บทที่ 3 ผลรวมของระดับบำเพ็ญ

'ทะลุมิติมายังไม่ถึงสิบนาทีก็เจอเรื่องแบบนี้เลยเหรอ?! ความยากของหมู่บ้านเริ่มต้นมันจะสูงเกินไปหน่อยไหมเนี่ย?!' หลินเซียวสบถด่าในใจอย่างบ้าคลั่งขณะที่กำลังวิ่งหนีสุดชีวิต

ทว่าทุกอย่างกลับไม่เป็นดังใจ เสียงฝ่าอากาศดังวี้ดมาตามหลัง ผสมปนเปกับเสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงและเร่งรีบซึ่งขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับเสียงกลองของยมทูตที่รัวกระหน่ำอยู่หลังศีรษะ

หลินเซียวรู้สึกหนังศีรษะชาหนึบ เขาฝืนหันกลับไปมองแวบหนึ่ง และพบว่าใบหน้าขาวซีดบิดเบี้ยวสยดสยองนั่น อยู่ห่างจากแผ่นหลังของเขาไม่เกินห้าเมตร!

ใกล้จนแทบจะถึงตัวอยู่แล้ว!

เขามองเห็นแม้กระทั่งเศษเนื้อที่ยังติดอยู่ตรงมุมปาก และความโลภที่ฉายชัดในดวงตาสีเหลืองขุ่นคู่นั้นโดยไม่มีการปิดบัง

"พอดีเลย ข้าขาดแก่นโลหิตอีกเพียงนิดเดียวก็จะทะลวงระดับได้แล้ว! เจ้าหนู อย่าหนีเลย ยอมเป็นยาบำรุงให้ปู่แต่โดยดีเถอะ!!!"

เสียงหัวเราะเหี้ยมเกรียมที่แหบพร่าและบาดหูดังขึ้นแทบจะชิดใบหู มาพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดรุนแรงและความเย็นเยียบที่บอกไม่ถูก

'บำรุงบ้านปู่แกสิ!!'

หลินเซียวเค้นแรงทั้งหมดที่มีออกมา ซึ่งต้องขอบคุณนิสัยวิ่งจ็อกกิ้งตอนกลางคืนเพียงอย่างเดียวที่เขายังคงยึดถือมาตลอดหลายปีในชีวิตมนุษย์เงินเดือน ทำให้พลังระเบิดและความทนทานของเขายังพอใช้งานได้

เขาวิ่งซิกแซกไปมาในป่าที่รกชัฏจนน่าเหลือเชื่อ คอยมุดเข้าตามพุ่มไม้และซอกรากไม้ขนาดยักษ์ พยายามใช้ภูมิประเทศที่ซับซ้อนเพื่อทิ้งระยะห่าง

แต่มันไม่ได้ผล

ช่องว่างระหว่างทั้งคู่ไม่ใช่แค่เรื่องของพละกำลัง แต่เป็นความแตกต่างในระดับพื้นฐาน

ชายผมยาวคนนั้นมีความเร็วที่เหนือมนุษย์ และมีการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วจนไม่เหมือนคน พอหลินเซียวอ้อมผ่านต้นไม้ต้นหนึ่ง อีกฝ่ายก็ใช้ทางลัดบีบเข้ามาจากด้านข้างทันที

"อย่าตามผมมานะ!! ผมไม่อร่อย! เมื่อวานผมยังไม่ได้อาบน้ำเลย! แถมยังอดนอนด้วย! ในเลือดมีแต่คาเฟอีนกับภาวะสุขภาพเสื่อมโทรม!! ช่วยด้วยโว้ย!!!!"

เสียงของหลินเซียวดังก้องไปทั่วป่าที่ว่างเปล่า ทำให้นกหน้าตาประหลาดหลายตัวตกใจบินว่อน

"กิกิ กิกิ... ร้องไปเถอะ ตะโกนไปเลย! กลางป่าเขาเปลี่ยวแบบนี้ ต่อให้เจ้าตะโกนจนคอแตกก็ไม่มีใครมาช่วยเจ้าหรอก!"

ชายผมยาวดูจะรื่นรมย์กับความรู้สึกเหมือนแมวหยอกหนู เขาถึงกับจงใจชะลอความเร็วลงเล็กน้อย เพื่อชื่นชมท่าทางดิ้นรนหนีอย่างสิ้นหวังของเหยื่อ

แต่ไม่นานเขาก็เริ่มเบื่อ

ประกายดุร้ายวาบผ่านดวงตา เขาถีบเท้าอย่างแรง ร่างพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรที่หลุดจากคันศร นิ้วทั้งห้าของมือขวางอเป็นกรงเล็บ เล็บสีดำสนิททอประกายเย็นเยียบราวกับโลหะ พุ่งตรงเข้าตะปบกลางหลังของหลินเซียว!

"ตายซะเถอะ!!"

ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ในวินาทีแห่งความเป็นตาย หลินเซียวเบรกตัวโก่งตามสัญชาตญาณ แล้วฝืนบิดตัวพุ่งหลบไปทางขวาทันที

"แควก !!"

เสียงผ้าฉีกขาดดังขึ้นจากด้านหลัง หลินเซียวเสียหลักโซเซจนเกือบจะล้ม เมื่อหันกลับไปมองก็พบว่าเสื้อยืดที่หลังถูกตะปบจนขาดเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ เนื้อหนังด้านล่างฉีกขาด เลือดสีแดงฉานย้อมเสื้อจนแดงฉานในพริบตา

ที่น่าสยองยิ่งกว่าคือ ลำต้นของต้นไม้ข้างๆ ที่หนาเท่าต้นขาผู้ใหญ่ กลับถูกกรงเล็บของชายผมยาวตะปบจนหักสะบั้นเป็นสองท่อนทันที เสียง "โครม" ดังสนั่นขณะที่มันล้มลงกระแทกพื้นจนฝุ่นตลบอบอวล

"เชี่ย!!" สมองของหลินเซียวขาวโพลน

ถ้าเมื่อกี้โดนเต็มๆ ป่านนี้เขาคงขาดเป็นสองท่อนไปแล้ว!

จนถึงตอนนี้ เขาถึงได้เข้าใจความหมายของคำว่า 'โลกแฟนตาซีความเสี่ยงสูง' อย่างซึ้งถึงทรวง

มันคือความเสี่ยงสูงในเชิงกายภาพที่ตายได้ง่ายๆ จริงๆ ด้วย!

อะดรีนาลีนพุ่งพล่านจนหลินเซียวไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด ความปรารถนาที่จะเอาชีวิตรอดบดขยี้ทุกสิ่ง เขาใส่เกียร์หมาวิ่งหนีอีกครั้ง แต่ความเร็วลดลงอย่างเห็นได้ชัด พละกำลังถูกใช้ไปจนเกือบหมดสิ้น

ชายผมยาวเลียคราบเลือดที่ติดอยู่บนเล็บ แสงสีแดงในดวงตายิ่งเข้มขึ้น "หนีเหรอ? ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะหนีไปได้ถึงเมื่อไหร่!"

เขาเลิกเล่นสนุก ร่างกายพุ่งเข้าใส่ราวกับภูตผี นำพาลมหายใจคาวคลุ้งตามมา

ในขณะที่กรงเล็บสีดำสนิทนั่นกำลังจะตะปบลงมาอีกครั้ง

【ติ๊ง! ตรวจพบผู้มีระดับบำเพ็ญในแคว้นต้าเซี่ย รวมทั้งหมด 12 คน ระดับบำเพ็ญสูงสุดคือขอบเขตหลอมกายา ขั้นที่ห้า】

【ต้องการให้ทำการมอบระดับบำเพ็ญในตอนนี้เลยหรือไม่?】

เสียงเครื่องจักรของระบบดังขึ้นในหัวของหลินเซียวในวินาทีนั้น ราวกับเป็นเสียงสวรรค์โปรด!

'12 คน? แคว้นต้าเซี่ยมียอดฝีมือซ่อนอยู่จริงๆ เหรอ? ช่างมันเถอะ!!'

'เอา! เอาเลย!! เดี๋ยวนี้! ทันที! มอบมาให้ตอนนี้เลย!! เร็วเข้าเจ้าระบบ!!!'

หลินเซียวแทบจะคำรามออกมา

วินาทีต่อมา

"ตูม!!!"

ราวกับมีบางอย่างระเบิดออกภายในร่างกายของเขา

พลังงานสายหนึ่งที่แปลกประหลาดแต่กลับเปี่ยมล้นอย่างมหาศาล พลุ่งพล่านออกมาจากความว่างเปล่าราวกับเขื่อนแตก พุ่งเข้าสู่เส้นเอ็น กระดูก และอวัยวะภายในทุกส่วนในพริบตา!

พลังนี้ยิ่งใหญ่และบ้าคลั่งเกินกว่าที่ร่างกายมนุษย์ธรรมดาของเขาจะรับไหวได้อย่างง่ายดาย

"อั่ก!"

หลินเซียวรู้สึกเหมือนร่างกายตัวเองเป็นลูกโป่งที่ถูกสูบลมเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง กล้ามเนื้อทุกมัด กระดูกทุกชิ้นกำลังขยายตัว เขาถึงกับคิดว่าตัวเองกำลังจะระเบิดออก

ตามมาด้วยเสียง "กร๊อบ!" ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นภายในร่างกายถูกชนจนแตกละเอียด

จนกระทั่งตอนนี้ พลังสายนั้นจึงค่อยๆ สงบลง และถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกเบาสบายอย่างบอกไม่ถูก

หลินเซียวรู้สึกว่าทุกเซลล์ในร่างกายกำลังโห่ร้องด้วยความยินดี กระดูกส่งเสียง "กึกกัก" เส้นใยกล้ามเนื้อเริ่มแข็งแกร่งขึ้น แม้แต่ประสาทสัมผัสทั้งห้าก็เฉียบคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เขาสามารถได้ยินเสียงหยดน้ำค้างที่ร่วงหล่นจากใบไม้ซึ่งห่างออกไปสิบกว่าเมตรได้อย่างชัดเจน ได้กลิ่นแมลงที่อยู่ลึกใต้ดิน และมองเห็นลวดลายที่ละเอียดที่สุดบนเปลือกไม้ในระยะไกล!

นี่น่ะหรือคือพลัง?

หลินเซียวหยุดฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว เขากำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงพละกำลังที่สูบฉีดอยู่ในเส้นเลือด

'หมัดนี้... น่าจะต่อยวัวตายได้เลยมั้ง?'

"หึหึหึ... วิ่งไม่ไหวแล้วเหรอ? ยอมจำนนต่อโชคชะตาแล้วสินะ?"

ด้านหลัง ชายผมยาวเห็นหลินเซียวหยุดกะทันหันก็นึกว่าเขาหมดแรงและสิ้นหวัง จึงเผยรอยยิ้มอำมหิตและพึงพอใจ "เป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกก็ดี จะได้ไม่ต้องให้ปู่ลำบาก วางใจเถอะ ข้าจะสงเคราะห์ให้เจ้าไปสบาย..."

เขาเลียริมฝีปาก ราวกับได้ลิ้มรสความหวานของแก่นโลหิตที่สดใหม่ เขาไม่ลังเลอีกต่อไป พุ่งตัวทะยานขึ้นราวกับค้างคาวตัวยักษ์ อ้าปากที่เปื้อนเลือดกว้าง เตรียมจะกัดเข้าที่ต้นคอของหลินเซียวที่ดูเหมือนจะไร้การป้องกันอย่างแรง!

มาเลย!

แก่นโลหิตหยดสุดท้ายนี้ จะทำให้ข้าบรรลุผล!

ทว่า ความรู้สึกฟินยามฟันฝังลงในเนื้อที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น

สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือ... หมัดที่ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วตรงหน้า

แววตาของชายผมยาวฉายความฉงนวับหนึ่ง ตามด้วยความดูแคลน แค่การดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของมนุษย์ธรรมดา จะทำอันตรายข้าได้สักนิดเชียวหรือ?

เขาถึงกับขี้เกียจจะหลบ

"ปัง !!!"

เสียงกระแทกดังทึบ

ตามมาด้วยเสียงกระดูกแตกที่ใสและบาดหูจนเสียวฟัน

"กร๊อบ!"

"อ๊ากกก !!!"

พลังกระแทกทะลวงเข้าสู่ร่างกาย ความเจ็บปวดที่ยากจะจินตนาการพุ่งมาจากใบหน้า กลบสติสัมปชัญญะของเขาไปในทันที โลกในสายตาของชายผมยาวหมุนเคว้าง ร่างปลิวละลิ่วออกไปราวกับกระสอบป่านขาดๆ กระแทกพื้นอย่างแรงห่างออกไปเจ็ดแปดเมตร และกลิ้งหลุนๆ ไปอีกหลายตลบกว่าจะหยุดนิ่ง

"อ๊ากกกกก!"

ชายผมยาวพยายามยันกายท่อนบนขึ้นมา แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็กระอักเลือดคำโตที่มีเศษฟันปนออกมาด้วย

เขากุมแก้มที่ยุบลงไปอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสีเหลืองเต็มไปด้วยความตกตะลึงและ... ความหวาดกลัว

"เป็... เป็นไปได้ยังไง... เจ้า... เมื่อกี้เจ้าชัดๆ..." เสียงของเขาอู้อี้เพราะกระดูกใบหน้าแตกละเอียด และสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

เจ้าหนุ่มนี่ เมื่อกี้ยังเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาที่ไม่มีระดับบำเพ็ญเลยด้วยซ้ำ!

ลมหายใจแผ่วเบา ฝีเท้าโอนเอน แม้แต่ขอบเขตหลอมกายาขั้นพื้นฐานที่สุดก็ยังไปไม่ถึง!

แต่ทำไมพริบตาเดียว... พลังของหมัดนี้ ถึงได้น่าสะพรึงกลัวเพียงนี้?