"พ่อบุญธรรม ขอร้องล่ะ อย่าเลยนะ!"
หลังจากตู้หย่งเซี่ยวและเหวินหัวโตออกจากห้องทำงานไป จวีฟันเหยินก็กอดต้นขาเหยียนสยงพลางร้องห่มร้องไห้ "ท่านก็รู้ ผมกับไอ้เวรนั่นอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้ ตอนนี้ท่านให้ผมไปอยู่กับมัน นั่นไม่ใช่การผลักผมลงกองไฟหรอกหรือครับ"
เหยียนสยงถลึงตาใส่จวีฟันเหยินอย่างรังเกียจ จวีฟันเหยินยังคงร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก อ้อนวอนให้เหยียนสยงช่วยจัดหางานให้ใหม่
เหยียนสยงหมดความอดทน เขาลุกจากที่นั่งเดินไปข้างตู้ปลา หยิบอาหารปลามาบดขยี้แล้วให้อาหารปลา "แกทำตัวให้มันได้เรื่องได้ราวหน่อยได้ไหม คราวก่อนโดนมันอัดไปยกหนึ่ง ลืมไปแล้วหรือไง"
"ไม่ลืมครับ! ก็เพราะไม่ลืม ผมถึงไม่อยากไปอยู่กับมัน!" จวีฟันเหยินเดินไปทางซ้ายของเหยียนสยง ทำหน้ามุ่ย "ท่านไม่รู้หรอก มันเป็นไอ้บ้า ตอนตีคนก็บ้าระห่ำมาก ตอนนี้ท่านให้ผมไปตามมัน ผมอาจจะมีอันตรายถึงชีวิตได้ทุกเมื่อเลยนะครับ!"
เหยียนสยงหันขวับไปปรายตามองจวีฟันเหยิน "อันตรายถึงชีวิต ร้ายแรงไปมั้ง"
"ไม่ร้ายแรงครับ ท่านดูสิ!" จวีฟันเหยินอ้าปากต่อหน้าเหยียนสยง ใช้นิ้วแคะฟันหน้าซี่ใหญ่สองซี่ออกมา "พ่อบุญธรรม ฟันสองซี่นี้ของผมเป็นของปลอม คราวก่อนถูกตู้หย่งเซี่ยวไอ้สารเลวนั่นต่อยหัก เสียเงินตั้งสามร้อยถึงจะซ่อมเสร็จ พูดจริงๆ นะ ผมกลัวมันมาก!"
"ไอ้สวะ!" เหยียนสยงตวาด "แกมีความก้าวหน้าบ้างได้ไหม โดนงูกัดครั้งเดียว กลัวเชือกบ่อไปสิบปี! อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้ช่วยให้แกได้เลื่อนขั้นฟรีๆ แกก็ต้องทำอะไรบ้างสิ!"
"ท่านจะให้ผมทำอะไรก็ได้ แต่ตราบใดที่ไม่ใช่ไปรับใช้ตู้หย่งเซี่ยว!" จวีฟันเหยินดึงแขนเหยียนสยง น้ำตาคลอเบ้า "พ่อแท้ๆ ของผมตายไปตั้งแต่ผมยังเด็ก ในสายตาผมพ่อบุญธรรมก็คือพ่อแท้ๆ ในโลกนี้มีเพียงพ่อบุญธรรมที่ดีที่สุด เด็กที่มีพ่อบุญธรรมก็เหมือนดั่งของล้ำค่า!"
เหยียนสยงสะบัดจวีฟันเหยินออกอย่างรังเกียจ "ต่อให้แกร้องเพลงเพราะแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์! จะบอกให้รู้ไว้ ที่ฉันส่งแกไปอยู่ข้างกายตู้หย่งเซี่ยวเพื่อเป็นสายลับ แกแค่ต้องจับตาดูมัน สืบให้ชัดเจนว่าวันหนึ่งยี่สิบสี่ชั่วโมงมันกินอะไร ขี้อะไรออกมา แล้วมารายงานฉันทุกกระเบียดนิ้ว แค่นี้ก็ถือว่าภารกิจลุล่วงแล้ว!"
"พ่อบุญธรรม ผมยังมีทางเลือกไหมครับ"
"ไม่มี!" เหยียนสยงพูดอย่างเด็ดขาด "แกคิดดูให้ดี จะไปเป็นสายลับข้างกายตู้หย่งเซี่ยว หรือจะกลับไปเก็บขี้วัวที่ซินเจี้ยเหมือนเดิม"
จวีฟันเหยินมีสีหน้าซับซ้อน ในใจกำลังต่อสู้กันอย่างหนัก
"อีกอย่าง ตู้หย่งเซี่ยวก็ไม่ใช่ยักษ์หน้าเขียวเขี้ยวโง้งมีสามหัวหกแขนเสียหน่อย จะกลัวอะไร มันอย่างมากก็แค่มีความฉลาดแกมโกงนิดหน่อย แถมยังเจ้าเล่ห์เพทุบายและไร้ยางอาย... นี่ แกตั้งใจทำงานให้ดี ถึงเวลาฉันจะช่วยให้แกได้เลื่อนขั้น!"
"ครับ พ่อบุญธรรม!" จวีฟันเหยินไม่มีทางถอยแล้ว
...
"จวีฟันเหยิน ทางนี้!"
หน้าห้องทำงาน ตู้หย่งเซี่ยวยืนพิงต้นไม้สูบบุหรี่ เหวินหัวโตอยู่ข้างๆ ถือเอกสารพัดลมเย็นๆ ใส่ตัวเองดังพึ่บพั่บ
"สารวัตรตู้ มีอะไรหรือครับ" จวีฟันเหยินแข็งใจเดินเข้าไป
"ไม่ต้องกลัว ฉันเป็นคนใจกว้าง ไม่ผูกใจเจ็บเด็ดขาด!" ตู้หย่งเซี่ยวหัวเราะเบาๆ ดูไร้พิษสง
"ขอบคุณครับสารวัตรตู้" จวีฟันเหยินรีบพยักหน้า
"พวกเราก็เป็นเพื่อนเก่ากัน เรียกฉันว่าอาเซี่ยวก็พอ"
"แบบนั้นได้ยังไง เรียกพี่เซี่ยวดีกว่าครับ!"
"งั้นตอนนี้ก็เริ่มทำงานได้!" ตู้หย่งเซี่ยวกล่าว "เหวินหัวโต นายรับผิดชอบรวบรวมรายชื่อลูกพี่ใหญ่บนถนนนาธาน!"
"ได้ครับ พี่เซี่ยว!"
"จวีฟันเหยิน!"
"ครับ!"
"นายรับผิดชอบเอาบัตรเชิญไปส่งให้พวกลูกพี่ใหญ่พวกนี้ คืนนี้สองทุ่ม ฉันจะเลี้ยงฮะเก๋าพวกเขาทีโรงน้ำชาหลงเฟิ่งบนถนนนาธาน!"
"เอ่อ คือว่า..." จวีฟันเหยินกลอกตากลิ้งไปมา "ผมเพิ่งมาใหม่ยังไม่คุ้นเคยกับคนและสถานที่... สู้ให้พี่เหวินไปส่งบัตรเชิญ แล้วผมเป็นคนรวบรวมรายชื่อดีกว่า..."
ตู้หย่งเซี่ยวหัวเราะ
แต่ในสายตาของจวีฟันเหยิน มันช่างดูเจ้าเล่ห์เหลือเกิน
"อะแฮ่ม ความหมายของผมคือ ผมเพิ่งย้ายมาไม่นาน ยังไม่ค่อยคุ้นกับถนนนาธาน..."
ตู้หย่งเซี่ยวเลิกคิ้วกระบี่ เอาบุหรี่ที่สูบไปแล้วครึ่งมวนยัดใส่ปากจวีฟันเหยิน "ฟันนายซ่อมมาสวยดีนะ ถ้าไม่อยากซ่อมใหม่อีก ก็ไปทำตามที่ฉันสั่ง!"
จวีฟันเหยินคาบบุหรี่ รีบพยักหน้า "เข้าใจแล้วครับ!"
...
บ่ายสามโมง
คาสิโนตะขอทอง ห้องวีไอพี
กุ้ยฟันทองนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ คาบปลอกบุหรี่หยก มองดูบัตรเชิญที่ตู้หย่งเซี่ยวส่งมา
เนื้อหาในบัตรเชิญเรียบง่ายมาก มีเพียงบรรทัดเดียว
"คืนนี้สองทุ่ม โรงน้ำชาหลงเฟิ่ง กินฮะเก๋า!"
ลงชื่อ
สารวัตรเกาลูน ตู้หย่งเซี่ยว
ข้างกายกุ้ยฟันทองมีหญิงสาวแสนสวยยืนอยู่
หญิงสาวผู้นี้มีคิ้วโก่งดั่งใบหลิว นัยน์ตาดั่งผลซิ่ง ใบหน้าขาวอมชมพูดั่งลูกท้อ ไว้ผมยาวดัดลอนใหญ่ที่ทันสมัยที่สุดในตอนนี้ สวมชุดกี่เพ้าสีแดงสด บนกี่เพ้าปักลายดอกโบตั๋นขาวที่ดูงดงามหยดย้อย ในมือถือพัดเซียงเฟยหุ้มทอง พัดเบาๆ เนิบนาบ ท่วงท่าสง่างามหาใดเปรียบ
กุ้ยฟันทองคีบปลอกบุหรี่ มองไปยังคนทั้งห้าที่อยู่ด้านล่าง
ทั้งห้าคนล้วนเป็นบุคคลมีหน้ามีตาบนถนนนาธาน ครั้งนี้ก็เหมือนกับกุ้ยฟันทอง ต่างก็ได้รับบัตรเชิญจากตู้หย่งเซี่ยว
"นายท่านจิน ท่านเห็นว่ายังไงบ้าง" คนที่เอ่ยปากคือป๋ายหัวกลาก ซึ่งทำธุรกิจไนต์คลับบนถนนนาธาน
กุ้ยฟันทองปรายตามองป๋ายหัวกลาก "แกถามว่าฉันเห็นว่ายังไง แล้วพวกแกล่ะ พวกแกเห็นว่ายังไง" กุ้ยฟันทองสูบบุหรี่ แล้วโยนลูกเตะกลับไป
"เรื่องนี้..." ป๋ายหัวกลากหันไปมองพรรคพวก
ไก่ตีนดำที่ทำธุรกิจ 'ซาวน่า' และ 'อาบอบนวด' บนถนนนาธานกระแอมสองเสียง "พวกเราไม่ค่อยสนิทกับคนแซ่ตู้นั่น ได้ยินมาว่านายท่านจินเคยติดต่อกับมัน ก็เลยกล้าบากหน้ามาสอบถามครับ"
กุ้ยฟันทองยังไม่ทันได้พูด หญิงสาวข้างกายก็เอามือป้องปากหัวเราะเบาๆ หัวเราะจนตัวสั่นเทิ้ม เต็มไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวน
แต่พวกป๋ายหัวกลากกับไก่ตีนดำกลับไม่กล้ามอง
พวกเขาทั้งหมดรู้ดีว่าผู้หญิงตรงหน้านี้ไม่ธรรมดา หล่อนคือภรรยาของกุ้ยฟันทอง ฉายา 'โบตั๋นขาว' งดงามดั่งดอกไม้ ทว่าจิตใจโหดเหี้ยมดั่งงูพิษ
"พวกคุณพูดแบบนี้ คนที่รู้ก็คงคิดว่าพวกคุณเคารพนายท่านจินของเรามาก มีเรื่องอะไรก็จะคอยมาสอบถามก่อนเสมอ แต่คนที่ไม่รู้ คงคิดว่าพวกคุณกำลังเยาะเย้ยนายท่านจินของเราอยู่..." โบตั๋นขาวโบกพัดเซียงเฟยเบาๆ น้ำเสียงดูแคลน "ใครบ้างที่ไม่รู้ว่าคราวก่อนนายท่านจินของเราถูกไอ้คนแซ่ตู้หักหน้า แม้แต่อาหู่ยังถูกอีกฝ่ายยิงทิ้งตายคาที่ ตอนนี้พวกคุณมาขอความเห็น หมายความว่ายังไงกันแน่!"
"อะแฮ่ม เรื่องนี้..." ทั้งห้าคนรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย
ที่พวกเขายกขบวนกันมาในวันนี้ จุดประสงค์ก็เพื่อยุแยงให้เกิดความแค้น ให้นายท่านจินเป็นคนจัดการตู้หย่งเซี่ยวที่เป็น 'สารวัตรคนใหม่' คนนี้ทิ้งซะ แบบนี้พวกเขาจะได้นอนหลับอย่างสบายใจ นึกไม่ถึงเลยว่าความคิดจะถูกผู้หญิงคนหนึ่งมองทะลุปรุโปร่ง
รอยยิ้มของโบตั๋นขาวหุบลง "ความคิดของพวกคุณฉันเข้าใจดี นายท่านจินเองก็ต้องเข้าใจอยู่แล้ว พวกคุณจะใช้เขาเป็นเครื่องมือก็ได้..."
โบตั๋นขาวหันไปมองกุ้ยฟันทอง
กุ้ยฟันทองคาบปลอกบุหรี่หยก ยิ้มอย่างชั่วร้าย เผยให้เห็นฟันทองเต็มปาก "นี่ ฉันเป็นคนยุติธรรมมากนะ ถ้าฉันช่วยพวกแกจัดการไอ้เวรแซ่ตู้นั่นให้ แล้วหลังจากนี้ผู้กุมอำนาจบนถนนนาธาน..."
"แน่นอนว่าต้องเป็นนายท่านจินอยู่แล้วครับ!"
"ใช่แล้วครับ นอกจากท่าน ก็ไม่มีใครเหมาะสมอีกแล้ว!"
กุ้ยฟันทองหัวเราะ "พูดได้ดี! ถือว่าพวกแกยังมีมโนธรรมอยู่บ้าง! ไอ้คนแซ่ตู้นั่นรวมตัวมันเองด้วยก็มีกันแค่สามคน แค่สามคนก็คิดจะมากุมอำนาจบนถนนนาธาน เห็นพวกเราเป็นอะไร เป็นหมาหรือเป็นแมว"
"เด็กๆ ไปส่งข้อความถึงสารวัตรตู้คนนั้น! บอกมันว่า คืนนี้ฉันไม่เจริญอาหาร ไม่ไปกินฮะเก๋า ถ้าแน่จริงก็ให้มันมากินเป๋าฮื้อที่ภัตตาคารจินอวี้!" กุ้ยฟันทองหรี่ตา รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน "ขอแค่มันกล้ามา ฉันก็กล้าเลี้ยง!"
