ทะลุมิติไปโลกแฟนตาซีงั้นเหรอ งั้นถ้าฉันจะหยิบโลกติดมือไปด้วยก็คงไม่เกินไปหรอกมั้ง · khram
ตอนที่ 96
หลังจากออกจากสถานที่สืบทอดมรดก ทั้งสองก็บินเดินทางต่อมาเป็นเวลาสามวัน
หลินเซียวและซูหว่านหว่านมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก เลียบไปตามแนวชายแดนของราชวงศ์เสวียนเย่ จนเข้าสู่เขตเทือกเขาที่ทอดยาวและไร้ร่องรอยผู้คน
ที่นี่ห่างไกลจากความเจริญ มีต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า บางครั้งจะได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังแว่วมาจากระยะไกล ยิ่งเพิ่มความรู้สึกตึงเครียดให้กับการเดินทางกลับอันยาวนานนี้
ทั้งสองไม่กล้าบินเร็วเกินไปนัก เพราะพื้นที่แถบนี้ไม่ค่อยสงบสุข หากบังเอิญปะทะกับอสูรที่ทรงพลังหรือผู้บำเพ็ญเพียรที่มีเจตนาร้ายเข้า ย่อมเกิดปัญหาใหญ่ตามมาแน่นอน
จนกระทั่งท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว ทั้งสองจึงร่อนลงในหุบเขาที่ลับตาแห่งหนึ่ง ตั้งใจจะพักค้างคืนก่อนจะออกเดินทางต่อในวันรุ่งขึ้น
หุบเขานั้นลึกและมืดมิด รอบด้านเป็นหน้าผาชัน มีเพียงทางเข้าออกแคบๆ เพียงทางเดียวเท่านั้น
หลินเซียวเลือกจุดพักข้างโขดหินยักษ์ที่กำบังลมได้ดี ทว่าในขณะที่กำลังจะนั่งลง เขาก็ขมวดคิ้วมุ่น
ในอากาศมีกลิ่นอายบางอย่างจางๆ... มันคือกลิ่นอายอสูร
ไม่สิ ไม่ได้มีแค่กลิ่นเดียว แต่เป็นหลายกลิ่นที่ปนเปกันอยู่
เขาหันไปมองซูหว่านหว่าน ซึ่งนางก็ขมวดคิ้วเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าสัมผัสได้ถึงสิ่งนี้แล้ว
ทั้งสองสบตากันและเก็บงำกลิ่นอายของตนโดยนัดหมาย ก่อนจะค่อยๆ ย่องไปยังทิศทางที่กลิ่นอายอสูรโชยมาอย่างเงียบเชียบ
เมื่ออ้อมผ่านโขดหินยักษ์ก้อนหนึ่ง เบื้องหน้าก็ปรากฏเป็นแอ่งเขาที่ซ่อนตัวอยู่ ภายในนั้นมีกองไฟลุกโชน และมีเงาร่างสิบกว่าสายยืนล้อมวงกันอยู่
รอบตัวพวกเขา ยังมีอสูรร่างยักษ์อีกหลายตัวหมอบพักผ่อนอยู่บนพื้น
เพราะเกรงว่าจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามไหวตัว หลินเซียวจึงไม่กล้าใช้จิตเทวะตรวจสอบ แต่โชคดีที่เนตรทลายมายาของเขาทรงประสิทธิภาพยิ่งนัก แม้อยู่ไกลเขาก็เห็นเครื่องแต่งกายของคนเหล่านั้นได้อย่างชัดเจน รวมถึงลวดลายโทเท็มรูปสัตว์ประหลาดที่ปักอยู่บนหน้าอก
คนของพรรคว่านหลิง!
รูม่านตาของหลินเซียวหดเล็กลง ช่างเป็นคู่ปรับที่ดวงสมพงษ์กันเสียจริง!
ซูหว่านหว่านใช้มือทำท่าปาดคออย่างเป็นธรรมชาติ หลินเซียวเข้าใจความหมายทันที!
ทั้งสองกลั้นหายใจ อาศัยโขดหินและพุ่มไม้ช่วยพรางตา ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้
ด้วยระดับบำเพ็ญขอบเขตสร้างรากฐานระยะท้ายในปัจจุบัน ประกอบกับความแม่นยำในการตรวจจับกลิ่นอายของเนตรทลายมายา ตราบใดที่เขาไม่เปิดเผยตัวออกมาเอง พวกพรรคว่านหลิงไม่มีทางตรวจพบพวกเขาได้อย่างแน่นอน
เมื่อระยะห่างลดลงเหลือสามสิบจั้ง พวกเขาก็ได้ยินบทสนทนาอย่างชัดเจน
"...เร็วเข้า กินเสร็จแล้วรีบออกเดินทาง"
เสียงแหบพร่าดังขึ้น ผู้พูดคือชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าดุร้าย เมื่อดูจากกลิ่นอายแล้ว เขาอยู่ในขอบเขตสร้างรากฐาน
"ทางสำนักหลักเร่งรัดมาสามครั้งแล้ว หากยังไปไม่ถึง ระวังท่านผู้คุมกฎจะพิโรธเอา"
ชายร่างผอมหน้าตาเหมือนลิงที่อยู่ข้างๆ หัวเราะแหะๆ "พี่โจวอย่ารีบร้อนไปเลย อีกแค่สองวันก็ถึงแล้ว ของล้ำค่าที่เรานำไปด้วยในครั้งนี้ เพียงพอจะไถ่โทษได้แน่นอน"
"ไถ่โทษรึ?"
พี่โจวแค่นเสียงเย็น "คราวก่อนที่รอบนอกบึงน้ำดำสูญเสียคนไปตั้งมากมาย ท่านผู้คุมกฎไม่ฆ่าเจ้าทิ้งเสียตรงนั้นก็นับว่าเมตตานัก หากครั้งนี้ยังเกิดเรื่องผิดพลาดอีก เจ้าก็เชือดคอตัวเองตายไปเสียเถอะ"
เจ้าคนผอมหดคอลงอย่างประหม่า ไม่กล้าพูดจาเล่นลิ้นอีก
ทันใดนั้น ชายหนุ่มคนหนึ่งขยับเข้ามาใกล้ พร้อมลดเสียงต่ำลงด้วยแววตาเทิดทูน "พี่โจว ได้ยินว่าครั้งนี้ท่านแม่มดผู้นั้นจะเข้าร่วมด้วยใช่ไหม? คนที่แฝงตัวเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ในสำนักเทียนเจี้ยนน่ะ?"
สีหน้าของพี่โจวผ่อนคลายลงเล็กน้อยพลางพยักหน้า "อืม ท่านโยวเยว่เข้าร่วมกับเราแล้ว หึหึ แฝงตัวอยู่ในสำนักเทียนเจี้ยนตั้งหลายสิบปีจนไต่เต้าเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ได้ ทั้งเล่ห์เหลี่ยมและจิตใจ ข้านี่นับถือจริงๆ เมื่อมีนางร่วมทาง เรื่องที่บึงน้ำดำครั้งนี้ย่อมมีความมั่นใจมากขึ้นเยอะ"
ชายหนุ่มกล่าวอย่างตื่นเต้น "ถ้าอย่างนั้น การไปบึงน้ำดำครั้งนี้ เราจะไปตามหาสัตว์เทพโบราณตัวนั้น... ได้ยินว่าเป็นสายเลือดบรรพกาลที่มีพลังน่าสะพรึงกลัว! หากสามารถสยบมันได้..."
"หุบปาก!"
พี่โจวตวาดขัดจังหวะ พร้อมกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง "เรื่องแบบนี้ เป็นเรื่องที่เจ้าควรสอดรู้สอดเห็นงั้นรึ?"
ชายหนุ่มสะดุ้งโหยง รีบหุบปากฉับทันที
พี่โจวลดเสียงต่ำลงแล้วกล่าวว่า "เรื่องของสำนักหลัก เจ้ารู้ให้น้อย ทำงานให้มากก็พอ แค่รู้ไว้ว่าหากครั้งนี้สำเร็จ สถานะของพรรคว่านหลิงในตงหวงจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง! ถึงตอนนั้น ไม่ว่าจะเป็นสำนักเทียนเจี้ยนหรือใคร ก็ต้องหลีกทางให้พวกเรา!"
ทุกคนต่างพยักหน้า แววตาเป็นประกายด้วยความคลั่งไคล้
ภายในแอ่งเขา กองไฟส่งเสียงปะทุเปรี๊ยะๆ
ส่วนด้านนอกแอ่งเขา หลินเซียวและซูหว่านหว่านสบตากัน ทั้งคู่ต่างเห็นความเคร่งเครียดในดวงตาของอีกฝ่าย
พรรคว่านหลิง บึงน้ำดำ สัตว์เทพโบราณ และโยวเยว่... เมื่อคำเหล่านี้มารวมกัน ย่อมไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน
โดยเฉพาะโยวเยว่ แม่มดที่เกือบจะพรากชีวิตพวกเขาไป บัดนี้กลับเข้าร่วมกับพรรคว่านหลิง และยังมีส่วนเกี่ยวข้องกับ 'เรื่องใหญ่ที่บึงน้ำดำ' อีกด้วย
ความไม่สบายใจผุดขึ้นในใจของซูหว่านหว่าน ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไร ทันใดนั้นก็รู้สึกเย็นวาบที่เท้า
นางก้มลงมอง เห็นงูตัวเล็กสีเขียวมรกตโผล่มาที่ข้างเท้าตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ มันชูคอแผ่ลิ้น และดวงตาเย็นเยียบของมันกำลังจ้องมองมาที่นาง
รูม่านตาของซูหว่านหว่านหดเกร็ง นางถอยหลังก้าวหนึ่งตามสัญชาตญาณ
แม้จะไม่ได้กรีดร้องออกมา แต่เสียงฝีเท้าก้าวหนึ่งนั้นก็เพียงพอจะทำให้สัตว์ร้ายที่ประสาทสัมผัสฉับไวตรวจพบ
พริบตานั้น หมาป่ายักษ์ขนสีดำสนิทก็ลุกพรวดขึ้น พร้อมส่งเสียงคำรามต่ำอย่างต่อเนื่อง!
"ใคร?!"
ภายในแอ่งเขา พี่โจวผุดลุกขึ้นยืนทันควัน สายตาคมกริบดุจสายฟ้ากวาดมาทางนี้!
สายตาอีกนับสิบสายก็พุ่งตรงมาพร้อมกัน!
"แย่แล้ว!" สีหน้าของซูหว่านหว่านเปลี่ยนไป นางชักกระบี่ออกมาทันที!
หลินเซียวเองก็ลุกขึ้นยืน แววตาเย็นชา ในเมื่อความลับแตกแล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องซ่อนอีกต่อไป
เงาร่างสิบกว่าสายในแอ่งเขารุดออกมาดุจกระแสน้ำ พุ่งเข้าล้อมกรอบคนทั้งสองไว้ทุกทิศทาง
เหล่าอสูรร้ายก็ลุกขึ้นเช่นกัน หมาป่ายักษ์แยกเขี้ยว กิ้งก่ายักษ์ชูคอ อินทรียักษ์สยายปีก กลิ่นอายดุร้ายโถมเข้าใส่จนสัมผัสได้
พี่โจวเดินนำหน้ามาเป็นคนแรก เมื่อเห็นหน้าทั้งสองชัดๆ เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มเหี้ยม "โอ้? เจ้าเด็กน้อยสองคนนี้ใจกล้านักนะ ถึงขั้นกล้าแอบฟังความลับของพรรคว่านหลิง?"
เขากวาดสายตามองซูหว่านหว่านและหลินเซียว พบว่าทั้งคู่อยู่ในระดับสร้างรากฐานขั้นสองและสาม รูม่านตาของเขาหดเล็กลงเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาแสยะยิ้มเหมือนเดิม
สร้างรากฐานแล้วอย่างไร?
ฝั่งเขาก็มีสร้างรากฐานขั้นสามอยู่สองคน ทั้งยังมีศิษย์ช่วงหลอมปราณอีกสิบกว่าคน บวกกับอสูรอีกหลายตัว เพียงพอจะฉีกกระชากเจ้าเด็กเมื่อวานซืนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงสองคนนี้ให้เป็นชิ้นๆ ได้สบาย!
"ศิษย์น้อง เจ้าหนีไปก่อน! ข้าจะถ่วงเวลาพวกมันไว้เอง!" ซูหว่านหว่านกัดฟันกระซิบพลางกระชับกระบี่ในมือแน่น
หลินเซียวเหลือบมองนาง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "ศิษย์พี่ ไม่จำเป็นหรอก"
เขาชักกระบี่ออกมาเบาๆ
ทันทีที่ตัวกระบี่พ้นฝัก กลิ่นอายสยดสยองที่ยากจะพรรณนา ก็ระเบิดออกมาจากร่างของเขา ราวกับสัตว์ร้ายที่หลับใหลมานานได้ตื่นขึ้นอย่างกะทันหัน!
เจตจำนงแห่งดาบที่ควบแน่น กลายเป็นสายพลังไร้รูปพุ่งกวาดออกไป!
ไม่มีกระบวนท่าที่ฉูดฉาด ไม่มีแสงกระบี่ที่วิจิตรบรรจง มีเพียง... เจตจำนงที่ฟันฝ่าทุกสรรพสิ่ง!
ตูม!!!
ในจุดที่เจตจำนงแห่งดาบกวาดผ่าน อสูรร้ายที่ดุร้ายเหล่านั้นพลันแข็งทื่ออยู่กับที่
แววตาของหมาป่ายักษ์เปลี่ยนจากดุร้ายเป็นเลื่อนลอย จากนั้นรูม่านตาก็สิ้นแสงลงและล้มตึงลงกับพื้น
หัวของกิ้งก่ายักษ์หลุดกระเด็นออกจากคอ รอยตัดเรียบกริบราวกับกระจก เลือดพุ่งกระฉูดดุจน้ำพุ
อินทรียักษ์ที่ยังอยู่กลางอากาศถูกฟันแยกเป็นสองซีก ขนร่วงกราวพร้อมสายฝนเลือดที่โปรยปราย
อสูรระดับสองสามตัว ถูกสังหารในดาบเดียว!
ไม่ปล่อยให้ทุกคนได้ทันตกตะลึง เจตจำนงแห่งดาบยังคงทรงพลังพุ่งเข้าใส่กลุ่มคนของพรรคว่านหลิงอย่างรุนแรง!
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
ศิษย์ช่วงหลอมปราณสิบกว่าคนล้มลงราวกับรวงข้าวที่ถูกเกี่ยว เลือดสดๆ พุ่งออกจากปาก!
พี่โจวและผู้บำเพ็ญสร้างรากฐานขั้นสามอีกคนเซถอยหลัง แม้จะฝืนทรงตัวอยู่ได้ แต่ชี่และเลือดในร่างกลับปั่นป่วน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว!
ดาบเดียว!
เพียงดาบเดียวเท่านั้น!
อสูรระดับสร้างรากฐานสามตัวและศิษย์ช่วงหลอมปราณสิบกว่าคนต้องตายตกไป แม้แต่ระดับสร้างรากฐานอย่างพวกเขายังได้รับบาดเจ็บ!
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่แม้แต่ระดับสร้างรากฐานก็สามารถบรรลุ 'เจตจำนง' ได้ โลกนี้มันบ้าไปแล้วหรืออย่างไร?!
"หนี!!!"
พี่โจวแทบไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว เขาหมุนตัววิ่งหนีทันที!
ภารกิจอะไร ศักดิ์ศรีอะไร หรือหน้าตาอะไร เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง สิ่งเหล่านั้นมันก็แค่เรื่องไร้สาระ!
ถ้าไม่รีบหนี มีหวังได้ทิ้งชีวิตไว้ที่นี่แน่!
ผู้บำเพ็ญสร้างรากฐานขั้นสามอีกคนได้สติ รีบวิ่งตามไปอย่างบ้าคลั่ง!
หลินเซียวมองแผ่นหลังที่หนีอย่างทุลักทุเลของทั้งสอง แล้วยิ้มบางๆ "จะหนีพ้นรึ?"
ร่างของเขาเลือนหายไปจากจุดเดิมในพริบตา
"โครม..." เสียงต้นไม้หักโค่นดังมาจากระยะไกล ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนสองเสียงที่ถูกตัดฉับลงทันที
ครู่ต่อมา หลินเซียวก็หิ้วร่างที่สลบเหมือดของพี่โจว เดินกลับมาอย่างช้าๆ
เขาโยนอีกฝ่ายลงบนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ พลางปัดมือ แล้วส่งยิ้มที่ดูไร้เดียงสาให้ซูหว่านหว่านที่กำลังยืนอ้าปากค้าง "เรียบร้อยแล้วขอรับ ศิษย์พี่!"
ซูหว่านหว่าน: "..."
นางมองซากศพที่เกลื่อนพื้นอย่างเหม่อลอย แล้วหันมามองเด็กหนุ่มที่ยิ้มอย่างไร้เดียงสาคนนั้น สมองของนางขาวโพลนไปหมด
นางยังคงจดจำว่าหลินเซียวมีความสามารถอยู่ในช่วงหลอมปราณ เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายสร้างรากฐานแล้ว และยังเป็นศิษย์น้องอัจฉริยะที่บรรลุเจตจำนงแห่งดาบอีกด้วย!!!
ให้ตายเถอะ นี่มันจะเก่งเกินไปแล้ว!!
