พลิกชะตามาสร้างอาณาจักรโสมยุค 70

พลิกชะตามาสร้างอาณาจักรโสมยุค 70 · khram

ตอนที่ 32

บทที่ 32 ของขวัญ

โจวกุ้ยหลานไม่เข้าใจเรื่องการตรวจสุขภาพระหว่างตั้งครรภ์ เธอมีลูกมากมายแต่ไม่เคยไปตรวจสุขภาพเลย

แต่เธอรู้ว่าลูกชายของเธอย้ายไปอยู่บ้านแยกต่างหาก และเรื่องของลูกสะใภ้ก็ปล่อยให้พวกเขาสองคนจัดการกันไปเองตามที่ต้องการ ไม่ได้ใช้เงินของเธอ เธอจึงไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้

ดังนั้นโจวกุ้ยหลานจึงไม่ได้พูดอะไร ยกเว้นให้ลูกชายและลูกสะใภ้เข้าบ้าน

แล้วเธอก็ให้หลานสาวคนโต สวีจินเฟิง ไปที่แปลงผักส่วนตัว เพื่อให้หลานชายสวีเฉิงโห่ว กลับบ้าน

คนในครอบครัวเพิ่งจะเข้าไปนั่งในบ้าน พอเห็นว่าลูกสะใภ้ทั้งสอง สวีเซียวหลินกอดลูกชายคนเล็กสวีไห่ปินและเว่ยหมิงหลงก็กอดลูกชายคนที่สองสวีไห่เทา ตามด้วยลูกชายคนโตสวีไห่ปัวที่กำลังร้องไห้ พวกเขาก็กลับมาที่บ้านแล้ว

สองพี่สะใภ้ก็เป็นคนที่เคยไปทำงานที่ต่างเมืองมาก่อน จึงไม่ค่อยถนัดเรื่องการทำงานในไร่ ทำนองว่าอ้างว่าเด็กยังเล็ก จึงต้องอุ้มเด็กอยู่ตลอดเวลา

พอได้ยินข่าวว่าคู่ของสวี่ซื่อเยี่ยนกลับมาแล้ว สองพี่สะใภ้ก็รีบอุ้มลูกแล้วมุ่งหน้าไปหาพวกเขาทันที

สวี่ไห่ปัวที่ยังเล่นไม่เสร็จถูกดึงตัวกลับมา จึงร้องไห้ตลอดทาง

เมื่อเข้าบ้านและเห็นว่าสวี่ซื่อเยี่ยนกับภรรยานั่งอยู่บนเตียงที่ปลายเตียงและวางกระเป๋าสองใบที่ดูเหมือนว่าจะซื้อของมาเยอะ พี่สะใภ้ทั้งสองก็เริ่มเปล่งแสงตาเป็นประกายทันที

“อ้าว น้องสามกลับมาแล้วหรือ? เป็นยังไงบ้าง? ทงฮวาเป็นยังไงบ้าง? มีอะไรน่าสนใจบ้างมั้ย?”

“ต้นโสมสองต้นและน้ำดีหมีขายไปแล้วใช่มั้ย? ดูแล้วน่าจะได้เงินเยอะเลยนะ น้องสามนี่เก่งจริงๆ เทียบกับพี่ใหญ่แล้วต่างกันเยอะเลย”

ทั้งสองพี่สะใภ้เป็นผู้หญิงที่ช่างพูดและพลิกผันความรู้สึกได้เก่งมาก พวกเธอทิ้งความไม่พอใจในอดีตไปแล้ว

พี่สะใภ้ทั้งสองทักทายเขา สวี่ซื่อเยี่ยนจึงไม่ได้ตอบกลับ แต่เพียงแค่พยักหน้า

“สวี่ไห่ปัว ลูกชายคนโตนี่ทำไมร้องไห้อีกแล้ว? ผู้ชายต้องเข้มแข็งนะ ทำไมถึงร้องไห้?”

หลานชายคนนี้เป็นคนขี้แย ร้องไห้ตลอดเวลาไม่ว่าจะเจอกับอะไร

“อย่าร้องไห้เลย เจ้าใหญ่ ลุงสามมีของกินอร่อยๆ นะ ถ้ายังร้องอยู่ ลุงสามก็จะไม่ให้กินนะ”

นั่นแหละ! วิธีนี้ใช้ได้ผล สวี่ไห่ปัวหยุดร้องทันที ตาโตมองหน้าสวี่ซื่อเยี่ยน “มีของกินอะไรอร่อยๆ บ้าง?”

สวี่ซื่อเยี่ยนหันไปบอกให้สวี่อวี่นำฉาจือหั่วเชาออกมา

เขาซื้อมา 2 ห่อตอนอยู่บนรถไฟ กินไปคนละสองห่อ เหลืออีกห่อและอีกสองชิ้น

“อวี่ เธอเอาสามชิ้นนี้ไป ใช้มีดหั่นแล้วแบ่งให้พวกเขาทั้งห้าคนกินกัน”

ถึงแม้ว่าฉาจือหั่วเชาจะเย็นชืดไปแล้ว แต่มันยังหอมมากอยู่ พอเปิดห่อพลาสติกข้างนอก ทุกคนก็ได้กลิ่นหอมลอยมา

สวีเซ่อชินดีใจที่ได้ถือฉาจือหั่วเชาไปหั่น จากนั้นก็ให้หลานชายหลานสาวคนละชิ้น

สวี่จินเฟิง สวี่จินซิ่ว สวี่ไห่ปัวพวกนี้โตแล้ว การกินอาหารไม่ใช่ปัญหา พอรับมาแล้วก็กล้าหยิบขึ้นมากัดทันที

เด็กๆ สมัยนี้แทบไม่ได้กินของดีๆ เมื่อเห็นขนมที่มีกลิ่นหอมจึงไม่คิดอะไรแล้ว

"แม่ๆ ในนี้มีเนื้อด้วย โอ้โห หอมจัง อร่อยมาก"

เด็กๆ อ้าปากคำใหญ่ใส่ฉาจือหั่วเชา เนื้อหอมๆ ปากเต็มไปด้วยรสชาติ เด็กๆ ไม่เคยกินของที่อร่อยขนาดนี้ หน้าตาของพวกเขาน่าขบขันมาก

สวีไห่เทา อายุสองขวบก็สามารถกินได้แล้ว แต่ว่าชิ้นของเขาถูกสะใภ้รองเว่ยหมิงหลง หยิบไปแล้ว

สวีไห่เทามองเห็นพี่ชายพี่สาวกำลังกินอยู่ รู้สึกอยากกินมากเลย หันไปมองฉาจือหั่วเชาในมือแม่ และร้องไห้เสียงดัง

"แม่ๆ เนื้อ เนื้อ"

เด็กคนนี้พูดไม่ค่อยเก่ง แต่ว่าก็พอที่จะบอกออกมาได้ว่า "อยากกินเนื้อ ทำไมยังไม่ให้ฉันกิน?"

เว่ยหมิงหลงถือฉาจือหั่วเชาอยู่ในมือ ตอนนี้ก็รู้สึกอยากกินเช่นกัน เพราะกลิ่นมันหอมจนทนไม่ไหว

เธอคิดจะกัดสักคำหนึ่ง แต่เนื่องจากมีคนมากมายอยู่ก็ไม่กล้าทำ เพราะไม่ดีที่จะขโมยของลูก

"แม่เก็บให้ก่อนนะ ตอนนี้ก็เกือบจะบ่ายสามแล้ว ถ้าเธอกินฉาจือหั่วเชาตอนนี้ เดี๋ยวจะไม่ทานข้าวมื้อเย็น"

เว่ยหมิงหลงตั้งใจจะเอาฉาจือหั่วเชากลับไปที่ห้องตัวเองแล้วค่อยลองกิน แต่คิดว่าเพราะสวีไห่เทาเด็กยังเล็กคงทานไม่ได้มาก

แต่ว่าสวีไห่เทาไม่ยอมแล้ว จับมือแม่แล้วพยายามจะหยิบไป

ไม่ได้สิ่งที่ต้องการเลย เขาก็เลยไปกอดแขนแม่แล้วกัดลงไป

อย่าดูว่าเขายังเด็ก ขอกัดซักทีทำเอาเจ็บพอสมควร เว่ยหมิงหลงโกรธจนยกมือจะตีลูก

"สะใภ้รอง จะทำอย่างนั้นได้ยังไง? ฉาจือหั่วเชานี้ เจ้าสามเขาเอาให้เด็กๆ กินนะ ก็ให้สวีไห่เทากินสิ จะปล่อยให้เด็กๆ ร้องไห้ไปทำไม?"

มีโจวกุ้ยหลานอยู่ก็ไม่มีใครกล้าตีหลาน สวีไห่เทาเห็นท่าไม่ดี จึงหันไปมองมารดาและไม่พอใจ

"รีบให้เขากินเถอะ อย่าทำให้เด็กๆ ร้องไห้โวยวายแบบนี้ รีบไปเอาสิ"

แม่สามีพูดแบบนี้ เว่ยหมิงหลงจะกล้าพูดอะไร? ได้แต่ส่งฉาจือหั่วเชาให้ลูกชายไปกิน

"งอแงเหลือเกิน ร้องไห้ตลอด ปวดหัวจริงๆ" ภายในใจเธอคิดแล้วด่าไปที่ลูก

"น้องสาม ฉาจือหั่วเชา ยังเหลืออยู่ไหม? ขอให้พวกเราลองชิมบ้างสิ"

เว่ยหมิงหลงยังคงอยากกินอยู่ จึงเหลือบมองห่อกระดาษในมือของสวี่ซื่อเยี่ยน ซึ่งแน่นอนว่าภายในนั้นยังมีของอีก

สวี่ซื่อเยี่ยนก้มหน้าลงแล้วไม่สนใจเว่ยหมิงหลงเลย "พ่อแม่ของผมยังไม่ได้กินเลย จะให้คุณได้ยังไง?"

พูดจบ เขาก็เอาฉาจือหั่วเชาที่เหลือไปวางตรงหน้าของโจวกุ้ยหลาน

"แม่ ขนมพวกนี้ผมเอาไว้ให้แม่กับพ่อกินนะ มันหอมมาก เนื้อข้างในไม่มันเลย"

สวี่ซื่อเยี่ยนให้ฉาจือหั่วเชากับแม่แล้ว เรื่องที่แม่จะจัดการยังไง เขาก็ไม่ยุ่ง

"แม่ ผมซื้อของมาเยอะเลย รอเดี๋ยว ผมจะเอาออกมาให้ดู"

สวี่ซื่อเยี่ยนหันไปหยิบกระเป๋าเดินทางออกมา แล้วเริ่มหยิบของจากข้างในออกมา

เสื้อโค้ทผ้าวูลสีม่วงเข้มชิ้นหนึ่ง ผ้ากำมะหยี่สีเขียวเข้มสำหรับทำเสื้อคลุมฤดูใบไม้ร่วง และผ้าเดคาร์สีฟ้าสำหรับทำกางเกง ของเหล่านี้คือของฝากสำหรับโจวกุ้ยหลาน

ผ้าวูลสีฟ้าชิ้นหนึ่ง ผ้าเดคาร์สีเข้ม นี่คือของให้สวี่เฉิงโหว

"ผ้าคลุมเตียงสี่ชิ้นนี้ลายดอกไม้พิมพ์มาแล้ว ไม่ต้องปักเองก็สวยดี"

พื้นหลังสีแดงสด ตัดกับดอกโบตั๋นสดใส ลายมังกรกับฟีนิกซ์เสริมโชค และตัวอักษร "ความสุข" ทำให้มันดูสวยงาม ซึ่งซูอันอิงชอบมาก

"เก็บไว้ให้พี่สี่กับพี่ห้าสำหรับแต่งงานนะ ผ้าคลุมเตียงผืนนี้มันสวยดี"

อย่าพูดว่าเขาลืมน้องชายเลยนะ ดูสิ แม้แต่ผ้าคลุมเตียงที่น้องชายจะใช้แต่งงานเขายังนึกถึง

"อวี่ มานี่ นี่ของเธอทั้งนั้น พวกเราในครอบครัวมีเธอคนเดียวที่ได้เยอะ" สวี่ซื่อเยี่ยนยังคงหยิบของออกมาอีก กองนี้เป็นของให้สวีซื่อซิน

ผ้าแพรสีชมพูสดใหม่ที่ทำจากสังเคราะห์ ลายสวยงามและราคาแพง ไม่มีปัญหาอะไร ยกเว้นเรื่องราคา

"อันนี้เก็บไว้ทำเสื้อโค้ตแขนยาวสวมในฤดูหนาว น่าจะสวยถ้าใส่ในช่วงปีใหม่"

อีกถุงหนึ่งเต็มไปด้วยด้ายปักสวยๆ สีสันสดใส ครบทุกสี "นี่คือด้ายที่เธออยากได้เสมอ ตอนนี้เจอพอดี"

สวีซื่อซินมีฝีมือในการปักผ้าหลายลวดลาย

เวลาใครในหมู่บ้านจะมีการแต่งงาน มักจะไปขอให้เธอช่วยปักปลอกหมอน ผ้าม่าน หรือผ้าปูเตียงต่างๆ

สำหรับสวีซื่อซินแล้ว ด้ายสวยๆ เหล่านี้คือสิ่งที่เธอปรารถนา