแขนเสื้อ "แผ่นนี้คือแผนที่เส้นทางโดยละเอียดและข้อควรระวังในเมืองอวิ๋นอู้ ส่วนอีกแผ่นเป็นจดหมายที่ข้าเขียนด้วยตนเอง จงส่งมอบให้สาขาสำนักเทียนเจี้ยนก็พอ"

จากนั้น เขาหยิบยันต์ออกมาสองใบ บนกระดาษยันต์มีระลอกคลื่นแห่งมิติไหลเวียนอยู่จางๆ

"นี่คือยันต์ทะยานพันลี้ขนาดเล็ก เมื่อกระตุ้นแล้วจะสามารถหนีออกไปได้ไกลร้อยลี้ในพริบตาเพื่อรักษาชีวิต พวกเจ้าถือไว้คนละใบ หากไม่ถึงคราวเป็นตาย ห้ามใช้พร่ำเพรื่อ" เจิ้งซวี่ชิวยื่นยันต์ให้ซูหว่านหว่านและหลินเซียว

หลิ่วซวงสะบัดมือเบาๆ นำป้ายหยกสีเขียวออกมาแผ่นหนึ่ง

ป้ายหยกนั้นใสกระจ่าง เพียงแค่ถือไว้ในมือก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บแปลบที่ผิวหนัง

"ในนี้ผนึกเจตจำนงแห่งกระบี่จากการโจมตีเต็มกำลังของข้าไว้ หากเจอศัตรูที่แข็งแกร่ง จงบดป้ายหยกนี้เพื่อปลดปล่อยพลัง ซึ่งเพียงพอจะทำให้ผู้บำเพ็ญขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดขั้นปลายทั่วไปบาดเจ็บสาหัสหรือล่าถอยไปได้ จำไว้ว่าสิ่งนี้ใช้ได้เพียงครั้งเดียว ต้องระมัดระวังให้จงหนัก"

เมื่อหลินเซียวรับป้ายหยกกระบี่มา เขาสัมผัสได้ถึงเจตจำนงแห่งกระบี่อันเฉียบคมไร้ผู้ต้านที่อยู่ภายใน ในใจทั้งรู้สึกตื่นตะลึงและอบอุ่น

นี่คือไพ่ตายในการคุ้มครองชีวิตที่หลิ่วซวงมอบให้เขาโดยตรง

เจิ้งซวี่ชิวเห็นว่าหลิ่วซวงจัดการเรียบร้อยแล้ว จึงกำชับเป็นครั้งสุดท้าย "พวกเจ้าเตรียมตัวเสียหน่อย พรุ่งนี้จงออกเดินทางอย่างเงียบๆ โดยบอกคนภายนอกว่าลงเขาไปหาประสบการณ์ เมื่อถึงเมืองอวิ๋นอู้และส่งมอบสิ่งของเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องรั้งอยู่ ให้รีบกลับมารายงานผลทันที"

"ศิษย์จะจำให้มั่นขอรับ!"

เจิ้งซวี่ชิวพยักหน้าให้หลิ่วซวงอีกครั้ง ก่อนจะสลายม่านกั้นเสียงแล้วกลายเป็นแสงพุ่งจากไป

ในลานบ้านกลับคืนสู่ความสงบ แต่บรรยากาศกลับเปลี่ยนไป

ซูหว่านหว่านลูบแหวนมิติและยันต์กระบี่ในมือ รู้สึกถึงภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกตื่นเต้น "ศิษย์น้องหลิน ครั้งนี้ 'สองยอดกุมารแห่งยอดเขาไป๋อวิ๋น' อย่างเรา ต้องจัดการงานนี้ให้สวยงามที่สุดเลยนะ!"

หลินเซียวฉีกยิ้มกว้าง "ศิษย์พี่วางใจเถิด เมื่อเราสองคนร่วมใจกัน แม้แต่ทองคำก็ตัดขาดได้ขอรับ"

หลี่ฉางเฟิงยกนิ้วโป้งให้ "ศิษย์พี่จะรอพวกเจ้ากลับมาพร้อมชัยชนะ!"

หลิ่วซวงมองคู่หูวัยเยาว์ตรงหน้าแล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มบางๆ นางไม่กล่าวอะไรอีก เพียงพยักหน้าให้ซูหว่านหว่านและหลินเซียวเบาๆ ก่อนจะพลิ้วกายในชุดสีขาว กลายเป็นลำแสงพุ่งหายเข้าไปในห้องปิดด่านที่หลังเขา