บทที่ 77 เราก้าวข้ามยุคสมัย

แคว้นต้าเซี่ย กรมเสินอิง ศูนย์บัญชาการใต้ดิน

การประชุมระดับสูงที่เกี่ยวข้องกับยุทธศาสตร์อนาคตของชาติกำลังดำเนินอยู่

รอบโต๊ะประชุมรูปวงรีมีผู้ร่วมนั่งเพียงไม่กี่คน ทว่าแต่ละคนล้วนเป็นตัวแทนของสติปัญญาและอำนาจสูงสุดแห่งแคว้นต้าเซี่ย

แม้ชายชราจะมีผมขาวโพลน แต่ดวงตากลับเป็นประกายเฉลียวฉลาดและดูแข็งแรง กระแสพลังบางอย่างไหลเวียนอยู่รอบกายอย่างเลือนราง เห็นได้ชัดว่าเขาเริ่มสัมผัสกับการบำเพ็ญเพียรแล้ว

ฟ่านเฉาฮุยยืนอยู่หน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ รายงานด้วยน้ำเสียงสุขุมและทรงพลังว่า

"...สรุปจากข้อมูลทั้งหมด การยืนยันแหล่งพลังวิญญาณที่ชิงหลิ่ง เป็นสัญญาณว่าประเทศของเราได้เข้าสู่ช่วง 'การฟื้นคืนของพลังวิญญาณ' อย่างเป็นทางการแล้ว ในช่วง 72 ชั่วโมงที่ผ่านมา ความเข้มข้นของพลังวิญญาณทั่วประเทศเพิ่มขึ้นเฉลี่ย 3.6% และในบางพื้นที่ที่อยู่ใกล้ชิงหลิ่งเพิ่มขึ้นมากกว่า 12%"

"จากข้อมูลการตรวจวัดล่าสุด เรามั่นใจว่าการยกระดับสมรรถภาพร่างกายของประชาชนได้เข้าสู่ช่วงเร่งตัว คาดว่าอายุขัยเฉลี่ยจะเพิ่มขึ้น 5 ปี และสัดส่วนของประชากรที่เหมาะสมกับการบำเพ็ญเพียรจะเพิ่มขึ้นจากปัจจุบันที่น้อยกว่า 0.00001% เป็นมากกว่า 0.001%"

ชายชรากล่าวด้วยสายตาอ่อนโยน "ดูเหมือนว่ายุทธศาสตร์การยกระดับร่างกายของคนในชาติ เพื่อให้ต้าเซี่ยมีสุขภาพแข็งแรงกำลังจะกลายเป็นจริงแล้วสินะ"

ฟ่านเฉาฮุยพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม ก่อนจะเปลี่ยนภาพบนหน้าจอ ปรากฏเป็นวิดีโอท่ากายบริหารที่ดูเรียบง่าย แต่แฝงไว้ด้วยจังหวะอันลึกล้ำ

"นี่คือ 'กายบริหารปลุกวิญญาณ ชุดที่ 1' ที่ฝ่ายวิจัยร่วมกับคณะผู้เชี่ยวชาญด้านวรยุทธโบราณจัดทำขึ้น โดยนำแก่นของท่าพื้นฐานจากวิชาขัดเกลาร่างกายมาประยุกต์ใช้อย่างชาญฉลาด มีความเข้มข้นในระดับที่พอเหมาะและปลอดภัย ผมขอเสนอให้รีบนำไปเผยแพร่ในระดับการศึกษาภาคบังคับทั่วประเทศทันที เพื่อวางรากฐานสำหรับการบำเพ็ญเพียรของประชาชนในอนาคต"

ชายชราหัวเราะ "การศึกษาคือรากฐาน! นี่คือสิ่งที่สร้างผลงานในปัจจุบัน และส่งผลประโยชน์ไปถึงพันปี!"

ทุกคนในที่ประชุมต่างพยักหน้าเห็นพ้อง ผู้นำที่รับผิดชอบด้านการศึกษารีบจดประเด็นสำคัญทันที

เมื่อฟ่านเฉาฮุยพูดจบ เฉียนฟู่ ศาสตราจารย์และหัวหน้านักวิทยาศาสตร์ก็ก้าวขึ้นมา รายงานต่อด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ในด้านการประยุกต์ใช้ ความคืบหน้าเกินกว่าที่คาดไว้ครับ การทดลองเตาปฏิกรณ์ผสม 'พลังวิญญาณ-นิวเคลียร์' ประสบความสำเร็จ พลังงานที่ผลิตได้มีความเสถียร วัสดุชนิดใหม่ที่พัฒนาจากพื้นฐานนี้มีความแข็งแกร่งและความยืดหยุ่นยอดเยี่ยม ซึ่งได้นำไปใช้ในการผลิตเครื่องบินรบเจเนอเรชันใหม่ 'เสวียนเหนี่ยว' และชุดโครงสร้างภายนอกสำหรับทหาร 'หลงหลิน' เรียบร้อยแล้ว"

เขาแสดงภาพการทดสอบที่แม้จะพร่ามัวแต่ก็น่าทึ่ง เครื่องบินรบร่อนผ่านหุบเขาด้วยความคล่องตัวอย่างไม่น่าเชื่อ ส่วนทหารที่สวมชุดโครงสร้างภายนอกสามารถยกแผ่นเกราะหนักหลายตันได้อย่างง่ายดาย

สุดท้ายเขาสรุปว่า "พูดได้อย่างไม่เกินจริงเลยว่า ในเส้นทาง 'เทคโนโลยีพลังวิญญาณ' สายใหม่นี้ เราได้ก้าวข้ามโลกปัจจุบันไปอย่างน้อย... หนึ่งยุคสมัยแล้วครับ"

ภายในห้องประชุมเงียบสนิท แต่ดวงตาของทุกคนกลับเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

นี่คือแสงรุ่งอรุณของการก้าวกระโดดทางอารยธรรม!

ชายชราที่นั่งตำแหน่งประธานค่อยๆ พยักหน้า ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่พึงพอใจและสงบนิ่ง

หลังจากที่เขาเริ่มบำเพ็ญเพียรด้วยตนเอง โรคประจำตัวที่รบกวนมาหลายปีก็ทุเลาลง พละกำลังวังชาดีกว่าแต่ก่อนมาก เขาจึงรู้ซึ้งดีว่าสิ่งนี้มีความหมายเพียงใด

ชายชราเอ่ยช้าๆ "การวางหมากต้องเร็ว รากฐานต้องแน่น และก้าวเดินต้องมั่นคง การบำเพ็ญเพียรของประชาชนคือรากฐานของชาติ กรมเสินอิงของพวกคุณมีหน้าที่รับผิดชอบอันยิ่งใหญ่"

"รับทราบครับ!" ทุกคนในที่ประชุมขานรับอย่างขรึมขลัง

ทว่าในขณะที่การประชุมกำลังจะเข้าสู่หัวข้อถัดไป

วูบ!

ภาพภาพหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในหัวของทุกคน

ทุกคนรูม่านตาหดเกร็ง ลมหายใจชะงักกึกในทันที!

มันเป็นภาพของเด็กชายคนหนึ่งที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงผู้ป่วย ภาพนั้นชัดเจนยิ่งนัก

เสียงสวรรค์อันกึกก้องดังขึ้น พร้อมคำเพียงคำเดียวว่า "รับ"

"เป็นโองการเทพ!" ฟ่านเฉาฮุยเป็นคนแรกที่ได้สติ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น

เขารู้จักมันดีเกินไป

ดวงตาที่ฝ้าฟางของชายชราพลันสว่างวาบ เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย "หาตัวเขาให้เจอ! เดี๋ยวนี้!"

ไม่ต้องมีคำอธิบายใดๆ เพิ่มเติม

เมื่อเทพเจ้าทรงชี้แนะด้วยพระองค์เอง และระบุตัวคนที่ต้องการ 'รับ' ความสำคัญของเรื่องนี้ย่อมชัดเจนโดยไม่ต้องพูด!

เลขาธิการอาวุโสออกคำสั่งหลายอย่างแทบจะในวินาทีที่ภาพปรากฏ ไม่ถึงหนึ่งนาที รายงานฉบับย่อก็ถูกส่งมาถึงโต๊ะประชุม

ในรายงานมีรูปถ่ายแนบมาด้วย เป็นรูปเด็กชายในห้องผู้ป่วยคนนั้น

โจวอวี่

"โจวอวี่ เพศชาย อายุ 6 ปี 7 เดือน พ่อคือโจวเว่ยกั๋ว ตำรวจปราบปรามยาเสพติด เสียชีวิตในหน้าที่อย่างกล้าหาญเมื่อเดือนก่อน แม่คือเฉินฟาง ป่วยเสียชีวิตตั้งแต่เขาอายุได้หนึ่งขวบ ปัจจุบันโจวอวี่อยู่ในความดูแลของอาชื่อโจวเจี้ยนจวิน"

"เมื่อสามวันก่อน โจวอวี่เริ่มบอกกับอาและครูที่โรงเรียนอนุบาลว่า เขามองเห็นร่างโปร่งแสงเหมือนหมอกล่องลอยอยู่ตามถนนและในบ้าน เห็นเส้นด้ายสีทองไหลเวียนอยู่ในอากาศ และยืนยันหนักแน่นว่าพ่อยังคงอยู่เคียงข้างเขาเสมอ"

"โจวเจี้ยนจวินพาเขาไปตรวจที่แผนกจิตเวชของโรงพยาบาลเด็กประจำเมือง ผลวินิจฉัยเบื้องต้นคือ โรคเครียดหลังผ่านเหตุการณ์สะเทือนขวัญ (PTSD) ร่วมกับอาการประสาทหลอน..."

เนื้อหาในรายงานสั้นกระชับ แต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนดุจคลื่นยักษ์ในใจของผู้มีอำนาจที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนทุกคน

"มองเห็น... ร่างวิญญาณ? แถมยังเห็นการไหลเวียนของพลังวิญญาณด้วย?"

นักวิทยาศาสตร์คนหนึ่งโพล่งออกมา "อุปกรณ์ 'เนตรวิญญาณ' ที่ล้ำสมัยที่สุดของเราในตอนนี้ ยังทำได้แค่จับโครงร่างพลังงานอันแผ่วเบาของร่างวิญญาณได้ในเงื่อนไขเฉพาะเท่านั้น! ส่วนการไหลเวียนของพลังวิญญาณยิ่งต้องใช้เครื่องวิเคราะห์ความแม่นยำสูงถึงจะสังเกตเห็นได้! แต่นี่... เขามองเห็นด้วยตาเปล่า?!"

ฟ่านเฉาฮุยเองก็แทบไม่เชื่อหู

พรสวรรค์ของเด็กคนนี้ เกรงว่าจะเหนือกว่าที่พวกเขาเคยประเมินไว้ทั้งหมด!

"ลูกหลานผู้เสียสละ... ดวงวิญญาณภักดีคุ้มครอง... เนตรวิญญาณแต่กำเนิด..." ชายชราพึมพำคำเหล่านี้ช้าๆ ในดวงตามีความเวทนาพาดผ่านครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวอย่างเด็ดขาด "หาตัวเขาให้เจอแล้วพามาที่นี่ นี่ไม่ใช่โรค แต่เป็นพรสวรรค์ที่สวรรค์ประทานมา เป็นสมบัติของชาติ พ่อของเขาเสียสละเพื่อประเทศ ลูกของเขา ประเทศจะเลี้ยงดูและปกป้องเอง!"

คำสั่งถูกเปลี่ยนเป็นปฏิบัติการ ส่งต่อไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในทันที

ณ โรงพยาบาลเด็กประจำเมือง ห้องทำงานหัวหน้าแผนกจิตเวช

โจวเจี้ยนจวินกำลังปรึกษาเรื่องแนวทางการรักษากับหมอโจวด้วยความเหนื่อยล้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและไร้หนทาง

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออก

ชายฉกรรจ์ท่าทางคล่องแคล่วในชุดลำลองสองคนเดินเข้ามา โดยมีผู้อำนวยการโรงพยาบาลและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกสองคนที่ท่าทางประหม่าเดินตามหลังมา

"คุณโจวเจี้ยนจวินใช่ไหมครับ?"

ชายผู้เป็นหัวหน้าแสดงบัตรประจำตัว พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เกี่ยวกับอาการของหนูโจวอวี่ ทางหน่วยงานระดับสูงให้ความสำคัญมาก ขณะนี้ทางกรมเสินอิงของเราได้รับมอบหมายให้เข้ามาดูแล รบกวนคุณพาเราไปพบหนูโจวอวี่ และโปรดให้ความร่วมมือในการดำเนินการย้ายโรงพยาบาลด้วยครับ"

โจวเจี้ยนจวินอึ้งไป หมอโจวเองก็หน้าเหวอ

กรมเสินอิง? พวกเขาไม่เคยได้ยินชื่อหน่วยงานนี้มาก่อน

ทว่าบัตรประจำตัวและเอกสารที่ประทับตราขั้นสูง ทำให้ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเหงื่อซึมท่วมหลัง รีบพยักหน้าหงึกๆ "ร่วมมือครับ! ยินดีร่วมมือเต็มที่เลย!"

กลุ่มคนเดินมาถึงห้องผู้ป่วยของโจวอวี่อย่างรวดเร็ว

เด็กชายตัวน้อยยังคงนอนขดตัวอยู่ที่มุมเตียง พึมพำกับอากาศเบาๆ

เมื่อเห็นอาพาคนแปลกหน้าเข้ามา เขาก็หดตัวถอยหลังตามสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความระแวดระวังและไม่มั่นใจ

"เสี่ยวอวี่ ไม่ต้องกลัวนะ คุณอาพวกนี้มาช่วยหลานครับ..." โจวเจี้ยนจวินรีบปลอบ

ชายผู้เป็นหัวหน้าย่อตัวลง พยายามปรับสีหน้าให้ดูอ่อนโยนที่สุด เขามองตาโจวอวี่แล้วถามเบาๆ "หนูโจวอวี่ บอกอาหน่อยได้ไหมครับ ว่าหนูมองเห็น... สิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นใช่ไหม? อย่างเช่น ร่างคนที่เลือนลาง หรือสิ่งที่มีลักษณะเหมือนเส้นด้ายสีทองในอากาศ?"

ร่างกายของโจวอวี่สั่นสะท้าน น้ำตาแห่งความน้อยใจเอ่อล้นดวงตากลมโต เขารีบพยักหน้าแรงๆ พร้อมชี้นิ้วเล็กๆ ไปที่มุมห้อง "ตรงนั้น... มีเงาดำหลายตัว... ยืนอยู่ตรงนั้นตลอดเลย แล้วข้างนอก... ก็มีเส้นสีทองเยอะแยะเลย กำลังปลิวอยู่..."

คำบอกเล่าของเขา ตรงกับ 'รูปแบบร่างวิญญาณ' และ 'พลังวิญญาณ' ที่กรมเสินอิงทราบในเบื้องต้นอย่างแม่นยำ!

ชายคนนั้นสูดลมหายใจลึก ข่มความตื่นเต้นในใจ เขาชี้ที่ตัวเองแล้วถามต่อ "แล้ว... หนูเห็นอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในตัวอาคนนี้ไหมครับ?"

โจวอวี่มองเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบ "ในตัวคุณอา... มีจุดแสงสีขาวกับสีเขียวเล็กๆ นิดหน่อย กำลังไหลช้าๆ... เหมือนแม่น้ำสายเล็กๆ เลยครับ..."

ชายคนนั้นไม่ลังเลอีกต่อไป เขาลุกขึ้นและกล่าวกับโจวเจี้ยนจวินอย่างจริงจัง "คุณโจวครับ หนูโจวอวี่ไม่ได้ป่วย แต่เขามีพรสวรรค์พิเศษที่หาได้ยากยิ่ง ประเทศชาติต้องการเขา และจะมอบการบ่มเพาะ การปกป้อง และการดูแลที่ดีที่สุดให้ โปรดเชื่อใจเราครับ"

โจวเจี้ยนจวินมองหลานชาย สลับกับมองกลุ่มคนที่ดูไม่ธรรมดาเหล่านี้ เมื่อนึกถึงการเสียสละของพี่ชาย เขาก็ตัดสินใจกัดฟันตอบ "ผม... ผมเชื่อมั่นในประเทศชาติ! เสี่ยวอวี่ หลานไปกับคุณอาพวกนี้ก่อนนะ"

โจวอวี่ทำหน้าเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจนัก แต่ก็ค่อยๆ พยักหน้า

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา โจวอวี่ถูกพาตัวมาที่กรมเสินอิง

ที่นี่เขาได้พบกับคนที่แปลกประหลาดอีกมากมาย

บางคนสามารถจุดไฟด้วยมือเปล่า บางคนวิ่งเร็วกว่ารถยนต์ และบางคนสามารถเคลื่อนย้ายสิ่งของเล็กๆ ได้จากระยะไกล

สุดท้าย เขาถูกพาไปยังห้องโถงขนาดใหญ่ ที่นั่นมีพี่สาวสวยคนหนึ่งยืนรออยู่

"หนูจ๊ะ มองเห็นอะไรไหลเวียนอยู่ในตัวพี่ไหม?" ฉู่หว่านชิวเก็บกักกลิ่นอายพลัง พร้อมถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เธออยากรู้นักว่า เด็กที่ถูกเทพเจ้าระบุตัวด้วยพระองค์เองคนนี้ จะมองเห็นอะไรกันแน่

โจวอวี่จ้องมองฉู่หว่านชิวอยู่พักใหญ่ ก่อนจะใช้มือน้อยๆ ทำท่าประกอบและพยายามอธิบาย "ในตัวพี่สาว... มีแม่น้ำสีทองเยอะแยะเลย! สว่างกว่าคุณอาคนเมื่อกี้ตั้งเยอะ แล้วก็ไหลเร็วมากด้วย! มันไหลจากตรงนี้ ไปตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้..."

เขาชี้ตำแหน่งของเส้นชีพจรหลักและทะเลปราณในตันเถียนของฉู่หว่านชิวได้อย่างแม่นยำ!

ร่างบางของฉู่หว่านชิวสั่นสะท้าน ดวงตางามเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจและดีใจอย่างที่สุด!

แม้แต่ตัวเธอเองยังต้องใช้การสำรวจภายในถึงจะรับรู้การโคจรของพลังวิญญาณได้อย่างชัดเจน แต่เด็กคนนี้กลับมองเห็นโครงร่างได้ด้วยตาเปล่า?!

เหล่านักวิจัยและเจ้าหน้าที่สำนักงานตอบโต้พิเศษที่อยู่รอบๆ ยิ่งตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่

ฟ่านเฉาฮุยเดินมาหยุดตรงหน้าโจวอวี่ ย่อตัวลงมองดวงตาที่ใสซื่อคู่นั้น แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจังที่สุดเท่าที่เคยมีมาทีละคำว่า

"โจวอวี่ หนูไม่ใช่ตัวประหลาด และไม่ได้ป่วยด้วย"

"ที่หนูมองเห็นโลกที่คนอื่นมองไม่เห็น เป็นเพราะ..."

"หนูคือผู้ที่ถูกเลือก"

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เส้นทางของหนู จะผูกพันกับอนาคตของประเทศนี้อย่างแน่นแฟ้น"

เด็กชายเงยหน้าขึ้นฟังคำพูดนั้น ความสับสนในดวงตาค่อยๆ จางหายไป และเป็นครั้งแรกที่ประกายแห่งความอยากรู้อยากเห็นและความหวังตามวัยของเขาได้จุดประกายขึ้นมา