จ้าวต้าไห่ในตอนนี้ ขอแค่สวี่ซื่อเยี่ยนยอมขึ้นไปเฝ้าสวนโสม จะขออะไรเขาก็ยอมหมด ยิ่งถ้าเป็นของที่ใช้เฝ้าสวนโสมด้วยแล้ว ยิ่งไม่มีปัญหา
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังสงสัยอยู่ดี ว่าสวี่ซื่อเยี่ยนจะขออะไร จึงอดถามไม่ได้
สวี่ซื่อเยี่ยนก็ไม่ปิดบังอะไร เลยอธิบายให้ฟังว่า เขาต้องการทำอะไร
ปืนดักยิง
ตามชื่อเลย คืออาวุธที่ติดตั้งไว้กับพื้น มีลักษณะคล้ายปืน แต่ใช้งานง่ายกว่า
ใช้ ท่อเหล็กยาวประมาณ 2 ฟุต
ด้านหนึ่งของท่อบรรจุ ดินปืน แล้วเชื่อมติดกับ กลไกสปริง
ตอนกลางคืน จะตั้งกลไกโดยใช้ ลวดเชื่อมกับสปริงแล้วขึงตึง ปลายอีกด้านของลวด ผูกไว้กับต้นไม้
ถ้ามีใครเดินมา สะดุดลวด กลไกจะทำงาน สปริงจะดีดจุดไฟ ทำให้ดินปืนระเบิดออกมา
สิ่งที่ถูกยิงออกไปไม่ใช่กระสุนจริง แต่เป็น เม็ดเหล็กเล็ก ๆ กระจายออกเป็นพัด ไม่ถึงกับสังหารได้ แต่ก็ทำให้เจ็บหนัก
ข้อดีของปืนดักยิง
เสียงดัง ช่วยเตือนภัย
มีพลังทำลายพอสมควร ขโมยหรือสัตว์ป่าถ้าโดนเข้าไป ไม่มีใครกล้ากลับมาอีกแน่
ถ้าติดตั้งไว้รอบ ๆ สวนโสม ถือเป็นเครื่องมือเฝ้าระวังที่ดีมาก
อาวุธแบบนี้ เคยใช้กันแทบทุกสวนโสมในช่วงปี 1990 แต่หลังจากปี 2000 ก็ถูกสั่งห้าม
ระเบิดเชือกดึง
มีหลักการคล้ายระเบิดมือ แต่แน่นอนว่าพลังทำลายน้อยกว่ามาก
หากถูกดึงเชือก จะเกิดเสียงระเบิดดังมาก
ไม่ได้ทำร้ายใคร แต่ใช้เตือนภัย
ส่วนกับดักตะปูแหลม กับดักหนีบสัตว์ แบบที่พวกพรานป่าใช้ ก็สามารถเอามาประยุกต์ใช้ได้
“ไม่ว่าจะเป็นขโมย หรือสัตว์ป่า ถ้าเข้ามาก็ต้องเจ็บตัวแน่!”
จ้าวต้าไห่ดีใจมาก หลังจากฟังแผนของสวี่ซื่อเยี่ยน
"คิดไว้แล้วเชียว! ลุงรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องการจัดเรื่องนี้ได้แน่นอน!" หลังจากได้ยินแบบนี้ จ่าวต้าไห่ก็ตบต้นขาของเขาด้วยความดีใจ
"สมองเธอมันทำด้วยอะไรเนี่ย? ทำไมถึงคิดวิธีการพวกนี้ออกมาได้ยังไง?"
"ตกลง! เดี๋ยวลุงออกใบอนุญาตให้ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้ทีมหมู่บ้านออกเอง!"
มันก็แน่นอนอยู่แล้ว อุปกรณ์เฝ้าสวนโสมต้องเป็นของทีมหมู่บ้าน ต่อไปก็ยังสามารถใช้งานต่อได้อีก
จ้าวต้าไห่ดีใจมาก ออกใบอนุญาตให้ทันที
วันรุ่งขึ้น สวี่ซื่อเยี่ยนเดินทางไป โรงตีเหล็กของคอมมูน เพื่อสั่งทำอุปกรณ์ ส่วน ซูอันอิงก็อยู่บ้านเตรียมของขึ้นเขา
วันที่ 21 ตุลาคม ทุกอย่างเตรียมไว้พร้อมแล้ว สวี่ซื่อเยี่ยนและซูอันอิง นั่งเกวียนที่ทีมหมู่บ้านใช้ขนคนไปทำงาน มุ่งหน้าสู่สวนโสมที่เฉียนชวน
เสียงนินทาจากชาวบ้าน
เมื่อชาวบ้านรู้ว่าสวี่ซื่อเยี่ยนจะขึ้นไปเฝ้าสวนโสม หลายคนก็ไม่เห็นด้วย
"หนุ่ม ๆ แท้ ๆ ดันไปทำงานเหมือนพวกแก่เฒ่าเฝ้าสวนโสม"
"ยังพาเมียไปด้วยอีก นี่มันไม่มีอนาคตชัด ๆ"
"ฉันเคยพูดมาก่อนแล้วว่าด้วยความสามารถของเขา อาจไม่ได้สะสมแรงงานเท่ายายเฒ่าเก่งๆ สักคนหนึ่งเลย
"อีกไม่นานก็เข้าหน้าหนาวแล้ว หมู่บ้านไม่มีงานอะไรให้ทำ"
"การไปเฝ้าสวนโสม อย่างน้อยก็ยังได้ค่าตอบแทนบ้าง"
"แต่พูดก็พูดเถอะ ปีนี้เขาโชคดี เจอโสมใหญ่เข้า"
"ดูรอบๆตัวเขาสิ มีแต่คนประจบประแจง เยินยอกันใหญ่"
"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะโชคดีแบบนี้ไปตลอด"
คนพวกนี้ ต่อหน้าอาจพูดเยินยอ ประจบประแจง แต่ลึกๆในใจ กลับต้องการแทงข้างหลัง
ปีนี้ สวี่ซื่อเยี่ยนทำให้คนในหมู่บ้านสนใจและอยากเข้าไปตีสนิทมากมาย เพราะเขาค้นพบโสมใหญ่ที่ทำเงินได้มาก
แต่ก็มีไม่น้อยที่ ลับหลังแอบอิจฉา และรอวันให้เขาล้มเหลว!
นี่คือธรรมชาติของมนุษย์ หากคุณมีชีวิตที่ดีขึ้น ไม่ใช่ทุกคนที่จะยินดีด้วย แต่เมื่อไหร่คุณมีชีวิตที่ตกต่ำลง ก็จะมีคนจำนวนมากที่สะใจในความโชคร้ายของคุณทันที
สวี่ซื่อเยี่ยนไม่สนใจคำพูดพวกนั้น
แต่จริง ๆ แล้ว ถึงแม้เขาจะรู้ว่ามีคนพูดอะไรบ้าง แต่เขาไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย
การเฝ้าสวนโสม มีวิธีการและเคล็ดลับเยอะมาก
คนที่รู้วิธีก็สามารถสร้างรายได้มหาศาลภายในไม่กี่ปี
ในขณะที่คนไม่รู้วิธีเคล็ดลับ ก็ยังคงหาเลี้ยงครอบครัวได้
ถึงแม้ตอนที่อยู่กับจ้าวต้าไห่ เขาจะทำท่าลังเลไม่อยากขึ้นเขา
แต่จริง ๆ แล้ว เขาอยากไปอยู่บนเขามากที่สุด!
หนีจากพวกหน้าด้านที่มา "ขอยืมเงิน"
ตั้งแต่ สวี่ซื่อเยี่ยนกับซูอันอิงกลับมาจากเมืองถงฮว่า
มีคนมาที่บ้านตลอดเวลาทุกวัน ไม่เป็นไรถ้ามาเยี่ยมตามปกติ แต่หลายคนตั้งใจมาขอยืมเงินแบบหน้าด้าน ๆ
ไม่รู้ว่าคนพวกนี้ไร้ยางอายขนาดนั้นได้อย่างไร พวกเขาไม่เคยพูดคุยหรือติดต่อกัน แต่กล้ามาขอยืมเงินร้อยหรือแปดสิบหยวน เหมือนกับว่าเงินของครอบครัวสวี่ซื่อเยี่ยนมาจากสายลม
สวี่ซื่อเยี่ยนปรึกษากับซูอันอิงไว้ล่วงหน้าแล้ว
"ไม่ว่าใครจะมาขอยืมเงิน ให้ปฏิเสธไปให้หมด"
"ก็บอกไปว่า ปีหน้าพวกเราจะสร้างบ้าน และกำลังจะคลอดลูก ตอนนี้เงินของพวกเรายังมีไม่พอเลย"
แม้จะบอกแบบนี้ แต่ก็ยังมีบางคนที่ไม่ยอมเลิกรา
ทั้งฤดูใบไม้ร่วงที่ผ่านมา พวกชาวบ้านทำให้เขากับภรรยาเหนื่อยใจมาก
ดังนั้น พอจ้าวต้าไห่มาขอให้ขึ้นเขาไปเฝ้าสวนโสม บังเอิญเป็นสิ่งที่สวี่ซื่อเยี่ยนต้องการพอดี
สวี่ซื่อเยี่ยนจึงดีใจยิ่งกว่าอะไร
ขึ้นเขาไปอยู่กับภรรยา ห่างไกลจากหมู่บ้าน ไกลจากพวกชอบขอยืมเงิน
ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในแบบของตัวเอง จะมีอะไรดีไปกว่านี้อีก?
อย่าบอกว่าการอยู่บนภูเขาเป็นเรื่องลำบาก ความจริงแล้วระหว่างบ้านหลังใหญ่กับภูเขาก็ไม่มีความแตกต่างกัน ทั้งสองอย่างนั้นล้วนเป็นเรื่องลำบากพอๆ กัน
จริง ๆ แล้ว บ้านในหมู่บ้านที่เขาอาศัยอยู่
ความสะดวกสบายไม่ได้ต่างจากบนเขาสักเท่าไหร่
แถมสวนโสมก็ปลอดภัยมาก
มีกับดักและปืนดักยิงที่สวี่ซื่อเยี่ยนติดตั้งไว้
ทีมหมู่บ้านยังให้ปืนมาหนึ่งกระบอก
มีหมาล่าเนื้อหลายตัวช่วยเฝ้า
แบบนี้ไม่ต้องกังวลอะไรเลย!
สองสามีภรรยา ขึ้นเขาด้วยความยินดี
ในขณะที่คนอื่นยุ่งอยู่กับการปลูกโสม
ทั้งคู่กลับเริ่มต้นจัดระเบียบที่อยู่อาศัยของตัวเอง
บ้านพักเดิมเคยเป็นของลุงหลี่
ไม่ได้รับการดูแล ทำให้ฝุ่นเกาะหนาเตอะ
ในครัวเองก็มีคราบน้ำมันเกาะเต็มไปหมด
ซูอันอิงเห็นแล้วก็ย่นจมูก
"สกปรกจังเลย"
เธอจึงตักน้ำขึ้นมา ม้วนแขนเสื้อ และเริ่มลงมือทำความสะอาด
ในขณะที่สวี่ซื่อเยี่ยนออกไปติดตั้งกับดักรอบสวนโสม
ขุดกับดักล่อ
ฝังแผ่นตะปู
ติดตั้งปืนดักยิง
ผูกประทัด
ทั้งคู่ทำงานกันอย่างกระตือรือร้น
เมื่อวันอันแสนวุ่นวายในบ้านบนภูเขาสิ้นสุดลง สวี่ซื่อเยี่ยนจัดเตรียมทุกสิ่งที่จำเป็นเสร็จแล้ว ก็แขวนป้ายไว้หน้าประตูทุ่งโสมอีกด้วย
หลังจากที่คนงานที่มาปลูกโสม เลิกงานและเดินผ่านหน้าสวนโสม พวกเขาก็เห็น ป้ายประกาศใหม่ ที่ติดอยู่ด้านหน้า
"รอบ ๆ พื้นที่มี 'ปืนดักยิง' โปรดอย่าเข้าใกล้"
"หากได้รับบาดเจ็บ จะไม่รับผิดชอบ!"
"นี่มันอะไรกัน?"
"ปืนดักยิงคืออะไร?"
คนงานต่างพากันแปลกใจ และเริ่มถามกันให้วุ่น
สวี่ซื่อเยี่ยนออกมาอธิบาย
มีคนหนึ่งเข้าไปถามเขาโดยตรง
"พี่สาม! ปืนดักยิงนี่มันคืออะไรเหรอ?"
สวี่ซื่อเยี่ยนถือโอกาส บอกให้ทุกคนระวังตัว
"จริง ๆ แล้ว ฉันกะจะเตือนพวกนายอยู่แล้ว"
"ตั้งแต่นี้ไป เวลามาทำงานบนเขา อย่าเดินเข้าไปใกล้เขตรั้วสวนโสมเด็ดขาด!"
"นอกจากปืนดักยิง ฉันยังขุดหลุมพราง ฝังแผ่นตะปู และติดตั้งประทัดเอาไว้ด้วย"
"ถ้าใครเดินมั่วซั่ว แล้วโดนเข้า ฉันไม่รับผิดชอบนะ!"
สวี่ซื่อเยี่ยนอธิบายให้ทุกคนทราบถึงพลังของปืนดักยิง และเตือนพวกเขาอย่างชัดเจนว่าอย่าเดินไปมาอย่างไม่ระมัดระวัง เมื่อได้ฟังแบบนี้ ทุกคนก็เริ่มรู้สึกหวาด ๆ
"โห นี่พี่ต้องจริงจังขนาดนี้เลยเหรอ?"
"ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ก็อย่าเดินสุ่มสี่สุ่มห้า"
"เตือนแล้วนะ!"
บอกกล่าวให้ชัดเจน
มีบางคนอ่านหนังสือไม่ออก
ไม่สามารถเข้าใจข้อความบนป้ายประกาศได้
ดังนั้นสวี่ซื่อเยี่ยนจึงอธิบายให้ทุกคนฟังต่อหน้า
"กลับไปแล้ว ก็ฝากบอกคนที่บ้านด้วยนะ"
"เตือนไว้ก่อน ถ้าใครยังเดินสุ่มสี่สุ่มห้า แล้วได้รับบาดเจ็บ ก็ต้องรับผิดชอบตัวเอง!"
ชาวบ้านตกใจ
"แย่แล้ว! พี่สาม นี่พี่โหดไปไหม!?"
หลังจากได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของกลุ่มคนก็เปลี่ยนไป มันน่ากลัวมาก หากพวกเขาถูกปืนดักยิง ยิงใส่ พวกเขาคงเจ็บปวดมากแม้ว่าจะไม่ตายก็ตาม
"นี่ถ้าโดนปืนดักยิงเข้าไปล่ะก็…"
"ถึงไม่ตาย ก็คงเจ็บหนักแน่ ๆ!"
"ชั้นต้องโหด"
สวี่ซื่อเยี่ยน พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"มันจำเป็นต้องโหด"
"พวกเราทั้งหมู่บ้านต้องพึ่งพาโสมป่าในการทำมาหากิน"
"ถ้าฉันไม่ป้องกันให้ดี เดี๋ยวก็มีขโมยมาขุดโสมไปหมด"
"ถ้ามีคนมาขโมยโสม แล้วเราจะเหลืออะไรให้ทำกิน?"
ชาวบ้านเห็นด้วยเต็มที่ คราวก่อนยังจับโจรไม่ได้เลย ถ้าจับได้คงตีตายไปแล้ว
"จริงด้วย! ถ้าใจดีเกินไป พวกขโมยยิ่งได้ใจ!"
"กับพวกนี้ ต้องเด็ดขาดเท่านั้น!"
มีคนพูดขึ้นมา ด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น
"ขโมยที่มาลักโสมคราวที่แล้ว จนป่านนี้ก็ยังจับตัวไม่ได้"
"ถ้าจับได้ล่ะก็ ฉันจะอัดมันให้เละเลย!"
"จับได้เมื่อไหร่ ฆ่าให้ตายก็ยังน้อยไป!"
ทุกคนกัดฟันกรอด
ความเกลียดชังที่มีต่อพวกขโมยโสม
มันฝังลึกอยู่ในใจของพวกเขามานานแล้ว!
