บทที่ 97 เจ้างูเขียวประหลาด

สำหรับคนของยอดเขาไป๋อวิ๋นแห่งสำนักฉางชิง การต่อสู้ข้ามขั้นเป็นเรื่องปกติ

นางเองก็เคยทำได้ ตอนที่อยู่ขอบเขตหลอมปราณระดับแปด นางอาศัยวิชากระบี่อันล้ำลึกที่อาจารย์ถ่ายทอดให้ ต่อสู้ยื้อจนสามารถสังหารผู้บำเพ็ญนอกรีตขอบเขตหลอมปราณระดับเก้าลงได้สำเร็จ

ศึกครั้งนั้นทำให้นางภาคภูมิใจอยู่เต็มเดือน

แต่นั่นมันแค่ขั้นย่อยขั้นเดียวเองนะ!

จะมีใครทำได้โอเวอร์เท่าหลินเซียวอีกล่ะ?!

ขอบเขตหลอมกายาตบขอบเขตหลอมปราณ ขอบเขตหลอมปราณระยะต้นตบระยะท้าย แล้วตอนนี้พอถึงขั้นสร้างรากฐาน กลับใช้ดาบเดียวปลิดชีพทั้งคนและอสูรไปตั้งมากมายขนาดนี้?!

แบบนี้เขาเรียกข้ามขั้นที่ไหนกัน? นี่มันเรียกว่าการบดขยี้ชัดๆ!

ไม่ได้การ!

พอกลับไปถึงต้องเข้าฌานปิดด่าน! ต้องทะลวงระดับให้ได้! จะปล่อยให้ศิษย์น้องทิ้งห่างไปไกลขนาดนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

นางกำหมัดแน่น ดวงตาลุกโชนด้วยไฟแห่งการต่อสู้

หลินเซียวเห็นสีหน้า 'ข้าต้องขยันบำเพ็ญ' ของซูหว่านหว่านแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้

"ศิษย์พี่ อย่ามัวแต่เหม่อเลย เจ้านี่มันยังไม่ตาย ลองถามเรื่องบึงน้ำดำดูหน่อยไหม?"

ซูหว่านหว่านได้สติจึงพยักหน้า "ตั้งแต่พรรคว่านหลิงปรากฏตัวใกล้สำนักคราวก่อน เจ้าสำนักก็ส่งคนออกตามรอยแล้ว ไม่นึกเลยว่าพวกมันจะอยู่ที่นี่"

หลินเซียวโน้มตัวลง ตบฉาดเข้าที่ใบหน้าของพี่โจว เสียงตบดังสนั่นจนแก้มข้างหนึ่งของพี่โจวบวมเป่งและค่อยๆ ฟื้นคืนสติ

ทันทีที่ลืมตาขึ้นมาเห็นใบหน้าที่ดูไร้พิษสงของหลินเซียว รูม่านตาของเขาก็หดเล็กลงเท่าปลายเข็มทันที!

ความสยดสยองจากดาบเมื่อครู่ยังคงประทับลึกอยู่ในจิตวิญญาณของเขา!

"อย่า... อย่าฆ่าข้า!" พี่โจวตัวสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

ซูหว่านหว่านพยักหน้าอย่างพอใจ "ถ้าอย่างนั้นก็พูดมา บึงน้ำดำ สัตว์เทพโบราณ แล้วก็แม่มดโยวเยว่... พรรคว่านหลิงของพวกเจ้ากำลังวางแผนอะไรกันแน่?"

ใบหน้าของพี่โจวซีดเผือดราวกับคนตาย เขาเอ่ยปากด้วยเสียงสั่นเครือ "ข้าบอก... ข้าจะบอก..."

เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะละล่ำละลักคายทุกสิ่งที่รู้เล่าออกมาจนหมดสิ้น

ที่แท้ พรรคว่านหลิงได้ตามรอยสัตว์เทพโบราณตัวหนึ่งมาหลายปีแล้ว

ว่ากันว่าสัตว์เทพตัวนั้นหลับใหลอยู่ในส่วนลึกของบึงน้ำดำ เป็นสายเลือดโบราณที่มีพลังอำนาจน่าสะพรึงกลัว หากสามารถสยบมันมาเป็นข้ารับใช้ได้ พลังของพรรคว่านหลิงจะพุ่งสูงขึ้นหลายเท่าตัว และเมื่อถึงตอนนั้น การจะพลิกฟ้าคว่ำดินโค่นล้มฝ่ายธรรมะในตงหวงก็อยู่แค่เอื้อม

ส่วนสัตว์เทพโบราณคือตัวอะไร แข็งแกร่งเพียงใด หรือมีวิธีสยบอย่างไรนั้น คนระดับเขาไม่มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลเหล่านี้

แต่มีเรื่องหนึ่งที่เขารู้ชัดแจ้ง คือพรรคว่านหลิงได้เชิญแม่มดโยวเยว่เข้าร่วมด้วย

และนางคือหนึ่งในตัวแปรสำคัญของปฏิบัติการครั้งนี้

พี่โจวสั่นงกๆ "การสยบสัตว์เทพโบราณต้องใช้สี่ผู้พิทักษ์ในการเปิดค่ายกล แต่ผู้พิทักษ์เฮย... ประสบอุบัติเหตุตายไป... จึงต้องขอให้แม่มดโยวเยว่ช่วย... ข้ารู้เพียงเท่านี้จริงๆ! เท่านี้จริงๆ! ไว้ชีวิตข้าด้วย!"

หลินเซียวและซูหว่านหว่านสบตากัน ทั้งคู่ต่างเห็นความเคร่งเครียดในแววตาของอีกฝ่าย

พรรคว่านหลิง สัตว์เทพโบราณ แม่มดโยวเยว่...

เมื่อสิ่งเหล่านี้มารวมกัน ย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

หากปล่อยให้พวกมันหาสัตว์เทพโบราณเจอและสยบมันได้จริง อย่าว่าแต่สำนักฉางชิงเลย ต่อให้เป็นทั่วทั้งตงหวงก็คงต้องประสบเคราะห์กรรม!

ซูหว่านหว่านเอ่ยเสียงหนัก "ต้องรีบกลับไปรายงานเรื่องนี้ที่สำนัก นี่ไม่ใช่เรื่องที่เราจะจัดการกันเองได้แล้ว"

หลินเซียวพยักหน้าโดยไม่แสดงความเห็นว่าเห็นด้วยหรือไม่

จะว่าไป ทั้งพรรคว่านหลิงและแม่มดโยวเยว่ต่างก็มีความแค้นฝังลึกกับเขา

ทางด้านพรรคว่านหลิง เขาทำลายแผนการใช้คลื่นอสูรโจมตีสำนักฉางชิง ทั้งยังเป็นต้นเหตุให้ผู้พิทักษ์เฮยตาย ย่อมถูกหมายหัวไว้อยู่แล้ว

ส่วนโยวเยว่นั้น เขายังทำลายแขนของนางไปข้างหนึ่ง ทำให้ความพยายามที่นางซ่อนตัวมานับร้อยปีต้องพังทลาย คำพูดที่ว่า 'ไม่ว่าสุดหล้าฟ้าเขียวข้าต้องฆ่าเจ้าให้ได้' ก่อนที่นางจะจากไป เขายังจำได้แม่นยำ

หากใช้โอกาสนี้กำจัดตัวหายนะทั้งสองฝ่ายไปพร้อมกันได้ก็คงดี...

ขณะที่กำลังคิด พี่โจวที่เดิมทีนอนหมดสภาพก็พลันดีดตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว!

หนามกระดูกสีขาวโพลนเลื่อนออกมาจากแขนเสื้อ มันเปล่งแสงสีเขียวหม่นดูประหลาดตา เห็นได้ชัดว่าชุบพิษร้ายแรงไว้!

หนามกระดูกถูกซัดออกจากมือ กลายเป็นลำแสงพุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของหลินเซียว!

ส่วนตัวเขาก็อาศัยแรงสะท้อนจากการทุ่มสุดตัวในครั้งนี้ หมุนตัววิ่งหนีทันที!

ซูหว่านหว่านยกยิ้มเย็น "ใกล้ตายแล้วยังกล้าลอบโจมตี!"

นางระวังเรื่องนี้ไว้อยู่แล้ว!

ประกายกระบี่วาบขึ้น นางปัดหนามกระดูกนั้นทิ้งได้อย่างง่ายดายจนมันตกกระทบพื้นเสียงดังเคร้ง ในขณะเดียวกันกระบี่เหินในมือก็พุ่งออกไปเป็นลำแสงเฉียบคม ไล่กวดตามพี่โจวทันควัน!

ฉึก!

แสงกระบี่แทงทะลุจากแผ่นหลังทะลุออกทางหน้าอก!

ร่างที่กำลังวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งของพี่โจวแข็งทื่อ เขาก้มลงมองปลายกระบี่ที่โผล่พ้นอก ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมและไม่อยากจะเชื่อ

เขาอ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับกระอักเลือดออกมาคำหนึ่งแล้วล้มตึงลงกับพื้น

หลินเซียวชูนิ้วโป้งให้ "ศิษย์พี่เก่งมาก"

ซูหว่านหว่านเชิดหน้าอย่างภูมิใจ "ศิษย์น้อง เผาศพพวกพรรคว่านหลิงนี่ซะ แล้วเรารีบกลับกัน"

หลินเซียวพยักหน้า ร่ายเวทลูกไฟขว้างใส่ซากศพบนพื้น ทันใดนั้นเปลวเพลิงก็ลุกโชนขึ้นกลางป่าลึก พร้อมกับกลิ่นไขมันไหม้ที่ตลบอบอวล

ในตอนนั้นเอง หางตาของหลินเซียวพลันเหลือบไปเห็นเงาสีเขียววูบหนึ่งโผล่ออกมาจากพุ่มไม้

เป็นเจ้างูเขียวตัวน้อยที่ทำให้ซูหว่านหว่านตกใจจนทำให้พวกเขาถูกเปิดเผยตัวตนเมื่อครู่นี่เอง

เจ้าตัวเล็กนี่ยังอยู่เหรอ?

หลินเซียวรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

เมื่อครู่เจตจำนงแห่งดาบกวาดผ่าน อสูรรอบๆ ตายเรียบ คนของพรรคว่านหลิงก็ไม่รอด หรือไม่ก็บาดเจ็บสาหัส มีเพียงเจ้างูเขียวที่ไม่มีแม้แต่กลิ่นอายอสูรตัวนี้เท่านั้นที่กลับไร้รอยขีดข่วน?

ซูหว่านหว่านเห็นมันเช่นกันจึงอดหัวเราะไม่ได้ "อ้าว ยังอยู่อีกเหรอ? รู้ไหมว่าเมื่อกี้เกือบจะทำให้พวกข้าตายเพราะเจ้าน่ะ"

เจ้างูเขียวชูคอขึ้น พลางแลบลิ้น ดวงตาสีเขียวดุจเมล็ดถั่วจ้องเขม็งไปที่ซูหว่านหว่าน ไม่รู้ว่ามันฟังรู้เรื่องหรือไม่

ซูหว่านหว่านไม่ได้ถือสา เพราะเจ้าตัวเล็กนี่ไม่มีแม้แต่กลิ่นอายอสูร คงจะเป็นแค่งูธรรมดาทั่วไป จะไปรู้เรื่องอันตรายหรือไม่ได้อย่างไร

หลินเซียวหยิบเนื้อชิ้นหนึ่งจากซากหมาป่ายักษ์ที่ตายอยู่ข้างๆ โยนไปตรงหน้าเจ้างูเขียว "กินซะ ถือว่าเจ้าดวงดีที่ได้กินอิ่มมื้อหนึ่ง"

เจ้างูเขียวก้มลงมองเนื้อชิ้นนั้น แล้วเงยหน้าขึ้นจ้องหลินเซียวต่อโดยไม่ขยับเขยื้อน

หลินเซียวชะงัก สำหรับงูธรรมดาแล้ว เนื้ออสูรควรจะเป็นของบำรุงชั้นเลิศไม่ใช่หรือ ทำไมมันถึงไม่กิน?

"ไม่ชอบกินเหรอ?" หลินเซียวถามด้วยความสงสัย

ซูหว่านหว่านขำ "ศิษย์น้องหลิน เจ้าคงไม่ได้คิดว่ามันฟังภาษามนุษย์รู้เรื่องหรอกนะ? งูชั้นต่ำแบบนี้มีแค่สัญชาตญาณในการล่า จะไปเข้าใจ..."

ยังพูดไม่ทันจบ เจ้างูเขียวก็พลันพยักหน้า

คำพูดของซูหว่านหว่านติดอยู่ที่ลำคอ ดวงตาเบิกกว้าง

หลินเซียวเองก็อึ้งไปเช่นกัน

งูตัวนี้... ฟังภาษามนุษย์รู้เรื่อง?!

ที่แปลกกว่านั้นคือ เจ้างูเขียวดูจะสนใจในตัวเขามาก

มันเลื้อยอ้อมเนื้อชิ้นนั้น แล้วมุ่งหน้ามาหาหลินเซียวจนถึงปลายเท้าจึงหยุดลง จากนั้นก็ชูคอขึ้น ใช้ดวงตาสีเขียวเมล็ดถั่วจ้องเขม็งไปที่แหวนมิติบนมือของหลินเซียว

หลินเซียวถามอย่างสงสัย "เจ้า... อยากได้ของในนี้เหรอ?"

เจ้างูเขียวพยักหน้าอย่างแรง

ซูหว่านหว่านที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับตะลึง "นี่... หรือว่ามันจะไม่ใช่งูธรรมดา?!?!"

หลินเซียวเริ่มเกิดความสนใจ เขาจึงลองหยิบหินวิญญาณออกมาหนึ่งก้อนจากแหวนมิติ

เจ้างูเขียวส่ายหัว

เขาหยิบโอสถออกมาหนึ่งเม็ด

เจ้างูเขียวยังคงส่ายหัว

ซูหว่านหว่านชะโงกหน้าเข้ามาดู พลางอุทานด้วยความประหลาดใจ "ตกลงงูตัวนี้อยากได้อะไรกันแน่?"

หลินเซียวครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วเริ่มหยิบของในแหวนมิติออกมาทีละชิ้น

ศาสตราเวท ส่ายหัว

ยันต์ ส่ายหัว

ผลไม้วิญญาณ ก็ยังคงส่ายหัว

ในขณะที่เขากำลังจะถอดใจ สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นหลอดโลหะสีเงินขาวไม่กี่ชิ้นที่วางอยู่ที่มุมของแหวนมิติ มันคือระเบิดพลังวิญญาณที่เขาพกมาจากโลก มีอยู่ไม่กี่ลูก ก่อนหน้านี้ใช้จัดการโยวเยว่ไปลูกหนึ่ง ที่เหลือยังคงอยู่

ของสิ่งนี้น่าจะไม่เป็นไปได้มั้ง?