การประเมินผลการทดสอบ สุภาพบุรุษวันสิ้นโลก

สุภาพบุรุษวันสิ้นโลก

การประเมินผลการทดสอบ

【คฤหาสน์หนังเทวะ】

หนึ่งในสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นและสำคัญที่สุดขององค์กร G&D

มันคือจุดกำเนิดขององค์กร ทั้งยังเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้องค์กรพัฒนามาได้จนถึงปัจจุบัน และเป็นแหล่งเพาะปลูกสุภาพบุรุษผู้โดดเด่น

หน้าใหม่ทุกคนที่ผ่านการทดสอบภายนอกและเดินทางมายังไซอันจะต้องมาที่นี่ เพื่อรับมอบ 【หนัง】 ตามระดับผลการทดสอบของตน ซึ่งเป็นสิ่งของจำเป็นในการก้าวขึ้นเป็น 'สุภาพบุรุษ'

ประตูใหญ่ของคฤหาสน์เป็นประตูสไตล์กอทิกแบบดั้งเดิม

ประกอบไปด้วยซุ้มโค้งและเสาติดผนังหลายชั้น เว้าลึกลงไปเป็นชั้นๆ สร้างความรู้สึกเร้นลับและดึงดูด เพื่อเน้นย้ำถึงความเป็น 【ทางเข้า】

ขนาดของประตูใหญ่นั้นใหญ่โตเกินจริง

มีความสูงถึง 10 เมตรถ้วน การออกแบบที่ใหญ่โตมโหฬารเช่นนี้ราวกับว่าสิ่งที่มันเปิดรับไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ แต่เป็นทวยเทพองค์ใดองค์หนึ่ง

ครืด!

ประตูเหล็กทะมึนอันหนักอึ้งเปิดเข้าไปด้านใน

ผู้เปิดประตูคือนักบวชสองนายที่ประจำการอยู่ในคฤหาสน์

พวกเขาสวมเสื้อคลุมตัวนอกที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวและเข้ากับสไตล์ของคฤหาสน์ ดูเหมือนเสื้อคลุมยาวที่ทำจากการนำหนังสัตว์ที่ถูกถอนขนออกแล้วมาเย็บต่อกัน

ชิ้นหนังเหล่านี้ล้วนเป็นรูปห้าเหลี่ยม

รอยต่อบริเวณขอบมีร่องรอยการเย็บตะเข็บอย่างชัดเจน

บนร่างกายของพวกเขาก็สามารถพบร่องรอยที่คล้ายคลึงกันได้ เช่น ริมฝีปาก เปลือกตา ลำคอ หรือแม้แต่บริเวณที่ถูกเสื้อผ้าบดบัง...

ราวกับว่าผิวหนังของนักบวชเหล่านี้ก็ถูกปะติดปะต่อขึ้นมาด้วยวิธีการเย็บเช่นกัน

เมื่อก้าวเข้าไปในคฤหาสน์

บันไดขนาดมหึมาที่ปูด้วยพรมสีเนื้อก็ปรากฏสู่สายตา

ขั้นบันไดค่อยๆ กว้างขึ้นตามลำดับ สามารถรองรับแขกผู้มาเยือนให้เดินขึ้นไปยังระเบียงทางเดินซ้ายขวาบนชั้นสอง

สองข้างของโถงทางเดินแขวนภาพวาดบุคคลหกภาพ ซึ่งตรงกับอดีตเจ้าของคฤหาสน์

พวกเขาล้วนมีสมญานามร่วมกันว่า 【สุภาพบุรุษลำดับที่หนึ่ง】

และมีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่มีคุณสมบัติคู่ควรในการปกครองคฤหาสน์แห่งนี้

...

อี้เฉินและคนอื่นๆ ไม่ได้เดินขึ้นบันได แต่ถูกนำทางไปยังห้องด้านข้างบนชั้นหนึ่ง

มันดูคล้ายกับห้องประชุมมากกว่า

โต๊ะหินอ่อนทรงยาวกินพื้นที่ไปกว่าครึ่ง

ผู้คุมสอบระดับสุภาพบุรุษที่รับผิดชอบดูแลการทดสอบในเมืองกรีนเลกกำลังนั่งอยู่ด้านในของโต๊ะหิน

ผู้เข้าทดสอบถูกสั่งให้ยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเข้ารับการสัมภาษณ์

อี้เฉินที่เดินรั้งท้ายสังเกตเห็นว่า

ผู้คุมสอบผมขาวที่นั่งอยู่ตรงกลาง มีนกฮูกขนขาวเกาะอยู่บนไหล่... มันคือนกฮูกตัวเดียวกับที่ช่วยเขาไว้ที่ทะเลสาบนั่นเอง

"ฉันคือผู้รับผิดชอบหลักของการทดสอบในครั้งนี้ 【จอร์จ แชมเบอร์สัน】

รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่มีสิบเจ็ดคนผ่านการทดสอบอันยากลำบากของเมืองกรีนเลกมาได้ และยังมีบางคนที่แสดงพฤติกรรมอันสง่างามเหนือความคาดหมายของพวกเราในระหว่างการทดสอบ

ลำดับต่อไปจะเป็นการให้คะแนนจากผลงานโดยรวมของพวกคุณในระหว่างการทดสอบ

คะแนนเต็มคือ 【100】

40 คะแนนขึ้นไป จะได้รับสิทธิ์อยู่อาศัยในไซอัน

60 คะแนนขึ้นไป จะได้รับ 【หนัง】 ระดับทั่วไป

80 คะแนนขึ้นไป จะได้รับ 【หนัง】 ที่หลงเหลือกลิ่นอายของโลกยุคเก่า

หากได้คะแนน 95 คะแนนขึ้นไป จะได้รับโอกาสเข้าพบ 【สุภาพบุรุษลำดับที่หนึ่ง】 ในยุคปัจจุบัน เพื่อให้เขาเป็นผู้ตัดสินและมอบหนังให้ด้วยตัวเอง"

สุภาพบุรุษบางส่วนในที่นั้นที่รู้เกณฑ์การทดสอบล่วงหน้า ไม่ได้เก็บประโยคสุดท้ายมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

การให้คะแนนขององค์กรนั้นเข้มงวดเป็นอย่างยิ่ง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้คุมสอบหลักในปีนี้ยังเป็นชายชราที่ถูกขนานนามว่า 【นกฮูกขาว】 การทำคะแนนได้ถึง 80 คะแนนก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว และจะได้รับการปฏิบัติอย่างดีเยี่ยมในไซอันต่อไปในอนาคต

ผู้คุมสอบเริ่มวิจารณ์ผู้เข้าทดสอบแต่ละคนตามลำดับการเดินเข้ามาในห้อง

แน่นอนว่าอี้เฉินกลายเป็นคนสุดท้าย

เนื่องจากความยากของการทดสอบที่เมืองกรีนเลกค่อนข้างสูง คนส่วนใหญ่จึงได้คะแนนผ่านเกณฑ์

ในจำนวนนี้มีผู้ที่ได้คะแนนถึง 80 คะแนน ประกอบด้วย:

สมาชิกสามคนของทีมเอ็ดมันด์

นักดาบที่ร่างกายพันด้วยผ้าพันแผลหลายแห่ง

รวมถึงชายหนุ่มผู้มีตัวตนจืดจาง ทว่าไม่รู้ว่าเปลี่ยนมาสวมชุดสูทลายดอกและสวมหน้ากากเจ็ดสีตั้งแต่เมื่อใด

กล่องหินโบราณที่ประทับตรา G&D ถูกส่งมอบใส่มือพวกเขา

เอ็ดมันด์เก็บซ่อนความดีใจไว้ไม่อยู่ เขาเอาไหล่ชนเพื่อนร่วมทีมทั้งสองคนไม่หยุด

ในที่สุด

ก็มาถึงคิวของอี้เฉินที่เดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย

หนุ่มผมทองอย่างเอ็ดมันด์ก็หุบรอยยิ้ม ระงับความตื่นเต้น และตั้งใจรอฟังคำวิจารณ์และการให้คะแนนของผู้คุมสอบในลำดับต่อไป

ครั้งนี้

หัวหน้าผู้คุมสอบอย่างแชมเบอร์สันเป็นผู้เอ่ยปากด้วยตัวเอง:

"ผู้เข้าทดสอบชั่วคราวจากสุสานอีสตัน - วิลเลียม เบเรนส์

คะแนนสุดท้ายของคุณในการทดสอบครั้งนี้คือ 【96】"

ทันทีที่สิ้นคำ

บรรยากาศก็เงียบกริบ

ผู้เข้าทดสอบทุกคนรวมถึงเอ็ดมันด์ต่างเบิกตากว้าง ชายในชุดสูทลายดอกที่สวมหน้ากากก็หันหน้ามามองและพิจารณาเขาด้วยความสนใจเล็กน้อย

หลายคนในที่นี้มาจากตระกูลใหญ่ ฐานฝึกอบรม หรือองค์กรขนาดกลางและขนาดเล็กที่ขึ้นตรงต่อ G&D

ทุกคนรู้ดีว่าการจะทำคะแนนทดสอบให้ได้ถึง 95 คะแนน และได้เข้าพบ 【สุภาพบุรุษลำดับที่หนึ่ง】 นั้นยากเย็นเพียงใด หรืออาจเรียกได้ว่าเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

เป็นเวลาหลายปีติดต่อกันแล้วที่ไม่มีใครสามารถแตะถึงคะแนนระดับนี้ได้

อาจารย์แชมเบอร์สันกล่าวต่อไปว่า:

"เนื่องจากคะแนนทะลุเกณฑ์ระดับสูงสุด ฉันจะอธิบายเหตุผลให้ฟังคร่าวๆ

ในช่วงแรกที่เข้าเมือง วิลเลียมได้เลือกเส้นทางการสืบสวนที่แตกต่างจากพวกคุณโดยสิ้นเชิง

เขาเป็นฝ่ายริเริ่มเข้าหา 【ผู้ป่วย】 ที่เข้าสู่ 'ระยะเริ่มต้นของโรค' อย่างสมบูรณ์

อาศัยอยู่ในโรงเตี๊ยมที่มีความอันตรายสูงมากเพียงลำพัง

เพื่อค้นหาต้นตอของโรคที่แท้จริงเบื้องหลังเมืองแห่งนี้ หลังจากทำการตัดสินใจได้อย่างถูกต้องและเฉียบแหลมแล้ว

เขาก็เลือกที่จะช่วยเหลือผู้ป่วยที่ยังมีสติสัมปชัญญะระดับหนึ่ง สร้างผลประโยชน์ร่วมกันชั่วคราว เพื่อรับความช่วยเหลือและข้อมูลข่าวสารจากพวกเขา

ท้ายที่สุดก็ฝ่าฟันความเสี่ยงถึงชีวิตมุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของทะเลสาบ เพื่อกำจัด 【ต้นตอ】"

"อะไรนะ?!"

คำอธิบายประสบการณ์คร่าวๆ ของแชมเบอร์สันทำให้ผู้เข้าทดสอบตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม

พวกเขาทุกคนต่างรู้ดีว่า

บุคคลที่ยังไม่ได้รับ 【หนัง】 และยังไม่ได้เป็นสุภาพบุรุษเต็มตัว แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะถอนรากถอนโคนโรคระบาดระดับพื้นที่ ขอเพียงแค่รอดชีวิตในเมืองกรีนเลกและสืบหาข้อมูลสำคัญบางอย่างมามอบให้องค์กรได้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

ทว่าชายหนุ่มผู้นี้กลับบุกเข้าไปในทะเลสาบที่ไม่รู้จักเพียงลำพัง และสังหารต้นตอที่อยู่ลึกที่สุด

96 คะแนน

สมศักดิ์ศรีอย่างแท้จริง

"สง่างามและเปี่ยมด้วยเมตตา กล้าหาญและมีไหวพริบ... ไซอันไม่ได้ต้อนรับคนหนุ่มเช่นนี้มานานมากแล้ว เชื่อว่า 【สุภาพบุรุษลำดับที่หนึ่ง】 เองก็คงตั้งตารอที่จะได้พบกับคุณเช่นกัน"

ขณะที่ฟังคำวิจารณ์จากแชมเบอร์สัน

แม้แต่อี้เฉินเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

เพราะเขาไม่แน่ใจว่าการกระทำที่ไปช่วยเหลือผู้ป่วยนั้น จะถูกองค์กรมองว่าเป็น 'พฤติกรรมที่ผิดพลาด' หรือไม่

แต่จากที่เห็นในตอนนี้ องค์กรไม่ได้หัวก้าวร้าวหรือยึดติดกับกฎระเบียบจนเกินไป การเข้าหาผู้ป่วยในสถานการณ์ที่เหมาะสมเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่า ถือเป็นการแสดงออกถึง 'ไหวพริบ' อย่างหนึ่ง

"ขั้นตอนการประเมินผลสิ้นสุดลงแล้ว ผู้เข้าทดสอบที่ได้รับ 【หนัง】 ให้ไปยังเขตวิหาร เพื่อเตรียมตัวสำหรับ 'พิธีรับมอบ'"

ขณะที่ทุกคนทยอยเดินออกจากห้อง

เอ็ดมันด์ก็ตบไหล่อี้เฉินเบาๆ "วิลเลียม วันหน้าก็ช่วยดูแลพวกเราด้วยล่ะ... ขอให้คุณสร้างความประทับใจที่ดีให้กับสุภาพบุรุษลำดับที่หนึ่งได้นะ"

"อืม"

หลังจากที่ทุกคนออกไปหมดแล้ว

นกฮูกขาว แชมเบอร์สัน ก็กวักมือเรียกอี้เฉิน

"ฉันจะพาคุณเข้าไปยัง 【ส่วนลึกของคฤหาสน์】 ซึ่งเป็นสถานที่ที่สุภาพบุรุษลำดับที่หนึ่งพำนักอยู่ด้วยตัวเอง

ระหว่างทาง อย่าได้ทำพฤติกรรมที่เสียมารยาทตามอำเภอใจ แค่เดินตามฉันมาก็พอ

หากรู้สึกไม่สบายผิวหนัง ก็จงอดทนไว้ให้มากที่สุด"

ประโยคสุดท้ายนี้ทำให้อี้เฉินรู้สึกระแวดระวังขึ้นมาบ้าง

อีกทั้งในฐานะ 【สุภาพบุรุษลำดับที่หนึ่ง】 ซึ่งก็คือเจ้าของคฤหาสน์หนังเทวะ กลับพำนักอยู่ในส่วนลึกของคฤหาสน์... ภายในนี้ย่อมต้องมีความลับที่ไม่อาจเปิดเผยให้ผู้ใดล่วงรู้ซุกซ่อนอยู่อย่างแน่นอน

"เข้าใจแล้วครับ"

แชมเบอร์สันหมุนโคมไฟติดผนังที่อยู่ด้านข้าง

ทางลับแคบยาวที่อนุญาตให้เดินผ่านได้ทีละคนก็ปรากฏขึ้น

"ตามฉันมา... อย่าพยายามจดจำเส้นทางด้านใน เส้นทางที่มุ่งสู่ 【ส่วนลึกของคฤหาสน์】 เป็นแบบใช้ครั้งเดียว เป็นทางวันเวย์ และต้องได้รับอนุญาตจากสุภาพบุรุษลำดับที่หนึ่งเท่านั้น"

"ตกลงครับ"

พวกเขาเดินไปตามช่องว่างระหว่างกำแพงของคฤหาสน์ ภายใต้แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก๊าดเป็นเวลานานกว่าสิบนาที

ทางลับแคบๆ ระหว่างกำแพงแปรเปลี่ยนเป็นบันไดวนทอดยาวลงไปในความมืดมิด https://

วินาทีที่อี้เฉินเหยียบลงบนขั้นบันได

ข้างหูกลับมีเสียงกระซิบประหลาดดังขึ้น

แม้จะฟังความหมายไม่ออก แต่ก็ทำให้ผิวหนังทั่วร่างเกิดความรู้สึกคันยุบยิบเป็นชั้นๆ และค่อยๆ พัฒนากลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกลอกออก...

ราวกับว่าผิวหนังถูกมอบจิตสำนึกให้เป็นของตัวเอง และต้องการหลุดลอกออกจากร่างกายเพื่อแยกตัวเป็นอิสระ

(เฮ้!)

เสียงเตือนสติจากองุ่นน้อยดึงเขากลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง เสียงกระซิบจึงเลือนหายไป

(เมื่อกี้...)

(ตัวตนโบราณที่ซ่อนตัวอยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้พยายามจะ 【ถลกหนัง】 ของนาย ระวังตัวหน่อย~ อย่าปล่อยให้จิตใจมีช่องโหว่เด็ดขาด ฉันเองก็จะช่วยนายอีกแรง)

(ตกลง)