ทะลุมิติไปโลกแฟนตาซีงั้นเหรอ งั้นถ้าฉันจะหยิบโลกติดมือไปด้วยก็คงไม่เกินไปหรอกมั้ง · khram
ตอนที่ 87
【ขอให้ทุกท่านสวัสดีปีใหม่! ประสบความสำเร็จสมหวัง! เงินทองไหลมาเทมา!】
เมื่อทั้งสามมาถึงชายแดน นางก็หยิบจานค่ายกลออกมาแล้วเอ่ยว่า "ที่นี่สามารถเปิดใช้งานค่ายกลเคลื่อนย้ายเพื่อไปยังดินแดนแห่งมรดกได้โดยตรง อาจจะมีอาการเวียนหัวเล็กน้อย พวกเจ้าเตรียมตัวให้พร้อม"
ทันทีที่จานค่ายกลเริ่มทำงาน แสงแห่งการเคลื่อนย้ายมิติก็นวาดผ่าน หลินเซียวและเพื่อนร่วมทางอีกสองคนก็พบว่าตนเองมายืนอยู่ริมทะเลสาบอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง
ผืนน้ำเบื้องหน้าใสกระจ่างจนเห็นก้นบึ้ง สะท้อนภาพท้องฟ้าสีครามและหมู่เมฆขาวโพลน
ไกลออกไปมีภูเขาสีเขียวขจีทอดตัวสลับซับซ้อน งดงามราวกับภาพวาดพู่กันจีน
ซูหว่านหว่านสูดลมหายใจเข้าลึกพลางอุทานออกมาจากใจ "ช่างเป็นสถานที่ที่สวยเหลือเกิน! นี่น่ะหรือคือซากโบราณของปรมาจารย์ค่ายกลที่เจ้าบอก?"
โจวชิงอวี้พยักหน้า "ใช่ แต่อย่าให้รูปลักษณ์ภายนอกหลอกตาเอาได้"
นางยกมือขึ้นชี้ไปยังผิวน้ำ "จงสังเกตให้ดี"
หลินเซียวเพ่งมอง ด้วยจิตเทวะในระดับสร้างรากฐานของเขาในยามนี้ ย่อมสัมผัสได้ถึงความผิดปกติภายใต้ทัศนียภาพอันงดงาม... มันเงียบสงบเกินไป
ไม่มีเสียงแมลงร้อง ไม่มีปลาโดดขึ้นเหนือน้ำ แม้แต่เสียงลมที่พัดผ่านผิวน้ำก็ยังมีจังหวะที่ดูไม่เป็นธรรมชาติ
"นี่คือ... ค่ายกลหรือ?" เขาถาม
โจวชิงอวี้พยักหน้าพร้อมประสานอินด้วยสองมือ ทันทีที่นางเคลื่อนไหว ธงค่ายกลโบราณแปดผืนก็พุ่งออกจากแขนเสื้อ ลอยเด่นอยู่เหนือผิวน้ำและหมุนวนอย่างช้าๆ ตามวิถีอันลึกลับบางอย่าง
"ทลาย!"
นางตวาดเบาๆ ธงค่ายกลทั้งแปดผืนก็ปลดปล่อยแสงวิญญาณเจิดจ้าออกมาพร้อมกัน
วินาทีต่อมา ภาพเบื้องหน้าเริ่มบิดเบี้ยว ทว่าหลินเซียวกลับสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีบางสิ่งกำลังถูกฉีกออก
ท่ามกลางความว่างเปล่า รอยแยกที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าค่อยๆ ปรากฏขึ้น ก่อนจะควบแน่นกลายเป็นประตูแสงสูงสามจั้ง (จั้ง)
ภายในประตูแสงนั้นเต็มไปด้วยความโกลาหล มืดมัวจนมองไม่เห็นสิ่งใด
โจวชิงอวี้เก็บธงค่ายกล บนหน้าผากของนางมีเม็ดเหงื่อผุดพราย
เห็นได้ชัดว่าเพียงแค่เปิดทางเข้านี้ ก็ผลาญพลังกายพลังใจของนางไปมหาศาล
"ตามข้ามา" นางสูดลมหายใจลึกและก้าวเข้าสู่ประตูแสงเป็นคนแรก
หลินเซียวและซูหว่านหว่านก้าวตามเข้าไปทันที ภาพเบื้องหน้าเปลี่ยนไปอีกครั้ง
ยังคงเป็นทะเลสาบแห่งเดิม แต่ทางที่เดินมากลับหายวับไป เบื้องหน้ามีเพียงผืนน้ำและขุนเขาเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา ทว่ากลับให้ความรู้สึกสิ้นหวังราวกับจะไม่มีวันเดินออกไปได้
"นี่คือค่ายกลลวงตา"
เสียงของโจวชิงอวี้ดังขึ้นข้างหู "กษัตริย์หลายรุ่นของราชวงศ์เสวียนเย่เคยพยายามทลายค่ายกลนี้หลายต่อหลายครั้ง คนที่ไปได้ไกลที่สุดเดินอยู่เจ็ดวันเจ็ดคืน สุดท้ายก็หลงทางอยู่ในนั้นและไม่ได้กลับออกมาอีกเลย"
ซูหว่านหว่านสูดลมหายใจด้วยความตกใจ "น่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ? ถูกขังจนตายเลยรึ?"
โจวชิงอวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "ภายในค่ายกลลวงตา ทั้งเวลาและอวกาศล้วนบิดเบี้ยว เจ้าอาจคิดว่าเดินมาเจ็ดวัน แต่ความจริงอาจผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วยาม เจ้าอาจคิดว่ากำลังเดินไปข้างหน้า แต่ความจริงอาจเดินวนอยู่ที่เดิม หากหาตาค่ายกลซึ่งเป็นหัวใจหลักเพื่อทลายค่ายกลลวงตานี้ไม่พบ ก็จะต้องถูกขังอยู่ที่นี่ตลอดกาลจนกว่าพลังชีวิตจะหมดสิ้น"
นางหันไปมองหลินเซียว ในดวงตามีทั้งความกังวลและความคาดหวัง "หลินเซียว ต่อจากนี้ ฝากเจ้าด้วยแล้ว"
หลินเซียวพยักหน้า ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
'เนตรทลายมายา เปิด!'
พริบตานั้น โลกในสายตาของเขาก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ไม่ใช่ภูเขาสีเขียวหรือสายน้ำใส ไม่ใช่หมอกมัวที่ปกคลุม
แต่เป็นเส้นสายพลังวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนที่ถักทอกันอย่างหนาแน่นและซับซ้อน ราวกับใยแมงมุมที่ห่อหุ้มห้วงมิตินี้ไว้เป็นชั้นๆ!
เส้นสายแต่ละเส้นเปล่งแสงวิญญาณจางๆ และไหลเวียนอย่างช้าๆ ตามกฎเกณฑ์อันลึกลับ
ตรงจุดที่เส้นสายตัดกัน จะมีจุดแสงที่สว่างกว่าปกติปรากฏขึ้นเป็นระยะ ราวกับเป็นจุดเชื่อมต่อที่คอยรักษาเสถียรภาพของเครือข่ายทั้งหมดเอาไว้
หลินเซียวพึมพำ 'ให้ตายสิ... นี่น่ะหรือค่ายกล? ซับซ้อนชะมัด'
แต่ถึงจะซับซ้อนเพียงใด ในสายตาของเขา ทุกเส้นทางกลับชัดเจนยิ่งนัก
เขายกมือชี้ไปยังหินก้อนหนึ่งทางซ้ายมือที่ดูธรรมดาสามัญ "ตรงนั้น เดินไปสามก้าว แล้วเลี้ยวซ้าย"
โจวชิงอวี้ไม่ลังเล นางทำตามที่เขาบอก เดินไปสามก้าวแล้วเลี้ยวซ้าย
ทันใดนั้น หมอกลวงตาเบื้องหน้าก็จางลงหนึ่งส่วน
หลินเซียวกล่าวต่อ "ข้างหน้าเจ็ดก้าว จากนั้นถอยเฉียงไปทางขวาหลังสองก้าว"
โจวชิงอวี้ทำตาม หมอกลวงตาก็จางลงอีกส่วน
"เดี๋ยว!"
หลินเซียวโพล่งขึ้น "หยุด! หินก้อนนั้น ใช่ ก้อนที่ดูเหมือนเต่านั่นแหละ ใช้พลังวิญญาณโจมตีที่มุมขวาล่างของมัน ใช้แรงเพียงสามส่วน!"
โจวชิงอวี้รวบรวมพลังวิญญาณไว้ที่มือขวาแล้วยิงออกไป กระแทกเข้าที่มุมขวาล่างของหินก้อนนั้นอย่างแม่นยำ
วึ่ม!
เสียงครางต่ำดังขึ้น มิติเบื้องหน้าบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง เส้นสายพลังวิญญาณที่เคยซ่อนตัวอย่างมิดชิดหลายเส้นขาดสะบั้นลงทันที!
หมอกลวงตาเลือนหายไปมากกว่าครึ่ง!
ซูหว่านหว่านที่เดินตามหลังสุดมองซ้ายมองขวาด้วยความอยากรู้อยากเห็น นางดูค่ายกลไม่เป็น แต่ดูหลินเซียวออก
ดวงตาของหมอนี่มันมีประโยชน์ชะมัด! วันหลังถ้าไปสำรวจดินแดนลับที่ไหน แล้วพาหลินเซียวไปด้วย มิใช่ว่าจะเดินกร่างได้ทั่วเลยหรือ?
เม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากของหลินเซียว แม้เนตรทลายมายาจะมีประโยชน์มาก แต่ก็สิ้นเปลืองพลังไม่น้อย หรืออาจเป็นเพราะเขายังไม่คุ้นเคยกับมัน
อย่างไรก็ตาม ภายใต้การนำทางของเขา ทั้งสามก็รุดหน้าต่อไป
ค่ายกลลวงตา... ทลาย!
ค่ายกลมายา... ทลาย!
ค่ายกลสังหาร... หลบพ้นทั้งหมดด้วยคำเตือนล่วงหน้าของหลินเซียว!
ค่ายกลกักขัง... ถูกหลินเซียวมองทะลุถึงจุดเชื่อมต่อหลัก และถูกทำลายลงในการโจมตีเพียงครั้งเดียว!
เดิมทีโจวชิงอวี้คาดว่าการทลายค่ายกลครั้งนี้ต้องใช้เวลาหลายวัน หรืออาจจะล้มเหลวกลับมามือเปล่า ทว่าเพียงสามชั่วยาม พวกเขากลับผ่านไปได้มากกว่าครึ่งทางแล้ว!
"ทางซ้ายข้างหน้า ใต้ผิวน้ำตรงนั้นมีบางอย่างอยู่" หลินเซียวเอ่ยขึ้นกะทันหัน
โจวชิงอวี้มองตาม แต่เห็นเพียงผิวน้ำที่นิ่งสนิท
หลินเซียวสะบัดกระบี่ ฟาดฟันเจตจำนงแห่งดาบอันเฉียบคมลงไปบนผิวน้ำจนเกิดระลอกคลื่น
ทันใดนั้น ผืนน้ำราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นแหวกออก เผยให้เห็นแท่นหินวงกลมที่สลักลวดลายค่ายกลไว้จนเต็มพื้นที่
หลินเซียวขบฟันกล่าว "นี่คือหนึ่งในจุดเชื่อมต่อหลักของค่ายกลนี้ ทำลายมันเสีย แล้วทางข้างหน้าจะเปิดออก"
โจวชิงอวี้สูดลมหายใจลึก หยิบธงค่ายกลออกมาและเริ่มลงมือทลาย
เวลาผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม
ในวินาทีที่ลวดลายค่ายกลเส้นสุดท้ายถูกโจวชิงอวี้ลบเลือนไป เสียงครืนครันก็ดังสนั่น... ห้วงมิติทั้งหมดเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
หมอกลวงตาเบื้องหน้าสลายไปอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างกลับมาสว่างไสวแจ่มชัด!
ทั้งสามตกตะลึงเมื่อพบว่าตนเองมายืนอยู่บนเกาะกลางทะเลสาบตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ
เกาะนี้มีขนาดไม่ใหญ่ รัศมีไม่เกินร้อยจั้ง (จั้ง)
บนเกาะมีเพียงต้นไม้โบราณยักษ์หนึ่งต้น กิ่งก้านสาขาแผ่กว้างบดบังแสงตะวัน ใต้ต้นไม้โบราณนั้นมีม้วนไม้ไผ่ที่เปล่งแสงอ่อนละมุนลอยนิ่งอยู่
ม้วนไม้ไผ่เป็นสีเขียวขจี แต่ละซี่ใสกระจ่างราวกับแก้ว มองเห็นอักษรโบราณตัวเล็กๆ สลักไว้อย่างเลือนลาง
"นี่คือ... มรดกงั้นหรือ?!" เสียงของโจวชิงอวี้สั่นเครือ ดวงตาเอ่อล้นด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจระงับได้
นางเฝ้าฝันถึงวันนี้มาตลอด!
ความลับที่ราชวงศ์เสวียนเย่ปกป้องมาหลายร้อยปี มรดกของปรมาจารย์ค่ายกลที่กษัตริย์หลายรุ่นทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อหาทางทลายค่ายกล ในที่สุด...
ในที่สุดมันก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้านางแล้ว!
นางยื่นมือที่สั่นเทาออกไป หมายจะสัมผัสม้วนไม้ไผ่นั้น ทันใดนั้น ลมพายุก็พัดกระหน่ำ
แสงสว่างเจิดจ้าปะทุขึ้นเหนือม้วนไม้ไผ่ จนผู้คนต้องหยีตา!
เงาร่างเลือนลางร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงสว่าง
เขาเป็นชายชรา ผมและหนวดเคราขาวโพลน มีท่วงท่าดุจเซียน รอบกายมีแสงวิญญาณจางๆ วนเวียนอยู่
แววตาของเขาอ่อนโยนทว่าล้ำลึก ราวกับสามารถมองทะลุทุกความลวงในโลกหล้า แม้จะเป็นเพียงเศษเสี้ยววิญญาณ แต่กลิ่นอายที่อยู่เหนือโลกีย์นั้นก็ทำให้ทั้งสามคนเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
"ในที่สุด... ก็มีคนมาเสียที"
ชายชรายิ้มบางๆ สายตามองมาที่โจวชิงอวี้ "ผ่านไปกี่ปีแล้วนะ? ข้าเองก็เกือบจะจำไม่ได้แล้ว"
