เงาร่างดำทะมึนที่มีหลอดของเหลวเสียบอยู่บนหัวตนนี้ แตกต่างจาก 'แพทย์หญิง' หุ่นสุดฮอตที่เดินตรวจตราห้องพักก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
ขอเรียกมันว่า 'แพทย์ชาย' ไปก่อนก็แล้วกัน และดูจากสภาพแล้ว มันต้องเป็นตัวตนสุดสยองประเภทที่กินนอนอยู่ในยิมแล้วกระดกเวย์โปรตีนแทนน้ำเปล่าแน่ๆ
1."แขน": สายไฟจากอุปกรณ์การแพทย์สารพัดชนิดชอนไชเข้าออกตามท่อนแขน แทนที่จะเรียกว่าแขนข้างหนึ่ง สู้เรียกว่าเป็นแขนประกอบร่างที่เกิดจากท่อนแขนหลายๆ ข้างร้อยรัดเข้าด้วยกันผ่านสายไฟจะดีกว่า แถมยังมองเห็นมือเล็กๆ คล้ายมือเด็กทารกเกาะติดอยู่ตามนั้นด้วย
ความยาวของแขนก็เกินกว่าคนปกติไปมาก ตั้งแต่ข้อมือลงไปลากครูดไปกับพื้นทั้งหมด
2."ลำตัว": เรือนร่างที่งดงามเทียบชั้นได้กับแชมป์เพาะกาย ทว่าตรงอกซ้ายกลับมีเครื่องตรวจวัดคลื่นไฟฟ้าหัวใจหน้าจอขาวดำฝังอยู่
มันยังสวมเสื้อกาวน์สีขาวไร้แขน... หรือจะพูดให้ถูกคือ แขนเสื้อคงถูกท่อนแขนอันใหญ่โตหนาเตอะดันจนขาดวิ่นไปตั้งนานแล้ว
3."เท้า": ต้นขาดูปกติ แต่ตรงข้อต่อหัวเข่ากลับเชื่อมติดกับน่องสามข้าง โดยน่องข้างหลักมีขนหมาป่าขึ้นปกคลุม พวกมันช่วยกันค้ำจุนร่างกายอันกำยำเอาไว้ในรูปแบบขาตั้งสามแฉกอันมั่นคง
4."หัว": ไม่มีโครงสร้างส่วนหัวที่ชัดเจน แต่กลับมีหลอดบรรจุของเหลวเสียบอยู่ตรงลำคอที่เน่าเฟะ ภายในหลอดที่เต็มไปด้วยสารอาหาร มีลูกตาอักเสบรุนแรงสีเหลืองลอยเท้งเต้งอยู่
การทำงานของลูกตาข้างนี้ยังคงปกติ ซ้ำยังมองเห็นได้ชัดเจนกว่าดวงตาคนทั่วไปหลายเท่า มันกำลังจ้องเขม็งไปยังคนทั้งสองตรงริมดาดฟ้า
เป็น【ผู้ติดเชื้อสถานะผิดปกติ】อีกตัวหนึ่ง
เอ็ดมันด์เปลี่ยนท่าทีเป็นมือซ้ายถือปืน มือขวาถือดาบในทันที สีหน้าของเขาดูย่ำแย่
"ดูเหมือนจะเลี่ยงการต่อสู้ไม่ได้แล้วล่ะ~ ถ้าตอนนี้หนีกลับลงไปชั้นหนึ่ง เจ้านี่อาจจะส่งสัญญาณเตือนภัยทั่วคลินิก แล้วทำให้ผู้ติดเชื้อทั้งหมดในอาคารนี้แห่กันมาไล่ล่าพวกเรา
ในเมื่อดาโกแบร์ไม่อยู่ ถ้างั้นฉันจะเป็นคนดึงความสนใจแล้วเข้าไปสู้ประชิดตัวเอง
วิลเลียม นายอาศัยลักษณะการติดเชื้อ"ประเภทพืช"กับความสามารถด้านการมองเห็นอันยอดเยี่ยมของนาย คอยสนับสนุนอยู่ห่างๆ..."
เขายังพูดไม่ทันจบ
เงาร่างดำทะมึนสายหนึ่งก็พุ่งวาบผ่านข้างกายเอ็ดมันด์ไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อมองดูให้ดี นั่นคืออี้เฉินที่มีตะเกียงน้ำมันอีกาแขวนอยู่ตรงเอว และในมือถือขวานเงิน
เนกไทลายทแยงสีดำสลับขาวปลิวไสวอยู่ข้างลำตัวขณะที่เขากำลังพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูง
บนใบหน้ายังมีหน้ากากพืชที่ถักทอขึ้นชั่วคราวจากยอดอ่อน มันไม่ได้มีไว้เพื่อป้องกันการติดเชื้อ แต่มีไว้เพื่อ 'ฟอกอากาศ'
เพื่อให้แน่ใจว่าระหว่างการต่อสู้ ไม่ว่าจะมีของเหลวจากร่างกายแบบไหนสาดกระเซ็นมาโดนหน้า เขาก็ยังคงสูดอากาศที่บริสุทธิ์ที่สุดและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งชีวิตใหม่ของพืชพรรณได้ ซึ่งจะช่วยให้สมองปลอดโปร่งและรักษาสมาธิเอาไว้
"ความเร็วอะไรจะขนาดนั้น!
วิลเลียมไม่น่าจะเป็นสายใช้สมองหรอกเหรอ? หรือว่านั่นคือพลังที่เพิ่มขึ้นจากร่างกายพืช... ไม่สิ! ท่าทางการพุ่งตัวนั่นได้มาตรฐานมาก การเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อก็สมบูรณ์แบบสุดๆ
หมอนี่ต้องผ่านการฝึกฝนร่างกายมาเป็นพิเศษแน่ๆ"
เอ็ดมันด์ตกใจกับความเร็วที่อี้เฉินระเบิดออกมาอย่างกะทันหัน
ต้องรู้ก่อนว่า
นี่คือผลลัพธ์พื้นฐานที่อี้เฉินฝึกฝนมาตลอดครึ่งปีด้วย 'ลู่วิ่งหนามแหลม'... ถึงขั้นที่ทุกก้าวที่วิ่ง เขายังคงสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดลวงตาคล้ายถูกแทงทะลุฝ่าเท้าอย่างเลือนราง
เพียงแต่ว่า
สำหรับอี้เฉินแล้ว ความเจ็บปวดไม่ใช่ภาระอีกต่อไป แต่เป็นเสมือนสารกระตุ้น
...
อีกด้านหนึ่ง
'แพทย์ชาย' กลับพุ่งตัวเข้าหาตรงๆ ด้วยท่าทางโน้มตัวลงต่ำแบบเดียวกัน
ความเร็วที่ได้จากน่องขนหมาป่าของมันไม่ได้ด้อยไปกว่าอี้เฉินเลย ส่วนน่องอีกสองข้างก็คอยช่วยค้ำยัน ทำให้ช่วงล่างของมันมั่นคงอย่างยิ่ง
เนื่องจากแขนที่ยาวเกินไปจนลากพื้น ระหว่างที่วิ่ง เลือดเนื้อจึงค่อยๆ ถูกเสียดสีจนหลุดลอก เผยให้เห็นเครื่องกระตุกหัวใจด้วยไฟฟ้าที่ซ่อนอยู่ภายในฝ่ามือ
แสงจันทร์สาดส่องลงบนพื้นผิวร่างกายของมัน ราวกับสารกระตุ้นที่ซึมซาบเข้าสู่ร่างกาย เนื้อหนังทั่วร่างกำลังขยับยุกยิกเบาๆ
ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหรือรังสีอำมหิต 'แพทย์ชาย' ล้วนเหนือกว่าก้าวหนึ่ง...
ทว่า
อี้เฉินกลับไม่มีท่าทีลุกลี้ลุกลนหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย
"ล็อกเป้าหมายการมองเห็น"
ภายในขอบเขตการมองเห็นที่สร้างร่วมกับองุ่นน้อย เส้นประวงกลมที่มีคุณสมบัติ 'เล็งอัตโนมัติ' ได้ตีกรอบล้อมรอบลูกตาสีเหลืองในหลอดของเหลวเอาไว้แล้ว
สิ่งที่ควรค่าแก่การกล่าวถึงก็คือ
ในขอบเขตการมองเห็นยังปรากฏองค์ประกอบใหม่เอี่ยมขึ้นมา
บางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับอาชีพของอี้เฉิน หรือถ้าจะพูดให้ชัดเจนกว่านั้นคือ น่าจะเกี่ยวข้องกับความเข้าใจใน【อักขระมีชีวิตแห่งวันวาน】
ยามที่จ้องมองเป้าหมาย
ตัวอักษรบิดเบี้ยวคล้ายหนอนแมลงวันก็ผุดขึ้นมาบนจอประสาทตา
ตำแหน่งของตัวอักษรเหล่านั้นร่วงหล่นลงบนหัวของ 'แพทย์ชาย' พอดิบพอดี และวาดโครงร่างเป็นข้อมูลชื่อของมัน:
【ผู้กอบกู้หัวใจ - ฟรานซิสโก โฮลต์ (ผู้ติดเชื้อ)】
ในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที
เส้นประวงกลมก็กลายเป็นเส้นทึบ ซึ่งหมายความว่าการ"ล็อกเป้าหมาย"เสร็จสมบูรณ์แล้ว
วิ้ง!
คล้ายคลึงกับความสามารถของดวงตายักษ์ใต้ทะเลสาบ คลื่นกระแทกทางจิตวิญญาณที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าพุ่งเข้าปะทะโดยตรง และส่งผลกระทบต่อระดับความคิดของผู้ติดเชื้อ
ชั่วพริบตาเดียว
แพทย์ชายก็เหม่อลอยไปในทันที และด้วยแรงเฉื่อยจากการพุ่งตัวอย่างรวดเร็ว มันจึงล้มหน้าคะมำกระแทกพื้นอย่างแรง
เพล้ง!
หลอดของเหลวที่เสียบอยู่บนลำคอแตกกระจายทันที
องุ่นสีเหลืองกระเด็นลอยไปพร้อมกับเศษกระจก
องุ่นน้อยงอเข่ากระโดดขึ้นไป ใช้มือเล็กๆ สีดำรับองุ่นสีเหลืองกลางอากาศ จากนั้นก็ตีลังกาสองรอบครึ่งกลางอากาศแล้วร่อนลงจอดบนไหล่ของอี้เฉินอย่างมั่นคง
มันกลับเข้าสู่โหมดหยั่งรากตามเดิม แล้วยัดองุ่นเข้าปากรวดเดียว
น้ำหวานรสชาติอร่อยและอุ่นวาบอาบไปทั่วปาก แต่ไม่นานก็แปรเปลี่ยนเป็นความขมปร่า
"ถุย! คุณภาพขององุ่นเองก็ใช้ได้อยู่หรอก แต่ดันอักเสบหนักไปหน่อย ขมชะมัด!"
ในขณะที่องุ่นน้อยกำลังบ่นจู้จี้เรื่ององุ่นสีเหลืองลูกนี้
อี้เฉินก็ก้าวเท้ายาวๆ ไปข้างหน้า แล้วเงื้อขวานจามใส่ 'แพทย์ชาย' ที่ล้มอยู่บนพื้น
ฉัวะ!
ผิวหนัง กล้ามเนื้อ และกระดูกสันหลังตรงกลางหลังถูกผ่าออกพร้อมกัน ของเหลวในไขกระดูกสีแดงปนเปื้อนไหลทะลักออกมา... บาดแผลระดับนี้ หากเป็นมนุษย์คงถือว่าอัมพาตไปโดยสมบูรณ์แล้ว
ยุบยับ~
อาศัยรอยแผลที่ถูกผ่าตรงแผ่นหลัง รากพืชเป็นเส้นๆ ก็แนบไปกับตัวขวาน งอกลุกลามเข้าไปในร่างกายของ 'แพทย์ชาย' เพื่อค้นหาตำแหน่งที่【เชื้อก่อโรค】หยั่งรากอยู่
ผ่านไปราวห้าวินาที
รากที่บุกรุกเข้าไปอย่างเต็มรูปแบบก็พบความผิดปกติที่หัวใจ
เชื้อก่อโรคที่มีลักษณะคล้ายเนื้องอกถูกปิดผนึกไว้ใน 'เครื่องตรวจวัดคลื่นไฟฟ้าหัวใจ'... บนพื้นผิวของมันยังมีกระแสไฟฟ้ากระโดดไปมา คอยจ่ายพลังงานให้กับทั่วทั้งร่าง
"เจอแล้ว!"
อี้เฉินเตรียมจะควบคุมรากให้บุกรุกเครื่องตรวจวัดคลื่นไฟฟ้าหัวใจอย่างเต็มรูปแบบ... โดยใช้ปลายรากอันแหลมคมทิ่มแทงเข้าไปในเชื้อก่อโรคแล้วสูบมันให้แห้ง
ทว่าในตอนนั้นเอง
ร่างของ 'แพทย์ชาย' กระตุกวาบ บาดแผลที่ถูกผ่าตรงแผ่นหลังสมานตัวอย่างรวดเร็ว
มันหลุดพ้นจากสภาวะคลื่นกระแทกทางจิตวิญญาณและตื่นตัวเต็มที่... กระดูกสันหลังที่แตกหักไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการเคลื่อนไหวของมัน กระแสไฟฟ้าที่ไหลเวียนอยู่ในสายไฟตรงท่อนแขนสามารถทำหน้าที่แทนเส้นประสาทได้เช่นกัน
ท่อนแขนยักษ์ตวัดวูบเข้ามาด้วยมุมที่เหลือเชื่อ!
ฝ่ามือกระแทกเข้าที่หน้าอกของอี้เฉิน
ไม่เพียงแต่มีแรงกระแทกเท่านั้น แต่ยังทำงานร่วมกับเครื่องกระตุกหัวใจที่ฝังอยู่ในฝ่ามือด้วย... กร็อบ! เสียงซี่โครงหักดังลั่นอย่างชัดเจน
ร่างกายที่ค่อนข้างผอมบางของอี้เฉินถูกตบกระเด็นลอยละลิ่วไปทางริมดาดฟ้า และอาจถึงขั้นร่วงหล่นลงไปเลยด้วยซ้ำ
บริเวณหน้าอกมีควันสีขาวลอยกรุ่น ราวกับถูกไฟฟ้าช็อตจนไหม้เกรียม
"วิลเลียม!"
เอ็ดมันด์อยากจะวิ่งไปที่ริมดาดฟ้าตามสัญชาตญาณเพื่อรับเพื่อนร่วมทีมของตัวเอง
ทว่า
อี้เฉินที่สมควรจะบาดเจ็บสาหัสจนหมดสติ กลับกำลัง 'เอนหลังอยู่กลางอากาศ' อย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าเปื้อนยิ้มและเพลิดเพลินไปกับกระบวนการที่ถูกซัดกระเด็น
ในขณะเดียวกัน เขาก็เอี้ยวตัวและจงใจชี้ไปที่ตำแหน่งหน้าอกซ้ายของตัวเอง เพื่อส่งต่อข้อมูลสำคัญให้เอ็ดมันด์
วินาทีต่อมา... ปัง~
เสียงปืนถูกกระบอกเก็บเสียงกดเอาไว้จนเบาที่สุด และดังกระจายอยู่แค่บนดาดฟ้า
'แพทย์ชาย' ที่เพิ่งจะลุกขึ้นยืนและเตรียมจะไล่ล่าอี้เฉิน ล้มลงกองกับพื้นอีกครั้ง
เครื่องตรวจวัดคลื่นไฟฟ้าหัวใจตรงหน้าอกของมันถูกกระสุนเจาะทะลุ... เนื้องอกก่อโรคที่ซ่อนอยู่ภายในถูกกระสุนเงินยิงเข้าอย่างจังจนกัดกร่อนไปจนหมดสิ้น
