บทที่ 93 สิ่งที่เหล่าผู้ฝึกยุทธ์จากนานาประเทศได้พบเห็นจนน่าขนลุก

ชั่วขณะนั้น วงการผู้ฝึกยุทธ์ทั่วโลกต่างเกิดคลื่นใต้น้ำโหมกระหน่ำ

บางคนเยาะเย้ยว่าประเทศเซี่ยขี้ขลาดไม่กล้าสู้ บางคนสงสัยว่าต้องมีแผนการบางอย่างซ่อนอยู่ แต่คนส่วนใหญ่กลับตกอยู่ในความงุนงง

ทว่าสิ่งหนึ่งที่ทุกคนเริ่มเห็นพ้องตรงกันก็คือ ประเทศเซี่ยต้องกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่แน่ๆ!

ดังนั้น ภาพเหตุการณ์ที่แปลกประหลาดจึงปรากฏขึ้น

แม้ทางการของประเทศเซี่ยจะประกาศว่าไม่จัดและไม่เข้าร่วมงานชุมนุมแลกเปลี่ยนวรยุทธ์ในครั้งนี้ แต่ที่สนามบินกลับมีนักท่องเที่ยวลึกลับผู้มีกลิ่นอายสุขุมลุ่มลึกเดินทางเข้ามาอย่างเงียบเชียบจำนวนไม่น้อย

....

ณ สนามบินนานาชาติเมืองหลวง เครื่องบินจากฟูซังลำหนึ่งร่อนลงจอดบนรันเวย์

ภายในชั้นเฟิรสต์คลาส ชายวัยกลางคนในชุดชินกิ (ชุดพื้นเมืองญี่ปุ่น) ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ท่วงท่าของเขาเชื่องช้า ทว่าทุกรายละเอียดกลับแฝงไว้ด้วยความเข้มงวดและสำรวมตามแบบฉบับวิถีแห่งวรยุทธ์ดั้งเดิมของฟูซัง

ซาซากิ ชินจิ เจ้าสำนักรุ่นปัจจุบันของสำนักชินเก็ตสึ วิชาดาบโบราณแห่งฟูซัง เขาคือผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเซียนเทียน และเป็นผู้คว้าอันดับสองในการชุมนุมแลกเปลี่ยนวรยุทธ์ครั้งที่แล้ว

ที่สำคัญกว่านั้นคือ เขาเคยเอาชนะฟ่านเฉาฮุยมาแล้ว

การต่อสู้ครั้งนั้นเขายังจำได้แม่นยำ หมัดของฟ่านเฉาฮุยนั้นดุดันทรงพลัง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับการชักดาบฟันของเขา สุดท้ายก็ยังช้าไปครึ่งจังหวะ

ดาบสุดท้ายนั้น เขาฟันทะลวงปราณคุ้มกายของฟ่านเฉาฮุยจนขาดสะบั้น ทิ้งรอยดาบจางๆ ไว้บนหน้าอกของอีกฝ่าย

ดาบนั้นคือจุดสูงสุดในชีวิตการเป็นผู้ฝึกยุทธ์ของเขา และเป็นต้นทุนที่เขาสามารถหยิบยกมาโอ้อวดได้เสมอเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนของประเทศเซี่ย

เขาหยิบดาบยาวที่ห่อด้วยผ้าขึ้นมาแล้วเดินลงจากเครื่องบิน

ดาบเล่มนี้คือดาบเลื่องชื่อประจำตระกูลนามว่า 'เขี้ยวโลหิต' แม้จะไม่ได้ลับคม แต่หากเขาถ่ายเทพลังภายในเข้าไป ก็สามารถฟันเหล็กกล้าให้ขาดได้

เมื่อเดินพ้นงวงช้าง เขาถอดแว่นกันแดดออก สายตากวาดมองเหล่านักท่องเที่ยวทั่วไปรอบกาย ทุกอย่างดูปกติธรรมดายิ่งนัก

ทว่าสายตาของเขากลับชะงักอยู่ที่ชายผิวขาววัยรุ่นคนหนึ่งชั่วครู่

จังหวะการก้าวเท้าของคนผู้นั้น แม่นยำราวกับใช้ไม้บรรทัดวัดในทุกย่างก้าว

คนจากยุโรป

แถมยังเป็นผู้ฝึกยุทธ์ด้วย

สายตาของทั้งคู่ประสานกันเพียงชั่วพริบตาก่อนจะเบือนหนีอย่างรวดเร็ว ราวกับเป็นเพียงการสบตากันโดยบังเอิญของนักท่องเที่ยวแปลกหน้าสองคน

มุมปากของซาซากิ ชินจิ ยกขึ้นเล็กน้อยขณะเดินต่อไป

ดูท่า คนที่สนใจเรื่องนี้คงไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว

.....

ในเวลาไล่เลี่ยกัน เที่ยวบินจากยุโรป เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และรัสเซีย อีกหลายลำก็ได้ทยอยลงจอด

วิลส์ สมาชิกของอัศวินโต๊ะกลม สวมสูทลำลอง ถือกระเป๋าเอกสาร ดูเหมือนนักธุรกิจที่เดินทางมาติดต่อธุรกิจในต้าเซี่ย

โทนี่ ปรมาจารย์มวยไทยโบราณ สวมเสื้อเชิ้ตลายดอก กางเกงขาสั้น สวมรองเท้าแตะหูหนีบ และมีกล้องถ่ายรูปคล้องคอ ทว่าภายใต้ผิวสีทองแดงนั้น กล้ามเนื้อทุกมัดกลับเปี่ยมไปด้วยพลังที่พร้อมจะระเบิดออกมา

อีว่าน ยอดฝีมือจากสมาคมซิสเตม่า สูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ผมทองตาสีฟ้า สะพายเป้เดินป่าใบยักษ์ ดูเหมือนนักท่องเที่ยวสายลุยที่มาเดินป่าในต้าเซี่ย

ทั้งหลายมาพบกันอีกครั้งที่จุดรับกระเป๋าเดินทาง

ไม่มีการสนทนา หรือแม้แต่การสบตา

แต่ทุกคนต่างรู้ดีในใจ เมื่อรับกระเป๋าเสร็จ ต่างก็แยกย้ายกันเดินออกทางประตูคนละบาน เพื่อกลมกลืนไปกับคลื่นฝูงชนในเมืองหลวง

....

บนท้องถนนในเมืองหลวง ยามเช้าตรู่

ซาซากิ ชินจิ เปลี่ยนมาสวมชุดกีฬาธรรมดา สะพายกล้องถ่ายรูป เดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอย มีหยุดถ่ายภาพบ้างเป็นครั้งคราว ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติยิ่งนัก

ทว่าสายตาของเขาไม่เคยหยุดสังเกต

ขณะเดินผ่านโรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นช่วงเวลาพักพอดี บนสนามหญ้ามีนักเรียนหลายร้อยคนกำลังรวมตัวกันทำกายบริหารประกอบเพลง

ซาซากิ ชินจิ ชะงักกึก รีบหยุดฝีเท้าแล้วแสร้งทำเป็นก้มมองโทรศัพท์ แต่หางตากลับจ้องมองท่วงท่าของเด็กเหล่านั้นอย่างไม่ลดละ

ท่าบริหารอก... ท่าเตะขา... ท่าเอียงตัว...

ท่าทางของเด็กๆ ดูเชื่องช้า อ่อนปวกเปียก ธรรมดาจนไม่สามารถธรรมดากว่านี้ได้อีกแล้ว

แต่ยิ่งมอง รูม่านตาของเขากลับหดเกร็งขึ้นมาทันที!

มีบางอย่างผิดปกติ!!

ท่าทางที่ดูเหมือนทำไปส่งๆ เหล่านั้น ทุกจุดหักเห ทุกจังหวะการหายใจ กลับสอดคล้องกับกฎเกณฑ์บางอย่างอย่างเลือนลาง

มันเหมือนกับวิชาหายใจโบราณที่สาบสูญไปจากตำรา ซึ่งสามารถใช้ท่าทางเฉพาะควบคู่กับการหายใจ เพื่อนำทางชี่และเลือดให้ไหลเวียน และขัดเกลาเส้นเอ็นและกระดูก!

แล้วที่นี่ เด็กหลายร้อยคนกำลังฝึกฝนสิ่งนี้อย่างเปิดเผยเนี่ยนะ?!

เป็นไปได้อย่างไร?

นิ้วมือของซาซากิ ชินจิ สั่นเทาเล็กน้อย เขาสูดลมหายใจลึก บังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์

บังเอิญ... ต้องเป็นเรื่องบังเอิญแน่ๆ

เขาจึงก้าวเดินต่อไป

....

อีกด้านหนึ่ง วิลส์กำลังนั่งอยู่บนม้านั่งในสวนสาธารณะ ดูเหมือนกำลังพักผ่อน แต่ความจริงแล้วเขากำลังสังเกตสิ่งรอบตัว

ในสวนมีผู้สูงอายุเดินหมาก คนหนุ่มสาววิ่งจ็อกกิ้ง คู่รักเดินเล่น ทุกอย่างดูสงบสุขและกลมกลืน

ทว่ายิ่งวิลส์มอง คิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดมุ่น

อากาศที่นี่... ดีจนน่าเหลือเชื่อ

เขามาจากดินแดนต้นกำเนิดของการปฏิวัติอุตสาหกรรม จึงมีความไวต่อคุณภาพอากาศเป็นพิเศษ

อากาศในเมืองหลวงกลับสดชื่นยิ่งกว่าเมืองเล็กๆ ในบ้านเกิดของเขาเสียอีก และมันสดชื่นจนผิดปกติ เป็นความรู้สึกสดชื่นที่มีรสหวานจางๆ ซึ่งไม่อาจบรรยายได้ ทุกครั้งที่สูดลมหายใจ ร่างกายของเขาจะรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

เขามีความรู้สึกหนึ่งวูบขึ้นมาว่า หากได้บำเพ็ญเพียรในสถานที่แห่งนี้ ระดับบำเพ็ญจะต้องก้าวหน้าอย่างรวดเร็วแน่นอน!!

.....

โทนี่นั่งยองๆ อยู่หน้าแผงลอยริมทาง พลางกินเครปจีนที่เพิ่งซื้อมา พร้อมกับสังเกตผู้คนที่เดินผ่านไปมา

เขาเองก็สังเกตเห็นรายละเอียดอย่างหนึ่ง คือสภาพจิตใจและร่างกายของคนต้าเซี่ยนั้นดีมาก

ไม่ใช่การแสร้งทำว่าดี แต่เป็นพลังชีวิตที่เปล่งประกายออกมาจากภายในอย่างเป็นธรรมชาติ

คนแก่เดินเหินมั่นคง คนหนุ่มสาวแววตาเป็นประกาย แม้แต่คุณแม่ที่เข็นรถเข็นเด็ก ใบหน้าก็ยังดูมีเลือดฝาดอย่างบอกไม่ถูก

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยมาต้าเซี่ย เมื่อปีที่แล้วเขาก็เพิ่งมาครั้งหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าความเปลี่ยนแปลงนี้ชัดเจนมาก!

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยมาต้าเซี่ย เมื่อปีที่แล้วเขาก็เพิ่งมาครั้งหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าความเปลี่ยนแปลงนี้ชัดเจนมาก!

ไม่ใช่แค่คนสองคน แต่เป็นโดยทั่วไป

สิ่งนี้หมายความว่าอย่างไร?

เขาไม่กล้าที่จะคิดลึกไปกว่านั้น

......

ยามโพล้เพล้ ณ ตรอกเล็กๆ ที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

ร่างหลายร่างปรากฏขึ้นทีละคนราวกับนัดหมายกันไว้

ซาซากิ ชินจิ, วิลส์, โทนี่ และอีว่าน ทั้งสี่คนยืนเผชิญหน้ากันด้วยความเงียบงันครู่หนึ่ง

วิลส์เป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อน "ทุกท่าน ตรงไปตรงมาเลยแล้วกัน พวกคุณก็เห็นเหมือนกันใช่ไหม?"

โทนี่พยักหน้า เลิกทำหน้าทะเล้นอย่างที่เคยเป็น และเปลี่ยนเป็นสีหน้าเคร่งขรึม "คนที่นี่... ผมสังเกตมาทั้งวัน ทุกคนมีชี่และเลือดพลุ่งพล่านกันจนน่ากลัว!"

อีว่านกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "รวมถึงคุณภาพอากาศด้วย ผมตรวจดูแล้ว ค่า PM2.5 ที่นี่ ต่อให้เป็นยุโรปก็เทียบไม่ได้ นี่ไม่ใช่เรื่องที่อธิบายได้ด้วยการลดอุตสาหกรรม แต่มันคือความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง... ที่ผมบอกไม่ถูก แค่อยู่ที่นี่วันเดียว ผม... รู้สึกเลือนลางว่าระดับบำเพ็ญของตัวเองก้าวหน้าขึ้น"

ซาซากิ ชินจิ เงียบมาตลอด จนกระทั่งตอนนี้จึงยอมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ผมเห็นแล้ว"

ทั้งสามคนหันไปมองเขา

"กายบริหารประกอบเพลงนั่น แทบทุกโรงเรียนกำลังทำกันอยู่"

แววตาของเขาฉายแววความหวาดกลัว "ท่าทางดูเรียบง่าย แต่การหายใจที่ควบคู่ไปด้วยนั้น เหมือนกับวิชาภายในที่บรรยายไว้ในตำราโบราณ... วิธีการฝึกตนที่สาบสูญไปนับพันปี เล่ากันว่าสามารถทำให้ร่างกายดูดซับแก่นแท้ของฟ้าดินได้โดยตรง เพื่อผลัดกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็น"

เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฝืนพูดต่อ "นั่นคือสิ่งที่เป็นเพียงตำนาน แต่ที่นี่... เด็กหลายพันคน กลับทำมันทุกวัน"

ภายในตรอกตกอยู่ในความเงียบสงัด

ทั้งสี่คนสบตากัน และต่างเห็นความตกตะลึงและความขนลุกในดวงตาของอีกฝ่าย!!

ประเทศเซี่ย เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ทันใดนั้น เสียงเรียบๆ เสียงหนึ่งก็ดังมาจากปากตรอก "ทุกท่านเดินทางมาไกล ในเมื่อดูจนพอใจแล้ว ถึงเวลาที่ควรจะกลับกันได้หรือยัง?"

ทั้งสี่คนหันขวับไปมองทันที!

ที่ปากตรอก ร่างหนึ่งกำลังยืนเอามือไพล่หลัง

ฟ่านเฉาฮุย