บทที่ 80 ข้าสมควรตาย!!

สายตาเย็นเยียบของอู๋เหยาหรงเลื่อนมาหยุดที่เขา "เถียนเผิง เมื่อกลางวันเจ้าพ่นวาจาร้ายกาจในลานบ้าน บอกว่าจะจับตาดูพวกเขาสามคนให้ดี พอตกดึกกลับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เจ้าจะอธิบายว่าอย่างไร?"

บรรยากาศโดยรอบพลันชะงักงัน

สายตาทุกคู่จ้องเขม็งไปที่เถียนเผิงเป็นจุดเดียว

มีทั้งความระแวง การจับผิด และศิษย์ร่วมสำนักบางส่วนที่ฉายแววเวทนาอย่างซับซ้อนในดวงตา

พวกเขารู้ดีว่าเถียนเผิงเลื่อมใสสตรีศักดิ์สิทธิ์มากเพียงใด เมื่อเกิดเรื่องขึ้นในตอนนี้ เขาย่อมตกเป็นผู้สงสัยอันดับหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย

ลมหายใจของเถียนเผิงเริ่มหอบถี่ เขาเงยหน้าขึ้นทันควัน สบกับสายตากดดันของอู๋เหยาหรงพลางตะโกนเสียงแหบพร่า "ท่านผู้เฒ่า! ข้าเถียนเผิงเกลียดสามคนนี้เข้าไส้... เกลียดจนอยากจะสับพวกมันเป็นหมื่นชิ้น!"

พูดถึงตรงนี้ เขาก็ถลึงตาใส่หลินเซียวอย่างแรง ความแค้นในดวงตาไม่ได้ถูกปิดบังเลยแม้แต่น้อย

"แต่ข้าไม่ได้ทำ! คืนนี้ข้าอยู่ในห้องตลอดเวลา ไม่ได้ก้าวเท้าออกไปแม้แต่ก้าวเดียว! ศิษย์ผู้นี้มิได้กล่าวเท็จแม้แต่คำเดียว!"

ผู้ดูแลวัยกลางคนคนที่เคยช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้พวกหลินเซียวและห้ามปรามเถียนเผิงก่อนหน้านี้ ขมวดคิ้วพลางเอ่ยขึ้นช้าๆ "เถียนเผิง เมื่อกลางวันข้าเตือนเจ้าต่อหน้าแล้วว่าอย่าให้เรื่องของนางมารนั่นมาบังตาจนโกรธแค้นผู้อื่น ตอนนั้นเจ้าไม่ได้โต้แย้ง แต่สีหน้าท่าทางเคียดแค้นเพียงนั้น ศิษย์พี่ศิษย์น้องในที่นี้ต่างก็เห็นกันหมด"

เขาหันไปทางอู๋เหยาหรงแล้วกล่าวว่า "เถียนเผิงมีแรงจูงใจชัดเจนและน่าสงสัยที่สุด ข้าเสนอให้ตรวจสอบอย่างละเอียดขอรับ"

"ไม่... ไม่ใช่ข้าจริงๆ! ไม่ใช่!!!" เถียนเผิงหน้าแดงก่ำ ตะโกนด้วยความโกรธ

ทว่าในยามนี้ไม่มีใครเชื่อคำแก้ตัวของเขาอีกแล้ว

แม้แต่ศิษย์พี่ศิษย์น้องที่สนิทสนมกันในยามปกติยังเบือนหน้าหนี

ในขณะที่เถียนเผิงกำลังจะถูกตราหน้าว่าเป็นคนผิด กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นเรียบๆ ว่า

"ข้าเชื่อเขา"

ทุกคนหันไปตามเสียงด้วยความตกตะลึง เพราะคนที่พูดกลับเป็น... หลินเซียว

ซูหว่านหว่านกะพริบตาปริบๆ ไม่รู้ว่าศิษย์น้องคิดจะทำอะไรอีก แต่เมื่อนึกถึงผลงานที่ผ่านมา นางจึงตัดสินใจเฝ้าดูสถานการณ์ต่อไปเงียบๆ

หลินเซียวชำเลืองมองเถียนเผิงพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เจ้าทาสรักนี่แม้สมองจะไม่ค่อยดีและโง่ไปหน่อย แต่ไม่มีความกล้าพอ และไม่มีความสามารถถึงขั้นนั้นหรอก"

เถียนเผิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าจะแดงซ่าน ถูกคำว่า 'ทาสรัก' ทิ่มแทงจนรู้สึกอับอายแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

เขาอ้าปากจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ได้แต่กัดฟันกรอดจนกรามแน่น

โจวชิงอวี้กระซิบถาม "หลินเซียว เจ้าแน่ใจนะ? คนคนนี้เมื่อกลางวัน..."

หลินเซียวพยักหน้า ยืนยันหนักแน่น "แน่ใจ หากข้าเป็นคนร้ายและต้องการฆ่าปิดปาก ข้าไม่มีทางเลือกคนโง่ที่เขียนความแค้นไว้บนหน้าชัดเจนขนาดนี้มาลงมือเด็ดขาด"

อู๋เหยาหรงขมวดคิ้วมุ่น เรื่องราวเริ่มจะ... คลุมเครือขึ้นมาเสียแล้ว เขาเอ่ยช้าๆ "แต่หากไม่ใช่เขา คนอื่นก็ไม่มีแรงจูงใจที่จะลอบสังหาร..."

"เรื่องนั้นไม่จำเป็นต้องระบุเจาะจง"

หลินเซียวหันกลับมา สายตามองข้ามเถียนเผิงไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าของผู้ดูแลวัยกลางคน มุมปากยกยิ้มเป็นนัยลึกซึ้ง "ท่านว่าจริงไหม ท่านผู้ดูแล?"

สิ้นคำพูดนี้ ทั้งห้องโถงก็ตกอยู่ในความเงียบ ทุกคนหันไปมองผู้ดูแลคนนั้นตามสัญชาตญาณด้วยความไม่เข้าใจ

ผู้ดูแลวัยกลางคนชะงักไป ดูเหมือนจะไม่ได้คาดคิดว่าจะถูกระบุชื่อ เขาหันมองซ้ายขวาพลางชี้ที่จมูกตัวเองด้วยความฉงน "เจ้ามองข้า... หมายความว่าอย่างไร? หรือเจ้าสงสัยข้า? คืนนี้ข้าออกตรวจตราความเรียบร้อยตามจุดต่างๆ ตลอด มีศิษย์อย่างน้อยห้าหกคนที่ยืนยันได้ อีกอย่าง ข้ากับพวกเจ้าไม่รู้จักมักจี่ ไม่ได้มีความแค้นต่อกัน เหตุใดข้าต้องลอบสังหารเจ้าด้วย?"

คำพูดของเขาดูมีเหตุผล และท่าทางก็ดูสงบนิ่งเป็นธรรมชาติ

ศิษย์หลายคนพยักหน้าเห็นด้วย "จริงด้วย ท่านอาวังหย่วนปรากฏตัวตามจุดตรวจหลายครั้งในคืนนี้ พวกเราเห็นกันหมด"

"แสร้งทำต่อไปเถอะ แสร้งทำเข้าไป"

หลินเซียวหัวเราะ น้ำเสียงถึงกับเจือความสมเพช "แม้ข้าจะไม่เห็นหน้าคนชุดดำ แต่ข้าเห็นว่าที่ใต้ทะเลปราณในตันเถียนทางซ้ายลงมาสามนิ้ว มีหนอนตัวหนึ่งที่เล็กยิ่งกว่าเส้นผมกำลังดิ้นขยุกขยิกอยู่ จะว่าบังเอิญเกินไปไหมที่มันเหมือนกับตัวที่อยู่ในตันเถียนของท่านเป๊ะเลย"

เมื่ออู๋เหยาหรงได้ยินเช่นนั้น รูม่านตาก็หดเกร็งทันที

หนอนดิ้นขยุกขยิก!?

หรือว่าจะเป็น... หนอนกู่!?

แววตาของวังหย่วนฉายความสับสนวูบหนึ่ง เขาเผลอยกมือขึ้นกุมท้อง ใบหน้าแสดงความมึนงงชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความโกรธที่รุนแรงกว่า "เหลวไหล! เจ้า... แค่ขอบเขตหลอมปราณ..."

ยังไม่ทันสิ้นคำพูด

ร่างชราที่รวดเร็วและเฉียบคมราวกับภูตผีก็พุ่งเข้าประชิดตัวอย่างไร้เสียง เข้าถึงตัวก่อนที่อีกฝ่ายจะทันตั้งตัว มือข้างหนึ่งคว้ากลางอากาศ แรงกดดันมหาศาลเข้าพันธนาการเขาไว้ในทันที

"ไม่..."

วังหย่วนกรีดร้องโหยหวน ร่างกายสั่นกระตุกอย่างรุนแรง เขาพยายามขัดขืนสุดชีวิต แต่ภายใต้การกดดันที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง แม้แต่นิ้วเดียวก็ขยับไม่ได้

จิตเทวะของอู๋เหยาหรงพุ่งทะลวงเข้าไปในร่างกายของเขาอย่างไม่ยั้ง!

ในแดนบำเพ็ญเพียร การกระทำเช่นนี้ถือว่าเสียมารยาทอย่างยิ่ง แม้จะเป็นศิษย์กับอาจารย์ หากไม่ได้รับอนุญาตแล้วใช้จิตเทวะสำรวจตันเถียนของผู้อื่น ก็นับเป็นการหยามเกียรติกันอย่างมาก

สามอึดใจ

ห้าอึดใจ

สีหน้าของอู๋เหยาหรงเปลี่ยนจากเขียวคล้ำ เป็นเคร่งขรึม และสุดท้ายกลายเป็นความโกรธระคนตกใจที่ยากจะบรรยาย... และความอัปยศ

"กู่เส้นโลหิต... พวกมาร... สมควรตายจริงๆ!"

เขาไม่เสียเวลาพูดพร่ำทำเพลงกับอีกฝ่าย รวบนิ้วเป็นรูปกระบี่ ปล่อยปราณกระบี่ที่กลั่นกรองจนถึงขีดสุดพุ่งออกจากปลายนิ้ว ทะลวงเข้าสู่ทะเลปราณในตันเถียนของวังหย่วนอย่างแม่นยำ!

"อ๊าก!"

วังหย่วนร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ร่างทั้งร่างราวกับถูกสายฟ้าฟาดจนทรุดฮวบลงกับพื้น

เขากุมท้อง ร่างกายชักกระตุกอย่างรุนแรง เส้นเลือดบนใบหน้าปูดโปน แม้แต่ในทวารทั้งเจ็ดก็มีเลือดสีดำซึมออกมาเป็นสาย

อู๋เหยาหรงวาดมือคว้ากลางอากาศ!

เส้นด้ายสีแดงประหลาดที่เล็กเท่าเส้นผมและกำลังดิ้นรนขยับเขยื้อนในอากาศ ถูกกระชากออกมาจากตันเถียนของวังหย่วนอย่างรุนแรง!

ทันทีที่สิ่งนั้นหลุดออกจากร่างกายมนุษย์ มันก็ขยายขนาดขึ้นจนหนาเท่านิ้วก้อย ทั่วทั้งตัวเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานน่าสยดสยอง ส่วนหัวมีปากที่เต็มไปด้วยซี่ฟันเล็กๆ เรียงตัวกันอย่างถี่ ขบเคี้ยวกลางอากาศอย่างบ้าคลั่ง พร้อมส่งเสียงขู่ฟ่อที่บาดหู

"กู่ชนิดนี้ไร้รูปไร้ลักษณ์ เน้นจู่โจมจิตวิญญาณ ผู้ที่ถูกฝังกู่จะค่อยๆ สูญเสียเจตจำนงของตนเอง และเกิดความจงรักภักดีรวมถึงความเลื่อมใสอย่างผิดปกติ... ต่อผู้ที่ฝังมันไว้ จนในที่สุดจะกลายเป็นหุ่นเชิดโดยสมบูรณ์ อย่างน้อยต้องเป็นผู้บำเพ็ญมารขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจมากกว่าสิบปีจึงจะกลั่นมันขึ้นมาได้!"

ใบหน้าของอู๋เหยาหรงเขียวคล้ำ เขาพ่นปราณแท้จากฝ่ามือ หนอนกู่ตัวนั้นยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องก็สลายกลายเป็นเถ้าสีดำและดับสูญไปอย่างสิ้นเชิง

ภายในห้องโถงตกอยู่ในความเงียบสงัด

เงียบจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตก

ทุกคนจ้องมองวังหย่วนด้วยความตกตะลึง มองดูผู้ดูแลวัยกลางคนที่ปฏิบัติหน้าที่ในสาขาแห่งนี้มานานกว่ายี่สิบปี ผู้ซึ่งขยันขันแข็งและถ่อมตัวมาโดยตลอด

วินาทีที่หนอนกู่หลุดออกจากร่าง วังหย่วนก็ราวกับถูกกระชากกระดูกสันหลังออกไป ร่างทั้งร่างอ่อนระทวยกองกับพื้น

เขาหอบหายใจอย่างหนัก แววตาจากที่เคยมึนงงค่อยๆ กลับมาโฟกัสและแจ่มชัดขึ้น

เขาก้มลงมองมือทั้งสองข้างของตนเอง

ถูกหนอนตัวนี้สิงสู่มาหลายสิบปี เขาส่งข้อมูลของสำนักเทียนเจี้ยนให้พวกมารไปมากเท่าใด? และช่วยปกปิดการกระทำที่ไม่อาจเปิดเผยได้มากเพียงไหน?

"ข้าทำอะไรลงไป..."

เสียงของเขาแหบพร่าราวกับเครื่องสูบลมเก่าๆ ในลำคอมีเสียงสะอื้น "ท่านผู้อาวุโส... หลายปีมานี้... ข้าทำอะไรลงไปบ้าง..."

เขาเงยหน้าขึ้นทันควัน ขอบตาแดงก่ำ น้ำตาไหลพราก "ข้าสมควรตาย! ข้าทำเพื่อนางมารนั่น... ข้า..."

"เจ้าสมควรตายจริงๆ"

น้ำเสียงของอู๋เหยาหรงเย็นเฉียบราวกับใบมีด ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ

ทว่าเมื่อเขามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและสิ้นหวังของวังหย่วน สุดท้าย... เขาก็ไม่ได้พูดคำตำหนิที่รุนแรงกว่านั้นออกมา

"แต่ไม่ใช่ในวันนี้ วันนี้เจ้าจงมีชีวิตอยู่ต่อไป และจงเล่าทุกสิ่งที่เจ้ารู้มาให้หมดทุกรายละเอียด นี่คือโอกาสเดียวในชีวิตที่เจ้าจะได้ไถ่บาป"

วังหย่วนหมอบราบกับพื้น โขกศีรษะซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวไหล่สั่นเทิ้มอย่างรุนแรงโดยไม่เอ่ยคำใดอีก