ทะลุมิติไปโลกแฟนตาซีงั้นเหรอ งั้นถ้าฉันจะหยิบโลกติดมือไปด้วยก็คงไม่เกินไปหรอกมั้ง · khram
ตอนที่ 71
หลินเซียวหัวเราะพลางกล่าว "ขอบคุณศิษย์พี่มาก"
จากนั้นเขาก็ขานเสียงดัง "ห้าร้อยหินวิญญาณ!"
ทั่วทั้งงานพลันเกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที แค่ตราประทับหยกผุๆ ชิ้นเดียวถึงกับยอมจ่ายห้าร้อยหินวิญญาณเชียวหรือ? เจ้านี่มันคนโง่ชัดๆ ราคานี้มัน... หลายคนในงานพากันส่ายหน้า คิดว่าทั้งสองคนนี้คงกำลังแข่งกันเอาชนะด้วยทิฐิเสียมากกว่า!
หญิงสาวในชุดคลุมสีดำที่มุมห้องตกอยู่ในความเงียบงันเป็นเวลานาน และในที่สุดนางก็ไม่ได้ส่งเสียงประมูลต่อ
"ห้าร้อยหินวิญญาณระดับกลาง ตกลง!" ผู้บำเพ็ญหญิงบนเวทีกล่าวด้วยความตื่นเต้น
ท่ามกลางสายตาหลากหลายรูปแบบของผู้คน หลินเซียวส่งมอบหินวิญญาณและเก็บตราประทับหยกที่ชำรุดชิ้นนั้นเข้ากระเป๋า
ทั้งคู่ไม่รอช้า เมื่อจัดการธุระเสร็จก็รีบเดินออกจากลานประมูล "ศิษย์พี่ เรื่องหินวิญญาณเดี๋ยวข้าคืนให้ทีหลังนะ ครั้งนี้ขอบคุณมากจริงๆ"
"เรื่องหินวิญญาณไม่ต้องรีบร้อน พวกเราไปที่สาขาสำนักเทียนเจี้ยนเพื่อจัดการธุระสำคัญให้เสร็จสิ้นก่อนเถอะ"
พวกเขาไม่ทันสังเกตเลยว่า ในฝูงชนที่อยู่เบื้องหลังไม่ไกลนัก มีร่างในชุดรัดกุมสีดำสวมฮู้ดคลุมศีรษะกำลังจ้องมองแผ่นหลังของพวกเขาอย่างเงียบเชียบ
ภายใต้ฮู้ดนั้นคือใบหน้าเยาว์วัยที่หมดจดงดงาม ทว่าดวงตากลับเต็มไปด้วยความกร้านโลก
นางคือหญิงสาวที่ประมูลแข่งกับหลินเซียวเมื่อครู่ หนึ่งในสายเลือดสุดท้ายของราชวงศ์เสวียนเย่
โจวชิงอวี้
ราชวงศ์ของนางล่มสลายลงนานแล้วจากภัยพิบัติที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน บ้านเมืองพังทลาย ผู้คนกระจัดกระจาย
โจวชิงอวี้โชคดีที่หนีรอดมาได้และต้องร่อนเร่ไปทั่วสารทิศ สิ่งเดียวที่นางยึดมั่นในใจคือการรวบรวมสิ่งของที่เป็นสัญลักษณ์ของราชวงศ์ที่สูญหายไป โดยเฉพาะตราประทับหยกชิ้นนี้ที่เป็นตัวแทนของโชคชะตาอันชอบธรรม เพื่อที่ในอนาคตจะได้กอบกู้บ้านเมืองคืนมา
เมื่อเห็นตราประทับหยกถูกผู้อื่นประมูลไป นางย่อมไม่ยินยอม ทั้งยังรู้สึกสงสัย 'ผู้บำเพ็ญตัวเล็กๆ ขอบเขตปราณก่อกำเนิดระดับหก เหตุใดจึงยึดติดกับตราประทับหยกผุๆ ที่ดูไร้ประโยชน์ชิ้นนี้ถึงเพียงนี้?'
ดวงตาของนางสั่นไหว ก่อนจะลอบติดตามหลินเซียวและพวกพ้องไปเงียบๆ จนกระทั่งเห็นพวกเขาเดินมุ่งหน้าไปยังสาขาสำนักเทียนเจี้ยนอันโอ่อ่าภายในเมือง
ความสงสัยในใจของโจวชิงอวี้ยิ่งทวีคูณ 'พวกเขาเป็นใครกัน? แล้วมีความเกี่ยวข้องอะไรกับสำนักเทียนเจี้ยน?'
...
สาขาสำนักเทียนเจี้ยนในเมืองอวิ๋นอู้นั้น ตั้งอยู่ในเขตที่เงียบสงบที่สุดทางทิศตะวันตกของเมือง
เมื่อมองจากระยะไกล จะเห็นอาคารขนาดใหญ่ตั้งตระหง่าน รูปแบบสถาปัตยกรรมเรียบง่ายทว่าเฉียบคม
ภายใต้ศิลาจารึกรูปกระบี่ที่สูงเสียดฟ้า คือประตูสีแดงชาดอันยิ่งใหญ่ บนป้ายชื่อเหนือประตูสลักคำว่า "เทียนเจี้ยน" ด้วยลายเส้นที่ทรงพลังและแฝงไปด้วยกลิ่นอายกระบี่
หน้าประตูมีศิษย์ในชุดกระบี่สีเงินขาวเฝ้ายามอยู่ด้วยท่าทางเคร่งขรึม ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันกลั้นหายใจ ไม่กล้าส่งเสียงดัง
"หยุดก่อน ที่นี่เป็นเขตหวงห้ามของสาขาสำนักเทียนเจี้ยน ผู้ไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้า" ศิษย์เฝ้ายามกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเคร่งครัดตามหน้าที่
ซูหว่านหว่านตั้งสติแล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พร้อมกับหยิบป้ายคำสั่งที่แสดงฐานะของสำนักฉางชิงออกมา "สหายบำเพ็ญทั้งสอง พวกเราเป็นศิษย์สำนักฉางชิง ได้รับคำสั่งจากเจ้าสำนักให้มาพบผู้เฒ่าผู้ดูแลของสำนักท่านเพื่อส่งมอบสิ่งของสำคัญยิ่ง"
ผู้เฝ้ายามรับป้ายไปตรวจสอบและกวาดสายตามองทั้งคู่ เมื่อเห็นว่าซูหว่านหว่านมีระดับบำเพ็ญสร้างรากฐานระดับสาม ส่วนหลินเซียวแม้จะเป็นเพียงปราณก่อกำเนิดระดับหก จึงกล่าวว่า "พวกเจ้าโปรดรอสักครู่"
ผู้เฝ้ายามคนหนึ่งถือป้ายเข้าไปรายงานด้านใน
ผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป ศิษย์คนนั้นก็กลับมา "ผู้เฒ่าประจำสาขาเพิ่งออกไปข้างนอก แต่สตรีศักดิ์สิทธิ์ประทับอยู่ที่ห้องรับรองพอดี เมื่อทราบว่าสำนักท่านมีธุระสำคัญ จึงอนุญาตให้เข้าพบได้ เชิญทั้งสองท่านตามข้ามา"
สตรีศักดิ์สิทธิ์มู่? มู่หวินเสวี่ยหรือ?
หลินเซียวและซูหว่านหว่านสบตากัน ทั้งคู่ต่างเห็นความประหลาดใจในดวงตาของอีกฝ่าย
ทั้งสองเดินตามผู้เฝ้ายามผ่านเรือนหลายหลัง จนกระทั่งมาถึงห้องรับรองที่เงียบสงบและเรียบง่ายแห่งหนึ่ง
ภายในห้องตกแต่งอย่างเรียบง่าย บนผนังแขวนภาพ "หมื่นกระบี่คืนสู่สำนัก" ที่มีลายเส้นพริ้วไหวทรงพลัง
มู่หวินเสวี่ย สตรีศักดิ์สิทธิ์ที่พวกเขาเพิ่งเห็นเพียงชั่วครู่ในงานประมูล บัดนี้กำลังนั่งตัวตรงอยู่ที่ตำแหน่งประธาน
นางเปลี่ยนจากชุดกระโปรงยาวสีขาวนวลในงานประมูล มาเป็นชุดปกติของผู้บำเพ็ญกระบี่ที่เรียบง่ายขึ้น ซึ่งช่วยขับเน้นความคล่องแคล่วและเย็นชาให้เด่นชัดขึ้น
เมื่อเห็นทั้งสองเดินเข้ามา มู่หวินเสวี่ยก็ปรายตาขึ้นมอง ดวงตาของนางใสกระจ่าง น้ำเสียงราบเรียบ "ที่แท้ก็เป็นพวกเจ้านี่เอง เมื่อครู่ที่หอหมื่นสมบัติ ดูเหมือนเราจะเคยเจอกัน"
หลินเซียวและซูหว่านหว่านก้มตัวคำนับพร้อมกัน "คารวะสตรีศักดิ์สิทธิ์"
"ไม่ต้องมากพิธี"
มู่หวินเสวี่ยยกมือขึ้นผายรับเบาๆ "ได้ยินว่าพวกเจ้ามีธุระสำคัญต้องการพบผู้เฒ่าสำนักข้า ไม่ทราบว่าเป็นเรื่องอันใด? พอดีผู้เฒ่าประจำสาขาต้องออกไปจัดการธุระด่วนชั่วคราว หากเป็นเรื่องสำคัญ ข้าสามารถรับฟังแทนได้"
ซูหว่านหว่านหยิบป้ายหยกสีขาวนวลออกมาจากแหวนมิติ "เรียนสตรีศักดิ์สิทธิ์ เมื่อสิบวันก่อน ณ ถ้ำแห่งหนึ่งใกล้สำนักฉางชิงของข้า พบร่างไร้วิญญาณของผู้อาวุโสท่านหนึ่ง พร้อมกับป้ายหยกประจำตัวชิ้นนี้เจ้าค่ะ"
นางวางป้ายหยกไว้บนโต๊ะเบื้องหน้ามู่หวินเสวี่ย
สายตาของมู่หวินเสวี่ยตกลงบนป้ายหยก และเมื่อเห็นรูปแบบของมัน ดวงตาที่เย็นชาก็คู่หนึ่งพลันหดเล็กลงทันที!
นิ้วมือของนางสั่นเทาเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น จากนั้นจึงหยิบป้ายหยกขึ้นมา ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามลวดลายราวกับกำลังยืนยันอะไรบางอย่าง
อากาศภายในห้องเงียบสงัดจนดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
ครู่ต่อมา มู่หวินเสวี่ยก็เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าจางลงเล็กน้อย ทว่าน้ำเสียงยังคงราบเรียบ "นี่คือป้ายหยกศิษย์ในสำนักเทียนเจี้ยน... เจ้าพูดต่อเถอะ สถานที่ที่พบ ขั้นตอน และรายละเอียดทั้งหมด อย่าให้ตกหล่นแม้แต่เรื่องเดียว"
หลินเซียวจึงเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างละเอียด โดยมีซูหว่านหว่านคอยเสริมในจุดที่จำเป็น
มู่หวินเสวี่ยตั้งใจฟังอย่างยิ่ง นางพยักหน้าเป็นระยะ และบางครั้งก็ซักถามรายละเอียดปลีกย่อยหนึ่งหรือสองจุด
ปฏิกิริยานี้ดูสมบูรณ์แบบสำหรับสตรีศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นศิษย์ร่วมสำนัก
ในไม่ช้า ข้อมูลทั้งหมดที่ทราบก็ถูกถ่ายทอดออกมาจนสิ้น ภายในห้องกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง
มู่หวินเสวี่ยจ้องมองป้ายหยกในมือแล้วถอนหายใจเบาๆ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความสะเทือนใจและความถวิลหา
"ศิษย์พี่ลี่... นึกไม่ถึงเลยว่าตอนที่ท่านหายตัวไป จะต้องมาจบชีวิตลงในสถานที่ห่างไกลเช่นนั้น... แถมยังถูกลอบทำร้ายอีก..."
นางเงยหน้าขึ้นมองหลินเซียวและซูหว่านหว่าน ใบหน้ากลับมาประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ทำให้ผู้มองรู้สึกอบอุ่นราวกับได้รับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ "สหายน้อยทั้งสอง ลำบากพวกเจ้าแล้ว เรื่องนี้สำคัญยิ่งต่อสำนักเทียนเจี้ยนของข้า สำนักฉางชิงของพวกเจ้าจัดการได้อย่างถูกต้องและรายงานอย่างทันท่วงที น้ำใจในครั้งนี้ สำนักข้าจะจดจำไว้"
ขณะที่นางกล่าวเช่นนั้น มู่หวินเสวี่ยก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ดูเหมือนเตรียมจะเก็บป้ายหยกด้วยตนเอง และจะมอบรางวัลหรือคำมั่นสัญญาบางอย่างให้แก่ทั้งสอง
เมื่อซูหว่านหว่านเห็นดังนั้นก็รู้สึกโล่งอก ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มด้วยความเบาใจ
【คำเตือน! ตรวจพบเจตนาฆ่าที่รุนแรงพุ่งเป้ามาที่โฮสต์!】
【คำเตือน! ตรวจพบเจตนาฆ่าที่รุนแรงพุ่งเป้ามาที่โฮสต์!】
เสียงแจ้งเตือนของระบบแผดร้องลั่นในหัวของหลินเซียว!
สมองของหลินเซียวขาวโพลน เขาใช้สัญชาตญาณล้วนๆ รีบหยิบยันต์เคลื่อนย้ายที่เจ้าสำนักมอบให้ขึ้นมาทันที!
และในวินาทีนั้นเอง!
ความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน!
มือของมู่หวินเสวี่ย... ขยับโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ!
ไม่มีการร่ายมนตร์ ไม่มีการสะสมพลัง เพียงแค่สะบัดมือขวาไปข้างหน้าอย่างแผ่วเบา!
ปราณกระบี่สีทองที่ควบแน่นจนถึงขีดสุดระเบิดออกจากปลายนิ้วของนาง มันพุ่งผ่านระยะทางหลายจั้งไปอย่างเงียบเชียบ และฟันตรงไปยังลำคอของหลินเซียวและซูหว่านหว่านในพริบตา!
เป้าหมายชัดเจน! โจมตีเดียวปลิดชีพ!
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกะทันหันและไร้ร่องรอยจนเกินไป!
วินาทีก่อนหน้ายังยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่วินาทีต่อมากลับเป็นเจตนาฆ่าที่เด็ดขาด!
รอยยิ้มบนใบหน้าของซูหว่านหว่านยังไม่ทันได้เบ่งบานเต็มที่ ก็แข็งค้างกลายเป็นความหวาดกลัวอย่างที่สุด
รูม่านตาของนางหดเล็กลง ขนลุกชันไปทั้งตัว ด้วยระดับบำเพ็ญสร้างรากฐานระดับสามของนาง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับปราณกระบี่ระดับแก่นทองคำขั้นสูงสุดที่ทรงพลังจนน่าสิ้นหวังเช่นนี้ นางไม่สามารถตอบสนองหรือแม้แต่จะคิดขัดขืนได้เลยแม้แต่นิดเดียว!
เร็ว! เร็วเกินไปแล้ว!
