บทที่ 92 ต้าเซี่ยกำลังวางแผนอะไรอยู่?

ลูกศิษย์หนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น "ปีนี้เราเป็นเจ้าภาพพอดี ถือเป็นโอกาสทองเลยนะครับ!"

อีกคนพยักหน้าเห็นพ้อง "นั่นสิ ครั้งก่อนเราได้แค่ที่สาม น่าเจ็บใจชะมัด! ปีนี้ถ้าให้พี่หว่านชิวออกโรง รับรองว่าต้องทวงคืนศักดิ์ศรีกลับมาได้แน่!"

"พี่หว่านชิวเนี่ยนะ?"

บางคนหลุดขำออกมา "จะใช้มีดฆ่าไก่ ต้องใช้มีดเล่มใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือ? เจตจำนงแห่งดาบของพี่หว่านชิวน่ะ ถ้าฟันลงไปทีเดียว เกรงว่าตึกทั้งหลังคงขาดครึ่งพอดี!"

หลายคนหัวเราะเบาๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย

งานประชุมนี้จัดขึ้นทุกสามปี สำหรับคนทั่วไป มันดูเหมือนงานประชุมแลกเปลี่ยนและอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของโลก แต่สำหรับวงการศิลปะการต่อสู้โบราณ นี่คืองานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

นอกจากการประลองแลกเปลี่ยนและการจัดอันดับความแข็งแกร่งแล้ว ยังมีการซื้อขายสิ่งของต่างๆ แม้กระทั่งสิทธิ์ในการจัดสรรทรัพยากรบางอย่างก็ถูกตัดสินผ่านการต่อสู้

ทว่าในตอนนั้น ฟ่านเฉาฮุยกลับค่อยๆ ส่ายหน้า น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและมั่นคง "เบื้องบนตัดสินใจแล้ว งานประชุมปีนี้ เราจะไม่จัด และจะไม่เข้าร่วมด้วย"

"อะไรนะ?!"

ลูกศิษย์หลายคนชะงักกึก ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ไม่เข้าร่วม?"

ชายหนุ่มที่เพิ่งกระตือรือร้นเมื่อครู่รีบถามด้วยความร้อนรน "อาจารย์ครับ ถ้าไม่เข้าร่วม แบบนี้จะไม่ทำให้พวกเขามองว่าเราอ่อนแอหรือครับ? อีกอย่าง งานนี้เกี่ยวข้องกับการจัดสรรทรัพยากรตั้งมากมาย เราจะทิ้งมันไปทั้งหมดเลยหรือครับ?"

"ใช่ครับ ครั้งก่อนได้ที่สามก็น่าอายพออยู่แล้ว ปีนี้เราเป็นเจ้าภาพ เป็นโอกาสดีที่จะกู้หน้าคืนมาแท้ๆ ทำไมถึงกลับกลายเป็น..."

ฟ่านเฉาฮุยยิ้มบางๆ สายตาของเขาดูเหมือนจะมองทะลุผนังห้องฝึกซ้อมออกไปไกลแสนไกล "เมื่อก่อน ฉันก็เคยใส่ใจเรื่องพวกนี้ แย่งชิงกันไปมาเพื่อเกียรติยศ เพื่อทรัพยากร สู้กันจนแทบตาย วงการศิลปะการต่อสู้โบราณวนเวียนอยู่ในอ่างแบบนี้มานับร้อยปี ออกไปไม่ได้ และคนนอกก็เข้ามาไม่ได้"

"แต่ตอนนี้... มันไม่เหมือนเดิมแล้ว พวกเธอคิดว่าการลงสนามสู้กับพวกเขาในตอนนี้มันน่าสนุกตรงไหน? ก็แค่การรังแกคนที่อ่อนกว่า เพราะทั้งสองฝ่ายไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันอีกต่อไปแล้ว"

ชายหนุ่มถึงกับอึ้ง

ฟ่านเฉาฮุยหุบยิ้ม น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจัง "ที่สำคัญที่สุดคือ... ข่าวเรื่องการฟื้นคืนของพลังวิญญาณยังไม่สามารถเปิดเผยได้ในตอนนี้ นี่คือสมบัติล้ำค่าของชาติที่ส่งผลต่อยุทธศาสตร์ในอีกร้อยปีข้างหน้า ส่วนเรื่องอันดับในงานประชุมหรือการจัดสรรทรัพยากรพวกนั้น..."

เขาหัวเราะเบาๆ แฝงไปด้วยความปล่อยวางราวกับมองลงมาจากที่สูง "มันก็แค่ผลประโยชน์เล็กน้อยในระยะสั้นเท่านั้น สายตาของพวกเราต้องมองให้ไกลกว่านี้"

ภายในห้องฝึกซ้อมตกอยู่ในความเงียบสงัดชั่วขณะ

ลูกศิษย์หลายคนตกอยู่ในห้วงความคิด ดวงตาค่อยๆ เปล่งประกาย

โจวอวี่ที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง ฟังคำพูดของผู้ใหญ่เหล่านี้ไม่ค่อยเข้าใจนัก

แต่เขามองเห็นแสงสีทองที่ห่อหุ้มตัวคุณลุงฟ่านเฉาฮุย ซึ่งตอนนี้มันสว่างกว่าเดิม และดูหนาแน่นขึ้นกว่าแต่ก่อน

โจวอวี่กะพริบตาพลางคิดในใจ 'คุณลุงฟ่านเก่งจัง... โตขึ้นผมอยากเก่งแบบคุณลุง จะได้ปกป้องทุกคนได้!'

เขากำหมัดน้อยๆ ดวงตาส่องประกายความมุ่งมั่นที่เกินวัย

....

ไม่นานนัก เมื่อประเทศเซี่ยส่งสัญญาณว่าไม่ขอเป็นเจ้าภาพและไม่เข้าร่วมงานประชุมศิลปะการต่อสู้โบราณโลกในปีนี้ ก็สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่ววงการศิลปะการต่อสู้โบราณในหลายประเทศทันที

หลายคนรู้สึกเหลือเชื่อ!

เพราะในความทรงจำของพวกเขา ต้าเซี่ยกระตือรือร้นกับการจัดงานแบบนี้เสมอเพื่อแสดงแสนยานุภาพ อีกทั้งครั้งที่แล้วผลงานก็งั้นๆ ครั้งนี้พวกเขาควรจะกลับมาทวงชัยชนะคืนอย่างแน่นอน

แล้วทำไมจู่ๆ ถึง... ไม่เอาแล้วล่ะ?

....

ณ ปราสาทลึกลับในประเทศยุโรป

เปลวเทียนบนโต๊ะยาวแกะสลักวูบไหว สะท้อนให้เห็นใบหน้าที่มีอารมณ์แตกต่างกันของคนไม่กี่คน

"ประเทศเซี่ยสละสิทธิ์การเป็นเจ้าภาพ? แถมยังไม่เข้าร่วมด้วยงั้นหรือ?"

อัศวินหนุ่มคนหนึ่งตบรายงานลงบนโต๊ะอย่างไม่อยากเชื่อ ผมสีทองของเขาสั่นไหวเล็กน้อยภายใต้แสงเทียน "ปีที่แล้วพวกเขาเพิ่งได้ที่สาม! ปีนี้ยังเป็นเจ้าภาพอีก! เรื่องนี้มันไม่มีเหตุผลเลยสักนิด!"

ที่ข้างโต๊ะยาว อัศวินอาวุโสหลายคนที่มีกลิ่นอายมั่นคงต่างนิ่งเงียบ

พวกเขาล้วนเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการของอัศวินโต๊ะกลม ซึ่งแต่ละคนมีชื่อเสียงโด่งดังในวงการศิลปะการต่อสู้โบราณ

อีกคนคาดเดา "หรือว่าพวกเขาจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น? อย่างเช่น... มีความเปลี่ยนแปลงภายใน?"

"ความเปลี่ยนแปลงงั้นหรือ?"

อัศวินอาวุโสผมขาวที่นั่งตำแหน่งประธานแค่นเสียงเหอะในลำคอ ดวงตาฉายแววเย้ยหยัน "ในสายตาฉัน ฟ่านเฉาฮุยคนนั้นแก่เกินไปแล้ว และไม่มีผู้สืบทอด พวกเขาคงกลัวว่าถ้าแพ้แล้วจะเสียหน้า เลยเลือกที่จะหดหัวอยู่ในกระดองเหมือนเต่า"

เขาหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบ "หึ... วงการศิลปะการต่อสู้โบราณของประเทศเซี่ย ไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนแล้ว พวกท่าร่างสวยงามพวกนั้น ก็แค่เอาไว้หลอกพวกมือสมัครเล่นเท่านั้นแหละ"

บางคนหัวเราะตาม เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วปราสาทที่ว่างเปล่า

แต่หัวเราะไปได้สักพัก เสียงนั้นก็ค่อยๆ เงียบลง

เพราะอัศวินผู้เงียบขรึมที่นั่งอยู่มุมห้องจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ทำไมพวกเขาถึงส่งกองเรือไปที่ฟูซังล่ะ?"

ภายในปราสาทเงียบกริบทันที

การโจมตีทางทหารในปฏิบัติการต่อต้านการก่อการร้ายครั้งนั้น เบื้องหน้าคือการตอบโต้ต่ออาวุธชีวภาพของ 'ลัทธิยามาตะ' แต่คนที่อยู่ที่นี่ทุกคนต่างรู้ดีว่าเรื่องราวมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

"แล้วยังมีเรื่องลัทธิยามาตะนั่นอีก..."

อัศวินผู้เงียบขรึมกล่าวต่อ "พวกคุณเชื่อจริงๆ หรือว่าองค์กรก่อการร้ายจะสร้าง 'สิ่งนั้น' ในระดับสเกลขนาดนั้นได้?"

รอยยิ้มของอัศวินอาวุโสผมขาวแข็งค้างอยู่บนใบหน้า

ภายในปราสาท เหลือเพียงเสียงเปลวเทียนที่วูบไหว

เนิ่นนานผ่านไป เขาจึงวางแก้วไวน์ลงและเอ่ยอย่างเย็นชา "ไม่ว่าพวกเขาจะซ่อนอะไรไว้ สุดท้ายมันก็ต้องเปิดเผยออกมา"

....

ณ สำนักดาบโบราณในหุบเขาลึกของฟูซัง

ประตูไม้ถูกเลื่อนเปิดออกอย่างเบามือ ลูกศิษย์ในชุดกิโมโนสีดำนั่งคุกเข่าอยู่หน้าประตู สองมือยื่นรายงานลับฉบับหนึ่งถวาย

"อาจารย์ครับ ข่าวล่าสุดจากทางต้าเซี่ยครับ"

ลึกเข้าไปในสำนัก ซามูไรวัยกลางคนนั่งคุกเข่าหันหลังให้ประตู เบื้องหน้าของเขามีดาบโบราณเล่มหนึ่งวางอยู่ ตัวดาบสะท้อนแสงเย็นเยียบท่ามกลางความสลัว

หลังจากฟังรายงาน เขาก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ในพริบตานั้น อากาศทั่วทั้งสำนักดูเหมือนจะแข็งตัวไปชั่วขณะ

ดวงตาคู่นั้นคมกริบราวกับใบมีด

"ประเทศเซี่ยไม่จัดงานงั้นหรือ?"

เขาพูดทวนเบาๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับทำให้ผู้ฟังรู้สึกหนาวสั่น "หึ... พวกมันทำลายฟูซังของฉัน ทำร้ายราษฎรของฉัน ทำให้พวกเราต้องอับอายขายหน้า! ตอนนี้แม้แต่ความกล้าที่จะรับคำท้าก็ยังไม่มีแล้วอย่างนั้นหรือ?"

ลูกศิษย์เอ่ยด้วยความโกรธแค้น "อาจารย์ครับ พวกมันแค่ขี้ขลาด! พวกที่แพ้พ่ายเหล่านั้นเก่งแต่ใช้เรือรบกับมิสไซล์รังแกคน! ถ้าว่ากันด้วยเรื่องศิลปะการต่อสู้โบราณจริงๆ พวกมัน..."

"หุบปาก"

ซามูไรวัยกลางคนตัดบทเรียบๆ ลูกศิษย์รีบเงียบเสียงลงทันที

เขาลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างแล้วมองไปทางทิศตะวันตก ซึ่งเป็นทิศที่ตั้งของประเทศเซี่ย

น้ำเสียงของเขาต่ำลึก "คุณไม่รู้จักคนประเทศเซี่ยดีพอ ตอนผมยังหนุ่มเคยไปเรียนวิชาที่ประเทศเซี่ย และเคยเห็นยอดฝีมือศิลปะการต่อสู้โบราณตัวจริง พวกเขา... ไม่เคยออกรบโดยไม่มีการเตรียมพร้อม"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตายิ่งคมปลาบขึ้น

"เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำบางอย่าง เตรียมตัวเสีย ฉันจะไปดูด้วยตาตัวเอง"

ลูกศิษย์ตกใจ "อาจารย์ครับ ท่านจะไปประเทศเซี่ยด้วยตัวเองหรือครับ? แต่ว่าทางนั้นตอนนี้..."

"ทำไม?"

ซามูไรวัยกลางคนหันกลับมา มุมปากยกยิ้มเย็น "พวกมันจะระเบิดฉันทิ้งด้วยหรือ?"

ลูกศิษย์ไม่กล้าทัดทานต่อ ได้แต่ก้มหน้าตอบรับ

ซามูไรวัยกลางคนหันกลับไปมองดาบโบราณเล่มนั้น ดวงตาฉายแววซับซ้อน

"ฟ่านเฉาฮุย... แกกำลังวางแผนอะไรกันแน่?"

....