ทะลุมิติไปโลกแฟนตาซีงั้นเหรอ งั้นถ้าฉันจะหยิบโลกติดมือไปด้วยก็คงไม่เกินไปหรอกมั้ง · khram
ตอนที่ 72
ทว่า ในขณะที่ปราณกระบี่กำลังจะเข้าครอบคลุมร่าง
วูบ!!!
แสงสีขาวเจิดจ้าพลันระเบิดออกจากมือของหลินเซียว กลืนกินตัวเขาและซูหว่านหว่านที่อยู่ข้างกายไปในพริบตา!
ปราณกระบี่สีทองปลิดชีพสายนั้นเฉียดขอบแสงสีขาวไปอย่างหวุดหวิด ก่อนจะพุ่งทะลุผนังแข็งแกร่งด้านหลังจนเป็นรูโหว่
ส่วนร่างของหลินเซียวและซูหว่านหว่านนั้นเลือนหายไปจากห้องเงียบสงัดพร้อมกับการจางลงของแสงสีขาว
"อะไรกัน?!"
รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของมู่หวินเสวี่ยมลายหายไปทันที กลายเป็นความโกรธเกรี้ยวและดุร้ายอย่างไม่น่าเชื่อ!
นางไม่ได้เห็นมดปลวกสองตัวนี้อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย คนหนึ่งอยู่ขอบเขตปราณก่อกำเนิด อีกคนอยู่ช่วงต้นของสร้างรากฐาน ด้วยระดับบำเพ็ญแก่นทองคำขั้นเก้าของนาง เพียงสะบัดปราณกระบี่ออกไปทีเดียวก็เพียงพอจะทำให้ทั้งร่างกายและวิญญาณของพวกเขาสลายไปได้!
แต่นางคาดไม่ถึงเลยว่า เจ้าเด็กขอบเขตปราณก่อกำเนิดที่ดูไร้ค่าที่สุดคนนั้น จะมียันต์เคลื่อนย้ายที่สามารถกระตุ้นใช้งานได้ทันทีติดตัวอยู่!
ซ้ำยันต์เคลื่อนย้ายนี้ดูเหมือนจะมีระดับไม่ต่ำเลย ถึงขั้นสามารถส่งตัวพวกเขาหนีไปได้ในเสี้ยววินาทีที่ปราณกระบี่จะถึงตัว!
"เจ้าพวกมดปลวก! บังอาจนัก?!"
ใบหน้าอันงดงามล้ำเลิศของมู่หวินเสวี่ยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ไม่เหลือเค้าลางของเทพธิดาผู้เย็นชาอีกต่อไป
จิตเทวะของนางแผ่ซ่านออกไปอย่างรุนแรง ครอบคลุมทั่วเมืองอวิ๋นอู้อย่างรวดเร็ว
"ทางนั้น!"
ร่างของนางวูบไหว กลายเป็นแสงกระบี่อันเฉียบคมพุ่งทะยานออกทางหน้าต่าง มุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตกของเมืองด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงระเบิดกึกก้องในอากาศเป็นระยะ!
'จะปล่อยให้พวกมันหนีไปไม่ได้เด็ดขาด!'
.....
ในเวลาเดียวกัน ณ ส่วนลึกของตรอกเปลี่ยวแห่งหนึ่งในเขตตะวันตกของเมืองอวิ๋นอู้ ซึ่งเต็มไปด้วยกองสิ่งของระเกะระกะและแทบไม่มีผู้คนย่างกรายเข้ามา
ห้วงมิติเกิดการบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง แสงสีขาววาบผ่าน ร่างสองร่างร่วงลงมากระแทกพื้นอย่างโงนเงน ซึ่งก็คือหลินเซียวและซูหว่านหว่าน
"อึก!"
ทันทีที่เท้าแตะพื้น หลินเซียวถึงกับเข่าอ่อนเกือบจะทรุดลง ไม่ใช่เพราะได้รับบาดเจ็บ แต่เป็นเพราะแรงสั่นสะเทือนที่หลงเหลือจากการเคลื่อนย้ายผ่านมิติ
ซูหว่านหว่านเองก็มีสภาพไม่ต่างกัน ใบหน้าสวยซีดเผือด หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ในดวงตายังคงหลงเหลือความหวาดกลัวและมึนงงอย่างยิ่งหลังจากรอดพ้นจากความตายมาได้
"เมื่อ... เมื่อกี้... สตรีศักดิ์สิทธิ์นาง... จะฆ่าพวกเรา?!" น้ำเสียงของนางสั่นเครือ แทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
นั่นคือสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเทียนเจี้ยนเชียวนะ!
หนึ่งในผู้ที่จะกุมอำนาจของสำนักอันดับหนึ่งในตงหวงในอนาคต และเป็นแบบอย่างของฝ่ายธรรมะ!
เหตุใดจึงลงมืออำมหิตกับศิษย์ส่งสารจากสำนักเล็กๆ อย่างพวกเขาสองคนเพียงเพราะพูดจาไม่เข้าหูกัน?
พวกเขาไปล่วงเกินสตรีศักดิ์สิทธิ์ตรงไหน? หรือเป็นเพราะก้าวเท้าซ้ายเข้าประตู? หรือเพราะแอบมองนางในงานประมูล?
หลินเซียวไม่มีเวลาอธิบาย เขาข่มชี่และเลือดที่ปั่นป่วนในกาย พลางดึงตัวซูหว่านหว่านให้ลุกขึ้น "เพราะเราเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น! ทั้งโครงกระดูกนั่น และป้ายหยกชิ้นนั้น เกรงว่าจะเป็นความลับ... ที่บอกใครไม่ได้ของนาง! นางจึงต้องการกำจัดทุกคนที่อาจจะทำให้ความลับรั่วไหล!"
"โครงกระดูก..." ซูหว่านหว่านขมวดคิ้วมุ่น
พอนึกถึงสายตาประหลาดของสตรีศักดิ์สิทธิ์ตอนเห็นป้ายหยก... หรือว่าการตายของเจ้าของโครงกระดูกนั้น จะเกี่ยวข้องกับสตรีศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้?
"ศิษย์พี่ รีบไปเร็ว! นางต้องตามมาเร็วๆ นี้แน่!"
อีกฝ่ายอยู่แก่นทองคำขั้นเก้า การหนีรอดมาได้ครั้งหนึ่งถือเป็นโชคดีมหาศาลแล้ว
ทั้งสองเพิ่งจะตะเกียกตะกายวิ่งออกไปได้เพียงสองก้าว ในเงามืดตรงปากตรอกก็มีร่างสีดำร่างหนึ่งเดินผ่านมาพอดี ทำให้ทั้งสองฝ่ายต่างไม่ทันตั้งตัว
ปึก!
หลินเซียวชนเข้ากับร่างสีดำนั้นอย่างจัง!
"อื้อ!" เสียงครางในลำคอดังขึ้น
หลินเซียวเพ่งมองดู พบว่าเป็นหญิงสาวสวมฮู้ดชุดดำที่ประมูลแข่งกับเขาในงานประมูลนั่นเอง!
โจวชิงอวี้เองก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะมาชนกับใครที่นี่ เมื่อนางเงยหน้าขึ้นเห็นว่าเป็นหลินเซียวและพวก จึงชะงักไป
พวกเขาน่าจะไปสำนักเทียนเจี้ยนแล้วไม่ใช่หรือ?! ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?!
ทว่ายังไม่ทันที่นางจะอ้าปากถามเรื่องตราประทับหยก
ตูม!!!
จิตเทวะอันน่าสะพรึงกลัวและเฉียบคมราวกับอาญาจากสวรรค์ แผ่ซ่านออกมาดุจตาข่ายยักษ์ที่มองไม่เห็น กวาดผ่านพื้นที่บริเวณนี้ในพริบตา และพุ่งตรงมายังตรอกที่พวกเขาอยู่ทันที!
"หาตัวเจอแล้ว!"
มู่หวินเสวี่ย! นางตามมาทันแล้ว!
ร่างในชุดสีขาวนวลลอยเด่นอยู่เหนือปากตรอก พร้อมด้วยโทสะและจิตสังหารอันท่วมท้น ซึ่งก็คือมู่หวินเสวี่ย!
ใบหน้าอันงดงามไม่มีเค้าความเย็นชาแบบเทพธิดาเหลืออยู่เลย มีเพียงจิตสังหารที่ดุร้ายและความขุ่นเคืองที่ถูกมดปลวกปั่นหัว
"คราวนี้ดูซิว่าพวกเจ้าจะหนีไปทางไหน!"
น้ำเสียงของนางเย็นเยียบถึงกระดูก ไม่คิดจะพูดพร่ำทำเพลง นางดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ปราณกระบี่สีทองที่ควบแน่นยิ่งกว่าเดิมก็พุ่งเข้าใส่ทันที!
ก่อนที่ปราณกระบี่จะมาถึง ความคมกริบของมันก็ทิ่มแทงจนผิวหนังของทั้งสามคนรู้สึกเจ็บแสบ ผนังรอบด้านปรากฏรอยกระบี่เล็กละเอียดนับไม่ถ้วนโดยไร้เสียง!
ซูหว่านหว่านกัดฟันชักกระบี่ขึ้นมาต้านทาน แต่ในใจกลับผุดความสิ้นหวังอย่างไร้ก้นบึ้ง
นางที่เป็นเพียงสร้างรากฐานขั้นสาม จะต้านทานการโจมตีด้วยโทสะของแก่นทองคำขั้นเก้าได้อย่างไร?
นี่มันเหมือนเอาตั๊กแตนไปขวางรถชัดๆ!
ทว่า ต่อให้ต้องตาย ก็จะไม่มีวันถอย!!
รูม่านตาของหลินเซียวหดเล็กลง ไม่นึกว่านางจะมาเร็วขนาดนี้!
ขณะที่ปราณกระบี่กำลังจะฟาดลงมา เสียงตวาดเย็นๆ ดังขึ้น!
"เปิด!"
เห็นเพียงโจวชิงอวี้ที่อยู่ข้างๆ ในมือปรากฏค่ายกลโบราณขนาดเท่าฝ่ามือซึ่งสลักลวดลายดวงดาวอันซับซ้อนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ
นางกัดปลายลิ้น พ่นแก่นโลหิตลงบนค่ายกล พลังปราณในร่างหลั่งไหลเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง!
วูบ!!!
ค่ายกลระเบิดแสงดาวเจิดจ้าออกมาทันที เส้นแสงสีเงินนับไม่ถ้วนพุ่งออกจากค่ายกล ถักทอเป็นโล่แสงดวงดาวหลากสีสันขึ้นเบื้องหน้าของนาง หลินเซียว และซูหว่านหว่าน!
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
ปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวปะทะเข้ากับโล่แสงดวงดาวอย่างรุนแรง เกิดเสียงระเบิดดังกึกก้องจนแสบแก้วหู!
โล่แสงสั่นสะเทือนอย่างหนัก แสงดาวบนพื้นผิวหม่นแสงลงอย่างรวดเร็ว รอยร้าวลุกลามไปทั่วในพริบตา แต่มันก็สามารถต้านทานการโจมตีนั้นไว้ได้!
แม้จะต้านไว้ได้เพียงชั่วอึดใจเดียวก็ตาม!
"รีบไป! ค่ายกลนี้ต้านไว้ไม่อยู่หรอก!" ใบหน้าของโจวชิงอวี้ซีดเผือดทันที เห็นได้ชัดว่าการกระตุ้นค่ายกลนี้สิ้นเปลืองพลังมหาศาล
นางตัดสินใจเด็ดขาด อาศัยจังหวะก่อนที่โล่แสงจะแตกสลาย หมุนตัวพุ่งทะยานไปยังอีกฟากหนึ่งของตรอกทันที!
หลินเซียวและซูหว่านหว่านปฏิกิริยาไวมาก รีบวิ่งตามโจวชิงอวี้ไปอย่างสุดชีวิต!
"อะไรกัน?!"
มู่หวินเสวี่ยที่ลอยอยู่กลางอากาศชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นว่าการโจมตีของตนถูกต้านไว้ได้ จากนั้นจึงระเบิดโทสะออกมา!
นางดูออกว่าค่ายกลนั้นไม่ธรรมดา แต่ผู้ใช้มีระดับบำเพ็ญต่ำต้อย จึงไม่สามารถแสดงอานุภาพที่แท้จริงออกมาได้ ถึงได้ปล่อยให้พวกมดปลวกหนีรอดไปได้อีกครั้ง!
"ครั้งแล้วครั้งเล่า! พวกเจ้าทำให้ข้าโกรธจัดแล้ว!" น้ำเสียงของมู่หวินเสวี่ยไม่มีการเสแสร้งอีกต่อไป
นางไม่สนใจแล้วว่าการลงมือในเมืองจะดึงดูดความสนใจเพียงใด ในใจมีเพียงความคิดเดียวคือ ต้องบดขยี้มดปลวกสามตัวนี้ให้เป็นผุยผงเดี๋ยวนี้!
นางประสานอินด้วยสองมือ พลังปราณรอบกายควบแน่นอย่างบ้าคลั่ง ก่อเกิดแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่ทรงพลังกว่าเดิมหลายเท่า!
นางต้องการใช้การโจมตีแบบวงกว้าง เพื่อระเบิดพื้นที่แถบนี้รวมถึงหนูที่ซ่อนอยู่ข้างในให้กลายเป็นซากปรักหักพังไปพร้อมกัน!
"ตายซะ! กระบี่ดาวตก!"
สิ้นเสียงตวาด บนท้องฟ้าพลันปรากฏปราณกระบี่สีทองนับสิบสาย เจิดจ้าดุจดาวตก แต่ละสายแผ่ซ่านคลื่นพลังแห่งการทำลายล้าง และกำลังจะพรั่งพรูลงมาดุจห่าฝน ปกคลุมไปทั่วทั้งตรอกและบริเวณโดยรอบ!
ทันทีที่จิตสังหารอันท่วมท้นปรากฏขึ้น สายตานับไม่ถ้วนในเมืองอวิ๋นอู้ต่างก็ถูกดึงดูดด้วยความตกใจ
บนถนนหลายสายใกล้กับสาขาสำนัก ผู้บำเพ็ญที่ตั้งแผงลอย นักท่องเที่ยวที่เดินเล่น พ่อค้าที่กำลังเจรจาธุรกิจในโรงน้ำชา... ทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นมองปราณกระบี่สีทองเต็มท้องฟ้าโดยมิได้นัดหมาย
"ซี้ด... นั่นมันทิศทางของสาขาสำนักเทียนเจี้ยนไม่ใช่หรือ?"
"จิตสังหารรุนแรงยิ่งนัก! มีผู้บำเพ็ญระดับแก่นทองคำลงมือหรือ?"
"ดูจากแสงกระบี่... ดูเหมือนจะเป็นวิชาของสำนักเทียนเจี้ยน? โมโหขนาดนี้ที่หน้าสาขาตัวเองเลยรึ?"
ผู้คนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันด้วยความฉงนสงสัย
ในเมืองศูนย์กลางอย่างเมืองอวิ๋นอู้ การต่อสู้ของผู้บำเพ็ญไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ปกติแล้วมักจะเลือกสู้กันนอกเมืองหรือในลานประลองที่กำหนดไว้
การต่อสู้กลางถนนเป็นเรื่องที่ต้องห้ามโดยเด็ดขาด
หลายคนเริ่มเกิดความอยากรู้อยากเห็น รีบแผ่จิตเทวะออกไปตรวจสอบสถานการณ์!
แล้วก็พบว่า เป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเทียนเจี้ยนที่กำลัง... ไล่ล่ารุ่นเยาว์ระดับต่ำสามคน?
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?!
"เฮ้อ สามคนนั้นจบเห่แน่ ดูสิว่าทำให้สตรีศักดิ์สิทธิ์กริ้วได้ขนาดนี้"
"สมกับเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเทียนหลิง ลงมือทีเดียวก็น่ากลัวเพียงนี้!"
"นี่มันไม่คิดจะเหลือทางรอดให้เลยนะ สามคนนั้นไปทำอะไรไว้กันแน่?"
