ซูหยุนไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า เมืองประตูสวรรค์ที่ตนอาศัยอยู่มากว่าสิบปีนั้น จะมีเพียงตนผู้เดียวที่เป็นมนุษย์
เขายิ่งไม่คาดคิดไปกว่านั้นว่า นอกเมืองประตูสวรรค์ออกไปในรัศมีร้อยลี้ คือเขตไร้มนุษย์อันเลื่องชื่อ
ย่างสู่ห้วงเหว
การย่างเท้าเข้าใกล้ห้วงเหวลึกท่ามกลางราตรีอันมืดมิด จำต้องตั้งสติให้มั่น ประหนึ่งเดินบนน้ำแข็งบาง
