บทที่ 86 จี๊ดเลยเพื่อนเอ๋ย! (ตอนควบ)

หลินเซียวลุกขึ้นยืน ตั้งใจจะยืดเส้นยืดสายสักหน่อย แต่แล้วก็ต้องชะงักกึก

เพราะเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันทรงพลังนับสิบสายที่อยู่หน้าประตู

'เอ่อ...'

หลินเซียวเกาหัวแกรกๆ

ดูเหมือนว่า... จะส่งเสียงดังเกินไปหน่อยหรือเปล่านะ?

ประตูหินของห้องบำเพ็ญเพียรค่อยๆ เลื่อนเปิดออก

หลินเซียวเดินก้าวออกมา แล้วก็ต้องเผชิญหน้ากับดวงตานับสิบคู่ที่เบิกกว้างราวกับระฆังทองเหลือง

นำโดยอู๋เหยาหรงและเหล่าผู้เฒ่อีกสิบกว่าท่านที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ ทุกคนจ้องมองเขาเขม็งราวกับเห็นสัตว์ประหลาด

ความเงียบเข้าปกคลุม

เป็นความเงียบที่ชวนให้รู้สึกพิลึกกึกกือ

หลินเซียวถูกจ้องจนเริ่มรู้สึกขนลุก เขาแสร้งกระแอมไอหนึ่งครั้งก่อนจะประสานมือกล่าวว่า "ผู้เฒ่อู๋ ผู้อาวุโสทุกท่าน... ผู้น้อยบำเพ็ญเพียรแล้วเกิดความเข้าใจขึ้นเล็กน้อย จนรบกวนทุกท่าน ต้องขออภัยจริงๆ ขอรับ..."

"เข้าใจขึ้นเล็กน้อย?" ผู้เฒ่าแขกรับเชิญท่านหนึ่งมุมปากกระตุก "เจ้าหนู เจ้าเรียกสิ่งนี้ว่าเข้าใจขึ้นเล็กน้อยงั้นรึ?"

"เมื่อวานเจ้ายังอยู่แค่ขอบเขตปราณก่อกำเนิดระดับหกไม่ใช่หรือ?"

อีกคนมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ "แล้ววันนี้ไฉนถึงสร้างรากฐานได้แล้ว? แถมยังบรรลุเจตจำนงแห่งดาบอีก? เจ้าแอบกินโอสถเซียนเข้าไปหรืออย่างไร?"

หลินเซียว: "..."

เขาคงบอกไม่ได้หรอกว่า ข้าถูกแรงสะท้อนจากทางฝั่งโลกผลักดันขึ้นมาแบบดื้อๆ น่ะ

ทว่าอู๋เหยาหรงกลับแหงนหน้าหัวเราะร่า!

"ดี! ดี! ดีมาก!"

เขาอุทานคำว่าดีติดต่อกันสามครั้ง สายตาที่มองหลินเซียวไม่ใช่แค่ชื่นชม แต่แฝงไปด้วยความ... ตกตะลึง?

"สหายน้อยหลิน ภายในวันเดียว จากปราณก่อกำเนิดระดับหกพุ่งทะยานสู่ขอบเขตสร้างรากฐาน ทั้งยังบรรลุเจตจำนงแห่งดาบพร้อมกัน กรณีเช่นนี้ ตาแก่อย่างข้าบอกได้คำเดียวว่า ไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต!"

หลินเซียวหัวเราะแห้งๆ "บังเอิญขอรับ บังเอิญล้วนๆ..."

"บังเอิญ? สหายน้อย เจ้ารู้หรือไม่ว่า 'เจตจำนง' หมายถึงอะไร? นั่นคือธรณีประตูที่ผู้บำเพ็ญเพียรนับไม่ถ้วนใช้เวลาทั้งชีวิตก็อาจไม่สามารถสัมผัสได้! เจ้าที่เป็นเพียง... ไม่สิ เจ้าที่เป็นเพียงผู้น้อยซึ่งเมื่อวานยังอยู่ระดับปราณก่อกำเนิด กลับบอกข้าว่ามันคือเรื่องบังเอิญงั้นรึ?"

หลินเซียว: "..."

เขาก็พูดความจริงนี่นา! มันบังเอิญจริงๆ นะ!

อู๋เหยาหรงโบกมือเป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบลง เขาเดินมาตรงหน้าหลินเซียวแล้วตบไหล่เบาๆ อย่างจริงจัง "สหายน้อยหลิน ก่อนหน้านี้ข้ายังคิดจะชวนเจ้าเข้าสำนักเทียนเจี้ยน แต่ตอนนี้ ข้าเปลี่ยนใจแล้ว"

"เอ๋?" หลินเซียวชะงัก

แววตาของอู๋เหยาหรงฉายความเจ้าเล่ห์วูบหนึ่ง "สัตว์ประหลาดเช่นเจ้า แทนที่จะฝืนบังคับให้เข้าสำนักข้า สู้สร้างวาสนาที่ดีต่อกันไว้จะดีกว่า ตาแก่อย่างข้าตั้งตารอเหลือเกินว่า ในอนาคตตงหวงแห่งนี้จะเกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำเพียงใดเพราะตัวเจ้า"

หลินเซียวอึ้งไป "ผู้อาวุโสชมเกินไปแล้ว ผู้น้อยละอายใจขอรับ"

อู๋เหยาหรงหัวเราะฮ่าๆ ก่อนจะหันไปกล่าวกับเหล่าผู้เฒ่าแขกรับเชิญทั้งสิบกว่าท่าน "เรื่องในวันนี้ ทุกท่านคงเห็นแล้ว สหายน้อยหลินคือแขกผู้มีเกียรติของสาขาสำนักเทียนเจี้ยน พรสวรรค์และความสำเร็จของเขา ทุกท่านรับรู้ไว้ในใจก็พอ ส่วนเรื่องจะรายงานสำนักอย่างไรนั้น..."

เขาชะงักไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวอย่างมีเลศนัย "ข้าจัดการเองได้"

เหล่าผู้เฒ่าแขกรับเชิญต่างพยักหน้า สายตาที่มองหลินเซียวเต็มไปด้วยความซับซ้อน

เด็กหนุ่มคนนี้ หลังจากวันนี้ไป จะต้องทิ้งรอยประทับอันลึกซึ้งไว้ในใจของระดับสูงแห่งสำนักเทียนเจี้ยนอย่างแน่นอน

....

เมืองอวิ๋นอู้ บนถนนอันรุ่งเรือง

ซูหว่านหว่านและโจวชิงอวี้เดินลัดเลาะท่ามกลางฝูงชนที่พลุกพล่าน คนหนึ่งมองซ้ายมองขวาอย่างตื่นเต้น ส่วนอีกคนเดินตามหลังด้วยท่าทางเย็นชาและพูดน้อย

"อันนี้ อันนี้! ถุงหอมอันนี้หอมจัง! ซื้อไปฝากอาจารย์ดีกว่า!"

"ว้าว ผลไม้วิญญาณร้านนี้ดูสดมาก ศิษย์พี่ต้องชอบแน่ๆ!"

"เอ๊ะ พวงกุญแจดาบเล่มเล็กนี่ประณีตจัง ซื้อไปฝากอาจารย์ด้วยดีกว่า ถึงท่านจะบ่นว่าข้าสิ้นเปลืองหินวิญญาณอีกก็เถอะ..."

ซูหว่านหว่านเลือกของไปพลางบ่นพึมพำไปพลาง ดื่มด่ำกับความสุขในการซื้อของฝากอย่างเต็มที่

โจวชิงอวี้เดินตามเงียบๆ ก่อนจะโพล่งถามขึ้นมา "หลินเซียวคนนั้น... เจ้ากับเขารู้จักกันมานานแค่ไหนแล้ว?"

ซูหว่านหว่านถือตุ๊กตาสัตว์วิญญาณขนฟูไว้ในมือ แล้วตอบส่งๆ "ไม่นานหรอก ก็... เอ่อ สองเดือน? หรือสามเดือนนะ? โอย ช่างเถอะ เขาเพิ่งมาที่สำนักได้ไม่นาน"

"สองสามเดือน?"

โจวชิงอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย "แล้วก่อนหน้านี้เขาระดับบำเพ็ญเท่าไหร่?"

"ตอนมาแรกๆ น่ะเหรอ... น่าจะขอบเขตหลอมกายาระดับสาม? หรือระดับห้ากันนะ? ข้ารู้ว่าเขาบำเพ็ญเพียรค่อนข้างเร็ว" ซูหว่านหว่านตอบอย่างไม่ใส่ใจ

มุมปากของโจวชิงอวี้กระตุก "ค่อนข้างเร็ว? จากขอบเขตหลอมกายามาถึงสร้างรากฐาน ใช้เวลาแค่ไม่กี่เดือน เจ้าเรียกสิ่งนี้ว่าค่อนข้างเร็วรึ?"

ซูหว่านหว่านวางตุ๊กตาลง ครุ่นคิดอย่างจริงจัง แล้วตอบด้วยสีหน้าซื่อตรงว่า "แม่นางโจว ท่านไม่เข้าใจหรอก ศิษย์น้องของข้าคนนี้ใช้ตรรกะปกติมาวัดไม่ได้ ถ้าท่านใช้มาตรฐานคนปกติมองเขา ท่านได้อกแตกตายเข้าสักวันแน่"

โจวชิงอวี้: "..."

"แล้วเขามีอะไรพิเศษ?" โจวชิงอวี้ถามต่อ "เช่น วิธีการบำเพ็ญ? หรือว่า... มีวิชาลับอะไรพิเศษ?"

ซูหว่านหว่านกะพริบตาแล้วยิ้มกว้าง "แม่นางโจว ท่านแอบชอบศิษย์น้องข้าหรือเปล่าเนี่ย?"

สีหน้าของโจวชิงอวี้แข็งทื่อไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า "แค่สงสัย"

"ฮิฮิ ไม่ต้องเขินหรอกน่า~"

ซูหว่านหว่านขยับเข้าไปใกล้แล้วลดเสียงลง "ข้าจะแอบบอกท่านให้ ศิษย์น้องข้าน่ะลึกลับสุดๆ รากฐานดูธรรมดา เรียนรู้อะไรก็ดูทึ่มๆ แต่พอผ่านไปแป๊บเดียว ระดับบำเพ็ญก็พุ่งพรวดขึ้นมาเฉยเลย เรื่องนี้แม้แต่เจ้าสำนักกับอาจารย์ยังมองไม่ออก แถมเขามักจะมีของแปลกๆ โผล่ออกมาในเวลาสำคัญเสมอ อย่างตอนที่อยู่ในโบราณสถาน สิ่งที่เขาขว้างออกไปตอนนั้น..."

นางหยุดพูดกะทันหันเมื่อนึกได้ว่าบางเรื่องพูดมากไม่ได้ จึงกระแอมไอหนึ่งครั้ง "เอาเป็นว่า ท่านทำใจให้ชินเถอะ"

โจวชิงอวี้มองนาง นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวอย่างละห้อย "แต่ข้าเห็นว่าเจ้าเองก็ยังไม่ชินเลยนะ"

ซูหว่านหว่าน: "..."

จี๊ดเลยเพื่อนเอ๋ย

.....

ครึ่งชั่วยามต่อมา ทั้งสองหิ้วของพะรุงพะรังกลับมาถึงเรือนพักในสาขา

"ศิษย์น้อง! รีบมาดูเร็ว ศิษย์พี่ซื้อของดีอะไรมาฝากเจ้าบ้าง!" เสียงของซูหว่านหว่านดังมาก่อนตัว นางผลักประตูรั้วเข้ามาอย่างกระตือรือร้น...

แล้วนางก็ต้องแข็งทื่ออยู่กับที่

กลางลานบ้าน หลินเซียวยืนอยู่ใต้ต้นไม้ ในมือถือกระบี่เล่มหนึ่ง ซึ่งเป็นศาสตราเวทที่เจ้าสำนักมอบให้ ตัวกระบี่สีเขียวเรียบง่ายไร้การตกแต่ง

เขาดูเหมือนกำลังเหม่อลอย หรือไม่ก็กำลังรวบรวมบางอย่าง จนไม่ได้ยินเสียงของซูหว่านหว่าน แต่กลับตวัดดาบในมือวาดออกไปเบาๆ หนึ่งครั้ง

ท่าทางนั้นดูสบายๆ ราวกับกำลังไล่ยุง

ทว่า... วึ่ม!!!

กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมาจากดาบเล่มนั้นอย่างรุนแรง!

นั่นคือเจตจำนงแห่งดาบ! เจตจำนงแห่งดาบที่บริสุทธิ์และดุดัน!

เจตจำนงแห่งดาบที่ไร้รูปพุ่งทะยานออกจากตัวดาบ ฟันลงบนหินลองดาบที่มุมลานบ้านอย่างจัง

ไม่มีเสียงดัง

ไม่มีการระเบิด

แม้แต่เศษหินก็ไม่มีกระเด็น

หินลองดาบหินชิงกังที่สูงครึ่งตัวคน ซึ่งมีไว้สำหรับทดสอบพลังโจมตีโดยเฉพาะ ถูกตัดขาดออกเป็นสองซีกอย่างเรียบกริบจากกึ่งกลาง!

รอยตัดนั้นเรียบเนียนราวกับกระจก ถึงขั้นสะท้อนเงาคนได้!

ทั่วทั้งลานบ้านตกอยู่ในความเงียบสงัด

ถุงในมือของซูหว่านหว่านร่วงลงพื้นดัง 'แปะ' ปากเล็กๆ อ้าค้างเป็นรูปตัว 'O' ดวงตาเบิกกว้างยิ่งกว่าระฆังทองเหลือง

สมองของนางหยุดทำงานโดยสมบูรณ์ในวินาทีนั้น

เจตจำนงแห่งดาบ?

เจตจำนงแห่งดาบ!!!

ศิษย์น้องหลินไปบรรลุเจตจำนงแห่งดาบตั้งแต่เมื่อไหร่?!

ไม่สิ ไม่ใช่!

ประเด็นไม่ใช่เจตจำนงแห่งดาบ!

ประเด็นคือเขาใช้กระบี่ฟันออกมานะ!!!

กระบี่เล่มหนึ่ง จะฟันออกมาเป็นเจตจำนงแห่งดาบได้อย่างไร?!

นี่มันผิดสามัญสำนึกชัดๆ! ไม่เมคเซนส์เลยสักนิด!!!

และสิ่งที่ทำให้ซูหว่านหว่านรู้สึกขนลุกที่สุดคือ อานุภาพของการฟันครั้งนี้...

นางลองสมมติว่าถ้าตัวเองเป็นหินลองดาบก้อนนั้น เมื่อต้องเผชิญกับการฟันครั้งนี้...

หลบไม่พ้น

ไม่มีทางหลบพ้นแน่นอน

ต่อให้นางมีระดับบำเพ็ญสร้างรากฐานระดับสาม หากโดนฟันเช่นนี้ ก็มีแต่ต้องถูกผ่าเป็นสองซีกเท่านั้น!

ความคิดหนึ่งระเบิดขึ้นในหัวราวกับสายฟ้าฟาด:

สวรรค์! ศิษย์น้อง... แข็ง... แกร่ง... ขึ้น... อีก... แล้ว!

และครั้งนี้ไม่ใช่แค่ระดับบำเพ็ญที่เพิ่มขึ้น แต่เป็นการก้าวกระโดดทางคุณภาพ!

"เจ้า... เจ้า..." ซูหว่านหว่านชี้นิ้วที่สั่นเทาไปทางหลินเซียว ริมฝีปากสั่นระริกอยู่พักใหญ่ กว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง "ระดับบำเพ็ญของเจ้า... เพิ่มขึ้นอีกแล้ว?!"

หลินเซียวเก็บดาบแล้วหันกลับมา ทำสีหน้าไร้เดียงสา "ศิษย์พี่กลับมาแล้วหรือขอรับ อ้อ พอดีข้าเผลอทะลวงระดับน่ะขอรับ"

"เผลอ?! เมื่อวานเจ้ายังอยู่ระดับปราณก่อกำเนิดอยู่เลย!!" เสียงของซูหว่านหว่านเปลี่ยนโทนจนสูงปรี๊ด ตอนนี้ช่องว่างระหว่างนางกับหลินเซียวแทบไม่เหลือแล้ว ตำแหน่งศิษย์พี่ของนางกำลังสั่นคลอนอย่างหนัก!

หลินเซียวกะพริบตาปริบๆ อย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว "เผลอจริงๆ ขอรับ"

ซูหว่านหว่านสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์

นางบอกตัวเองว่า: ทำใจให้ชิน ทำใจให้ชิน เจ้าหมอนี่ใช้ตรรกะปกติมาวัดไม่ได้...

"แล้วเจตจำนงแห่งดาบล่ะ?" นางชี้ไปที่หินลองดาบที่ถูกผ่าครึ่ง อดถามไม่ได้ว่า "เจ้าใช้กระบี่ฟันออกมาเป็นเจตจำนงแห่งดาบ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!"

หลินเซียวเกาหัว "เรื่องนี้... พูดยาวขอรับ"

"งั้นก็พูดสั้นๆ!"

"คือว่า..." หลินเซียวคิดครู่หนึ่ง ตัดสินใจพูดความจริง "จู่ๆ ข้าก็บรรลุขึ้นมาเองขอรับ"

ซูหว่านหว่าน: "..."

จู่ๆ นางก็รู้สึกอยากจะซัดคนขึ้นมา

ส่วนโจวชิงอวี้ที่อยู่ด้านข้าง ไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบ แต่ดวงตาคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่หินลองดาบสองซีก ในใจเกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ

นางรู้จักหลินเซียวได้เพียงไม่กี่วัน

วันแรก เขาเปิดโปงแผนชั่วของสตรีศักดิ์สิทธิ์ ทำให้แผนการที่ฝ่ายมารวางไว้หลายร้อยปีพังทลายลงในพริบตา

วันที่สอง เขาแสดงเนตรทิพย์ที่มองทะลุทุกสิ่งและกระชากตัวหนอนกู่ออกมา

วันที่สาม ระดับบำเพ็ญพุ่งพรวด จากปราณก่อกำเนิดระดับหกทะยานสู่สร้างรากฐานขั้นหลัง แถมยังบรรลุเจตจำนงแห่งดาบ โดยใช้กระบี่ฟันออกมา!

นี่มันยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า?!

นางหันไปมองซูหว่านหว่าน และพบว่าแม้ศิษย์พี่คนนี้จะมีสีหน้าตกตะลึง แต่ท่ามกลางความตกตะลึงนั้น กลับมีความ... เฉยชาอย่างประหลาด?

โจวชิงอวี้เอ่ยถามอย่างยากลำบาก "พวก... คนของสำนักฉางชิงนี่... ประหลาดแบบนี้ทุกคนเลยหรือ?"

ซูหว่านหว่านยิ้มขื่น ตบไหล่นางเบาๆ "แค่ศิษย์น้องข้าคนเดียวแหละ ท่านทำใจให้ชินเถอะ"

โจวชิงอวี้มองนางแล้วกล่าวอย่างละห้อย "แต่เจ้าเองก็ยังไม่ชินเลยนะ"

ซูหว่านหว่าน: "..."

วันนี้โดนจี๊ดเป็นครั้งที่สองแล้ว

.....

พักผ่อนอยู่ที่สาขาต่ออีกหนึ่งวัน

วันนี้หลินเซียวไม่ได้ก่อเรื่องสะเทือนเลื่อนลั่นอะไร เขาตั้งใจให้ระดับบำเพ็ญคงที่ และถือโอกาสศึกษาตราประทับหยกที่แตกหักอันนั้น

ตราประทับยังคงหม่นแสงไร้ประกาย แต่ภายใต้เนตรทลายมายา เขาสามารถมองเห็นลวดลายเลือนลางที่เกือบจะสลายไปได้รางๆ

ลวดลายเหล่านั้นทอดยาวออกไปในอากาศไกลโพ้น ดูเหมือนจะเชื่อมต่อกับตัวตนไร้รูปที่ยิ่งใหญ่บางอย่าง

'โชคชะตา...'

หลินเซียวพึมพำ 'สิ่งนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตานี้จะยังนำไปใช้ในต้าเซี่ยไม่ได้ในตอนนี้'

เช้าวันที่สาม ทั้งสามคนเดินทางไปลาอู๋เหยาหรง

อู๋เหยาหรงเดินมาส่งถึงหน้าประตูสาขา และกล่าวกับหลินเซียวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "สหายน้อยหลิน วันหน้าหากผ่านเมืองอวิ๋นอู้ อย่าลืมแวะมาเยี่ยมเยียน ตาแก่อย่างข้ายังอยากเห็นว่าเจ้าจะเดินไปได้ไกลถึงเพียงไหน"

หลินเซียวประสานมืออย่างนอบน้อม "ผู้อาวุโสโปรดวางใจ ผู้น้อยจะจำไว้ขอรับ"

อู๋เหยาหรงหันไปมองซูหว่านหว่านและโจวชิงอวี้ พยักหน้าให้เล็กน้อยโดยไม่ได้กล่าวอะไรมาก

ทั้งสามทะยานกระบี่บิน ออกจากสาขาสำนักเทียนเจี้ยน

เมื่อออกจากสาขาและมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก ไม่นานก็ถึงประตูเมืองอวิ๋นอู้

จู่ๆ โจวชิงอวี้ก็หยุดการเคลื่อนที่ หลินเซียวและซูหว่านหว่านสบตากันแล้วหยุดตาม

"แม่นางโจว ท่าน..." ซูหว่านหว่านกำลังจะอ้าปากถาม

โจวชิงอวี้หันกลับมา จ้องมองหลินเซียวด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวและน้ำเสียงเย็นชา "ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่า สามารถช่วยข้าได้เรื่องหนึ่ง"

หลินเซียวพยักหน้า "ถูกต้อง หลินผู้นี้คำไหนคำนั้น"

"งั้นตอนนี้ข้าจะบอกเจ้าว่า ข้าต้องการให้เจ้าช่วยอะไร"

โจวชิงอวี้สูดลมหายใจลึก "ก่อนหน้านี้... ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะช่วยข้าได้ เพราะระดับบำเพ็ญของเจ้าต่ำต้อย และตัวข้าเองก็เอาตัวแทบไม่รอด แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว ทั้งเนตรทลายมายา ระดับบำเพ็ญ และ... เจตจำนงแห่งดาบของเจ้า สิ่งเหล่านี้รวมกัน อาจจะช่วยได้จริงๆ"

หลินเซียวเริ่มจริงจัง "เรื่องอะไรหรือ?"

โจวชิงอวี้ค่อยๆ กล่าว "ข้ารู้จักสถานที่แห่งหนึ่ง มันคือค่ายกลโบราณ เล่ากันว่าเป็นสถานที่สืบทอดของปรมาจารย์ค่ายกลในยุคบรรพกาล หากสามารถคลายค่ายกลและเข้าไปข้างในได้ ก็จะได้รับสืบทอดวิชาค่ายกลที่สมบูรณ์"

"การสืบทอดของปรมาจารย์ค่ายกล?"

ดวงตาของซูหว่านหว่านเป็นประกาย "นั่นมันสุดยอดไปเลย! นักค่ายกลหายากยิ่งกว่านักปรุงยาเสียอีก ส่วนปรมาจารย์ค่ายกลนี่ยิ่งหาได้ยากยิ่ง!"

โจวชิงอวี้พยักหน้า "ค่ายกลโบราณนั้นซับซ้อนและประณีตอย่างยิ่ง หลายร้อยปีมานี้ไม่มีใครคลายได้ แม้แต่กษัตริย์ทุกรุ่นของราชวงศ์เสวียนเย่ก็เคยพยายาม แต่ก็ไม่เคยมีใครหาทางเข้าไปได้"

'ราชวงศ์เสวียนเย่?' หลินเซียวใจกระตุก

โจวชิงอวี้นิ่งไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ยอมเปิดเผยความลับที่ซ่อนไว้ "ข้าชื่อจริงว่า โจวชิงอวี้... เจ้าหญิงองค์สุดท้ายของราชวงศ์เสวียนเย่ เมื่อหนึ่งปีก่อน ขุนนางชั่วชิงบัลลังก์และสังหารราชวงศ์โจวของข้าจนสิ้น ข้าโชคดีหนีรอดมาได้ จึงปกปิดชื่อเสียงเรียงนามและใช้ชีวิตอย่างหลบซ่อนจนถึงปัจจุบัน"

"ค่ายกลโบราณนั้น คือสถานที่สืบทอดที่ราชวงศ์เสวียนเย่ค้นพบโดยบังเอิญ และเป็นความหวังเดียวในการล้างแค้นของข้า"

ซูหว่านหว่านตกใจ "มิน่าเล่าท่านถึงอยากได้ตราประทับหยกนัก ที่แท้มันคือของดูต่างหน้าของราชวงศ์เสวียนเย่นี่เอง"

โจวชิงอวี้พยักหน้า น้ำเสียงของนางเย็นเยียบแฝงไปด้วยความแค้นที่ฝังลึก ทั้งยังมีความเหนื่อยล้าและการเดิมพันครั้งสุดท้ายที่ไม่อาจปกปิดได้

"หลินเซียว ข้าต้องการเนตรทลายมายาของเจ้า ช่วยข้าหาจุดบอดของค่ายกล เพื่อคลายค่ายกลโบราณและรับการสืบทอด เพื่อเป็นการตอบแทน เจ้าต้องการสิ่งใด?"

หลินเซียวเลิกคิ้ว พูดตามตรงเขาไม่ชอบเข้าไปยุ่งกับเรื่องของคนอื่น แต่ฝ่ายตรงข้ามเคยช่วยชีวิตเขาไว้ซึ่งเป็นบุญคุณที่ยิ่งใหญ่ หากเป็นเพียงการคลายค่ายกล ก็พอได้อยู่!

หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง เขาจึงกล่าวช้าๆ "ตกลง หลังจากเรื่องสำเร็จ มอบตำราพื้นฐานค่ายกลที่สมบูรณ์ให้ข้าหนึ่งชุด พร้อมกับบันทึกประสบการณ์และสิ่งที่ท่านได้เรียนรู้จากการศึกษาค่ายกลตลอดหลายปีที่ผ่านมา"

"แค่นี้หรือ?" โจวชิงอวี้อึ้ง

ในความคิดของนาง หลินเซียวอาจจะเรียกค่าตอบแทนอย่างมหาศาล ไม่ว่าจะเป็นหินวิญญาณ ศาสตราเวท หรือข้อเรียกร้องที่เกินตัว นางเตรียมตัวที่จะต่อรองไว้แล้ว

แต่ผลปรากฏว่า เขาขอเพียงตำราพื้นฐานค่ายกลชุดเดียว?

หลินเซียวหัวเราะเบาๆ "ข้าค่อนข้างสนใจเรื่องค่ายกล แต่ไม่มีเวลาเริ่มเรียนตั้งแต่ต้น หากมีประสบการณ์ของท่าน ข้าคงไม่ต้องเดินอ้อมทางไกล"

เขามีอีกประโยคหนึ่งที่ไม่ได้พูดออกไป นั่นคือหากได้บันทึกประสบการณ์มา เขาสามารถส่งต่อไปยังฝั่งโลก เพื่อให้เหล่านักวิทยาศาสตร์ของต้าเซี่ยศึกษาวิจัย ไม่แน่ว่าวันหนึ่งอาจจะได้นำมาใช้งานจริง

นี่ต่างหากคือการลงทุนระยะยาวที่แท้จริง

โจวชิงอวี้จ้องมองเขาอยู่นาน ในที่สุดก็พยักหน้าช้าๆ "ตกลง"

นางยื่นมือออกมาเป็นสัญญาณให้ตบมือสัญญา

หลินเซียวชูมือขึ้น แล้วตบมือกับนางเบาๆ

'แปะ!'

ข้อตกลงง่ายๆ ถูกบรรลุลง ณ ตรงนั้น

ซูหว่านหว่านที่ยืนดูอยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็ยกมือขึ้น "เอ่อ... ข้าไปด้วย!"

โจวชิงอวี้ขมวดคิ้ว "เจ้าเนี่ยนะ?"

ซูหว่านหว่านยืดอก "ทำไม? ดูถูกกันหรือ? อย่างน้อยข้าก็สร้างรากฐานระดับสามนะ! อีกอย่างศิษย์น้องเป็นคนของสำนักฉางชิง ในเมื่อเขาจะไปเสี่ยงอันตราย ศิษย์พี่อย่างข้าย่อมต้องตามไปด้วย! หากเกิดอะไรขึ้น ข้าจะไปรายงานอาจารย์ได้อย่างไร?"

โจวชิงอวี้เบ้ปากเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า "งั้นก็ไปด้วยกัน"

นางหันหน้าไปทางทิศตะวันออก ที่ซึ่งเป็นแผ่นดินเกิดของราชวงศ์เสวียนเย่ และเป็นทิศทางที่ค่ายกลโบราณตั้งอยู่

แสงกระบี่สามสายทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า และหายลับไปในสุดปลายทะเลเมฆ