"รอเดี๋ยวนะ ขอไปหยิบจากข้างหลังมาให้เล่มหนึ่งก่อน"
"มีกฎข้อที่แปดด้วยเหรอ?"
"เรื่องนี้... มันนานมากแล้ว จำไม่ได้จริงๆ แต่ได้โปรดอย่าสงสัยในความศรัทธาที่ฉันมีต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าเลย"
คำตอบแล้วคำตอบเล่า ทำให้หัวใจของอูรูค่อยๆ ดิ่งลึกลงสู่ก้นเหว
นอกจากสองคนแรกที่อูรูยังพอมีความหวัง คนหลังจากนั้นเขาก็จำไม่ได้แล้ว เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทำพฤติกรรมบางอย่างตามสูตรสำเร็จ เดินเข้าไปในโบสถ์แห่งใหม่ ถามคำถามหนึ่งข้อ แล้วก็รีบจากไป สีหน้าและจิตใจของเขาเริ่มชาชิน จนกระทั่งไม่รู้แล้วว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ สมองราวกับหยุดทำงาน เหลือเพียงร่างกายที่ทำท่าทางซ้ำๆ แล้วก็ได้รับคำตอบแบบเดียวกันหรือคล้ายคลึงกัน
ท้ายที่สุด เมื่อเขาถามคำถามนี้ออกไปอีกครั้ง ได้รับคำตอบแบบเดิมอีกครั้ง และกำลังเตรียมตัวจะจากไป เขาก็ได้ยินบาทหลวงคนหนึ่งพูดด้วยความขุ่นเคืองและดูแคลนว่า "นี่แกมาล้อฉันเล่นหรือไง? 'พันธสัญญาไรน์' มีตัวอักษรตั้งกี่ตัว? ใครแม่งจะไปจำได้วะ?"
อูรูชะงักอยู่กับที่ เขารู้สึกว่ามีบางสิ่งทะลักล้นขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
ราวกับเกลียวคลื่นอันยิ่งใหญ่และไร้ความปรานี ที่พัดพาเอาความหวังและความทรงจำของเขาให้กระจัดกระจายไปในชั่วพริบตา จนร่างกายของเขาถึงกับสั่นเทาเล็กน้อยภายใต้เกลียวคลื่นในใจนี้
"คุณถามว่า 'พันธสัญญาไรน์' มีตัวอักษรกี่ตัวงั้นเหรอ?"
บาทหลวงอารมณ์ไม่ค่อยดีคนนี้ได้ยินคำพูดของอูรู จึงหันมามองเขาด้วยความไม่สบอารมณ์ "แกพึมพำอะไรของแก?"
"ผมบอกว่า เมื่อกี้คุณถามว่า 'พันธสัญญาไรน์' มีตัวอักษรกี่ตัว ใช่ไหม?"
บาทหลวงคนนั้นขมวดคิ้วแน่น "ใช่แล้วจะทำไม? ไอ้เวรเอ๊ย..."
พูดยังไม่ทันขาดคำ อูรูก็ระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างรุนแรง เขาพุ่งตรงเข้าไปหา แล้วดันร่างของบาทหลวงคนนี้กระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง
"ผมจะบอกคุณให้! 'พันธสัญญาไรน์' มีตัวอักษรทั้งหมดห้าแสนสามหมื่นสี่พันสองร้อยแปดสิบหกตัว!" อูรูจ้องเขม็งไปที่บาทหลวง สายตานั้นราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "
