บทที่ 98 ไปมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้พรรคว่านหลิง

หลินเซียวหยิบมันออกมา พลางมองเจ้างูเขียวด้วยความสงสัย "เจ้าไม่ได้อยากได้สิ่งนี้หรอกนะ?"

ดวงตาของงูเขียวเป็นประกายขึ้นมาทันที!

ในดวงตาเล็กจิ๋วเท่าเมล็ดถั่วเขียวนั้น กลับมีแสงแห่ง... ความตื่นเต้นวาบผ่าน?!

หลินเซียวถึงกับหลุดขำ "อย่าเล่นซน สิ่งนี้อันตรายมากนะ เดี๋ยวจะระเบิดเจ้าจนตัวตาย"

เจ้างูเขียวตัวน้อยหาได้สนใจไม่ กลับยิ่งรีบร้อนขึ้นไปอีก มันดีดตัวพรวดเดียวราวกับสายฟ้าสีเขียว พุ่งเข้าหาฝ่ามือของหลินเซียวในชั่วพริบตา แล้วงับระเบิดพลังวิญญาณลูกนั้นไว้ในปาก!

ความเร็วนั้นน่าตกใจยิ่งนัก แม้แต่จิตเทวะของหลินเซียวที่อยู่ในขอบเขตสร้างรากฐานยังตอบสนองไม่ทัน!

"เฮ้ย!"

หลินเซียวอุทานด้วยความตกใจ ยังไม่ทันจะได้ห้าม เจ้างูเขียวตัวน้อยก็กลืนระเบิดพลังวิญญาณลงท้องไปเสียแล้ว!

ซูหว่านหว่านหน้าถอดสี รีบดึงตัวหลินเซียวให้กระโดดถอยหลัง "ตายแล้ว ศิษย์น้องรีบหนีเร็ว! อย่าให้โดนระเบิด!"

นางเคยเห็นอานุภาพของสิ่งนี้กับตามาแล้ว! แม้แต่แม่มดขอบเขตแก่นทองคำยังถูกระเบิดจนสะบักสะบอม!

งูตัวเล็กแค่นี้ กลืนลงไปคงไม่ระเบิดเป็นชิ้นๆ ในทันทีหรอกหรือ!

เห็นเพียงในปากของงูเขียวตัวน้อยนูนขึ้นมาเป็นก้อนขนาดเท่ากำปั้น เลื่อนจากปากลงไปจนถึงท้อง ซึ่งเป็นรูปทรงของระเบิดพลังวิญญาณพอดี

"จบกัน..." ซูหว่านหว่านเอ่ยอย่างเสียดาย

หลินเซียวเองก็ถอยหลังไปหลายก้าวตามสัญชาตญาณ

จากนั้น....

"ปัง!"

เสียงระเบิดทึบๆ ดังขึ้นจากในท้องของงูเขียว!

ภาพเลือดสาดกระจายอย่างที่คาดไว้ไม่ได้เกิดขึ้น ร่างของงูเขียวถูกดันจนพองกลมเป็นลูกบอล จากนั้น... ก็ค่อยๆ แฟบลง

เจ้างูเขียวตัวน้อยเรอออกมาคำหนึ่ง มีควันสีเขียวลอยออกจากปาก มันใช้หางเช็ดปากพลางมองทั้งสองคนอย่างไม่สะทกสะท้าน สายตานั้นราวกับจะบอกว่า: รสชาติไม่เลว!

หลินเซียว: "..."

ซูหว่านหว่าน: "..."

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบสงัด ทั้งสองสบตากันพลางสูดลมหายใจเข้าลึก ต่างเห็นคำสองคำฉายชัดอยู่ในดวงตาของอีกฝ่าย:

เชี่ยอะไรเนี่ย?!

หลินเซียวเบิกตากว้าง รีบก้าวเข้าไปข้างหน้าแล้วย่อตัวลง พินิจพิจารณาเจ้างูเขียวตัวน้อยอย่างละเอียด

เมื่อครู่นี้เขาเห็นชัดเจนว่าระเบิดพลังวิญญาณระเบิดในท้องมันจริงๆ

ทว่าเจ้างูเขียวตัวน้อยที่ดูไม่มีกลิ่นอายอสูรและธรรมดาจนไม่รู้จะธรรมดายังไงตัวนี้ กลับไม่เป็นอะไรเลยสักนิด?!

แม้แต่ผิวหนังก็ไม่ฉีกขาด?!

แค่เรอออกมาคำเดียวเนี่ยนะ?!

นี่มันตัวประหลาดอะไรกัน?!

ดูเหมือนงูเขียวจะพอใจกับความตกตะลึงของทั้งสองคน มันแลบลิ้นอย่างภูมิใจ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองแหวนมิติในมือของหลินเซียวอีกครั้ง

แววตาของหลินเซียวฉายแววครุ่นคิด ก่อนจะยิ้มออกมา "น่าสนใจ"

กลืนระเบิดพลังวิญญาณได้โดยไม่เป็นอะไร ฟังภาษามนุษย์รู้เรื่อง ไม่เห็นหินวิญญาณหรือโอสถทั่วไปอยู่ในสายตา แต่กลับโปรดปรานสิ่งที่มีพลังงานบ้าคลั่งแบบนั้น...

งูตัวนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน

ซูหว่านหว่านขยับเข้ามาใกล้ พลางลอบสังเกตงูเขียวตัวนั้นอย่างระมัดระวังและกระซิบถาม "ศิษย์น้องหลิน งูตัวนี้... คงไม่ใช่ตัวอสูรหรอกนะ? ทำไมถึงไม่มีกลิ่นอายอสูรเลยสักนิด?"

หลินเซียวส่ายหน้า "ไม่รู้เหมือนกัน แต่ไม่ใช่งูธรรมดาแน่นอน"

เขาหยิบระเบิดพลังวิญญาณลูกสุดท้ายออกมาจากแหวนมิติ แล้วแกว่งไปมาตรงหน้าเจ้างูเขียว "เจ้ายังอยากได้อีกจริงๆ หรือ?"

หัวของงูเขียวตัวน้อยส่ายไปมาตามจังหวะการแกว่งของระเบิดพลังวิญญาณ ดูเหมือนลูกหมาที่กำลังจ้องมองกระดูกชิ้นโตไม่มีผิด

มุมปากของหลินเซียวกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะโยนระเบิดพลังวิญญาณให้มัน

เจ้างูเขียวอ้าปากรับแล้วกลืนลงไปอีกคำ

ปัง!

ในท้องยังมีเสียงระเบิดทึบๆ ดังขึ้นเช่นเดิม และมีควันสีเขียวลอยออกจากปาก

เจ้างูเขียวเลียริมฝีปาก หรี่ตาลงอย่างยังไม่อิ่มเอม

ทันใดนั้น ร่างกายของมันก็เริ่มบิดไปบิดมา โอนเอนไปมา พร้อมกับส่งเสียง "ฟู่ๆ" ออกจากปาก ท่าทางนั้นเหมือนคนเมาเหล้าไม่มีผิด

หลินเซียวถึงกับอึ้ง

"มัน... มันเมาเหรอ?" ซูหว่านหว่านเอ่ยอย่างไม่เชื่อสายตา

หลินเซียวยังไม่ทันได้ตอบ เจ้างูเขียวก็ตัวอ่อนปวกเปียก ล้มพับลงกับพื้นและนิ่งสนิท

หลินเซียวเดินเข้าไปเอานิ้วจิ้มมัน

ไม่มีปฏิกิริยา

ลองหยิบขึ้นมาเขย่า

ก็ยังไม่มีปฏิกิริยา

หลับปุ๋ยไปจริงๆ ด้วย!

หลินเซียวมองงูเขียวตัวน้อยในมือที่หลับลึกจนไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้วก็ได้แต่หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้

กลืนระเบิดพลังวิญญาณกินเป็นขนม พอกินเสร็จก็เมาพับหลับปุ๋ย นี่มันงูบ้าอะไรกันเนี่ย?!

ซูหว่านหว่านขยับเข้ามา ใช้นิ้วจิ้มหัวงูเขียวตัวน้อยแล้วพูดว่า "ศิษย์น้อง งูตัวนี้ประหลาดเกินไปแล้ว ยังไงเราก็ต้องกลับสำนักเพื่อรายงานเรื่องพรรคว่านหลิงอยู่แล้ว เอาเจ้างูตัวนี้กลับไปด้วยดีไหม ให้เจ้าสำนักกับอาจารย์ช่วยดูหน่อย เผื่อจะสืบหาอะไรได้บ้าง"

ทันใดนั้นหลินเซียวก็ฉีกยิ้มกว้างพลางส่ายหน้า "ศิษย์พี่ บางที... อาจไม่ต้องลำบากกลับสำนักก็ได้นะ"

ซูหว่านหว่านชะงัก "หมายความว่ายังไง?"

แววตาของหลินเซียวฉายประกายเจ้าเล่ห์ เขาลดเสียงต่ำลง "ศิษย์พี่ ยังจำเทียนเหลยจื่อได้ไหม?"

ซูหว่านหว่านสั่นสะท้านไปทั้งตัว

นางจะไม่จำได้อย่างไร!

การระเบิดที่สะเทือนเลื่อนลั่น เมฆเห็ดที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า อสูรจำนวนมหาศาลที่ระเหยหายไปในพริบตา รวมถึงภาพสยองที่ผู้เฒ่าของพรรคว่านหลิงถูกระเบิดจนกลายเป็นจุณ... ทุกครั้งที่นึกถึงก็น่าขนลุก

ซูหว่านหว่านมองเขาด้วยความตกตะลึง เสียงของนางเปลี่ยนโทนไป "หรือว่า... หรือว่า... เจ้า... เจ้ายังมีอีก?!"

หลินเซียวกระแอมเบาๆ แล้วพูดหน้าตายว่า "ศิษย์พี่รอสักครู่ ข้าขอเช็กก่อนว่ายังหามาเพิ่มได้อีกลูกไหม?"

"หะ... หมายความว่ายังไง?"

ท่ามกลางสายตาที่งุนงงของซูหว่านหว่าน หลินเซียวหลับตาลงและเรียกเจ้าระบบในใจ

'เจ้าระบบ ไอ้ระเบิด... นิวเคลียร์นั่นน่ะ ขออีกลูกสิ'

ระบบ: 【...】

【โฮสต์ ครั้งก่อนระบบบอกชัดเจนแล้วว่าให้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น】

หลินเซียวฉีกยิ้ม พูดอย่างมีเหตุผลว่า 'ข้ารู้สิ ในต้าเซี่ยให้ได้ครั้งเดียว แต่ตอนนี้ขอบเขตของข้ากว้างขึ้น ผูกมัดกับสหรัฐฯ แล้ว สหรัฐฯ ก็น่าจะให้ได้ครั้งเดียวเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? มันไม่ขัดกันสักหน่อย!'

【...】

ระบบเงียบไปสามวินาที

ในสามวินาทีนั้น หลินเซียวราวกับได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างระอา

【...ก็ได้ ครั้งเดียวเท่านั้น ห้ามมีครั้งต่อไป】

หลินเซียวดีใจสุดขีด!

ครู่ต่อมา ทรงกระบอกโลหะชิ้นใหม่ที่ขนาดใหญ่กว่าลูกก่อนเล็กน้อย ก็ปรากฏขึ้นในแหวนมิติของเขาอย่างเงียบเชียบ

เมื่อใช้จิตเทวะกวาดมอง ก็เห็นรหัส B61 สลักอยู่บนระเบิดนิวเคลียร์ลูกนั้น

หลินเซียวลืมตาขึ้น แล้วส่งยิ้มกว้างให้ซูหว่านหว่านที่กำลังทำหน้าเคร่งเครียด "ได้มาแล้ว"

ซูหว่านหว่านเบิกตากว้าง "ได้อะไรมา? เจ้า... เจ้าไปเอามาจากไหน?!"

หลินเซียวตอบแบบปัดๆ "ข้าเกือบลืมไปเลยว่า จริงๆ แล้วเทียนเหลยจื่อมีอยู่สองลูก"

ซูหว่านหว่านอ้าปากค้าง ในใจตกตะลึงอย่างถึงที่สุด ของพรรค์นี้เนี่ยนะที่เจ้าเกือบลืม?!

"ศิษย์น้อง บอกศิษย์พี่มาเถอะว่าเจ้าคิดจะทำอะไร?" นางอดถามไม่ได้

หลินเซียวหัวเราะหึๆ "ศิษย์พี่ ลองคิดดูสิ... ถ้าพวกเราปลอมตัวเป็นคนของพรรคว่านหลิง แฝงตัวเข้าไปในกลุ่มของพวกมัน รอจนพวกมันมารวมตัวกันครบๆ แล้ว จากนั้น..."

เขาทำท่ากดระเบิด

"ปัง! กวาดล้างให้เรียบในทีเดียว!"

ซูหว่านหว่านสูดลมหายใจเข้าลึก

นี่... นี่มัน... บ้าบิ่นเกินไปแล้ว?!

นั่นมันรังใหญ่ของพรรคว่านหลิงเลยนะ! เป็นที่รวมตัวที่มีแม่มดโยวเยว่คอยคุมอยู่! เป็นที่ที่อสูรและผู้บำเพ็ญนอกรีตนับไม่ถ้วนมาชุมนุมกัน!

แค่พวกเขาสองคนที่อยู่ในขอบเขตสร้างรากฐาน จะแฝงตัวเข้าไปก่อเรื่องเนี่ยนะ?

ถ้าถูกจับได้จะทำยังไง? ถ้าหนีไม่พ้นล่ะ? หรือถ้าสัตว์เทพโบราณตัวนั้นเกิดตื่นขึ้นมาล่ะ?

แต่...

แต่ทำไมพอนางฟังแล้ว หัวใจถึงเต้นแรงขนาดนี้?

ทำไมถึงรู้สึกว่า เลือดในกายกำลังเดือดพล่าน?

ซูหว่านหว่านยอมรับว่า นางเริ่มหวั่นไหวกับแผนนี้แล้ว