【คฤหาสน์หนังเทวะ】
หนึ่งในสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นและสำคัญที่สุดขององค์กร G&D
มันคือจุดกำเนิดขององค์กร ทั้งยังเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้องค์กรพัฒนามาได้จนถึงปัจจุบัน และเป็นแหล่งเพาะปลูกสุภาพบุรุษผู้โดดเด่น
หน้าใหม่ทุกคนที่ผ่านการทดสอบภายนอกและเดินทางมายังไซอันจะต้องมาที่นี่ เพื่อรับมอบ 【หนัง】 ตามระดับผลการทดสอบของตน ซึ่งเป็นสิ่งของจำเป็นในการก้าวขึ้นเป็น 'สุภาพบุรุษ'
ประตูใหญ่ของคฤหาสน์เป็นประตูสไตล์กอทิกแบบดั้งเดิม
ประกอบไปด้วยซุ้มโค้งและเสาติดผนังหลายชั้น เว้าลึกลงไปเป็นชั้นๆ สร้างความรู้สึกเร้นลับและดึงดูด เพื่อเน้นย้ำถึงความเป็น 【ทางเข้า】
ขนาดของประตูใหญ่นั้นใหญ่โตเกินจริง
มีความสูงถึง 10 เมตรถ้วน การออกแบบที่ใหญ่โตมโหฬารเช่นนี้ราวกับว่าสิ่งที่มันเปิดรับไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ แต่เป็นทวยเทพองค์ใดองค์หนึ่ง
ครืด!
ประตูเหล็กทะมึนอันหนักอึ้งเปิดเข้าไปด้านใน
ผู้เปิดประตูคือนักบวชสองนายที่ประจำการอยู่ในคฤหาสน์
พวกเขาสวมเสื้อคลุมตัวนอกที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวและเข้ากับสไตล์ของคฤหาสน์ ดูเหมือนเสื้อคลุมยาวที่ทำจากการนำหนังสัตว์ที่ถูกถอนขนออกแล้วมาเย็บต่อกัน
ชิ้นหนังเหล่านี้ล้วนเป็นรูปห้าเหลี่ยม
รอยต่อบริเวณขอบมีร่องรอยการเย็บตะเข็บอย่างชัดเจน
บนร่างกายของพวกเขาก็สามารถพบร่องรอยที่คล้ายคลึงกันได้ เช่น ริมฝีปาก เปลือกตา ลำคอ หรือแม้แต่บริเวณที่ถูกเสื้อผ้าบดบัง...
ราวกับว่าผิวหนังของนักบวชเหล่านี้ก็ถูกปะติดปะต่อขึ้นมาด้วยวิธีการเย็บเช่นกัน
เมื่อก้าวเข้าไปในคฤหาสน์
บันไดขนาดมหึมาที่ปูด้วยพรมสีเนื้อก็ปรากฏสู่สายตา
ขั้นบันไดค่อยๆ กว้างขึ้นตามลำดับ สามารถรองรับแขกผู้มาเยือนให้เดินขึ้นไปยังระเบียงทางเดินซ้ายขวาบนชั้นสอง
สองข้างของโถงทางเดินแขวนภาพวาดบุคคลหกภาพ ซึ่งตรงกับอดีตเจ้าของคฤหาสน์
พวกเขาล้วนมีสมญานามร่วมกันว่า 【สุภาพบุรุษลำดับที่หนึ่ง】
และมีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่มีคุณสมบัติคู่ควรในการปกครองคฤหาสน์แห่งนี้
...
อี้เฉินและคนอื่นๆ ไม่ได้เดินขึ้นบันได แต่ถูกนำทางไปยังห้องด้านข้างบนชั้นหนึ่ง
มันดูคล้ายกับห้องประชุมมากกว่า
โต๊ะหินอ่อนทรงยาวกินพื้นที่ไปกว่าครึ่ง
ผู้คุมสอบระดับสุภาพบุรุษที่รับผิดชอบดูแลการทดสอบในเมืองกรีนเลกกำลังนั่งอยู่ด้านในของโต๊ะหิน
ผู้เข้าทดสอบถูกสั่งให้ยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเข้ารับการสัมภาษณ์
อี้เฉินที่เดินรั้งท้ายสังเกตเห็นว่า
ผู้คุมสอบผมขาวที่นั่งอยู่ตรงกลาง มีนกฮูกขนขาวเกาะอยู่บนไหล่... มันคือนกฮูกตัวเดียวกับที่ช่วยเขาไว้ที่ทะเลสาบนั่นเอง
"ฉันคือผู้รับผิดชอบหลักของการทดสอบในครั้งนี้ 【จอร์จ แชมเบอร์สัน】
รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่มีสิบเจ็ดคนผ่านการทดสอบอันยากลำบากของเมืองกรีนเลกมาได้ และยังมีบางคนที่แสดงพฤติกรรมอันสง่างามเหนือความคาดหมายของพวกเราในระหว่างการทดสอบ
ลำดับต่อไปจะเป็นการให้คะแนนจากผลงานโดยรวมของพวกคุณในระหว่างการทดสอบ
คะแนนเต็มคือ 【100】
40 คะแนนขึ้นไป จะได้รับสิทธิ์อยู่อาศัยในไซอัน
60 คะแนนขึ้นไป จะได้รับ 【หนัง】 ระดับทั่วไป
80 คะแนนขึ้นไป จะได้รับ 【หนัง】 ที่หลงเหลือกลิ่นอายของโลกยุคเก่า
หากได้คะแนน 95 คะแนนขึ้นไป จะได้รับโอกาสเข้าพบ 【สุภาพบุรุษลำดับที่หนึ่ง】 ในยุคปัจจุบัน เพื่อให้เขาเป็นผู้ตัดสินและมอบหนังให้ด้วยตัวเอง"
สุภาพบุรุษบางส่วนในที่นั้นที่รู้เกณฑ์การทดสอบล่วงหน้า ไม่ได้เก็บประโยคสุดท้ายมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
การให้คะแนนขององค์กรนั้นเข้มงวดเป็นอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้คุมสอบหลักในปีนี้ยังเป็นชายชราที่ถูกขนานนามว่า 【นกฮูกขาว】 การทำคะแนนได้ถึง 80 คะแนนก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว และจะได้รับการปฏิบัติอย่างดีเยี่ยมในไซอันต่อไปในอนาคต
ผู้คุมสอบเริ่มวิจารณ์ผู้เข้าทดสอบแต่ละคนตามลำดับการเดินเข้ามาในห้อง
แน่นอนว่าอี้เฉินกลายเป็นคนสุดท้าย
เนื่องจากความยากของการทดสอบที่เมืองกรีนเลกค่อนข้างสูง คนส่วนใหญ่จึงได้คะแนนผ่านเกณฑ์
ในจำนวนนี้มีผู้ที่ได้คะแนนถึง 80 คะแนน ประกอบด้วย:
สมาชิกสามคนของทีมเอ็ดมันด์
นักดาบที่ร่างกายพันด้วยผ้าพันแผลหลายแห่ง
รวมถึงชายหนุ่มผู้มีตัวตนจืดจาง ทว่าไม่รู้ว่าเปลี่ยนมาสวมชุดสูทลายดอกและสวมหน้ากากเจ็ดสีตั้งแต่เมื่อใด
กล่องหินโบราณที่ประทับตรา G&D ถูกส่งมอบใส่มือพวกเขา
เอ็ดมันด์เก็บซ่อนความดีใจไว้ไม่อยู่ เขาเอาไหล่ชนเพื่อนร่วมทีมทั้งสองคนไม่หยุด
ในที่สุด
ก็มาถึงคิวของอี้เฉินที่เดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย
หนุ่มผมทองอย่างเอ็ดมันด์ก็หุบรอยยิ้ม ระงับความตื่นเต้น และตั้งใจรอฟังคำวิจารณ์และการให้คะแนนของผู้คุมสอบในลำดับต่อไป
ครั้งนี้
หัวหน้าผู้คุมสอบอย่างแชมเบอร์สันเป็นผู้เอ่ยปากด้วยตัวเอง:
"ผู้เข้าทดสอบชั่วคราวจากสุสานอีสตัน - วิลเลียม เบเรนส์
คะแนนสุดท้ายของคุณในการทดสอบครั้งนี้คือ 【96】"
ทันทีที่สิ้นคำ
บรรยากาศก็เงียบกริบ
ผู้เข้าทดสอบทุกคนรวมถึงเอ็ดมันด์ต่างเบิกตากว้าง ชายในชุดสูทลายดอกที่สวมหน้ากากก็หันหน้ามามองและพิจารณาเขาด้วยความสนใจเล็กน้อย
หลายคนในที่นี้มาจากตระกูลใหญ่ ฐานฝึกอบรม หรือองค์กรขนาดกลางและขนาดเล็กที่ขึ้นตรงต่อ G&D
ทุกคนรู้ดีว่าการจะทำคะแนนทดสอบให้ได้ถึง 95 คะแนน และได้เข้าพบ 【สุภาพบุรุษลำดับที่หนึ่ง】 นั้นยากเย็นเพียงใด หรืออาจเรียกได้ว่าเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
เป็นเวลาหลายปีติดต่อกันแล้วที่ไม่มีใครสามารถแตะถึงคะแนนระดับนี้ได้
อาจารย์แชมเบอร์สันกล่าวต่อไปว่า:
"เนื่องจากคะแนนทะลุเกณฑ์ระดับสูงสุด ฉันจะอธิบายเหตุผลให้ฟังคร่าวๆ
ในช่วงแรกที่เข้าเมือง วิลเลียมได้เลือกเส้นทางการสืบสวนที่แตกต่างจากพวกคุณโดยสิ้นเชิง
เขาเป็นฝ่ายริเริ่มเข้าหา 【ผู้ป่วย】 ที่เข้าสู่ 'ระยะเริ่มต้นของโรค' อย่างสมบูรณ์
อาศัยอยู่ในโรงเตี๊ยมที่มีความอันตรายสูงมากเพียงลำพัง
เพื่อค้นหาต้นตอของโรคที่แท้จริงเบื้องหลังเมืองแห่งนี้ หลังจากทำการตัดสินใจได้อย่างถูกต้องและเฉียบแหลมแล้ว
เขาก็เลือกที่จะช่วยเหลือผู้ป่วยที่ยังมีสติสัมปชัญญะระดับหนึ่ง สร้างผลประโยชน์ร่วมกันชั่วคราว เพื่อรับความช่วยเหลือและข้อมูลข่าวสารจากพวกเขา
ท้ายที่สุดก็ฝ่าฟันความเสี่ยงถึงชีวิตมุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของทะเลสาบ เพื่อกำจัด 【ต้นตอ】"
"อะไรนะ?!"
คำอธิบายประสบการณ์คร่าวๆ ของแชมเบอร์สันทำให้ผู้เข้าทดสอบตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม
พวกเขาทุกคนต่างรู้ดีว่า
บุคคลที่ยังไม่ได้รับ 【หนัง】 และยังไม่ได้เป็นสุภาพบุรุษเต็มตัว แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะถอนรากถอนโคนโรคระบาดระดับพื้นที่ ขอเพียงแค่รอดชีวิตในเมืองกรีนเลกและสืบหาข้อมูลสำคัญบางอย่างมามอบให้องค์กรได้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว
ทว่าชายหนุ่มผู้นี้กลับบุกเข้าไปในทะเลสาบที่ไม่รู้จักเพียงลำพัง และสังหารต้นตอที่อยู่ลึกที่สุด
96 คะแนน
สมศักดิ์ศรีอย่างแท้จริง
"สง่างามและเปี่ยมด้วยเมตตา กล้าหาญและมีไหวพริบ... ไซอันไม่ได้ต้อนรับคนหนุ่มเช่นนี้มานานมากแล้ว เชื่อว่า 【สุภาพบุรุษลำดับที่หนึ่ง】 เองก็คงตั้งตารอที่จะได้พบกับคุณเช่นกัน"
ขณะที่ฟังคำวิจารณ์จากแชมเบอร์สัน
แม้แต่อี้เฉินเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย
เพราะเขาไม่แน่ใจว่าการกระทำที่ไปช่วยเหลือผู้ป่วยนั้น จะถูกองค์กรมองว่าเป็น 'พฤติกรรมที่ผิดพลาด' หรือไม่
แต่จากที่เห็นในตอนนี้ องค์กรไม่ได้หัวก้าวร้าวหรือยึดติดกับกฎระเบียบจนเกินไป การเข้าหาผู้ป่วยในสถานการณ์ที่เหมาะสมเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่า ถือเป็นการแสดงออกถึง 'ไหวพริบ' อย่างหนึ่ง
"ขั้นตอนการประเมินผลสิ้นสุดลงแล้ว ผู้เข้าทดสอบที่ได้รับ 【หนัง】 ให้ไปยังเขตวิหาร เพื่อเตรียมตัวสำหรับ 'พิธีรับมอบ'"
ขณะที่ทุกคนทยอยเดินออกจากห้อง
เอ็ดมันด์ก็ตบไหล่อี้เฉินเบาๆ "วิลเลียม วันหน้าก็ช่วยดูแลพวกเราด้วยล่ะ... ขอให้คุณสร้างความประทับใจที่ดีให้กับสุภาพบุรุษลำดับที่หนึ่งได้นะ"
"อืม"
หลังจากที่ทุกคนออกไปหมดแล้ว
นกฮูกขาว แชมเบอร์สัน ก็กวักมือเรียกอี้เฉิน
"ฉันจะพาคุณเข้าไปยัง 【ส่วนลึกของคฤหาสน์】 ซึ่งเป็นสถานที่ที่สุภาพบุรุษลำดับที่หนึ่งพำนักอยู่ด้วยตัวเอง
ระหว่างทาง อย่าได้ทำพฤติกรรมที่เสียมารยาทตามอำเภอใจ แค่เดินตามฉันมาก็พอ
หากรู้สึกไม่สบายผิวหนัง ก็จงอดทนไว้ให้มากที่สุด"
ประโยคสุดท้ายนี้ทำให้อี้เฉินรู้สึกระแวดระวังขึ้นมาบ้าง
อีกทั้งในฐานะ 【สุภาพบุรุษลำดับที่หนึ่ง】 ซึ่งก็คือเจ้าของคฤหาสน์หนังเทวะ กลับพำนักอยู่ในส่วนลึกของคฤหาสน์... ภายในนี้ย่อมต้องมีความลับที่ไม่อาจเปิดเผยให้ผู้ใดล่วงรู้ซุกซ่อนอยู่อย่างแน่นอน
"เข้าใจแล้วครับ"
แชมเบอร์สันหมุนโคมไฟติดผนังที่อยู่ด้านข้าง
ทางลับแคบยาวที่อนุญาตให้เดินผ่านได้ทีละคนก็ปรากฏขึ้น
"ตามฉันมา... อย่าพยายามจดจำเส้นทางด้านใน เส้นทางที่มุ่งสู่ 【ส่วนลึกของคฤหาสน์】 เป็นแบบใช้ครั้งเดียว เป็นทางวันเวย์ และต้องได้รับอนุญาตจากสุภาพบุรุษลำดับที่หนึ่งเท่านั้น"
"ตกลงครับ"
พวกเขาเดินไปตามช่องว่างระหว่างกำแพงของคฤหาสน์ ภายใต้แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก๊าดเป็นเวลานานกว่าสิบนาที
ทางลับแคบๆ ระหว่างกำแพงแปรเปลี่ยนเป็นบันไดวนทอดยาวลงไปในความมืดมิด
วินาทีที่อี้เฉินเหยียบลงบนขั้นบันได
ข้างหูกลับมีเสียงกระซิบประหลาดดังขึ้น
แม้จะฟังความหมายไม่ออก แต่ก็ทำให้ผิวหนังทั่วร่างเกิดความรู้สึกคันยุบยิบเป็นชั้นๆ และค่อยๆ พัฒนากลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกลอกออก...
ราวกับว่าผิวหนังถูกมอบจิตสำนึกให้เป็นของตัวเอง และต้องการหลุดลอกออกจากร่างกายเพื่อแยกตัวเป็นอิสระ
(เฮ้!)
เสียงเตือนสติจากองุ่นน้อยดึงเขากลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง เสียงกระซิบจึงเลือนหายไป
'เมื่อกี้...'
'ตัวตนโบราณที่ซ่อนตัวอยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้พยายามจะ 【ถลกหนัง】 ของนาย ระวังตัวหน่อย~ อย่าปล่อยให้จิตใจมีช่องโหว่เด็ดขาด ฉันเองก็จะช่วยนายอีกแรง'
(ตกลง)
อี้เฉินสัมผัสได้ว่าในเวลานี้องุ่นน้อยกำลังอยู่ในสภาวะจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ตำหนักพู่กันใหม่ให้บริการอัปเดตนิยาย สุภาพบุรุษวันสิ้นโลก ที่รวดเร็วที่สุดแก่คุณ
