บทที่ 67 ผลงานของศิษย์น้องตรวจสอบได้

เขารีบเงยหน้าขึ้นทันควัน ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและไม่อยากจะเชื่อสายตา

เหล่าผู้เฒ่าที่อยู่ด้านหลังต่างก็สีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน

"ท่านเจ้าสำนัก สำนักเทียนเจี้ยนที่ว่านี้คือ...?" เมื่อเห็นท่าทางผิดปกติของเจ้าสำนัก หลินเซียวจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเสียงเบา

เจิ้งซวี่ชิวกำป้ายหยกในมือแน่น นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปาก "สำนักเทียนเจี้ยน... คือสำนักอันดับหนึ่งแห่งดินแดนตงหวงของพวกเรา!"

"ที่ตั้งสำนักอยู่บน 'เทือกเขาเทียนเจี้ยน' ซึ่งเป็นจุดที่มีพลังวิญญาณหนาแน่นที่สุดในตงหวง ก่อตั้งสำนักมานานกว่าหมื่นปี รากฐานลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง ภายในสำนักมีผู้ยิ่งใหญ่ระดับฮว่าเสินถึงสิบท่าน ยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกกำเนิดไม่ต่ำกว่าร้อยท่าน ส่วนผู้ที่อยู่เหนือระดับแก่นทองคำนั้นมีจำนวนนับพัน! ว่ากันว่าผู้อาวุโสสูงสุดที่เก็บตัวไม่ปรากฏกายนั้น บรรลุถึงระดับ... หลอมความว่างเปล่า ตามตำนานเลยทีเดียว!"

"ซี้ด!"

เสียงสูดลมหายใจด้วยความตกตะลึงดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งถ้ำ

สำหรับพวกเขา ระดับฮว่าเสินก็เป็นตัวตนที่สูงส่งจนเอื้อมไม่ถึงอยู่แล้ว ส่วนระดับหลอมความว่างเปล่านั้นยิ่งเป็นระดับที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน!

สำนักระดับนี้ สำหรับสำนักฉางชิงของพวกเขาแล้ว เปรียบเสมือนภูเขาสูงชันที่ไม่มีวันปีนขึ้นไปถึง!

หลินเซียวเองก็รู้สึกมึนงงเล็กน้อย ศิษย์สำนักเทียนเจี้ยนอะไรกัน ทำไมข้างกายถึงมีคัมภีร์เพลงดาบเล่มหนึ่งวางอยู่ด้วย?! ช่างดูไม่เข้ากันเอาเสียเลย

"และป้ายหยกนี้ควรจะเป็นของศิษย์ในสำนักเทียนเจี้ยน นึกไม่ถึงเลยว่าจะมาจบชีวิตลงในสำนักของพวกเรา... ในสถานที่ห่างไกลที่ดูไม่สะดุดตาเช่นนี้?"

"แปลกมาก ศิษย์ผู้นี้ดูเหมือนจะกำลังหลบหนีอะไรบางอย่าง เมื่อพบถ้ำที่ซ่อนตัวได้จึงหลบเข้ามา แต่สุดท้ายก็ยังบาดเจ็บสาหัสจนสิ้นใจ"

ผู้เฒ่าฝ่ายกฎระเบียบเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "การที่ศิษย์ในสำนักเทียนเจี้ยนต้องหนีมาจนถึงที่นี่และตายด้วยอาการบาดเจ็บสาหัส คนที่โจมตีเขา... ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา! หากเรื่องนี้จัดการไม่ดี เกรงว่าจะนำภัยพิบัติครั้งใหญ่มาสู่สำนักฉางชิงของพวกเราได้!"

ทุกคนพยักหน้าเห็นพ้อง แดนบำเพ็ญเพียรนั้นโหดร้ายเสมอ หากจัดการเรื่องนี้พลาดเพียงนิด การเอาผิดจากสำนักเทียนเจี้ยน หรือการตามมาปิดปากของขุมกำลังลึกลับนั้น อาจทำให้สำนักฉางชิงต้องตกอยู่ในสภาวะกดดันอย่างหนัก!

สายตาทุกคู่จึงจับจ้องไปที่เจิ้งซวี่ชิวโดยอัตโนมัติ

ในฐานะเจ้าสำนัก ยามนี้เขาขมวดคิ้วมุ่น เห็นได้ชัดว่ากำลังชั่งน้ำหนักผลดีผลเสียและครุ่นคิดอย่างหนัก

หลังจากนิ่งเงียบอยู่นาน เจิ้งซวี่ชิวจึงเอ่ยกับหลินเซียวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "หลินเซียว เจ้าสามารถรอดพ้นจากสถานที่อันตรายนี้มาได้อย่างปลอดภัย ทั้งยังค้นพบสิ่งสำคัญเช่นนี้ ถือว่ามีความดีความชอบมาก ลงไปพักผ่อนเถิด หลี่ฉางเฟิง เจ้าพาศิษย์น้องหลินกลับไปพักผ่อนที่สำนัก ส่วนรายละเอียดต่างๆ ค่อยรายงานข้าภายหลัง"

"ขอรับ!" หลี่ฉางเฟิงรับคำสั่ง

เจิ้งซวี่ชิวหันไปมองเหล่าผู้เฒ่า แล้วสั่งการด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "จงปิดตายโบราณสถานแห่งนี้ทันที ผู้เฒ่าสวี่ เจ้าจงส่งข่าวไปยังสำนักเทียนเจี้ยนเพื่อแจ้งเรื่องนี้ จำไว้ว่าถ้อยคำต้องนอบน้อมและรัดกุมที่สุด ให้รายงานเพียงข้อเท็จจริง ส่วนเรื่องอื่นให้บอกว่าไม่ทราบ และขอให้สำนักระดับสูงเป็นผู้ตัดสินใจ!"

ผู้เฒ่าสวี่ที่อยู่ด้านหลังมีสีหน้าลำบากใจ "ท่านเจ้าสำนัก สำนักเทียนเจี้ยนอยู่ไกลเกินไป อีกทั้งยังเป็นสำนักระดับสูง ไม่แน่ว่าเราจะติดต่อได้"

เจิ้งซวี่ชิวตอบ "ลองดูก่อนเถิด"

"ขอรับ!"

สายตาของเจิ้งซวี่ชิวกวาดมองภาพพลังวิญญาณที่เปี่ยมล้นภายในถ้ำ พลางฉายแววซับซ้อน "คนอื่นๆ ก่อนจะได้รับคำตอบจากสำนักเทียนเจี้ยน ให้ระงับการสำรวจทั้งหมดไว้ก่อน"

เมื่อคำสั่งลงมา ทุกคนต่างปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

เมื่อออกจากโบราณสถาน หลี่ฉางเฟิงก็เรียกกระบี่เหินออกมา พร้อมส่งสัญญาณให้หลินเซียวขึ้นมา

กระบี่เหินขยายขนาดขึ้นตามแรงลมจนกว้างเท่าบานประตู หลินเซียวไม่เกรงใจ ก้าวขึ้นไปบนกระบี่ทันที

แสงกระบี่พุ่งทะยาน พาคนทั้งสองมุ่งหน้ากลับไปยังสำนักฉางชิงด้วยความเร็วสูง

ขุนเขาและลำน้ำเบื้องล่างถอยร่นไปอย่างรวดเร็ว ลมกรรโชกปะทะใบหน้า หลี่ฉางเฟิงบังคับกระบี่เหิน ดูเหมือนจะจดจ่ออยู่กับการเดินทาง แต่หางตากลับคอยลอบสังเกตหลินเซียวที่อยู่ข้างกายไม่หยุด

ยิ่งมอง ในใจก็ยิ่งเกิดความสงสัยและประหลาดใจ

กลิ่นอายหนาแน่นและมั่นคง ความผันผวนของพลังวิญญาณถูกเก็บกักไว้อย่างบริสุทธิ์... นี่มันไม่ใช่สภาพของคนระดับปราณก่อกำเนิดขั้นสามก่อนเข้าถ้ำเลยสักนิด!

"ศิษย์น้องหลิน"

ในที่สุดหลี่ฉางเฟิงก็ทนไม่ไหว เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอยากรู้อยากเห็น "เจ้าบอกศิษย์พี่มาตามตรงเถอะว่าในโบราณสถานนั่นเจ้าไปเจอวาสนาอะไรมา? เข้าไปไม่ถึงสองวัน ระดับบำเพ็ญกลับทะลวงผ่านถึงสามขั้น เข้าสู่ปราณก่อกำเนิดขั้นหกได้อย่างไร?"

"ต่อให้แช่ในของเหลววิญญาณ ก็ไม่น่าจะเร็วขนาดนี้กระมัง? ด้วยความเร็วระดับนี้ เกรงว่าไม่ถึงปี เจ้าคงทิ้งศิษย์พี่ไว้ข้างหลังเป็นแน่"

หลินเซียวหัวเราะแหะๆ "โชคดีขอรับ แค่โชคดีจริงๆ อาจเป็นเพราะในถ้ำนั้นมีพลังวิญญาณหนาแน่นเกินไป และข้าก็บังเอิญเจอสระน้ำเล็กๆ ที่มีของเหลววิญญาณมารวมตัวกันพอดี แช่ไปแช่มาก็เลย... ทะลวงผ่านขอรับ"

"โชคดี?"

มุมปากของหลี่ฉางเฟิงกระตุกเล็กน้อย พร้อมทำสีหน้าประมาณว่า 'เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อหรือ'

พลังวิญญาณที่หนาแน่นช่วยเร่งการบำเพ็ญได้จริง แต่การทะลวงผ่านถึงสามขั้นติดต่อกัน โดยเฉพาะในช่วงกลางของระดับปราณก่อกำเนิดที่ทุกขั้นต้องอาศัยการควบคุมและการสะสมพลังวิญญาณที่ละเอียดอ่อนยิ่งขึ้น เรื่องนี้ไม่อาจใช้เพียงคำว่าพลังวิญญาณเพียงพอมาอธิบายได้

หรือจะเป็นอย่างที่ท่านเจ้าสำนักว่า มีกายพิเศษบางอย่าง?

แต่นี่มันจะเหนือธรรมชาติเกินไปแล้ว!

หลี่ฉางเฟิงเอ่ยด้วยความอิจฉา "ศิษย์น้องวาสนาลึกล้ำยิ่งนัก นับเป็นโชคของสำนักฉางชิงเราจริงๆ"

ขณะที่พูด กระบี่เหินก็บินผ่านประตูสำนัก มุ่งหน้าไปยังเขตศิษย์ใน หลี่ฉางเฟิงไม่ได้แวะที่ยอดเขาของศิษย์นอกสำนัก แต่เลี้ยวตรงไปยังยอดเขาไป๋อวิ๋นทันที

"ศิษย์น้อง ถึงบ้านพักศิษย์นอกสำนักของเจ้าจะดี แต่พลังวิญญาณย่อมเทียบไม่ได้กับยอดเขาหลักของศิษย์ใน เดี๋ยวศิษย์พี่จะหาที่พักให้เจ้าบนยอดเขาไป๋อวิ๋น ครั้งนี้เจ้าสร้างความดีความชอบครั้งใหญ่ ทั้งระดับบำเพ็ญยังก้าวหน้าไปมาก พักบนยอดเขาไป๋อวิ๋น ย่อมไม่มีใครกล้าพูดจาจาบจ้วง"

หลินเซียวหัวเราะเบาๆ "ศิษย์พี่ขอรับ หลักๆ คืออาจารย์ยังไม่ได้พยักหน้า ข้าว่าข้ารอไปก่อนดีกว่า"

เมื่อหลี่ฉางเฟิงเห็นว่าเขาไม่ได้โอหังในความสามารถ แววตาแห่งความชื่นชมก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น

เขาตบไหล่หลินเซียวแล้วหัวเราะเสียงดัง "โธ่ ศิษย์น้องเอ๋ยศิษย์น้อง ด้วยผลงานของเจ้าในตอนนี้ ทั้งกำจัดคนทรยศของสำนักฉางชิงในฐานะศิษย์นอกสำนัก ทั้งถอนรากถอนโคนแผนการร้ายของพรรคว่านหลิง แม้แต่ผู้เฒ่าพรรคว่านหลิงที่สงสัยว่าอยู่ระดับวิญญาณแรกกำเนิดยังตายด้วยน้ำมือเจ้า จุ๊ๆ ความสามารถระดับนี้ หากสำนักเราไม่มีตำแหน่งบุตรศักดิ์สิทธิ์ เจ้าคงได้ครองตำแหน่งนั้นไปแล้ว"

คำพูดของหลี่ฉางเฟิงนั้นมาจากใจจริง

ตอนแรกที่เขาดูแลหลินเซียว ส่วนใหญ่เป็นเพราะเห็นแก่ความเป็นศิษย์ร่วมสำนัก และคิดว่านี่เป็นศิษย์น้องที่มีศักยภาพควรค่าแก่การฟูมฟัก

ใครจะรู้ว่าพอลงมือครั้งเดียว กลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นถึงเพียงนี้!

ในใจเขาได้ยกย่องหลินเซียวให้เป็นสหายบำเพ็ญที่สามารถพูดคุยกันได้อย่างเท่าเทียมแล้ว

กระบี่เหินค่อยๆ ร่อนลงจอดที่หน้าเรือนพักอันเงียบสงบแห่งหนึ่งบริเวณกึ่งกลางยอดเขาไป๋อวิ๋น

ที่นี่มีพลังวิญญาณหนาแน่นกว่าเขตสำนักชั้นนอกหลายเท่า ในเรือนมีดอกไม้และหญ้าแปลกตา น้ำพุวิญญาณไหลริน เห็นได้ชัดว่าเป็นสถานที่บำเพ็ญเพียรชั้นยอด

ทันทีที่ทั้งสองเท้าแตะพื้น ก็เห็นแสงกระบี่สองสายพุ่งลงมาจากฟากฟ้า เป็นหลิ่วซวงและซูหว่านหว่าน

"เป็นอย่างไรบ้าง เกิดเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้น?!"

ทั้งสองเพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจ เมื่อได้รับข่าวจากหลี่ฉางเฟิงจึงรีบบินกลับมาด้วยความเร็วสูงสุด

ทันทีที่เท้าแตะพื้น ซูหว่านหว่านก็รีบถามขึ้นทันที พร้อมกับกวาดสายตามองไปที่หลินเซียว

ทว่าเมื่อสัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังวิญญาณระดับปราณก่อกำเนิดขั้นหกในตัวเขา ศิษย์พี่ผู้ร่าเริงและเฉลียวฉลาดผู้นี้ก็เบิกตากว้าง ปากเล็กๆ อ้าค้าง ราวกับเห็นผี

"ปราณ... ปราณก่อกำเนิดขั้นหก?!" นางชี้ไปที่หลินเซียว เสียงสูงจนผิดปกติ

"สวรรค์!! สิบวัน! เพิ่งออกไปไม่ถึงสิบวันเองนะ! ศิษย์น้องหลิน เจ้า... เจ้ากินยาเซียนเข้าไปหรืออย่างไร?! หรือว่าถูกปีศาจโบราณที่ไหนสิงร่างเข้าแล้ว?!"

นางอดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามา ใช้มือบีบแก้มหลินเซียวไปมา เพื่อดูว่าใช่คนปลอมตัวมาหรือไม่

ครั้งนี้ที่นางตามอาจารย์ออกไปฝึกฝน ได้รับการชี้แนะมากมาย ประกอบกับพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา จึงสามารถทะลวงเข้าสู่ระดับสร้างรากฐานขั้นสามได้สำเร็จ ในใจเดิมทีมีความภาคภูมิใจอยู่ไม่น้อย และตั้งใจว่ากลับมาจะช่วยชี้แนะศิษย์น้องผู้นี้เสียหน่อย

แต่ตอนนี้... จะชี้แนะอะไรได้เล่า!

ด้วยความเร็วระดับนี้ เกรงว่าอีกไม่นานศิษย์พี่อย่างนางคงถูกศิษย์น้องแซงหน้าเป็นแน่!

แบบนั้นจะเสียหน้าขนาดไหนกัน!

หลี่ฉางเฟิงระเบิดหัวเราะลั่น ในที่สุดก็มีคนที่รู้สึกแบบเดียวกันเสียที!!