สวี่ซื่อเยี่ยนบอกว่าเขาเลี้ยงได้ คนอื่นก็เลยไม่อาจพูดอะไรได้อีก
ทางครอบครัวโจวมีเตียงอุ่นทั้งทิศเหนือและใต้ ภายในบ้านอบอุ่นดี สวี่ซื่อเยี่ยนเลยพาลูกหมาทั้งสี่ตัวไปไว้ที่ห้องเก็บของ
เด็ก ๆ ต่างก็ตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ ๆ ไม่อยากแยกจากลูกหมาเลย พากันไปล้อมดูอยู่ที่ห้องเก็บของ
เด็ก ๆ ดูลูกหมาอยู่ข้างนอก ส่วนผู้ใหญ่ก็นั่งคุยกันเล่นที่มุมร่มในลานบ้าน
พวกพี่น้องไม่ได้เจอกันมาสักพักแล้ว พอมาเจอกันก็มีเรื่องให้คุยกันมากมาย
สวี่ซื่อเยี่ยนก็ต้องถามถึงเรื่องที่สวี่ซื่อเสียงไปเรียนต่อ กับเรื่องสวี่ซื่อเต๋อย้ายที่ทำงาน ส่วนสวี่ซื่อเยี่ยนพวกเขาก็สนใจว่าสวี่ซื่อเยี่ยนอยู่ที่ตงกังเป็นอย่างไรบ้าง
ตอนนี้แถบตงเจียงเหยียนวุ่นวายกันหมด ใจของทุกคนอยู่ไม่เป็นสุข อยากจะย้ายออกกันหมด
แต่สวี่ซื่อเยี่ยนก็ยังยืนยันคำเดิม ใครอยากย้ายก็ต้องใช้ความสามารถตัวเอง เขาไม่มีปัญญาจะพาทั้งครอบครัวใหญ่ขนาดนี้และดูแลทุกคนไปด้วย
ด้านนอกพ่อและพี่น้องคุยกัน ในครัวโจวกุ้ยหลานก็กำลังทำอาหารกับลูกสะใภ้และลูกสาว
สวีซื่อฉินเอาตั๋วซื้อเนื้อของเดือนนี้ไปซื้อเนื้อมาแล้ว ตอนนี้ในสวนผักก็มีผักมากมาย หยิบจับอะไรก็สามารถทำอาหารได้หลายอย่าง ไม่ต้องเป็นห่วงเลย
โจวกุ้ยหลานยังตั้งใจต้มข้าวต้มไว้ให้สวี่ซื่อเยี่ยนเอาไปป้อนลูกหมาด้วย
ลูกหมาทั้งสี่น่าจะหิว พอได้ข้าวต้มก็ไม่เกี่ยง กินเข้าไปเยอะทีเดียว
ตอนเที่ยง ทุกคนก็มารวมตัวกันกินข้าวด้วยความสุข
จ้าวเจี้ยนเซ่อกับหยางชุนหมิง รู้ว่าสวี่ซื่อเยี่ยนกลับมาก็รีบมานั่งคุยเล่นด้วย
“พี่สาม คราวนี้อยู่บ้านได้หลายวันไหม? ไปเข้าป่าด้วยกันไหมล่ะ?”
คนอื่นลังเลไม่กล้าพูด แต่จ้าวเจี้ยนเซ่อเป็นคนพูดจาตรง ๆ ไม่คิดมากก็ถามออกมาตรง ๆ
ทันทีที่เขาถาม ทุกคนรวมถึงพวกสวี่ซื่อเซียน ก็มองสวี่ซื่อเยี่ยนด้วยสายตาเปี่ยมหวัง
เมื่อปีก่อนสวี่ซื่อเยี่ยนเจอสมุนไพรดี ๆ หลายต้น ทุกคนที่ไปด้วยก็ได้เงินไม่น้อย
ใครจะรังเกียจเงินล่ะ? ที่จริงทุกคนก็อยากไปเข้าป่า แค่ไม่กล้าพูดออกมาเท่านั้นเอง
“ไม่ได้หรอก ฉันขอลาได้แค่วันเดียว ไม่มีทางไปเข้าป่ากับพวกนายได้หรอก” สวี่ซื่อเยี่ยนส่ายหน้า
“ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ที่ตงเจียงเหยียนแล้ว ถ้าไปเข้าป่าอีกแล้วให้คนในหมู่บ้านรู้ขึ้นมา จะเป็นปัญหาอีก ไม่ดีหรอก”
ที่จริงสวี่ซื่อเยี่ยนก็ยังคิดถึงสมุนไพรดี ๆ ใต้หน้าผานั่นอยู่ แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา
เขาพาภรรยากับลูกกลับมาเยี่ยมบ้าน ถ้าไปเข้าป่า ครอบครัวต้องรู้แน่
ถ้าไม่พาพี่น้องไปด้วยก็จะไม่พอใจ ทำให้พ่อแม่ไม่สบายใจไปด้วย
แต่ถ้าพาไปด้วย สมุนไพรใต้หน้าผานั่นก็เท่ากับหมดสิ้น
ถึงตอนนี้พวกพี่น้องจะเชื่อฟัง ไม่ขุดจนหมด แต่ในอนาคตล่ะ? ใครล่ะจะไม่ตาโตเมื่อเห็นเงิน? สวี่ซื่อเยี่ยนคิดว่าพอเขาไป พวกนั้นก็คงกลับไปขุดจนหมดแน่นอน
พูดตรง ๆ เลย สวี่ซื่อเยี่ยนก็มีใจหวงอยู่เหมือนกัน ตอนนี้ราคาสมุนไพรยังต่ำ ขุดมาขายก็ไม่คุ้ม
เขาวางแผนจะเก็บพื้นที่นั้นไว้เป็นฐานลับสำหรับสมุนไพรป่า เอาไว้ใช้ยามจำเป็นในอนาคต
เพราะฉะนั้น ความลับนี้ต้องเก็บไว้ต่อไป ถ้าเขาไม่พูดออกมา คนอื่นก็ไม่มีวันรู้
พอสวี่ซื่อเยี่ยนพูดแบบนี้ ทุกคนก็ดูผิดหวังกันหมด แต่ก็ไม่มีทางเลือก
“เฮ้อ ถ้าพี่สามยังไม่ย้ายออกไปก็ดีสิ พวกเราจะได้เข้าป่า ล่าสัตว์ หารายได้กัน” จ้าวเจี้ยนเซ่อถอนใจอย่างเสียดาย
แต่จะบ่นยังไงก็ไร้ประโยชน์ สวี่ซื่อเยี่ยนก็ต้องกลับอยู่ดี
ตอนบ่ายสองโมงอากาศเริ่มเย็นลงแล้ว สวี่ซื่อเยี่ยนกับภรรยา น้องสาว ลูกชาย และลูกหมา ก็ออกเดินทางกลับตงกัง
ตอนมาขนของมาด้วย พอกลับก็หาบตะกร้าไป ตะกร้าใบนั้นใส่ลูกหมาทั้งสี่ตัวไว้
เจ้าลูกหมาทั้งสี่ กินข้าวต้มไปเยอะ ตอนนี้ท้องอิ่ม ไม่ค่อยซน นอนหลับตลอดทางกลับถึงตงกัง
พอกลับถึงบ้าน สวี่ซื่อเยี่ยนจัดการดูแลภรรยาและลูกทันที จากนั้นก็รีบไปที่คอกเลี้ยงสัตว์ของหน่วยงาน หาคุณลุงเฟิง คนดูแลสัตว์
“ลุงฝง ผมมีเรื่องอยากรบกวนหน่อยครับ”
สวี่ซื่อเยี่ยนย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ครึ่งปีกว่าแล้ว มีความสัมพันธ์ดีกับคนในทีม คุณลุงเฟิงก็เป็นหนึ่งในนั้น ลูกชายของเขาก็สนิทกับสวี่ซื่อเยี่ยนพอสมควร
ลุงเฟิงก็ค่อนข้างเอ็นดูสวี่ซื่อเยี่ยนเหมือนกัน ทุกครั้งที่สวี่ซื่อเยี่ยนมีเรื่องจะยืมวัวหรือลา ลุงเฟิงก็มักจะตกลงอย่างรวดเร็ว
“มีอะไรก็พูดตรง ๆ เลย จะเกรงใจกันไปทำไม? ลุงกับเธอก็สนิทกันขนาดนี้แล้ว”
พอลุงเฟิงเห็นสวี่ซื่อเยี่ยนก็ยิ้มทันที ยังไม่รู้เลยว่าสวี่ซื่อเยี่ยนจะมาขออะไร ก็รีบตอบตกลงไว้ก่อนแล้ว
“ลุง เรื่องมันเป็นแบบนี้ ผมรับลูกหมามาสี่ตัว
แม่หมาเพิ่งเข้าไปในป่าเมื่อสองวันก่อน แล้วโดนหมีกัดตาย ลูกหมายังไม่ถึงเดือนเลย
ผมก็เลยคิดว่าจะมาขอขอนมวัวหรือนมแพะจากลุงหน่อย จะเอาไปเลี้ยงเจ้าหมาพวกนี้”
ลุงเฟิงไม่ถือสาอะไร สวี่ซื่อเยี่ยนก็ไม่อ้อมค้อม บอกจุดประสงค์มาตรง ๆ
“เฮ้อ ฉันก็นึกว่าเรื่องใหญ่โตอะไร ที่แท้ก็แค่จะเลี้ยงลูกหมานี่เอง
เอาอย่างนี้ก็ได้ ฉันจะให้เธอเอาแม่แพะไปตัวนึง บ้านเธอข้างหลังมีเนินเขาน้อย ๆ อยู่นี่? ก็เอาไปผูกไว้ตรงนั้นเลี้ยงสิ จะไปกลัวอะไร แม่แพะตัวเดียวก็พอเลี้ยงลูกหมาสี่ตัวแล้วล่ะ”
กองสองมีแพะตั้งกว่าร้อยตัว แม่แพะก็กว่าครึ่ง แถมช่วงนี้ก็มีหลายตัวเพิ่งออกลูก น้ำนมเหลือเฟือ จะพาไปสักตัวยังไงก็ไม่เป็นไร
“รอแป๊บนึง เดี๋ยวฉันไปเอาให้” ลุงเฟิงพูดจาทำอะไรไม่อ้อมค้อม เดินไปพาแพะทันที
ไม่นานนัก ลุงเฟิงก็จูงแม่แพะตัวใหญ่มาตัวหนึ่ง ไม่รู้เอาลูกมันไปไว้ไหน แต่ก็ส่งแพะให้สวี่ซื่อเยี่ยนเลย
สวี่ซื่อเยี่ยนขอบคุณลุงเฟิง แล้วก็จูงแพะกลับบ้าน เอาไปผูกไว้ที่ยุ้งข้าว แล้วก็เริ่มสอนลูกหมากินนมแพะ
ลูกหมาไม่ได้กินนมมาหลายวัน พอได้กินก็พากันกินอย่างเอร็ดอร่อย โชคดีที่แพะตัวนี้ตัวใหญ่ ให้นมเยอะ เลี้ยงลูกหมาสี่ตัวได้สบาย
“ภรรยา พรุ่งนี้ตอนกลางวัน เธอเอาแพะไปผูกไว้ตรงเชิงเขาให้มันหาหญ้ากินหน่อยนะ แล้วก็กลับมาป้อนนมหมาทุกสองสามชั่วโมง
อีกแค่สิบกว่าวัน หมาพวกนี้ก็คงหย่านมได้แล้ว กินอาหารเองได้”
สวี่ซื่อเยี่ยนเห็นว่าลูกหมากินนมกันดีแล้ว ก็วางใจ หันไปกำชับซูอันอิงภรรยาของเขาสองสามประโยค
เพราะเขาเองก็ต้องขึ้นเขาไปทำงานในตอนกลางวัน ไม่มีเวลามาเฝ้าทั้งหมาและแพะที่บ้าน
ทั้งสองคนกำลังจะกลับเข้าไปทำกับข้าวกัน พอดีได้ยินเสียงฝีเท้าจากข้างนอก หันไปดูก็เห็นเป็นซุนเสี่ยวเฟิง หวงเซิ่งลี่ และเฟิงเชา
“มาทำไมกันตอนนี้? กินข้าวกันรึยัง? พอดีภรรยาพี่กำลังจะทำกับข้าวเลย งั้นอยู่กินด้วยกันเลยไหม?”
สวี่ซื่อเยี่ยนสนิทกับพวกเขามาก เพราะมักจะไปทำงานบนเขาด้วยกัน และทำกิจกรรมเสริมอื่น ๆ ด้วยกันอยู่เสมอ เลยไม่ถือสาอะไร รีบบอกให้ซูอันอิงทำกับข้าวเพิ่มทันที
“พี่สวี่ ไม่ต้องลำบากให้พี่สะใภ้ทำเพิ่มหรอก เดี๋ยวพวกเรากลับไปกินที่บ้านก็ได้” หวงเซิ่งลี่โบกมือ
“พวกเรามาหาพี่ครั้งนี้ จริง ๆ ก็อยากจะถามว่า พี่สวี่อยากจะไป ‘ปล่อยเขา’ กับพวกเรามั้ย?”
ตอนนี้ในเมืองหงหลั่งโถว เป็นฤดูที่เหมาะที่สุดสำหรับการ “ปล่อยเขา” (เข้าไปหาสมุนไพรในป่า)
ใคร ๆ ก็ฝันอยากรวย โดยเฉพาะคนที่อยู่ในป่าเขาใครบ้างจะไม่ฝันว่าได้เจอโสมป่าที่ใหญ่และอายุมาก ดีไม่ดี ขุดได้ทีนึงขายได้หลายพันหยวน เปลี่ยนชีวิตเลยล่ะ?
ช่วงนี้งานในไร่ในสวนก็ยังไม่ค่อยมีอะไรทำ ดินสำหรับปลูกโสมก็ยังไม่พร้อมจะไถพรวนด้วย ถือเป็นช่วงเหมาะเจาะสุด ๆ สำหรับเข้าไปหาสมุนไพรในป่า
หวงเซิ่งลี่กับพวกเพื่อน ๆ ก็ทนไม่ไหวมาสักพักแล้ว วันนี้ถึงได้มาหาสวี่ซื่อเยี่ยนหลายรอบ
สวี่ซื่อเยี่ยนชะงักไปนิด อะไรกัน? วันนี้มาชวนกันเข้าป่ากันหลายคนเชียว?
“ได้เหรอ? หัวหน้าทีมจะยอมให้ไปเหรอ?”
จะบอกว่าเขาไม่อยากไป ก็คงไม่จริง เขาเองก็อยากหาเงินเพิ่มเหมือนกัน
ปีหน้าวางแผนจะสร้างบ้าน แถมยังต้องเอาเงินไปรักษาน้องสาวอีก เรื่องไหนก็ต้องใช้เงินทั้งนั้นเลย…
