บทที่ 45 ดูเขายิ้มเข้าสิ บานแฉ่งเป็นดอกหญ้าหางหมาเลย

เรื่องของเว็บไซต์ถือเป็นอันยุติลงชั่วคราว การที่จั่วเสี่ยวโยวจะสร้างเว็บไซต์ออกมาให้เสร็จสมบูรณ์นั้นเกรงว่าคงต้องใช้เวลาอีกสักระยะ ทว่าทุกวันเธอจะส่งข้อความมารายงานความคืบหน้าของเว็บไซต์และบริษัทให้เย่ฉุยทราบเสมอ

เวลาไม่กี่วันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากผ่านการพัฒนามากว่าครึ่งเดือน ในที่สุดเอนจินเกมต่อสู้ฉบับร่างก็เสร็จสมบูรณ์

ประสิทธิภาพของเอนจินตัวนี้ คือสามารถสร้างเอฟเฟกต์การปะทะกันทางฟิสิกส์ระหว่างตัวละครเสมือนจริงสองตัวได้

ยกตัวอย่างเช่น A ชก B หนึ่งหมัด B จะรับรู้ได้ถึงแรงกระทำและได้รับบาดเจ็บ นี่แหละคือเอฟเฟกต์การปะทะกันทางฟิสิกส์

เอฟเฟกต์แบบนี้หากเป็นในโลกเดิมของเย่ฉุย เพียงแค่ยืมใช้ซอฟต์แวร์ประเภท Flash ก็สามารถสร้างขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย ทว่าในโลกนี้ไม่ได้สะดวกสบายเช่นนั้น ทั้งสตูดิโอต้องวุ่นวายกันอยู่ถึงครึ่งเดือนกว่าจะพัฒนาเอนจินฉบับร่างนี้ออกมาได้

เย่ฉุยเรียกเอนจินตัวนี้ว่า 'อาร์เคด 1.0'

ภายภาคหน้าเขาจะค่อยๆ ปรับปรุงและอัปเกรดเอนจินตัวนี้ให้สมบูรณ์ เพื่อให้มันมีฟังก์ชันการทำงานที่มากขึ้น เช่น ท่าไม้ตาย การโจมตีต่อเนื่อง หลอดความโกรธ และอื่นๆ

ภายในสตูดิโอ

เย่ฉุยกับฟางซีต่างควบคุมตัวละครเสมือนจริงคนละตัว เพื่อให้ตัวละครทั้งสองต่อสู้กันอย่างต่อเนื่อง

ภาพนั้นเรียบง่ายมาก ในสายตาของเย่ฉุยมันออกจะน่าเบื่อด้วยซ้ำไป มันก็แค่ภาพ 2D มุมมองด้านข้างที่มีคนตัวจิ๋วสองคนผลัดกันเตะผลัดกันต่อย หากจะบอกว่าเป็นการต่อสู้ก็ดูเหมือนเด็กเล่นกันเสียมากกว่า กระทั่งเอฟเฟกต์เสียงก็ยังไม่ได้ใส่ลงไปเลย

ทว่าเจ้าอ้วนฟางซีกลับค้นพบความสนุกสนานอย่างไม่มีที่สิ้นสุดจากในนั้น

การควบคุมที่เรียบง่าย แต่กลับทำให้ผู้คนสนุกสนานจนลืมเหนื่อย นี่แหละคือจุดเด่นของเกมต่อสู้อาร์เคด

ที่สำคัญที่สุดคือ ตัวละครที่ฟางซีควบคุมอยู่นั้นคือยอดฝีมือคาราเต้สาว ทุกท่วงท่าการเคลื่อนไหวของเธอช่างเย้ายวนใจ ความรู้สึกที่ได้ควบคุมอีกฝ่ายอย่างสมบูรณ์แบบนั้นช่างทำให้เคลิบเคลิ้มหลงใหล...

ฟางหนานยืนอยู่ด้านหลังเย่ฉุยด้วยความสนใจใคร่รู้

แม้เธอจะรู้สึกขัดใจอยู่บ้างที่น้องชายสร้างตัวละครที่มีรูปร่างเร่าร้อนเกินจริงแบบนี้ออกมา บนโลกนี้จะมีผู้หญิงรูปร่างแบบนั้นได้อย่างไร? รูปร่างของคนสวยอย่างฉันนี่แหละคือที่สุดของความเซ็กซี่แล้ว!

ทว่าเธอก็ยังคงหลงใหลในคอนเซปต์การต่อสู้รูปแบบนี้อยู่ดี

เพียงแค่กดปุ่มง่ายๆ ไม่กี่ปุ่ม ก็สามารถควบคุมตัวละครเสมือนจริงไปอัดตัวละครเสมือนจริงอีกตัวได้ มันช่างน่าสนใจจริงๆ ใช่ไหมล่ะ?

"ฉุยฉุย นายพักสักหน่อยเถอะ ฉันขอเล่นแทนเอง" ในที่สุดฟางหนานก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก พลางแลบลิ้นเล็กๆ สีแดงสดเลียริมฝีปาก

"งั้นเธอมาสิ" เย่ฉุยขยับหลีกทางให้จากหน้าสมองกลแสงแล้วเอ่ย

ในตอนนี้การต่อสู้ยังไม่มีแม้กระทั่งหลอดเลือด เย่ฉุยจึงรู้สึกเบื่อหน่ายจริงๆ

ส่วนฟางหนานก็รีบนั่งลงหน้าสมองกลแสงแล้วเริ่มเล่นอย่างอดใจรอไม่ไหว

ไม่นานนัก ฟางซีก็ส่งเสียงร้องโอดครวญออกมาเป็นระลอก เขาถูกพี่สาวกดดันอย่างหนักจนไม่สามารถตอบโต้ได้เลยแม้แต่น้อย

เย่ฉุยที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง "ความเร็วมือของหนานหนานเร็วมาก ความเร็วมือระดับนี้ในอนาคตสามารถพัฒนาไปทางโปรเพลเยอร์มืออาชีพได้สบายๆ เลย ทว่าไอ้กลิ่นอายสาวห้าวที่แผ่ซ่านออกมานี่มันหมายความว่ายังไงกัน? คิดไปเอง ใช่แล้ว ต้องคิดไปเองแน่ๆ..."

"เกมนี้ดูเหมือนจะน่าสนใจดีแฮะ..." เจี่ยนฝานที่ถูกเมินจนต้องนั่งทำหน้าอมทุกข์อยู่ด้านข้าง จู่ๆ ใบหน้าก็พลันซีดเผือดลง

เขาสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก

เกมนี้ในตอนนี้เป็นเพียงแค่ผลงานกึ่งสำเร็จรูป แต่กลับมีความสนุกสนานถึงเพียงนี้จนทำให้เขาเองก็ยังอดใจไม่ไหวอยากจะเข้าไปเล่นดูสักตา แล้วถ้าหากมันเสร็จสมบูรณ์ล่ะก็ ถึงเวลานั้นมันอาจจะโด่งดังเป็นพลุแตกขึ้นมาจริงๆ ก็ได้...

ความบันเทิงของเกมนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าเกมจับคู่หรือเกมเรียงเพชรเลยสักนิด!

พอคิดถึงรายได้ที่เกมเรียงเพชรกับเกมจับคู่นำมาให้เย่ฉุย ใบหน้าของเจี่ยนฝานก็พลันขมขื่นขึ้นมาทันที

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่า หยาดเหงื่อแรงงานที่เขาทุ่มเทไปตลอดทั้งเดือน แต่กลับแลกมาด้วยเงินเดือนประจำเพียงสามหมื่น การลงทุนครั้งนี้มันช่างไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย...

ทว่าตอนนี้หากคิดจะเสียใจก็สายเกินแก้ไปเสียแล้ว!

และในตอนนั้นเอง เสียงติ๊ดๆๆ ก็ดังขึ้น มีคนส่งข้อความเข้ามาในสมองกลแสงแบบพกพาของเขา

เจี่ยนฝานมองดูแวบหนึ่ง ความลังเลพาดผ่านดวงตา ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืน "ฉันขอออกไปข้างนอกสักหน่อยนะ"

"ไปเถอะๆ" เย่ฉุยโบกมือให้เขา สายตายังคงจ้องมองฟางหนานตาไม่กะพริบ ในฐานะโปรเพลเยอร์ระดับซูเปอร์ เขารู้สึกจากใจจริงว่าฟางหนานมีพรสวรรค์ในด้านการเล่นเกม

ใบหน้าของเจี่ยนฝานยิ่งมืดครึ้มลงกว่าเดิม เขาเพียงแค่เอ่ยบอกเย่ฉุยกับคนอื่นๆ ตามมารยาทเท่านั้น ทว่าท่าทางของเย่ฉุยกลับทำราวกับว่าการที่เขาจะออกไปข้างนอกต้องได้รับความเห็นชอบเสียก่อน

ตกลงแล้วใครกันแน่ที่เป็นหัวหน้าของสตูดิโอแห่งนี้?

เย่ฉุยเพิ่งเข้ามาอยู่ในสตูดิโอแห่งนี้ได้เพียงครึ่งค่อนเดือน แต่กลับทำตัวราวกับตัวเองเป็นลูกพี่ใหญ่เสียอย่างนั้น!

ซ้ำร้ายทั้งฟางหนานและฟางซีต่างก็ยังทำท่าทีเห็นดีเห็นงามไปด้วยเสียอีก...

เจี่ยนฝานกัดฟันกรอด เดินปึงปังออกไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

"เย่ฉุย แกก็แค่มีไอเดียดีๆ นิดหน่อย มีอะไรน่าวิเศษวิโสกัน! แล้วก็ฟางหนาน เธอถึงกับทำดีกับไอ้เป๋นี่ขนาดนี้ นังผู้หญิงหน้าเหม็น เมื่อก่อนฉันคอยพะเน้าพะนอเอาใจเธอตั้งมากมายแต่เธอกลับไม่เคยเหลียวแล ฉันจะทำให้เธอต้องเสียใจ! แล้วก็ไอ้อ้วนเวรฟางซีนั่นอีก..."

เจี่ยนฝานขึ้นรถประจำทางมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง ตลอดการเดินทางเรียกได้ว่ามีรังสีความอาฆาตแค้นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาอย่างไม่ขาดสาย

เมื่อมาถึงตัวเมือง เขาก็เรียกแท็กซี่ไปอีกต่อหนึ่ง สิบนาทีให้หลังรถก็มาจอดเทียบท่าอยู่ที่บริเวณหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง

เมื่อเดินไปถึงหน้าร้านอาหาร มองผ่านกระจกบานใหญ่ของร้านเข้าไป เจี่ยนฝานก็มองเห็นเป้าหมายที่ตนเองกำลังตามหาอยู่ได้ในทันที

คนผู้นั้นก็คือเทพsb หวังจ้าวหมิงนั่นเอง!

ก่อนที่เกมเรียงเพชรจะเปิดตัว ฟางซีกับหวังจ้าวหมิงได้ท้าพนันกัน การเดิมพันในครั้งนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหวังจ้าวหมิงเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อย่างราบคาบ หวังจ้าวหมิงต้องการจะขอโทษเย่ฉุยเพื่อขอให้เขาให้อภัย น่าเสียดายที่เย่ฉุยปฏิเสธไปตรงๆ หมู่นี้ถึงขั้นไม่ยอมรับสายโทรศัพท์ของเขาแล้วด้วยซ้ำ

ท่ามกลางความจนปัญญา จู่ๆ หวังจ้าวหมิงก็นึกขึ้นมาได้ว่าตนเองเคยร่วมงานกับสตูดิโอเจี่ยนฝานอยู่ครั้งหนึ่ง และยังมีช่องทางการติดต่อของเจี่ยนฝานเก็บเอาไว้อยู่

ดังนั้นเขาจึงเริ่มติดต่อไปหาเจี่ยนฝาน

ไปๆ มาๆ เนื่องจากมีศัตรูคนเดียวกันคือเย่ฉุย คนงี่เง่าทั้งสองจึงค่อยๆ สนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อยๆ

หวังจ้าวหมิงยิ่งไปกว่านั้นยังได้ยื่นข้อเสนอที่ยั่วยวนใจอย่างมากให้กับเจี่ยนฝาน...

ในตอนแรกเจี่ยนฝานไม่ได้ตอบตกลง ทว่าตอนนี้จิตใจของเขากลับสั่นคลอนอย่างหนัก

"ฉันตกลงรับข้อเสนอของนาย" เมื่อนั่งลงตรงหน้าหวังจ้าวหมิง เจี่ยนฝานก็เอ่ยปากอย่างหนักแน่นและตรงไปตรงมา

"หึๆ ฉันรู้อยู่แล้วล่ะว่านายจะต้องตอบตกลง"

หวังจ้าวหมิงเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ สองวันนี้เขาถูกเย่ฉุยปฏิเสธอย่างไม่ไยดีมาตลอด ทำให้ความอาฆาตแค้นในใจยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ประกอบกับหัวหน้างานสายตรงในบริษัทอย่างหวงเสี่ยวเทียนก็ไม่ได้แสดงท่าทีเป็นมิตรกับเขานัก ช่วงนี้เขาจึงใช้ชีวิตได้อย่างอึดอัดคับข้องใจเป็นอย่างยิ่ง

และบัดนี้โอกาสของเขาก็มาถึงแล้ว!

คิ้วของเขายักขึ้นอย่างกวนประสาท "แผนกพัฒนาเกมของบริษัทสมองกลแสงsb กำลังจะก่อตั้งเสร็จสมบูรณ์ ถ้านายยอมทำตามที่ฉันบอก ฉันก็มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์เลยว่าจะได้นั่งแท่นผู้จัดการแผนกนี้ ถึงเวลานั้น ฉันสามารถดึงตัวนายเข้ามาร่วมงานกับ sb ให้กลายเป็นสมาชิกของ sb ได้โดยตรงเลย!"

เจี่ยนฝานอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา การได้เป็นสมาชิกของ sb นั้นแท้จริงแล้วเป็นความใฝ่ฝันของเขามาโดยตลอด...

ในช่วงครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองคนก็สุมหัวปรึกษาหารือเรื่องบางอย่างกันอย่างลับๆ ล่อๆ

"ขอให้เราร่วมมือกันอย่างราบรื่น" ในท้ายที่สุด หวังจ้าวหมิงก็ยื่นมือออกไปหาเจี่ยนฝาน

มือของทั้งสองคนจับเข้าหากัน

เมื่อเจี่ยนฝานกลับมาถึงที่สตูดิโออีกครั้ง ความรู้สึกอึดอัดคับแค้นใจราวกับถูกจับไปขังไว้ในตำหนักเย็นของเขาก็มลายหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส...

"เจี่ยนฝานไปทำอะไรมาเนี่ย? ทำไมพอกลับมาแล้วถึงดูเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยล่ะ ดูเขายิ้มเข้าสิ บานแฉ่งเป็นดอกหญ้าหางหมาเลย" เมื่อเห็นท่าทีของเจี่ยนฝาน ฟางซีก็อดไม่ได้ที่จะกระซิบถามด้วยความสงสัย

"อาจจะไปเจอสาวสวยมาล่ะมั้ง" เย่ฉุยยักไหล่พลางคาดเดาไปส่งเดช

"บางทีอาจจะเก็บเงินได้กลางทางก็ได้มั้ง" ฟางหนานที่ยังคงสนุกสนานกับการควบคุมตัวละครเสมือนจริงต่อยตีกันเอ่ยขึ้น

ฟางซีรู้สึกเบื่อหน่ายกับวิธีการเล่นที่ซ้ำซากจำเจแบบนี้แล้ว ทว่าฟางหนานกลับยังคงรู้สึกสนใจอย่างลึกซึ้ง

ด้วยเหตุนี้ฟางซีจึงตั้งค่าระบบ AI ขึ้นมาอย่างง่ายๆ เพื่อให้คอมพิวเตอร์ต่อสู้กับฟางหนานแทน

หลังจากพูดคุยกันได้ไม่กี่ประโยค จู่ๆ ฟางซีก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหันไปเอ่ยกับเย่ฉุยว่า "จริงสิพี่เอ็กซ์ เมื่อคืนผมอยู่ดึก วาดดราก้อนบอลตอนแรกเสร็จแล้วแต่ยังไม่มีเวลาบอกพี่เลย พี่ลองดูหน่อยสิว่าผมวาดแบบนี้พอใช้ได้ไหม?"

****