ย่านถนน - ชั้นบน
มีพื้นที่ซึ่งถูกวางผังไว้อย่างเป็นระเบียบ ถนนหนทางราบเรียบและมีป้ายบอกทางสารพัดชนิดตั้งอยู่ 【เขตที่พักชั่วคราว】
สุภาพบุรุษทุกคนที่มายังไซอันจะได้รับสิทธิ์อยู่อาศัยฟรีหนึ่งปี (หากเข้าเรียนในวิทยาลัยออมฟาโล-เซนทริก ระยะเวลาสิทธิ์อยู่อาศัยฟรีจะถูกเลื่อนออกไปตลอดช่วงที่พักอยู่ในวิทยาลัย)
หลังจากครบหนึ่งปี จะต้องจ่ายค่าเช่าบ้านทุกเดือน
ในช่วงแรกค่าเช่าจะถูกมาก หากสุภาพบุรุษที่เข้าพักสามารถทำภารกิจสำเร็จเดือนละหนึ่งครั้ง ค่าเช่าก็จะไม่เปลี่ยนแปลง...ทว่าหากเดือนใดไม่สามารถทำภารกิจได้สำเร็จ ค่าเช่าจะพุ่งขึ้น 30% โดยไม่มีเพดานจำกัด
เนื่องจากเหตุการณ์ทำร้ายร่างกายในหอพักคราวก่อน ปัจจุบันจินจึงอยู่ในสถานะพักอาศัยคนเดียว
เขาล้วงกุญแจรูปทรงยาวออกมา เสียบเข้าไปในรูกุญแจ
แกรก!
ประตูห้องที่อยู่มุมสุดของชั้นบนสุดถูกเปิดออก กลิ่นประหลาดสายหนึ่งพลันโชยคลุ้งออกมาจากด้านในทันที
ต้นตอของกลิ่นนี้ ไม่ใช่เพราะไม่ได้ทำความสะอาดมาเป็นเวลานานอย่างแน่นอน แต่มันเหมือนกับมีคนตายอยู่ข้างใน แถมยังไม่ได้ตายแค่แค่วันสองวันด้วย
"ช่วงนี้ฉันอยู่ข้างนอกตลอด ไม่ได้กลับมาประมาณอาทิตย์นึงแล้ว~ กลิ่นก็เลยแรงไปหน่อย อย่าใส่ใจเลยนะ"
"อืม"
อี้เฉินสร้างตาข่ายกรองพืชขึ้นภายในโพรงจมูกทันทีที่ได้กลิ่นเหม็น
หนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น หนึ่งห้องน้ำ
'สไตล์การตกแต่ง' ของที่นี่อาจสะท้อนถึงนิสัยของจินได้ในระดับหนึ่ง
ผนังห้องนั่งเล่น เพดาน หรือแม้แต่พื้นล้วนถูกทาด้วยสีขาวล้วน
ฟูกที่นอนที่ควรจะวางอยู่ในห้องนอน กลับถูกโยนทิ้งไว้ที่มุมหนึ่งของห้องนั่งเล่น ปราศจากผ้าปูที่นอน ผ้าห่ม และหมอน อีกทั้งทั้งห้องนั่งเล่นนอกจากฟูกผืนนี้แล้ว ก็ไม่มีสิ่งของอื่นใดอีกเลย
เมื่อดูจากรอยโครงร่างมนุษย์ที่ปรากฏลางๆ บนฟูก ก็รู้ได้ว่าปกติแล้วจินนอนอยู่ที่นี่
"จิน สถานที่ที่นายฝึกซ้อมปกติไม่มีที่พักเหรอ?"
"มีสิ แต่พื้นที่ตรงนั้นค่อนข้างน้อย เป็นห้องรวมทั้งหมด...ฉันไม่ชอบอยู่ร่วมกับพวกน่าเบื่อน่ะ แน่นอนว่านายคือข้อยกเว้น
สนใจจะย้ายออกจากวิทยาลัยซอมซ่อนั่น แล้วมาอยู่ด้วยกันไหมล่ะ?"
อี้เฉินกวาดสายตามองสภาพแวดล้อมอันย่ำแย่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว "ฉันยังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะในวิทยาลัย แถมยังมีอาจารย์ที่ปรึกษาคอยรับผิดชอบเรื่องการฝึกฝนร่างกายโดยเฉพาะ ตอนนี้เลยยังไม่อยากย้ายออกมาน่ะ"
"น่าเสียดายจัง~ มาเถอะ จะพานายไปดูห้องประดิษฐ์ของฉัน"
เมื่อคล้อยตามคำบอกของจิน สายตาก็ทอดมองไปยังห้องนอนที่ปิดล็อคแน่นหนา...กลิ่นเหม็นเน่าโชยรอดออกมาจากช่องว่างใต้ประตูพอดิบพอดี
ประตูไม้ถูกเปลี่ยนเป็นประตูโลหะที่มีความปลอดภัยสูงลิ่ว ทันทีที่จินหยิบกุญแจอีกดอกออกมาเปิดประตู ภาพชวนให้รู้สึกไม่สบายใจก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ห้องนอนที่ควรใช้สำหรับพักผ่อน ถูกดัดแปลงเป็นห้องสกัดแบบพิเศษไปแล้ว
ต้นตอของกลิ่นเหม็นคือหม้อต้มยาขนาดใหญ่สีดำใบหนึ่งที่ถูกเคี่ยวมาตลอดทั้งสัปดาห์ สสารภายในกลายเป็นเนื้อเละๆ
นอกจากนี้ยังมีอุปกรณ์เครื่องจักรพิเศษที่ดูคล้ายเครื่องบดเนื้อผสมกับเครื่องอัดวางอยู่ มันขับเคลื่อนด้วยพลังงานไฟฟ้า ดูเหมือนว่าจะสามารถนำเนื้อเทียมมาทำเป็น "เนื้อบดอัด" ได้
แล้วก็ยังมีโต๊ะทำงานขนาดค่อนข้างใหญ่ ด้านบนมีไม้บรรทัดวัดระดับ ไม่รู้ว่าเอาไว้ใช้ทำอะไร
"เคี่ยวมาอาทิตย์นึงแล้วเหรอ? ความข้นระดับนี้ก็น่าจะพอดีแล้วล่ะ"
จินต่อท่อดูดของเหลวอย่างชำนาญ ดูดเนื้อเละๆ ออกมาเพื่อทำการกรอง นำไปปั่นเหวี่ยง แล้วจึงนำชั้นของเหลวใสที่แขวนลอยอยู่ไปบรรจุ ส่วนที่เหลือทั้งหมดก็โยนทิ้งเป็นขยะ
เขาทำมันให้กลายเป็นเข็มฉีดยาน้ำเนื้อสุดพิเศษและประณีตทีละหลอดอย่างรวดเร็ว เก็บไว้ที่ด้านในเสื้อผ้าและในกระเป๋าเป้ของเขา
"ของแบบนี้คงมีแค่นายคนเดียวที่ใช้ได้ใช่ไหม?" อี้เฉินถาม
"ใช่แล้วล่ะ นอกเหนือจากยาลับบางส่วน ฉันก็ไม่สนใจพวกน้ำยาตามท้องตลาดหรอกนะ...เข็มฉีดยาน้ำเนื้อที่ทำเองพวกนี้ช่วยให้ฉันฆ่าศัตรูได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงขึ้น จะได้หาเงินได้มากขึ้น แล้วก็เอาไปซื้อเนื้อมาเพิ่ม เพื่อทำเข็มฉีดยาให้เยอะขึ้นอีก"
"อาชีพของนายเกี่ยวกับเนื้อเหรอ?"
เมื่ออี้เฉินโยนคำถามนี้ออกไป จินก็ก้าวพริบตาประชิดตัวทันที แล้วต้อนเขาไปติดกับประตูห้องนอน
"ดูเหมือนนายจะสนใจมากเลยนะ~ อยากดูตราสัญลักษณ์อาชีพของฉันไหมล่ะ?
ฉันจำได้ว่าเคยบอกไปแล้วนะ ว่ามันซ่อนอยู่ในจุดที่ค่อนข้างลึก ถ้านายให้ฉันดูของนาย...ฉันก็จะให้ดูของฉัน เป็นไงล่ะ?"
ครั้งนี้อี้เฉินไม่ได้ปฏิเสธตรงๆ แต่กลับยื่นนิ้วชี้ไปที่หลังศีรษะของตัวเอง
"ตราสัญลักษณ์ของฉันอยู่ข้างในนี้ อาชีพ 【นักเรียน】"
"ตราสัญลักษณ์ที่สลักไว้ในสมองงั้นเหรอ? ว้าว อยากเปิดดูจังเลย...ตราสัญลักษณ์ของฉันอยู่ตรงนี้"
ขณะพูด
จินก็เลื่อนหน้ากากเจ็ดสีขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นปลายคางที่ค่อนข้างแหลมและขาวผ่อง กับริมฝีปากเล็กบางชุ่มชื้นสีแดงระเรื่อ
ริมฝีปากและฟันเผยอออก
แลบลิ้นที่มีความยาวเกินปกติออกมาในลักษณะม้วนงอ...เมื่อลิ้นที่ม้วนงอคลี่ออกจนสุด ตราสัญลักษณ์วงหนึ่งก็ถูกประทับอยู่ที่โคนลิ้นอันเร้นลับพอดี
ตราสัญลักษณ์นั้นกลับเป็นภาพสัดส่วนร่างกายมนุษย์ ซึ่งมีรายละเอียดลึกซึ้งไปจนถึงการกระจายตัวของกล้ามเนื้อและหลอดเลือดทุกเส้นที่ทนทานต่อการพิจารณาตรวจสอบ
ลิ้นหดกลับ
สวมหน้ากากกลับเข้าที่
"เห็นแล้วใช่ไหม...อาชีพของฉันเรียกว่า 【ผู้สร้างอาวุธจากร่างกายมนุษย์】 เข้ากับลักษณะการป่วยของฉันมากเลยล่ะ
ดูเหมือนว่าตอนนี้ในองค์กรจะมีฉันแค่คนเดียวที่มีอาชีพนี้ ฟังครูฝึกบอกมาว่า เมื่อหลายสิบปีก่อนก็เหมือนจะมีอยู่คนนึง แต่เพราะก่ออาชญากรรมร้ายแรงก็เลยถูกองค์กรประหารชีวิตไปแล้ว"
"ผู้สร้างอาวุธจากร่างกายมนุษย์"
อี้เฉินทวนคำศัพท์พิเศษนี้ตามเงียบๆ สามารถสัมผัสได้ถึงความก้าวร้าวและอันตรายอย่างรุนแรงจากตัวอักษรเหล่านั้น
"ภารกิจคราวก่อนผลาญเข็มฉีดยากับก้อนเนื้อไปตั้งเยอะ...แต่ก็ยังเก็บรวบรวม 'ร่างกายผู้ป่วย' ที่ถูกใจไม่ได้สักที เลยไม่มีโอกาสสร้างอาวุธระยะยาวที่ถูกใจเลย มันยากเกินไปจริงๆ
จริงสิ!
วิลเลียม เมื่อกี้นายเดินอยู่ตรงย่านถนนชั้นล่าง เตรียมตัวจะไปรับภารกิจที่โถงสุภาพบุรุษใช่ไหม?
ช่วงนี้ฉันกำลังว่างพอดี หรือไม่เราสองคนมาตั้งทีม แล้วไปเลือกภารกิจที่ค่อนข้างพิเศษหน่อยดีไหม?"
"ภารกิจพิเศษ?"
"ใช่แล้ว ก็ภารกิจประเภทที่ดูผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด แล้วก็อาจจะทำให้ถึงตายได้น่ะ...ถ้าโชคดีหน่อย เราอาจจะได้สัมผัสกับปรากฏการณ์การป่วยที่คาดไม่ถึงล่วงหน้า มันจะต้องน่าสนุกมากแน่ๆ"
หากใช้เหตุผลตามปกติ อี้เฉินคงเลือกที่จะปฏิเสธ
แต่วันนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไร
อาจจะเป็นความรู้สึกตื่นเต้นที่ได้รับจากอาวุธชิ้นใหม่
อาจจะเป็นเพราะองุ่นน้อยคอยยุยงอยู่ภายในร่างกายไม่หยุดหย่อน
หรืออาจจะเป็นสัญชาตญาณบางอย่างในตัวอี้เฉินที่กำลังค่อยๆ ผุดพรายขึ้นมา
"ไปดูสิว่ามีภารกิจที่เหมาะสมหรือเปล่า แล้วค่อยว่ากัน"
"รอฉันแป๊บนะ เนื่องจากตอนนี้ยังไม่มีอาวุธระยะยาวที่เหมาะสม ฉันเลยต้องเตรียมอาวุธชั่วคราวให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้"
ขณะพูด
จินก็เริ่มจัดการกับเนื้อเทียมที่เพิ่งซื้อกลับมา
จัดเป็นชุด ชุดละสิบชิ้น ส่งเข้าเครื่องบดเนื้อแล้วนำไปบดอัด ทำเป็น "เนื้อบดอัด" ขนาดเท่าน้ำตาลก้อน แล้วบรรจุลงในกล่องโลหะที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ
เมื่อต้องการใช้งาน เพียงแค่กดปุ่มบนกล่องโลหะ มันก็จะเด้งออกมาหนึ่งก้อนทันที
"ไปกันเถอะ"
จินจัดระเบียบชุดสูทสีสันฉูดฉาดของเขา
มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับชุดเริ่มต้นที่สาดสีน้ำมันสารพัดสีใส่อย่างลวกๆ ตอนที่เข้าเมืองมาครั้งแรก
ชุดสูทที่คุณอีวานสั่งตัดพิเศษให้เขาใช้การออกแบบลวดลายหลากสีสัน แม้จะดูหรูหราฟู่ฟ่าและดูยุ่งเหยิงไปทั้งตัวเช่นเดียวกัน ทว่ามันกลับมีความรู้สึกรัดกุมแฝงอยู่
อีกทั้งเสื้อผ้าของจินก็ดูเหมือนจะถูก 'เพิ่มวัสดุอัปเกรด' มาหลายครั้งแล้ว จึงมีส่วนผสมของหนังอยู่สูงมาก
เมื่อเดินตามจินไปตามย่านถนน อี้เฉินก็พบอย่างรวดเร็วว่าทิศทางที่ทั้งสองคนกำลังเดินไปนั้นดูผิดปกติเล็กน้อย
"พวกเราไม่ได้กำลังไปโถงสุภาพบุรุษเหรอ?"
"ไปที่นั่นทำไมล่ะ? ภารกิจสำหรับมือใหม่ระดับพี่เลี้ยงเด็กแบบนั้นมันไม่ทำให้รู้สึกน่าสนใจเลยสักนิด
ให้ฉันพานายไปที่เด็ดๆ ดีกว่า ที่นั่นของพวกเรานานๆ ทีจะมีภารกิจพิเศษมาให้ทำ ไปลองเสี่ยงดวงกันเถอะ"
"อืม"
อี้เฉินไม่ได้ปฏิเสธ เขาชัดเจนดีว่า 'ที่นั่นของพวกเรา' ที่จินพูดถึงหมายถึงอะไร
ตัวเขาเองก็สนใจ 'หน่วยงาน' ที่จินสังกัดอยู่มากเช่นกัน เขาอยากเห็นพื้นที่เร้นลับซึ่งทำหน้าที่บ่มเพาะผู้ถูกเลือกของ "จดหมายสีดำ" โดยเฉพาะแห่งนี้...เรือนเพาะชำเพชฌฆาต
