"ซูอวี่!"
วินาทีที่ซูอวี่พาคนหลบหนี มีคนคำรามลั่น
ซูอวี่อีกแล้ว!
เทียนจุนทั้งสองยังไม่ตายเสียหน่อย!
แต่ในวินาทีนั้น ซูอวี่พลันหยุดเท้า หันกลับไปมองเฟิ่งจุนด้วยใบหน้าฉงนสงสัย พลางถามว่า "เป็นอะไรไป?"
เฟิ่งจุนโกรธจนแทบจะระเบิด!
เป็นอะไรไป?
นางเพิ่งคิดจะระเบิดอารมณ์ ซูอวี่ก็พลันนำทะเลเจตจำนงของหลงเทียนจุนออกมา ในขณะที่ทุกคนคิดว่าหมอนี่จะฆ่าคน ซูอวี่กลับดึงพลังแห่งความโกลาหลมาอย่างรวดเร็ว เพื่อช่วยหลงเทียนจุนฟื้นฟูกายเนื้ออย่างฉับไว
กายเนื้อแข็งแกร่งขึ้นในพริบตา หลงเทียนจุนมีสีหน้าเหม่อลอย
ซูอวี่ช่วยเขาฟื้นฟูกายเนื้ออย่างรวดเร็ว พร้อมกับพูดทันทีว่า "ขอยืมพลังแห่งความโกลาหลมาใช้ชั่วคราวเท่านั้น ไม่มีพลังกายเนื้อมากพอแล้ว ฟื้นฟูได้แค่ไหนก็แค่นั้น เกือบจะตายอยู่แล้วเชียว ไอ้โง่เอ๊ย ครั้งนี้ถือซะว่าภูเขามังกรขดคือค่าตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตที่นายมอบให้ฉัน เราหายกันแล้ว! คนอย่างซูอวี่ มีข้อเดียวคือไม่ติดค้างใคร!"
ท่ามกลางความตกตะลึงของหลงเทียนจุน และความเหม่อลอยของคนอื่นๆ ซูอวี่ก็ช่วยหลงเทียนจุนฟื้นฟูกายเนื้อจนเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว
แม้จะอ่อนแอกว่าก่อนหน้านี้มาก แต่เมื่อเทียบกับการฟื้นฟูด้วยตัวเองแล้ว ถือว่าเร็วกว่ามากอย่างแน่นอน
ชั่วพริบตา พลังของหลงเทียนจุนก็ฟื้นฟูกลับมาได้อย่างน้อยหกส่วนขึ้นไป
ซูอวี่เตะหลงเทียนจุนกระเด็นเข้าไปในวงล้อมการต่อสู้ พลางด่าว่า "มองฉันทำไม ฆ่าต่อสิ!"
"..."
ทุกทิศทางเงียบสงัด
แววตาของหลงเทียนจุนซับซ้อนอย่างยิ่ง เขาไม่ได้พูดอะไร รีบบินไปทางเฟิ่งเทียนจุน ก่อนหน้านี้เฟิ่งเทียนจุนตอบสนองไม่ทัน แต่ตอนนี้ก็รีบบินไปหาหลงเทียนจุนเช่นกัน
พวกเขาทั้งสองคอยบำเพ็ญคู่กันมาตลอด ถือว่าเป็นคู่บำเพ็ญกันแล้ว
เวลานี้ พวกเขาได้รวมตัวกันอย่างรวดเร็ว
พวกเขามองไปที่พวกเทียนกู่อย่างระแวดระวังขั้นสุด และมองไปที่กลุ่มคนเผ่ามารด้วยความโกรธแค้นอย่างที่สุดเช่นกัน แน่นอนว่าภายในส่วนลึกของแววตาที่มองเทียนกู่ ก็ซ่อนความเคียดแค้นเอาไว้ด้วย
ส่วนเทียนกู่ แววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เมื่อหันไปมองซูอวี่อีกครั้ง แววตาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ซูอวี่!
'ยุแยงให้แตกแยก?'
'หรือว่าอะไรกันแน่?'
เขาเลือกที่จะแลกหมาก หากหลงเทียนจุนและยอดฝีมือถือขวานตายไปทั้งคู่ ตายก็คือตาย
ทว่า... หลงเทียนจุนรอดมาได้!
ส่วนยอดฝีมือถือขวาน... ซูอวี่กำลังลอกเอาพลังมรรคาออกมาอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตา มรรคาสายหนึ่งก็ถูกเขาลอกออกไป วินาทีที่มรรคาถูกลอกออก ซูอวี่ก็ปล่อยหมัดชกกลุ่มแสงนั้นจนระเบิด
ตู้ม!
อาณาบริเวณเขาโกลาหลสั่นสะเทือน ไม่มีคลื่นพลังงานผันผวน มีเพียงการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากการร่วงหล่นของเทียนจุนและการถูกลอกมรรคาออก
ฆ่าแล้ว!
ใช่แล้ว ซูอวี่ไม่เกรงใจเลยจริงๆ เขายังกังวลว่าอีกฝ่ายจะไม่ตาย แล้วฟื้นคืนชีพกลับมาหาเรื่องในภายหลัง
ตอนนี้ เขาสังหารยอดฝีมือถือขวานอย่างรวดเร็ว ช่วยฟื้นฟูหลงเทียนจุนไปบ้าง จากนั้นก็เตะหลงเทียนจุนออกไป และในวินาทีนี้ เมื่อหลงเทียนจุนเห็นเขาฆ่ายอดฝีมือถือขวาน พอคิดถึงตอนที่ตัวเองก็เพิ่งถูกซูอวี่จับตัวไป... ชั่วขณะหนึ่งก็ทั้งหวาดหวั่นและมีความรู้สึกซับซ้อนตีรวนกันไปหมด
หลงเทียนจุนกล่าวเสียงขรึม "ขอบคุณประมุขมนุษย์ ภูเขามังกรขดถือว่าข้ามอบให้ประมุขมนุษย์ เรื่องนี้... ถือว่าเลิกรากันไป!"
จะถือว่าเลิกรากันไปได้หรือ?
บุญคุณช่วยชีวิตเชียวนะ!
ถือว่าเลิกรากันไปก็แล้วกัน!
ซูอวี่ฆ่าคนเผ่ามังกรไปไม่น้อย เพียงแต่วันนี้ วินาทีนี้ ทางเลือกของซูอวี่ทำให้ทุกคนตกตะลึง
ทุกคนคิดว่าพอเขาจับคนได้ก็จะหนี แต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็นเช่นนั้น เขาแค่หลบไปอยู่ด้านข้าง ลอกมรรคาของยอดฝีมือถือขวาน แล้วปล่อยหลงเทียนจุนไป
วินาทีนี้ ขวานยักษ์ ซานเยวี่ย และอีกหลายคนยังคงมึนงงเล็กน้อย ไม่หนีหรือ?
ยังคิดว่าซูอวี่จะหนีเสียอีก!
ผลคือ... ไม่ใช่นี่นา!
...
แน่นอนว่าซูอวี่ไม่หนี
'การต่อสู้ครั้งใหญ่เพิ่งจะเริ่ม ฉันจะหนีไปทำไมล่ะ'
ตอนแรก ที่จับทะเลเจตจำนงได้สองดวง เขาก็อยากหนีจริงๆ คุ้มแล้ว ได้มรรคาของเทียนจุนมาสองสาย กำไรเห็นๆ หนีก่อนค่อยว่ากัน
แต่พอคิดอีกที... 'หนีกับผีสิ!'
การต่อสู้ครั้งใหญ่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง!
เพิ่งจะเริ่มเทียนจุนก็ตายไปหลายคนแล้ว วันนี้เห็นชัดๆ ว่าต้องมีคนตายอีกมาก บ้าเอ๊ย ฉันจะยอมเสียเรื่องใหญ่เพราะเห็นแก่เรื่องเล็กไม่ได้สิ ประจวบเหมาะพอดี ถือโอกาสปล่อยหลงเทียนจุนไป เพื่อสร้างความลำบากใจให้พวกเทียนกู่สักหน่อย!
เทียนกู่แลกหมาก ผลคือหลงเทียนจุนไม่ตาย เฟิ่งเทียนจุนก็นับว่าเป็นคู่บำเพ็ญของเขา ชั่วพริบตา เทียนจุนทั้งสองคงเกลียดเทียนกู่เข้ากระดูกดำ เอาเถอะ เผ่าเซียนมีอำนาจมาก ตอนนี้อาจจะยังไม่แสดงอาการ แต่ภายภาคหน้าอาจจะมีประโยชน์
หมื่นเผ่าพันธุ์ จะรวมใจเป็นหนึ่งเดียวได้จริงๆ หรือ?
แบบนั้นไม่ได้หรอก!
หมื่นเผ่าพันธุ์ต้องวุ่นวายเข้าไว้ เพียงแต่ก่อนหน้านี้ซูอวี่ต้องการให้พวกเขาสามัคคีกัน แต่ตอนนี้กลับอยากให้พวกเขาทะเลาะกันเองจะแย่
เวลาเปลี่ยน สถานการณ์ก็เปลี่ยน!
สถานการณ์ในสนามรบ พลันเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นในพริบตา
เมื่อซูอวี่ปล่อยตัวหลงเทียนจุน สังหารยอดฝีมือถือขวาน ชั่วพริบตา เทียนจุนทั้งสี่ได้แก่ หยวนเซิ่ง หมิง หลง และเฟิ่ง รวมถึงเทียนกู่ผู้เป็นเทียนหวัง ก็ได้เผชิญหน้ากับมารสวรรค์ หมัวเทียนจุน และชายชราผมขาวทั้งสามคน
รื่อเหมี่ยนก็ทำลายผนึกออกมาแล้ว ตอนนี้กำลังประจันหน้ากับเยวี่ยจ้าน รื่อเหมี่ยนด้อยกว่าบรรพชนอวี้หวัง
ส่วนพระชายาจักรพรรดิเทพ ฝั่งตรงข้ามคือนางมารผู้แข็งแกร่งคนหนึ่ง
สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว!
ต่อให้สายอวี้หวังจะตายไปสองเทียนจุน แต่ทางฝั่งนี้ เยวี่ยเทียนจุนก็กลายเป็นคนไร้ประโยชน์ พลังของหลงเทียนจุนลดทอนลงอย่างมาก ซ้ำยังขาดเทียนจุนเผ่ามารไป ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างกับพลังรบ
ส่วนฝั่งของซูอวี่ 6 มหาเทียนจุน กลับกลายเป็นฝ่ายที่มีบทบาทสำคัญยิ่ง!
ตอนนี้ เทียนกู่ไม่สนใจอย่างอื่นแล้ว เขามองไปที่กลุ่มคนเผ่ามาร ท้ายที่สุดก็หันไปมองยอดฝีมือหญิงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามพระชายาจักรพรรดิเทพ เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "โหวเมฆาม่วง เจ้าหวังอะไรอยู่?"
"หวังอะไรงั้นหรือ?"
เทพมารสาวผู้นั้นมีแววตาดุจสายฟ้าฟาด แข็งแกร่งหาใดเปรียบ "ไม่ได้หวังอะไร! เผ่าศักดิ์สิทธิ์กับเผ่ามารคือครอบครัวเดียวกัน เจ้าคิดว่าข้าหวังอะไรล่ะ?"
พูดจบ นางมีแววตาเย็นเยียบ มองไปที่มังกรโกลาหลและพยัคฆ์แปดปีกในที่ไกลออกไป เอ่ยอย่างเย็นชาว่า "พวกเจ้าทั้งสอง แน่ใจแล้วหรือว่าจะทรยศต่อความโกลาหล?"
"ทรยศ?"
พยัคฆ์แปดปีกตอนนี้ก็กลอกตาไปมา ไม่ได้ต่อสู้กับสองพี่น้องฝาแฝดนั่นแล้ว "พวกเราไม่ได้ทรยศสักหน่อย แค่เล่นสนุกเท่านั้น... หมื่นเผ่าพันธุ์นี่ เปลี่ยนแปลงไปอีกแล้วเหรอ?"
เผ่ามารกลับร่วมมือกับสายอวี้หวังเสียนี่!
ไม่สิ ตามที่โหวเมฆาม่วงพูด พวกเขาคือครอบครัวเดียวกันต่างหาก!
เวลานี้ ทางฝั่งเผ่ามาร แม้แต่ผู้ผสานมรรคาเหล่านั้นก็ยังรู้สึกแปลกพิลึก ต่างพากันถอยห่าง ก่อนหน้านี้ยังสู้กันเอาเป็นเอาตาย ตอนนี้กลายเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วหรือ?
แม้เทียนกู่จะคาดเดาไว้บ้างแล้ว แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายทรยศต่อค่ายหมื่นเผ่าพันธุ์จริงๆ ก็ยังคงรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง
เผ่ามาร ไปเข้าพวกกับสายอวี้หวังจริงๆ!
ทำไมกัน?
เป็นเพราะจักรพรรดิมารเหยียนฮั่วหรือ?
ว่ากันว่า สายอวี้หวังในปัจจุบันนี้ ก็คือทายาทของจักรพรรดิมารเหยียนฮั่วกับอวี้หวัง
เยวี่ยจ้าน บรรพบุรุษของสายอวี้หวัง เวลานี้ก็หันไปมองโหวเมฆาม่วงเช่นกัน เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เจ้าลงมือช้าไป! ซื่อเจี้ยนกับโต้วเฮ่อตายหมดแล้ว!"
เทียนจุนตายไปสองคนเลยนะ!
ทางฝั่งหมื่นเผ่าพันธุ์ แม้เยวี่ยเทียนจุนจะได้รับบาดเจ็บ แต่ทะเลเจตจำนงยังอยู่ ส่วนหลงเทียนจุน อย่างน้อยก็ฟื้นฟูพลังรบกลับมาได้หกส่วน แน่นอนว่าตอนนี้อ่อนแอลงมาก คงมีแค่พลังรบระดับเทียนหวังแล้ว
แต่ว่า ตายไปแล้วก็คือตายไปแล้ว
พวกเขาตายไปสองเทียนจุน!
โหวเมฆาม่วงมีแววตาดุจสายฟ้าฟาด "ข้าก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน ว่าสถานการณ์จะเปลี่ยนแปลงเร็วถึงเพียงนี้!"
พูดจบ ก็มองไปทางซูอวี่ จากนั้นหันกลับมามองพระชายาจักรพรรดิเทพที่ขวางทางอยู่เบื้องหน้า เอ่ยอย่างเย็นชาว่า "พระชายาจักรพรรดิเทพ จะทำไปทำไมกัน! ตอนนี้เจ้าลงมือกับข้า ก็ใช่ว่าจะฆ่าข้าได้ ในทางกลับกัน ตัวเจ้าเองนั่นแหละ จะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหน? เผ่าเทพขาดเจ้าไป จะหวังพึ่งให้รื่อเหมี่ยนฟื้นฟูเผ่าเทพหรือ?"
เผ่าเซียนมีสี่มหาเทียนจุน เผ่าเทพถ้านับรวมพระชายาจักรพรรดิเทพด้วยก็เพิ่งจะมีแค่สามคนเท่านั้น
ตอนนี้ สถานการณ์ยิ่งวุ่นวายมากขึ้นไปอีก ใครเป็นคนของใคร พวกเขาเองก็อาจจะยังแยกแยะไม่ออกด้วยซ้ำ
พระชายาจักรพรรดิเทพมองนางเงียบๆ กลิ่นอายพลังสั่นไหว เอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า "ข้ามีชีวิตอยู่มาคุ้มแล้ว! ข้าแค่สงสัย... พวกเจ้าไปสมรู้ร่วมคิดกับพวกเขากันตั้งแต่เมื่อไหร่? คงไม่ได้เร็วขนาดนั้นกระมัง?"
โหวเมฆาม่วงยิ้ม "ก็ไม่ถือว่าเร็วเท่าไหร่นัก"
"ทำไมล่ะ? สายเลือดหรือ?"
พระชายาจักรพรรดิเทพเผยสีหน้าสงสัย ทว่าที่ไกลออกไป ซูอวี่หัวเราะพลางพูดว่า "สายเลือดอะไรกัน ฉันเดาว่า ประตูนรกอาจจะส่งข้อความอะไรออกมา อย่างเช่น... จักรพรรดิมารเหยียนฮั่วผู้นี้ อาจจะอยู่ในประตูนรกด้วย? หรือว่าส่งข่าวมาให้เผ่ามารกันแน่?"
พอคำพูดนี้หลุดออกไป โหวเมฆาม่วงผู้นั้นก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่ซูอวี่ นางยิ้ม "เจ้าก็คือซูอวี่แห่งเผ่ามนุษย์สินะ? ไหวพริบดีสมคำร่ำลือ! เจ้าพูดได้ถูกต้อง ทว่า..."
"ฆ่า!"
ตู้ม!
ซูอวี่ฟาดค้อนพุ่งเข้าไป ทำเอาทุกคนมึนงงไปอีกรอบ
บ้าเอ๊ย!
แกเอาอีกแล้วเรอะ?
ส่วนซูอวี่คำรามลั่น "ผู้หญิงคนนี้ ฉันเห็นแล้วหงุดหงิด เหลยเป้า เราร่วมมือกันฆ่านาง พระชายาจักรพรรดิเทพ คุณไปร่วมมือกับรื่อเหมี่ยนสู้กับบรรพบุรุษอะไรนั่นไป!"
หกมหาเทียนจุน ล้วนแต่ทำตามคำสั่งของซูอวี่แต่เพียงผู้เดียว
เขาบอกให้ทำอะไรก็ทำสิ่งนั้น!
บอกให้สู้... ก็คือสู้!
ครืน!
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ซูอวี่บ้าคลั่งถึงขีดสุด พุ่งเข้าไปใช้ค้อนยักษ์ฟาดกระหน่ำไม่ยั้ง เฝยฉิวขว้างรองเท้าเข้าใส่ ซานเยวี่ยกวัดแกว่งไผ่ ขวานยักษ์ฟันแหลก เทียนมิ่งล็อกเป้าหมาย เหลยเป้าระเบิดพลังสายฟ้า...
ท่ามกลางความตกตะลึงของพระชายาจักรพรรดิเทพ เสียงดังสนั่นดังกึกก้อง โหวเมฆาม่วงที่เมื่อครู่ยังแข็งแกร่งหาใดเปรียบ ชั่วพริบตากลับถูกพวกซูอวี่ทั้งหกคนรุมตีจนกายเนื้อแหลกสลาย เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วฟ้าดิน พลังสายฟ้าเพิ่งจะทะลักออกมาก็ถูกเฝยฉิวกลืนกินเข้าไปเสียแล้ว
พูดกันตรงๆ ซูอวี่หมายตาพลังสายฟ้าของผู้หญิงคนนี้เข้าแล้ว!
เทียนจุนระดับสูงสุด!
ร้ายกาจมากนะ!
ถ้าตีหัวนางจนตาย แล้วเอาพลังสายฟ้าของนางมาหลอมรวมเข้ากับมรรคาของฉัน บางทีอาจจะสร้างเทียนจุนเทียมระดับสูงสุดขึ้นมาได้คนหนึ่ง ลูกน้องของฉันเองก็มียอดฝีมือที่บำเพ็ญพลังสายฟ้าอยู่เหมือนกัน
ยิ่งไปกว่านั้น... ถ้าไม่เล่นงานผู้หญิงคนนี้ ดูท่าทางแล้วหมื่นเผ่าพันธุ์ก็อยากจะถอยอยู่บ้าง
ถอยไม่ได้เด็ดขาด!
ฉันยังดูงิ้วโรงใหญ่ไม่จุใจเลยนะ!
พวกแกถอยไปแล้ว จะเอาอะไรมาเล่นสนุกล่ะ?
วันนี้ถ้าไม่ได้ฟาดเทียนจุนให้ตายสักเจ็ดแปดคน ซูอวี่ไม่มีทางยอมเลิกราแน่
พวกซูอวี่ทั้งหกคน ลงมือในชั่วพริบตา จากนั้น ซูอวี่ก็แผดเสียงคำราม "เอาล่ะ ทุ่มสุดตัวกันได้แล้ว ห้ามซ่อนฝีมืออีก ไม่เล่นแล้ว ตีนางให้ตาย ให้พวกมันได้เห็นความแข็งแกร่งของพวกเรา!"
"โฮก!"
"บรู๊ววว!"
"ลุยยย!"
หกมหาเทียนจุน วินาทีนี้ อีกหลายคนที่เหลือ ต่างก็สำแดงพลังแข็งแกร่งขึ้นอีกสามส่วน เหลยเป้ายังคงรักษาสภาพเดิม เสียงของซูอวี่ดังขึ้นข้างหูเขา "ถ้านายไม่ช็อตผู้หญิงคนนี้ให้สลบ หักล้างพลังสายฟ้าออกไปล่ะก็ ฉันจะฆ่านายทิ้งซะ!"
"..."
สีหน้าของเหลยเป้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ชั่วพริบตา พลังสายฟ้าที่ปล่อยออกมาก็แข็งแกร่งขึ้นอีกสามส่วน!
หกยอดฝีมือ วินาทีนี้ นอกเหนือจากซูอวี่แล้ว คนอื่นๆ ต่างก็ไม่ได้ปิดบังฝีมือใดๆ อีกต่อไป
ฝ่ายอื่นๆ ยอดฝีมือสายอวี้หวังต่างก็อยากมาช่วยเหลือ แต่ว่า... ไม่ทันแล้ว ไม่มีเวลาแล้ว พระชายาจักรพรรดิเทพทุ่มสุดตัวจริงๆ วิ่งไปร่วมมือกับรื่อเหมี่ยนเพื่อต่อสู้กับเยวี่ยจ้าน
เยวี่ยจ้านคำรามลั่นด้วยความโกรธ!
ทางฝั่งเผ่ามาร หมัวเทียนจุนกับมารสวรรค์สีหน้าเปลี่ยนไป ต่างพากันพุ่งเข้าไปเข่นฆ่าทางฝั่งซูอวี่ เสียงคำรามของซูอวี่ดังขึ้น "เทียนกู่ ถ้าหยุดพวกมันไว้ไม่ได้ ฉันจะหันกลับไปเล่นงานพวกแกเดี๋ยวนี้แหละ!"
สีหน้าของเทียนกู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ซูอวี่... ทำได้จริงๆ ด้วย!
"ฆ่า!"
สิ้นเสียงตวาดต่ำ พวกเทียนกู่ก็พากันเข้าสกัดกั้น
...
หกยอดฝีมือ ปิดล้อมโหวเมฆาม่วงโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ซูอวี่หัวเราะลั่น "ฉันไม่ชอบคนที่ซ่อนตัวมาตั้งนาน แล้วจู่ๆ ก็โผล่มาพลิกสถานการณ์แบบนี้ แกเข้าใจไหม?"
"แกเพิ่งจะโผล่มา เลียนแบบใครเขาล่ะ? ยังคิดจะพลิกสถานการณ์อีกงั้นหรือ?"
"ฆ่าให้หมด!"
พลังมรรคาหลากหลายสาย ทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง หกยอดฝีมือ ล้วนแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ชั่วพริบตา โหวเมฆาม่วงยังไม่มีแม้แต่เวลาจะระเบิดตัวเองทำลายล้าง ยิ่งไปกว่านั้น นางยังไม่ได้คิดที่จะระเบิดตัวเองด้วยซ้ำ ผลก็คือ... ตู้ม!
กายเนื้อแหลกสลายอย่างสมบูรณ์!
ในมือของซูอวี่ โซ่ เชือก พู่กัน... มรรคาผนึกสารพัดชนิด ปรากฏขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ชั่วพริบตา ก็สะกดทะเลเจตจำนงของนางเอาไว้ สะกดมรรคาเอาไว้
ภายใต้สายตาเบิกโพลงแทบฉีกขาดของเผ่ามาร ซูอวี่ก็ตวัดพู่กันชี้ออกไป!
ตู้ม!
มรรคาสั่นสะเทือน เสียงระเบิดดังตูม มรรคาปรากฏรอยโหว่ พลังกฎเกณฑ์จำนวนมหาศาลทะลักออกมา ซูอวี่รีบเก็บรวบรวมอย่างรวดเร็ว ในท้ายที่สุด ก็ปล่อยหมัดชกออกไป เสียงตูมดังขึ้น ทะเลเจตจำนงระเบิดแหลก!
กลางอากาศ ลมพัดเมฆคลุ้ม!
วินาทีนี้ แม้แต่แดนเบื้องล่างก็ยังมีปฏิกิริยาตอบสนอง มรรคาสั่นสะเทือน ราวกับฟ้าดินแปรปรวน!
นี่คือตัวตนระดับที่หากปลดผนึกได้อย่างแท้จริงก็จะก้าวไปถึงระดับเจ้าแห่งกฎเกณฑ์ ตอนนี้ เพิ่งออกมาได้สัก... 30 วินาที?
กลับถูกพวกซูอวี่ รุมทุบตีจนตัวแตกตายอย่างบ้าคลั่งถึงขีดสุดไปเสียแล้ว!
ฉากนี้ ทำเอาทุกคนตกตะลึงไปตามๆ กัน
พวกเทียนกู่ แต่ละคนล้วนเหม่อลอยขั้นสุด
หกรุมหนึ่ง สามารถตีเทียนจุนจนตายได้ ทุกคนไม่ได้แปลกใจ ต่อให้โหวเมฆาม่วงจะแข็งแกร่ง ก็ต้านทานคนจำนวนมากขนาดนี้ไม่ไหว
ประเด็นสำคัญอยู่ที่... ก่อนหน้านี้ซูอวี่ยืนดูเป็นไม้ประดับอยู่นานสองนาน ทุกคนต่างก็คิดว่าเขาจะรอดูทั้งสองฝ่ายบาดเจ็บล้มตายกันไปเอง ผลคือ... เขาไม่ได้ทำเช่นนั้น เริ่มตั้งแต่ที่เพิ่งช่วยเหลือหลงเทียนจุน จนกระทั่งตีโหวเมฆาม่วงตายในตอนนี้ การกระทำที่ต่อเนื่องกันเป็นชุดนี้ ทำเอาทุกคนดูจนโง่งมไปเลย!
ทำไมกัน?
ไม่มีใครเข้าใจการกระทำของซูอวี่เลย!
ส่วนซูอวี่ ที่ตีโหวเมฆาม่วงตายคามือไปสดๆ ร้อนๆ ถอนหายใจโล่งอก เหงื่อท่วมหัว เขามองไปรอบทิศทาง หัวเราะร่วนพลางเอ่ยว่า "ขอโทษทีนะ เสียมารยาทไปหน่อย หลักๆ คือทนดูคนประเภทที่เอาแต่หลบอยู่ข้างหลัง แล้วโผล่มาตอนช่วงเวลาสำคัญอยากจะเป็นผู้กอบกู้ อยากจะเป็นตัวเอกไม่ได้น่ะ!"
ขณะที่พูด เขายังจงใจปรายตามองเหลยเป้าแวบหนึ่ง เหลยเป้าใจสั่นไหวเล็กน้อย
เขารู้ว่าซูอวี่กำลังพูดถึงอะไร!
เห็นได้ชัดว่า ไม่ได้เจาะจงหมายถึงโหวเมฆาม่วงเพียงผู้เดียว รวมไปถึงไป่จ้าน รวมไปถึงลูกชายของไป่จ้านด้วย ท่าทีของซูอวี่ชัดเจนมาก ใครก็ตามที่แอบซุ่มรอโผล่มาพลิกสถานการณ์ลับหลัง เขาจะฆ่ามันให้หมด!
ตัวเอก ไม่ใช่พวกแก!
ละครฉากนี้ เขา ซูอวี่ เป็นคนบงการ และจะอยู่ในกำมือของเขาตลอดไป ตัวกวนน้ำให้ขุ่นทุกตัว เขาจะฆ่าทิ้งให้หมด ต่อให้ต้องเผยความแข็งแกร่งออกมา ก็ไม่เสียดาย!
ฉากนี้ มันเร็วเกินไปจริงๆ
เร็วเสียจนเหลือเชื่อ!
อีกทั้ง ซูอวี่ในเวลานี้ พลังที่เผยออกมา แข็งแกร่งกว่าก่อนหน้านี้มาก ต่อให้ดวลเดี่ยวกับโหวเมฆาม่วงผู้นั้นก็ยังได้ เขาเพียงคนเดียวกลับสามารถกดดันตีอีกฝ่ายได้ ส่วนอีกห้าคนที่เหลือ กลับดูเหมือนเป็นไม้ประดับไปเสียอย่างนั้น
ซูอวี่เองก็ผมขาวปลิวไสว รอยยิ้มเจิดจ้า เขามองไปรอบทิศทาง มองลึกเข้าไปในหมู่เขา "ดูดพอหรือยัง? เทียนจุนตายไปตั้งมากมาย แกเอาแต่แย่งของรางวัลของฉัน แย่งพลังกฎเกณฑ์ของฉัน พอหรือยัง? เมื่อไหร่จะออกมาสักที?"
วินาทีนี้ สายตาของซูอวี่ทอดมองเข้าไปในภูเขาลึก ราวกับมองเห็นประตูบานหนึ่ง
ใช่แล้ว ซูอวี่สัมผัสได้
ท่ามกลางการต่อสู้ครั้งใหญ่ ใต้ดินดูเหมือนจะมีค่ายกลใหญ่อะไรสักอย่าง กำลังสูบพลังกฎเกณฑ์ของยอดฝีมือที่ตายไปเหล่านั้น รวมไปถึงพลังเลือดเนื้อด้วย
ซูอวี่หันไปมองเยวี่ยจ้านอีกครั้ง หัวเราะหยัน "ไอ้หลานเอ๊ย กลับไปเถอะ! ไปตั้งรับซะ! คนตายไปพอสมควรแล้ว มากพอให้แม่แกออกมาแล้ว! ไอ้หลานเอ๊ย จิตใจแกนี่อำมหิตใช้ได้เลย จงใจไม่ใช้กำลังเต็มที่เพื่อช่วยคนล่ะสิ? เก่งจริงๆ ไอ้คนถือขวานกับถือดาบนั่น แกนับว่าทนดูพวกมันตายไปต่อหน้าต่อตาเลยสินะ เพื่อจะได้ให้แม่แกออกมาเร็วขึ้นใช่ไหมล่ะ?"
พอคำพูดนี้หลุดออกไป ก็มีคนสีหน้าเปลี่ยน
เยวี่ยจ้านมองซูอวี่อย่างเย็นชา ไม่ได้ต่อบทสนทนา แต่กลับตวาดเสียงต่ำ "ถอย!"
กลุ่มยอดฝีมือ ต่างพากันถอยร่นเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว
เวลานี้ ทางฝั่งนี้ เยวี่ยจ้าน เยวี่ยฮ่าว เยวี่ยหลัว ชายชราผมขาว ฝาแฝด เผ่ามารอีกสองคน ยอดฝีมือถึง 8 คนเต็ม ถอยร่นไปอยู่หลังค่ายกลแปดแดนผนึกฟ้านั้น
นอกเหนือจาก 8 คนนี้แล้ว ยังมีร่างจำแลงของอสูรผัวหลง ที่รีบถอยตามไปอย่างรวดเร็ว
ส่วนเทียนหวัง ก่อนหน้านี้มีสิบกว่าคน เวลานี้กลับเหลือเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น
ทางฝั่งหมื่นเผ่าพันธุ์ ผู้คนก็พากันมารวมตัว แต่ละคนหอบหายใจแฮกๆ มองไปที่ซูอวี่ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
เทียนกู่เอ่ยเสียงขรึม "นางจะออกมาแล้วหรือ?"
ซูอวี่มองเข้าไปด้านใน ยิ้มตอบ "ใกล้แล้ว!"
เทียนกู่ขมวดคิ้ว "ในเมื่อเจ้าสัมผัสได้ แล้ว... ทำไมถึงไม่หยุดยั้งล่ะ?"
ทำไมซูอวี่ถึงไม่หยุดยั้งการสูบพลัง?
ความจริงแล้วพวกเขายังไม่ทันสัมผัสได้ด้วยซ้ำ!
ซูอวี่หัวเราะหยัน "โง่เง่า! หยุดยั้งอะไรล่ะ? ตอนนี้ออกมาเร็ว ก็ยังสูญเสียพลังไปบ้าง ขืนรอต่อไป พวกแกจัดการไอ้พวกลูกเต้าเหล่าใครก็ไม่รู้พวกนี้ไม่ได้ นางออกมาก็ยิ่งแข็งแกร่งกว่าเดิมน่ะสิ! ปล่อยให้นางออกมา แล้วจะทำไมล่ะ?"
ซูอวี่ชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว ถึงได้ตัดสินใจเช่นนี้!
ว่ากันตามตรง ก็ไม่ได้หยุดยั้งได้ง่ายขนาดนั้น พวกเยวี่ยจ้าน น่าจะวางค่ายกลใหญ่ไว้แต่เนิ่นๆ แล้ว!
ซูอวี่ไม่ได้พูดอะไรอีก ยอดฝีมือเหล่านี้ถอนตัวออกไป แต่คนอื่นๆ ไม่ได้ถอนตัวเร็วขนาดนั้น เขาพาเทียนจุนหลายคนบุกทะลวงไปข้างหน้าอย่างเกรียงไกรไร้เทียมทาน ภายใต้สายตาของทุกคน พวกเขาเข่นฆ่าอย่างบ้าคลั่ง ชั่วพริบตา อสูรโบราณหลายสิบตัวในสนามรบ ผู้ผสานมรรคาสายอวี้หวังสิบกว่าคน ก็ถูกพวกเขาไม่กี่คนสังหารหมู่จนสิ้นซาก!
ซูอวี่เก็บศพทั้งหมดมารวมกัน ส่วนศพของหมื่นเผ่าพันธุ์... ยกเว้นของเผ่ามารแล้ว ศพอื่นๆ เขาไม่ได้แตะต้องชั่วคราว พวกเทียนกู่เองก็รีบเก็บศพเช่นกัน กลัวว่าซูอวี่จะเอาไปเสียหมด!
การต่อสู้ดำเนินมาจนถึงตอนนี้ ซูอวี่เก็บศพไปได้กองพะเนินเลยทีเดียว!
เทียนจุน ก็ตายไปหลายคนแล้ว เทียนหวังก็ตายไปไม่น้อย
พวกขวานยักษ์ รู้สึกแค่ว่าต่อสู้โดยไร้คู่ปรับ เจอใครก็ฆ่าคนนั้น หมื่นเผ่าพันธุ์และสายอวี้หวัง ต่างก็ไม่มีหนทางรับมือ เวลานี้ ต่างก็แสยะยิ้มอย่างเบิกบานใจ
หลังจากการสังหารหมู่ผ่านพ้นไป จำนวนยอดฝีมือในสนามรบก็ลดลงไปอย่างฮวบฮาบ
และในเวลานี้ ภายในส่วนลึก ประตูบานหนึ่ง ก็ปรากฏขึ้นมาเลือนราง
ภายในประตู มองเห็นสตรีผู้หนึ่งสวมเกราะดำอย่างเลือนราง คล้ายกำลังจะเดินออกจากประตู เสียงสะท้อนดังกังวาน เย็นเยียบเสียดกระดูก "ซูอวี่ ข้าออกมาเมื่อไหร่ จะฆ่าเจ้าเป็นคนแรก!"
ซูอวี่ยิงฟัน "แกออกมาสิ วันนี้ถ้าฉันตีแกไม่ตาย ฉันจะไม่ขอชื่อซูอวี่อีก! ใครก็อย่ามาแย่งฉัน! เทียนกู่ ฉันเนี่ย ถึงใจพอไหม? ช่วยพวกแกตีเทียนจุนตายไปตั้งหลายคน พวกแกมันพวกสวะ แค่คนเดียวยังฆ่ายากฆ่าเย็น... ตอนนี้ ผู้หญิงคนนี้ออกมา ฉันรับรองเลยว่า ถ้าพวกเราหกคนตีนางไม่ตาย จะไม่ขอถอยจากการต่อสู้เด็ดขาด!"
กลิ่นอายของซูอวี่ยิ่งทรงพลังมากขึ้นเรื่อยๆ เขาหัวเราะอย่างอหังการ "ฉันชอบการตะลุมบอนแบบนี้! วันนี้ถ้าไม่กวาดล้างเผ่าคนบาปให้สิ้นซาก ก็ดูจะไร้น้ำยาเกินไปหน่อย! พวกเราจะเล่นทั้งที ก็เล่นให้มันใหญ่หน่อยสิ ถ้าไม่มีเจ้าแห่งกฎเกณฑ์ตายสักคนสองคน ก็คงไม่รู้หรอกว่าฟ้าผืนนี้ นามสกุลอะไร!"
พวกเทียนกู่ เวลานี้ ต่างก็เงียบกริบ
ผู้หญิงคนนั้น จะออกมาจริงๆ แล้ว
และเวลานี้ สายอวี้หวังถอยไปอยู่หลังค่ายกลใหญ่แล้ว การที่ออกมารับศึกหน้าค่ายกลก่อนหน้านี้ ดูเหมือนจะตั้งใจมาแจกแต้มเสียมากกว่า หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ฆ่าได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น เพื่อสูบพลัง ชักนำให้อีกฝ่ายออกมานั่นเอง
และในวินาทีนี้ หมื่นเผ่าพันธุ์ความจริงแล้วไม่ได้เปรียบอีกต่อไป
ฝั่งตรงข้าม แม้เทียนจุนจะตายไปหลายคน แต่ก็ยังมีอยู่อีกมาก
โดยเฉพาะเยวี่ยจ้านกับร่างจำแลงของอสูรผัวหลง ล้วนแข็งแกร่งสุดขีด
การทรยศของเผ่ามาร ทำให้พลังอำนาจพลิกกลับตาลปัตรในฉับพลัน หากไม่ใช่เพราะฝั่งซูอวี่ ลงมืออย่างบ้าคลั่ง สังหารโหวเมฆาม่วงไป บางทีอาจจะไม่เหลือความได้เปรียบแม้แต่น้อยแล้ว
เวลานี้ ทั้งสองฝ่ายต่างก็ตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกไปชั่วขณะ เทียนกู่มองไปที่ซูอวี่ "จะทำลายค่ายกลแล้วบุกเข้าไปไหม?"
เขากลับเป็นฝ่ายถามซูอวี่เสียนี่!
ส่วนซูอวี่ ยิ้ม ยิงฟันพูดว่า "ไม่รีบ รอสักครู่เถอะ!"
ทำไมล่ะ?
เทียนกู่ครุ่นคิดคำนวณอยู่ในใจ และในวินาทีนั้นเอง เสียงหัวเราะสัปดนเสียงหนึ่ง ก็แว่วมาจากทิศทางอันห่างไกล
วินาทีต่อมา เสียงหนึ่งก็สะท้อนกังวานมา "ฝ่าบาท ท่านรีบตามหาข้าทำไมรึ?"
"รีบมาเลย!"
วืด เสียงแหวกอากาศดังขึ้น!
โหวทงเทียนปรากฏกายในพริบตา ทว่ากลิ่นอายกลับแข็งแกร่งหาใดเปรียบ ซูอวี่หัวเราะหึๆ มองไปที่อสูรผัวหลง ส่วนอสูรผัวหลง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ซูอวี่ยิ้ม "รอแกมาตั้งนาน คิดว่าจะไม่มาซะแล้ว! เลื่อนระดับสำเร็จแล้วหรือ?"
โหวทงเทียนหัวเราะหึๆ เอ่ยว่า "สำเร็จแบบฉิวเฉียดน่ะ ในบรรดาเทียนจุน ถือว่าเป็นกลุ่มที่อ่อนแอที่สุด..."
ซูอวี่ชี้ไปที่อสูรผัวหลง "ตอนนี้มันประกอบขึ้นจากประตูสิบบาน แกกินมันเข้าไป จะกลายเป็นเทียนจุนระดับสูงสุดได้ไหม?"
โหวทงเทียนมองตาม น้ำลายสอเล็กน้อย "เรื่องนี้... ถ้าข้าไม่จุกตายไปซะก่อน บางที... อาจจะได้!"
'อยากกินชะมัด!'
'บ้าเอ๊ย!'
ก่อนหน้านี้เพิ่งกินไป 4 บานประตู ยังเป็นของเทียนหวังเสีย 3 บาน ตอนนี้ ประตู 10 บาน กลับมีของเทียนจุนถึง 4 บาน ส่วนที่เหลืออีก 6 บานเป็นของเทียนหวัง
'ขืนกินเจ้านี่เข้าไป รวยเละแน่!'
และในเวลานี้ ทุกคนถึงได้รู้ว่า ซูอวี่กำลังรอโหวทงเทียนอยู่นี่เอง!
และการมาเยือนของโหวทงเทียน ก็ทำให้หลายคนสีหน้าเปลี่ยนไปจริงๆ
เขาไม่ถือว่าแข็งแกร่งนัก เป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆ ว่ามีความรู้สึกเหมือนกลิ่นอายไม่คงที่แบบคนที่เพิ่งเลื่อนระดับ แต่ว่า... เจ้านี่มีพลังที่แพ้ทางพลังแห่งประตูเป็นอย่างมาก!
อสูรผัวหลงก็ประกอบขึ้นจากพลังแห่งประตูนี่แหละ!
ประเด็นสำคัญอยู่ที่ นี่รวบรวมประตูนรกของเทียนจุนตั้งหลายคนเอาไว้
ถ้าถูกกินเข้าไปจริงๆ ล่ะก็ เทียนจุนหลายคนต้องได้รับบาดเจ็บแน่
ก่อนหน้านี้โหวทงเทียนหายตัวไป พวกเขายังคิดว่าเจ้านี่คงไม่ปรากฏตัวอีกในระยะเวลาสั้นๆ ซะอีก ผลคือมาถึงเร็วขนาดนี้
อีกทั้ง ยังเลื่อนระดับไวเสียด้วย!
ภายใต้สถานการณ์ปกติ ไม่มีทางเร็วขนาดนี้หรอก
แต่ว่า โหวทงเทียนไปยังฟ้าดินของซูอวี่ ที่นั่นมียอดฝีมือมากมาย ล้วนช่วยคุ้มครองมรรคาและสะกดพลังแห่งประตูให้เขา เทียบเท่ากับฐานทัพสนับสนุนอันแข็งแกร่ง ชั่วพริบตาก็สะกดความปั่นป่วนของเขาลงไปได้
การเลื่อนระดับ ย่อมรวดเร็วเป็นธรรมดา!
วินาทีนี้ ความจริงแล้วพวกเทียนกู่ก็สีหน้าเปลี่ยนเช่นกัน
ทางฝั่งซูอวี่ มี 7 เทียนจุนแล้ว
ฝั่งตรงข้ามถ้านับรวมอสูรผัวหลงก็เป็น 9 คน ฝั่งหมื่นเผ่าพันธุ์ ถ้านับรวมเยวี่ยเทียนจุน หลงเทียนจุน และอสูรโบราณสองตัว ก็เพิ่งจะมี 12 คน ยิ่งไปกว่านั้น เยวี่ยเทียนจุนไม่มีพลังรบแล้ว หลงเทียนจุนก็มีแค่พลังรบระดับเทียนหวัง
หักลบสองคนนี้ออก ก็เพิ่งจะ 10 คน หักอสูรโบราณสองตัวออกไปอีก ก็เพิ่งจะ 8 คน
แทบจะในพริบตา ฝั่งซูอวี่ ก็กลายเป็นขั้วอำนาจฝ่ายที่สามที่สูสีทัดเทียมกันขึ้นมาจริงๆ!
การต่อสู้ครั้งใหญ่ครั้งนี้ ดำเนินมาจนหลายคนไม่รู้แล้วว่าใครคือมิตรใครคือศัตรูกันแน่ ระดับต่ำกว่าเทียนจุน ไม่ว่าจะเป็นเทียนหวัง หรือผู้ผสานมรรคา ล้วนมีสีหน้าหนักอึ้ง
มาถึงตอนนี้ ผู้ผสานมรรคาก็เป็นได้แค่เบี้ยใช้ทิ้งเท่านั้น!
การต่อสู้ดำเนินมาสักพักแล้ว เทียนจุนเทียนหวังตายไปไม่เยอะ แต่ผู้ผสานมรรคาของทั้งสองฝ่าย รวมกับผู้ผสานมรรคาที่เป็นอสูรโบราณ ตายในสนามรบเป็นร้อยคนแล้ว!
ทั่วทั้งเขาโกลาหล ตอนนี้กลิ่นอายพลังปะทะกันรุนแรง ดอกไม้ไฟแตกกระจายเป็นดอกๆ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สลายไป
และในเวลานี้ เทียนเหมินของซูอวี่เปิดออก เขามองไปที่โซ่ของค่ายกลใหญ่เหล่านั้น มองอยู่ครู่หนึ่ง ก็หันไปมองพวกเทียนกู่ หัวเราะหึๆ "พวกแกยังกล้าสู้อีกไหม?"
เทียนกู่เอ่ยเสียงขรึม "ไม่กล้าก็ดี กล้าก็ดี... ถ้าไม่สู้ การที่เจ้าแห่งกฎเกณฑ์ของอีกฝ่ายฟื้นคืนชีพในครั้งนี้ พวกเราก็จะไม่มีจุดจบที่ดี!"
ซูอวี่ยิงฟันยิ้ม "เผ่าเซียนจะออกเป็นกองหน้าไม่ใช่หรือ? ค่ายกลใหญ่นี้ จะว่าทำลายยากก็ยาก จะว่าทำลายง่าย ความจริงก็ง่าย เผ่าเซียนของแก... จ่ายค่าตอบแทนสักหน่อย ย่อมทำลายได้เองนั่นแหละ!"
"ทำลายอย่างไร?"
"ฮวงเทียนจุนไง!"
ซูอวี่ยิ้ม "ฮวงเทียนจุน ยกภูเขาทั้งลูกให้ลอยขึ้นไปบนฟ้าให้ฉันสิ ค่ายกลนี้ ก็จะแตกสลายไปเอง!"
ฮวงเทียนจุนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
"เจ้าหมายถึง หมู่เขาลูกนี้ที่สายอวี้หวังอาศัยอยู่งั้นหรือ?"
"ใช่!"
สีหน้าของฮวงเทียนจุนเปลี่ยนไปเลย นี่ไม่ใช่สถานที่ธรรมดา นี่คือดินแดนโกลาหล ภูเขาหนึ่งลูก เทียบได้กับภูเขาสิบลูกร้อยลูกข้างนอกนั่นเชียวนะ หมู่เขาล้อมรอบ ไม่รู้ว่ามีภูเขาใหญ่โตมากเท่าไหร่
แม้เขาจะควบคุมปฐพี แต่ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา เขาอาจจะถูกพลังสะท้อนกลับได้!
ซูอวี่ยิ้มตาหยีพลางบอกว่า "เจ้าแห่งกฎเกณฑ์ของอีกฝ่าย ยังต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะออกมา ตอนนี้พวกเราทำลายค่ายกล บุกเข้าไปสังหารล้างบางสักรอบ บางทีอาจจะยังฆ่าเทียนจุนได้สักคนสองคน ถ้าแกมัวแต่ยืดเยื้อ... เดี๋ยวก็ไม่มีโอกาสนี้แล้วนะ!"
ฮวงเทียนจุนยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่เทียนกู่ตวาดเสียงต่ำ "ฮวง ลงมือ! ทำลายค่ายกล!"
"แต่ว่า..."
เทียนกู่มองเขา เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ "ตอนนี้แค่บาดเจ็บจากการสะท้อนกลับ หากตอนนี้ไม่ฆ่าเทียนจุนสักสองสามคน... ต่อไป อาจจะหมายถึงการสูญสิ้นเผ่าพันธุ์!"
แววตาของฮวงเทียนจุนแปรเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง
วินาทีต่อมา เขากัดฟัน จมลงไปในผืนดินในพริบตา ชั่วอึดใจ คลื่นพลังสั่นสะเทือนของปฐพีที่รุนแรงก็ส่งผ่านมาระลอกหนึ่ง เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วทั้งหมู่เขาในทันที
ภายในภูเขา พวกเยวี่ยจ้านก็พากันสะเทือนเลื่อนลั่นเช่นกัน
ซูอวี่ยิ้ม "โจมตีพร้อมกัน!"
ตู้ม!
ค้อนฟาดเข้าใส่โซ่ค่ายกลใหญ่นั้น เทียนจุน เทียนหวัง ผู้ผสานมรรคาคนอื่นๆ เวลานี้ก็พากันลงมือ โจมตีจนฟ้าดินเปลี่ยนสี พวกเยวี่ยจ้าน เดิมทียังคิดจะสะกดฮวงเทียนจุนเอาไว้ แต่ตอนนี้ ไม่มีเวลาไปสกัดกั้นแล้ว
ครืนนน!
ฝ่ายหนึ่งกำลังบ้าคลั่งทำลายค่ายกล อีกฝ่ายกำลังบ้าคลั่งตั้งรับ
...
ลึกเข้าไปในหมู่เขา
อวี้ชิงเร่งความเร็วในการมุดตัวออกมา นางคำรามเสียงต่ำ ดิ้นรน หมายมั่นจะออกมาให้ได้เดี๋ยวนี้
นางสูบพลังของยอดฝีมือที่ตายไปไม่น้อยเลยจริงๆ ทำให้ร่นเวลาลงมาได้บ้าง ทว่า... ก็ยังขาดอีกนิดหน่อย ยังต้องการเวลาอีกนิดนึงถึงจะออกไปได้
หลังประตู ตัวตนเก่าแก่แต่ละตัว ก็กำลังโจมตีบานประตูอย่างบ้าคลั่ง เพื่อช่วยให้อวี้ชิงออกไป
ประตูสั่นสะเทือน แต่การจะออกไปกลับยากเย็นแสนเข็ญ!
เสียงตวาดของอวี้ชิงดังขึ้น "พวกเจ้าล่าถอยไปเสียตอนนี้ ข้าจะไม่ฆ่าพวกเจ้า หมื่นเผ่าพันธุ์รนหาที่ตายนักหรือ? ซูอวี่คนนี้ ประสงค์ร้ายแน่! ทั้งข้าและพวกเจ้า พลังล้วนกำลังสูญเสีย มีเพียงฝั่งของมันเท่านั้น ที่ยิ่งสู้พลังรบยิ่งแข็งแกร่ง!"
นางคิดจะข่มขู่หมื่นเผ่าพันธุ์สักหน่อย เพื่อบีบให้พวกเขาล่าถอยไป
แต่ทว่า เวลานี้หมื่นเผ่าพันธุ์ก็ไม่สนใจนางแล้ว
เทียนกู่ตวาด "บุกทะลวงต่อไป!"
ภัยคุกคามจากซูอวี่ เอาไว้ทีหลัง
ตอนนี้ ทอนกำลังสายอวี้หวังได้ก็ทอนไปก่อน ถ้าไม่ได้ ก็ต้องรอดูกันต่อไป
มิฉะนั้น หากยอดฝีมือสายอวี้หวังออกมาได้ แล้วพวกซูอวี่หนีไป แบบนั้นจะยิ่งอันตรายกว่าเดิม
"พวกเจ้ากำลังรนหาที่ตาย!"
ตู้ม!
ด้านในลึก บานประตูสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
อวี้ชิงผู้นั้น จะออกมาแล้ว
นางเองก็ร้อนใจเช่นกัน!
นางแข็งแกร่งมากก็จริง แต่ถ้าเกิดว่าพวกเยวี่ยจ้านถูกฆ่าตายหมด ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหนจะมีประโยชน์อะไร?
ต่อให้ร้ายกาจเพียงใด นางก็ไม่อาจเทียบชั้นกับยอดฝีมือระดับเทียนจุนจำนวนมากขนาดนี้ได้
หลายคนที่ตายไปก่อนหน้านี้ เรียกได้ว่า ตายเพื่อให้นางออกมาได้เร็วขึ้น ทว่าตอนนี้ จะมีคนตายเพิ่มอีกไม่ได้แล้ว!
ขืนตายเพิ่มอีกสักสองสามคน นั่นถึงจะเป็นปัญหาใหญ่จริงๆ!
...
และในเวลานี้ ซูอวี่กำลังชั่งใจอะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว เขาส่งเสียงผ่านจิตบอกว่า "ทงเทียน ต้องกินประตูในตัวอสูรผัวหลงให้ฉันให้ได้! เฝยฉิว อสูรผัวหลงตัวนี้มอบให้นายกับทงเทียน... ขวานยักษ์ก็ไปด้วย! ช่างเถอะ เทียนมิ่งก็ไปด้วย!"
ทั้งสี่คนไม่ได้พูดอะไร
"ซานเยวี่ย เหลยเป้า เดี๋ยวร่วมมือกับฉัน พวกเราสามคน จะไปฆ่าเยวี่ยฮ่าว เหลยเป้า นายไม่มีความเห็นใช่ไหม?"
เหลยเป้าส่งเสียงตอบ "ทำตามคำบัญชาประมุขมนุษย์!"
ฆ่าเยวี่ยฮ่าว เขาไม่มีปัญหาอะไร
ส่วนซูอวี่ บุกทะลวงพลางส่งเสียงบอกมังกรโกลาหลกับพยัคฆ์แปดปีก "กฎเดิม แฝดคู่นั้นเป็นของพวกแก มังกรหางขาด เลิกเสแสร้งได้แล้ว แกคนเดียวสู้สองคนยังได้ แกล้งหาปู่แกสิ สะกดพวกมันไว้ให้ฉัน!"
มังกรหางขาดไม่ปริปาก ตอนนี้ใครจะไปทุ่มสุดตัวกันล่ะ เก็บแรงไว้สู้ศึกใหญ่สิ!
"เทียนกู่ ฝั่งพวกแก เผ่ามารสองคน เยวี่ยหลัว ไอ้อาวุโสผมขาว บรรพบุรุษนั่น ห้าคนมอบให้พวกแกจัดการ! พระชายาจักรพรรดิเทพกับรื่อเหมี่ยน รับมือบรรพบุรุษนั่นไม่มีปัญหา หลง เฟิ่ง หมิง ทั้งสามคนรับมือเผ่ามารสองคนไม่มีปัญหา! โหวเซิ่งรับมือเยวี่ยหลัว ไอ้อาวุโสผมขาวนั่น เต้าเทียนจุน หยวนเซิ่ง และแกเทียนกู่ สามรุมหนึ่ง ฆ่าไม่ได้จริงๆ รึ? อย่าสู้เป็นลูกพลับนิ่มไปหน่อยเลย ตอนนี้ถ้าฆ่าพวกมันไม่ได้ รอให้เจ้าแห่งกฎเกณฑ์ออกมา ก็จบเห่กันหมดนี่แหละ!"
เทียนกู่มองไปที่ซูอวี่ เวลานี้ กลุ่มคนต่างก็โจมตีพลางเงียบกริบพลาง
นี่... เหมือนได้ย้อนกลับไปในวันวาน
หมื่นเผ่าพันธุ์เชื่อฟังคำสั่งเผ่ามนุษย์!
ทว่าเวลานี้ ศัตรูของทุกคนคือสายอวี้หวัง เทียนกู่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงตอบ "ตกลง ฆ่าได้ก็จะฆ่า พวกเราไม่ใช่ไม่อยากฆ่า แต่เป็นการต่อสู้ในระดับเดียวกัน มันไม่ได้ตัดสินความเป็นความตายกันง่ายขนาดนั้น!"
"นั่นเพราะพวกแกมันสวะไง!"
ซูอวี่ขี้เกียจจะพูดต่อ พูดก็พูดเถอะ แต่ว่า ที่พวกเจ้านี่สู้มาตลอดแล้วยังไม่ดุดันพอก็มีส่วนเกี่ยวข้องกันนั่นแหละ
เวลานี้ ผืนดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฮวงเทียนจุนคำรามลั่น ชั่วพริบตา มนุษย์ยักษ์ตนหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาจากใต้ดิน ราวกับหมายจะแบกรับสวรรค์และปฐพีทั้งปวง!
แผ่นดินแยกออก!
อาณาจักรอวี้หวัง ดูเหมือนจะถูกดันให้ลอยขึ้นมาเล็กน้อย วินาทีต่อมา เสียงคำรามโหยหวนก็ดังขึ้นอีกระลอก
"ขึ้นไป!"
ฮวงเทียนจุนแผดเสียงคำรามลั่น ทุกคนล้วนมองเห็น ร่างอันใหญ่โตมโหฬารของเขา แบกรับอาณาเขตภูเขายักษ์ทั้งลูกให้ลอยขึ้นไปในคราวเดียว!
ตู้ม!
เสียงระเบิดดังกึกก้อง กลางอากาศ โซ่ทั้งแปดเส้นนั้น ขาดสะบั้นในพริบตา!
เสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราดของอวี้ชิงดังมา "ตั้งรับ ตั้งรับเต็มกำลัง!"
ไม่ต้องสู้!
ทุ่มสุดตัวเพื่อตั้งรับ!
รอให้นางออกมาได้ ย่อมขับไล่ศัตรูแกร่งไปได้เอง กระทั่งสังหารบางคนได้ด้วยซ้ำ
และพวกเยวี่ยจ้าน ก็ไม่มีกะจิตกะใจจะสู้ ล้วนเน้นตั้งรับเป็นหลัก คนกลุ่มหนึ่งจับกลุ่มล้อมกันเป็นวงกลม ในวินาทีที่ค่ายกลใหญ่แตกสลาย ก็ได้ต้านทานการโจมตีอันบ้าคลั่งของพวกซูอวี่ไว้!
"รวมกลุ่มรึ?"
ซูอวี่เห็นพวกมันรวมกลุ่มตั้งรับ การป้องกันเช่นนี้ ทำลายยากจริงๆ!
ทว่า... วินาทีต่อมา ซูอวี่ก็คำรามว่า "ทุกคนไปที่หน้าประตูนรก ฆ่าผู้หญิงคนนั้น!"
คนกลุ่มหนึ่ง บินตรงไปทางประตูนรกอย่างบ้าคลั่ง คราวนี้ เยวี่ยจ้านหมดหนทางแล้ว แผดเสียงคำราม "สกัดพวกมันไว้!"
เวลานี้ ทำได้เพียงแยกย้ายกันไปเท่านั้น!
ไอ้สารเลวซูอวี่นี่ ไม่เคยทำเรื่องดีๆ เลย!
"ฆ่า!"
แยกกันก็ดี!
พอคนเหล่านี้แยกย้ายกัน ก็เริ่มแบ่งทีมสู้รบกันตามแผนของซูอวี่อย่างรวดเร็ว!
ซูอวี่พาเหลยเป้า ซานเยวี่ย พุ่งตรงไปยังเยวี่ยฮ่าว
เยวี่ยฮ่าวสีหน้าเปลี่ยน!
เขามองไปที่ซูอวี่ ซูอวี่ก็มองเขาเช่นกัน ยิ้มพลางบอกว่า "ฆ่าคนของฉัน ถ้าไม่ฆ่าแก ก็คงรู้สึกผิดต่อแกแย่เลย!"
เยวี่ยฮ่าวไม่พูดอะไร!
แค่เสียเปรียบเท่านั้นแหละน่า!
หากซูอวี่อ่อนแอลง คนของเขา ถูกฆ่าไปย่อมถือว่าถูกฆ่าไปแล้ว
เยวี่ยฮ่าวหันกลับไปมองแวบหนึ่ง มองไปที่ประตูนรก แฝงเร้นด้วยความทอดถอนใจ ความสิ้นหวังบางประการ หันกลับมามองซูอวี่อีกครั้ง เวลานี้ ควบคุมกายเนื้ออสูรโบราณนั่น มองไปที่ซูอวี่ ถอนหายใจ "พวกแก... ไม่มีจุดจบที่ดีหรอก! ประตูนรกกำลังจะเปิดออก วันที่เปิดออกอย่างสมบูรณ์ ก็คือวันตายของพวกแก! พวกแกจะรอไม่ถึงจักรพรรดิมนุษย์พวกนั้น และก็รอไม่ถึงอ๋องเหวินพวกนั้นด้วย..."
เพราะประตูนรก จะถูกเปิดออกเป็นบานแรก!
ความโกลาหล กำลังจะหวนคืนกลับมา!
"แกคงจะไม่ได้เห็นแล้วล่ะ!"
ซูอวี่ในเวลานี้ ไม่กวัดแกว่งค้อนยักษ์อีกต่อไป หากไม่งัดเอาความสามารถที่แท้จริงออกมา การจะสังหารเทียนจุนสักคนอย่างรวดเร็ว ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
สามคนร่วมมือกันสามารถฆ่าเขาได้ แต่ก็คงไม่เร็วขนาดนั้น
"ฟ้าดินสี่ทิศมีเพียงข้า!"
สิ้นเสียงพึมพำ เยวี่ยฮ่าวพลันพบว่า เสียงทุกอย่างรอบกายจางหายไป ราวกับว่าเขาโผล่มาอยู่ในฟ้าดินแห่งใหม่!
นี่ไม่ใช่ฟ้าดินของซูอวี่ ทว่า เป็นภาพฉายฟ้าดิน!
"ข้ากุมอารยธรรมจักรวาล!"
เสียงอันยิ่งใหญ่ของซูอวี่ดังกังวาน "ซานเยวี่ย มอบมรรคาร้อยการโจมตีให้แก ฆ่ามัน!"
ภายในฟ้าดิน ปรากฏร่างของซานเยวี่ย ชั่วพริบตากลิ่นอายของซานเยวี่ยก็พุ่งทะยานขึ้น ในสมองขาวโพลน ราวกับว่าครอบครองมรรคาร้อยสายได้ในพริบตา แผดเสียงคำราม ร่างต้นขยายใหญ่ขึ้นสิบล้านเท่า ฟาดไผ่เข้าใส่เยวี่ยฮ่าว!
"เหลยเป้า มอบเคล็ดวิชาหมื่นอัสนีให้แก ฆ่า!"
เหลยเป้าเองก็แข็งแกร่งหาใดเปรียบในพริบตา พลังสายฟ้า ระเบิดออกในพริบตา ตู้ม!
"กักขัง!"
"กดทับ!"
"ล็อก!"
"ผนึก!"
"สะกด!"
"..."
ทีละตัวอักษรโผล่ออกมา เสียงแต่ละสายดุจระฆังยักษ์ สั่นสะเทือนแก้วหูของเยวี่ยฮ่าว เยวี่ยฮ่าวตื่นตะลึงถึงขีดสุด
"กาลเวลาจงหยุดนิ่งเพื่อข้า!"
สิ้นเสียงหัวเราะเบาๆ ภายในโลกใบเล็ก กาลเวลาราวกับหยุดไหลเวียน ความเร็วของการไหลเวียนแตกต่างไปจากโลกภายนอกแล้ว!
วินาทีนี้ ซูอวี่ ถึงได้งัดเอาความสามารถที่แท้จริงของตัวเองออกมา!
ส่วนเยวี่ยฮ่าว ถูกพลังมรรคาแต่ละสายสะกดเอาไว้ในพริบตา แผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง ดิ้นรนอย่างรุนแรง ทว่า เมื่อฝ่ายหนึ่งอ่อนแอลงอีกฝ่ายก็แข็งแกร่งขึ้น เขาถูกทอนพลังลงอย่างน้อยสามส่วนขึ้นไป ซานเยวี่ยและเหลยเป้ากลับแข็งแกร่งขึ้นอย่างน้อยสามส่วน!
ในหูของเหลยเป้า มีเสียงของซูอวี่ดังขึ้น "ถ้าแกยังซ่อนพลังอีกล่ะก็ ฉันจะฆ่าแกทิ้งตรงนี้แหละ ระเบิดพลังทั้งหมดออกมา สังหารมันซะ!"
ความจริงแล้วภายในใจของเหลยเป้าสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นี่มันอะไรกัน?
พวกเราอยู่ที่ไหน?
ทว่า... ก็ไม่กล้าซ่อนพลังอีกต่อไป ชั่วพริบตา พลังสายฟ้าอันแกร่งกร้าว ก็ผ่าใส่เยวี่ยฮ่าวในพริบตา ตู้ม เยวี่ยฮ่าวถูกผ่าจนกายเนื้ออสูรโบราณแตกสลาย ซูอวี่ไม่ได้ออกหน้า เขากำลังสะกดเยวี่ยฮ่าว มอบพลังอันแข็งแกร่งกว่าเดิมให้กับยอดฝีมือทั้งสอง!
"ความซวยจงมารวมกัน!"
คล้อยตามเสียงตวาดต่ำของซูอวี่ เยวี่ยฮ่าวเพิ่งจะหลบหนี เสียงตู้มดังขึ้น เท้าข้างหนึ่งราวกับเหยียบพลาด ความจริงแล้วก็เหยียบอยู่บนความว่างเปล่าอยู่แล้ว จะมีการเหยียบพลาดได้อย่างไร
แต่วินาทีนี้ เขากลับเหยียบพลาดจริงๆ เซถลาไปทีหนึ่ง ถูกไผ่ของซานเยวี่ยฟาดเข้าให้ เสียงปังดังขึ้น เยวี่ยฮ่าวล้มลุกคลุกคลาน ทว่าก็ยังคงถูกไผ่ของซานเยวี่ยฟาดจนร่างกายซีกหนึ่งแหลกเละ
สีหน้าของเยวี่ยฮ่าวเผยให้เห็นถึงความสิ้นหวัง!
"ที่นี่คือที่ไหน? ซูอวี่... แกทำอะไรกับฉันกันแน่?"
ต่อให้เขาจะย่ำแย่แค่ไหน ก็ไม่ถึงขั้นถูกสังหารชั่วพริบตา แต่ว่า ที่นี่ เขารู้สึกว่าเวลาหยุดนิ่ง โลกทั้งใบกำลังเป็นศัตรูกับเขา พลังสะกดสารพัดรูปแบบถาโถมเข้าใส่!
ตอนนี้ แม้แต่เดินยังเหยียบพลาดได้
ความโชคร้ายแบบนี้ ไม่มีใครเทียบได้อีกแล้ว!
ตู้ม!
พลังสายฟ้าของเหลยเป้าพุ่งทะยานลงมา ระเบิดใส่เขาจนกลิ้งหลุนๆ
เยวี่ยฮ่าวพยายามจะดิ้นรน แต่ในวินาทีนั้นเอง รอบทิศทาง โซ่นับไม่ถ้วนพุ่งทะลวงออกมา ล็อกตัวเขาไว้ในพริบตา เยวี่ยฮ่าวดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง ทว่าซานเยวี่ยและเหลยเป้า อยู่ที่นี่ความเร็วล้วนเพิ่มขึ้นสามส่วน ชั่วพริบตา ก็พุ่งเข้ามาสังหารอีกครั้ง!
ครืนนน!
เสียงดังกึกก้องไม่ขาดสาย ชั่วพริบตา กายเนื้ออสูรโบราณของเยวี่ยฮ่าวถูกรุมตีจนแหลกสลายอย่างสมบูรณ์!
เหลยเป้าและซานเยวี่ยล้วนตระหนกตกใจอย่างยิ่ง!
ซานเยวี่ยรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็นับเป็นครั้งแรกที่สัมผัสได้ ว่าการต่อสู้ในฟ้าดินของซูอวี่ กลับเป็นแบบนี้นี่เอง!
'นี่ไม่ใช่ฟ้าดินที่แท้จริง เป็นแค่ภาพฉายมรรคาของซูอวี่เท่านั้น!'
แต่ที่นี่ เยวี่ยฮ่าวกลับไร้พลังต่อต้านโดยสิ้นเชิง!
"เยวี่ยฮ่าว แกฆ่าคนของฉัน หนี้ที่ติดค้างไว้ สมควรต้องชดใช้แล้ว!"
ความจริงแล้วซานเยวี่ยอยากจะด่าสักประโยค หน้าไม่อายจริงๆ!
นี่ยังคิดเป็นจริงเป็นจังอีกรึ?
'ไอ้พวกคนที่ระเบิดตัวเองไปเมื่อคราวก่อน ไม่มีใครตายสักคนเลยนะโว้ย!'
"ฆ่า!"
เสียงตวาดกร้าวของซูอวี่ ทำให้ซานเยวี่ยได้สติ พุ่งเข้าสังหารเยวี่ยฮ่าวอย่างรวดเร็ว ส่วนเยวี่ยฮ่าว ก็ยิ่งสิ้นหวังมากขึ้นเรื่อยๆ
ความจริงเขาอยากจะถ่วงเวลาอีกสักหน่อย ถ่วงเวลาจนกว่าอวี้ชิงจะมาถึง!
แต่ทว่า... เขาพบว่า ถ่วงเวลาไปก็ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ เขาจะตายอยู่แล้ว!
"ซูอวี่..."
เยวี่ยฮ่าวแค่นยิ้มอย่างน่าสมเพช "แกคิดว่าแกจะชนะงั้นรึ? แกคิดผิดแล้ว แกชนะไม่ได้หรอก! อย่าว่าแต่แกเลย ต่อให้จักรพรรดิมนุษย์กลับมา เขาก็ทำได้แค่พ่ายแพ้! ความโกลาหลจะหวนคืน ยุคเบิกฟ้าจะหวนคืน ยอดฝีมือไร้เทียมทานแต่ละคน ล้วนจะหวนคืน... พวกแกชนะไม่ได้หรอก! ฉันจะรอแก ฉันจะไปหาลูกน้องของแกก่อน ตายแล้ว ก็จะฆ่าพวกมันซ้ำอีกรอบ!"
"ขอโทษที พวกเขายังมีชีวิตอยู่ หลอกแกไป ซอรี่จริงๆ..."
ตาของเยวี่ยฮ่าวเบิกโพลงกะทันหัน!
วินาทีต่อมา ซูอวี่พลันปรากฏตัว ซานเยวี่ยฟาดไผ่ออกไป เหลยเป้าระเบิดพลังสายฟ้า ส่วนซูอวี่ ก็ใช้ค้อนฟาดลงมาเช่นกัน!
ตู้ม!
เสียงดังกึกก้อง สะท้านสะเทือนฟ้าดินผืนนี้ ทะเลเจตจำนงของเยวี่ยฮ่าวระเบิดแหลกในพริบตา แตกสลายกลายเป็นความว่างเปล่า ภายในทะเลเจตจำนง คลื่นยักษ์ถาโถม แฝงเร้นด้วยความอาฆาตแค้น แฝงเร้นด้วยความโกรธเกรี้ยว แฝงเร้นด้วยความไม่ยินยอม!
'ไม่ตายจริงๆ หรือ?'
เขาไม่เชื่อ!
วินาทีนี้ เขาอยากได้ยิน ข่าวที่ว่าคนเหล่านั้นตายไปแล้ว ไม่ใช่ว่าทุกคนยังมีชีวิตอยู่!
ซูอวี่มีสีหน้าเย็นชา มองดูพลังเจตจำนงของเขาที่ยังหลงเหลืออยู่ สะบัดมือวูบ ทำลายทิ้งในพริบตา เบ้ปาก หัวเราะหยัน "จะมาสู้กับฉันทำไม! อยากจะเล่นแกให้ตาย มันง่ายเกินไป!"
ตู้ม!
ฟ้าดินแตกสลาย!
ชั่วพริบตา ทั้งสามคนก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง และการต่อสู้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น!
พลังที่เสริมเข้ามาในร่างของเหลยเป้า สลายไปในพริบตา ราวกับว่าอ่อนแอลงไปมากในทันที เป็นเพียงแค่ภาพลวงตา พลังที่ซูอวี่มอบให้เมื่อครู่ สลายไปจนหมดสิ้นแล้วเท่านั้น
เวลานี้ เหลยเป้ากลับมีแววตาหวาดหวั่นพรั่นพรึงอย่างที่สุด
เขารู้แล้ว!
เขาเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างเข้าแล้ว!
ฟ้าดิน!
ซูอวี่... เบิกฟ้าดินผืนใหม่แล้ว!
เขามองไปที่ซูอวี่ด้วยความตกใจกลัวอย่างถึงที่สุด 'ทำไม... ทำไมต้องบอกข้าด้วย!'
'ข้าจะต้องตายไหม?'
'ต้องตายแน่!'
ซูอวี่... อาจจะฆ่าเขา!
'ทำไมถึงให้ข้าลงมือพร้อมกับเขา ทำไมกัน?'
ภายในใจของเหลยเป้าหวาดกลัวไร้ขอบเขต!
นี่คือผู้เบิกฟ้า เขาถึงกับเป็นผู้เบิกฟ้า!
และในวินาทีนี้ ทุกทิศทาง ยอดฝีมือแต่ละคน ยังไม่ทันได้ลงมือปะทะกัน จู่ๆ ล้วนสะท้านสะเทือน การสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงระลอกหนึ่ง ทำให้ทั่วทั้งอาณาจักรอวี้หวังสั่นไหวอย่างรุนแรง!
ทางด้านนั้น เยวี่ยจ้าน เยวี่ยหลัวและพวกล้วนชะงักงัน เยวี่ยฮ่าว... ถูกฆ่าแล้วหรือ?
เพิ่งจะปะทะกันเท่านั้นเอง!
เพิ่งจะปะทะกัน เยวี่ยฮ่าวก็ถูกฆ่าเสียแล้ว!
ทุกคนล้วนตกตะลึงอย่างที่สุด และก็หวาดหวั่นอย่างที่สุดด้วย สามมหาเทียนจุนแข็งแกร่งก็จริง แต่ต่อให้เยวี่ยฮ่าวจะอ่อนด้อยเพียงใด ก็ไม่ถึงขั้นที่พอปะทะกันปุ๊บจะถูกซูอวี่สังหารในชั่วพริบตาแบบนี้!
เมื่อครู่พวกเขาเพียงแค่มองเห็น จู่ๆ ทางนั้นก็มืดลง จากนั้น... เยวี่ยฮ่าวก็ตาย!
นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!
ซูอวี่ ซูอวี่อีกแล้ว!
เทียนจุนในวันนี้ แทบจะถูกซูอวี่ฆ่าตายทั้งหมดเลย!
ซื่อเจี้ยนระเบิดตัวเองตายก็เพราะเขา แม้กายเนื้อของโต้วเฮ่อจะถูกพวกเทียนกู่ทำลายทิ้ง แต่ก็เป็นซูอวี่ที่บดขยี้ทะเลเจตจำนงจนแหลกสลาย เขายังฆ่าโหวเมฆาม่วง ตอนนี้ ยังมาฆ่าเยวี่ยฮ่าวอีก!
เวลานี้ แม้แต่หมื่นเผ่าพันธุ์ ก็ยังขนลุกซู่!
ถ้าเอาชนะสายอวี้หวังได้ จะสามารถทัดเทียมกับทางฝั่งของซูอวี่ได้จริงๆ หรือ?
เหลยเป้าและเทียนมิ่ง ว่านอนสอนง่ายอยู่ข้างกายซูอวี่ขนาดนี้ ทำตามคำสั่งของหมื่นเผ่าพันธุ์จริงๆ หรือว่าไปสวามิภักดิ์ต่อซูอวี่ตั้งนานแล้วกันแน่!
ด้านในลึก แม้แต่อวี้ชิงก็ยังสะเทือนใจเล็กน้อย เท้าข้างหนึ่งของนางก้าวข้ามบานประตูออกมาแล้ว ร่างกายซีกหนึ่งเกือบจะออกมาได้แล้ว เวลานี้ ก็เพราะความตายของเยวี่ยฮ่าว ทำเอาตกตะลึงอย่างหนัก ตายเร็วเกินไปแล้ว!
