การซื้อบ้านครั้งนี้แตกต่างจากการเช่าในอดีต เพราะหยางเหวินตงตั้งใจจะอยู่ที่นี่เป็นระยะเวลานาน เนื่องจากธุรกิจอุตสาหกรรมในคาบสมุทรเกาลูนเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว
จากนั้น พวกเขาได้เปลี่ยนตัวแทนอสังหาริมทรัพย์สองคนเพื่อดูบ้านหลายหลัง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นบ้านเดี่ยว
เนื่องจากเงินกู้จากธนาคาร การซื้อบ้านหรูที่สะดวกสบายเป็นการลงทุนระยะยาว และในอนาคต เมื่อคาบสมุทรเกาลูนพัฒนาขึ้น บ้านเหล่านี้จะกลายเป็นทรัพย์สินหายาก
แม้คาบสมุทรเกาลูนจะมีพื้นที่กว้าง แต่บริเวณที่ติดทะเลและมีการพัฒนาเศรษฐกิจดีนั้นมีไม่มากนัก ในยุคนี้ ผู้คนส่วนใหญ่ยังเป็นคนยากจนหรือทำงานที่เกี่ยวข้องกับท่าเรือ ขณะที่อุตสาหกรรมหลักยังคงอยู่ที่เกาะฮ่องกง
สุดท้าย พวกเขาตัดสินใจซื้อบ้านเดี่ยว 4 หลังในอี้ฝูการ์เด้น ในราคา 253,000 ดอลลาร์ฮ่องกง
"253,000 ดอลลาร์ฮ่องกง... ฉันจำได้ว่าปีที่แล้ว แค่มีเงิน 25 ดอลลาร์ก็ดีใจมากแล้ว" ซูอีอีรู้สึกตื้นตันใจ
"นี่เป็นเงินจากธนาคาร" หยางเหวินตงยิ้ม
เงินจากธนาคารมีให้ใช้ก็ต้องใช้ และบ้านก็จะได้เป็นของตัวเองด้วย อีกทั้งยังให้ผู้ร่วมก่อตั้งธุรกิจได้พักอาศัยด้วย
ซูอีอีถามว่า "แล้วจะเริ่มตกแต่งเมื่อไหร่?"
หยางเหวินตงพยักหน้า "ฉันให้เหล่าเว่ยไปหาช่างตกแต่งที่เหมาะสมแล้ว เขารู้จักคนในวงการนี้"
"แล้วเราจะย้ายเข้าไปอยู่ได้เมื่อไหร่?" ซูอีอีถาม
"ต้องรอสักหน่อย แม้การตกแต่งจะเสร็จเร็วเพราะจ้างคนทำงานตลอด 24 ชั่วโมง แต่หลังจากตกแต่งเสร็จต้องปล่อยให้บ้านระบายอากาศก่อน แม้จะใช้วัสดุคุณภาพดี แต่ก็ยังมีสารเคมีตกค้างอยู่"
แม้ในอีกหลายสิบปีข้างหน้า วัสดุตกแต่งหลายอย่างก็ยังไม่ปลอดภัย โดยเฉพาะกาวที่มักมีสารฟอร์มาลดีไฮด์ ดังนั้นเพื่อความปลอดภัย จึงต้องรอเวลา
"โอเค เข้าใจแล้ว" ซูอีอีพยักหน้า
เมื่อออกจากบ้าน พวกเขาได้พบกับจ้าวลี่หมิงและหลินฮ่าวอวี่ พร้อมกับครอบครัวของพวกเขา ทุกคนรู้สึกขอบคุณหยางเหวินตง แต่เขาก็แค่ยิ้มและเลี่ยงการกล่าวคำขอบคุณ
ในวัยเด็ก ครอบครัวสองนี้เคยช่วยเหลือเขาไว้มาก หากไม่มีพวกเขา หยางเหวินตงอาจไม่เติบโตมาถึงตอนนี้ แม้ว่าจิตวิญญาณจะเปลี่ยนไป แต่การให้ที่พักอาศัยแก่พวกเขาก็เป็นสิ่งที่ควรทำ
หลังจากนั้น หยางเหวินตงได้เชิญทุกคนทานอาหารที่โรงแรมใกล้เคียง ซึ่งเป็นย่านการค้าที่หรูหราที่สุดในคาบสมุทรเกาลูน สะดวกกว่าบริเวณที่เคยอาศัยอยู่มาก
เงินจำนวน 250,000 ดอลลาร์ฮ่องกงนั้น หยางเหวินตงไม่ได้จ่ายเอง แต่ได้ติดต่อกับหนิงเหวินจวี๋เพื่อทำเรื่องกู้เงินจากธนาคารเลี่ยวชงเหิง
ด้วยธุรกิจที่รุ่งเรืองของฉางซิงอินดัสตรีและการใช้บ้านเป็นหลักประกัน แผนกสินเชื่อของธนาคารจึงอนุมัติอย่างง่ายดาย
สองวันต่อมา เงินกู้ถูกโอนเข้าบัญชี และหยางเหวินตงก็ได้เป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ในฮ่องกงเป็นครั้งแรก โดยใช้เงินตัวเองเพียง 20,000 ดอลลาร์ ซึ่งเป็นเงินกู้พิเศษที่ได้จากธนาคารเลี่ยวชงเหิง
หลังจากนั้น ก็เข้าสู่กระบวนการตกแต่งภายใน ซึ่งหยางเหวินตงมีส่วนร่วมในการออกแบบโครงสร้างและเฟอร์นิเจอร์ ก่อนมอบหมายให้บริษัทตกแต่งมืออาชีพดูแลต่อไป และคอยตรวจสอบเป็นระยะ
ในปัจจุบัน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการผลิตโพสต์อิทของตนเอง
ภายในโรงงานแห่งใหม่ของบริษัท ฉางซิงอินดัสทรี เครื่องจักรขนาดใหญ่กว่าเครื่องอื่น ๆ กำลังทำงานอย่างรวดเร็ว โดยมีผู้คนกลุ่มหนึ่งยืนล้อมรอบดูอยู่
ซูอีอีถือสมาร์ทวอทช์ดูเวลา เมื่อถึงเวลาเธอกล่าวว่า "พี่ตง ในเวลา 10 นาที ผลิตโพสต์อิทได้ 41 ชิ้น ถ้าคิดเป็นชั่วโมงก็น่าจะอยู่ที่ประมาณ 240-250 ชิ้น"
หยางเหวินตงพยักหน้าและกล่าวว่า "อืม ก็ตรงกับที่เราสัญญาไว้กับบริษัทตงเซิ่ง"
เว่ยเจ๋อเทากล่าวเสริมว่า "เครื่องนี้เพิ่งมาถึงเมื่อวาน และเริ่มเดินเครื่องในตอนกลางคืน ภายใน 12 ชั่วโมง เราผลิตโพสต์อิทได้ประมาณ 2800 ชิ้น แต่มี 6 ชิ้นที่เสียหาย อัตราความเสียหายค่อนข้างสูง ยังต้องปรับปรุงเพิ่มเติม"
หยางเหวินตงตอบว่า "อืม ก็เป็นเรื่องปกติ เพราะเราไม่ได้เป็นบริษัทที่มีประสบการณ์หลายปีอย่างญี่ปุ่น"
อัตราความเสียหาย 0.2% ถือว่าเล็กน้อย แต่การหาสาเหตุของความเสียหายนี้ยากมาก ต้องใช้แรงงานที่มีทักษะสูง ซึ่งเป็นจุดที่ยากของการทำธุรกิจอุตสาหกรรม และเป็นเหตุผลที่ต้องใช้แรงงานที่มีประสบการณ์
เว่ยเจ๋อเทากล่าวต่อว่า "คุณหยาง การปรับปรุงเครื่องจักรต้องใช้เวลา ทาง 3M ได้เพิ่มคำสั่งซื้อและโทรมาขอให้เราเพิ่มกำลังการผลิตโดยเร็ว ดังนั้นหากคุณอนุญาต ผมจะสั่งซื้อเครื่องจักรประเภทนี้จากตงเซิ่งเพิ่มอีก"
หยางเหวินตงถามว่า "คราวนี้จะสั่งกี่เครื่อง?"
"30 เครื่องครับ เนื่องจากทาง ตงเซิ่ง ต้องใช้เวลาผลิต และในระยะสั้นไม่สามารถสั่งได้มากกว่านี้ เมื่อเครื่องจักรเหล่านี้มาถึง กำลังการผลิตจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า โรงงานของเราก็สามารถรองรับได้ทั้งหมด และยังมีพื้นที่ว่างอีกเล็กน้อย หากต้องการเพิ่มกำลังการผลิตเป็นสามเท่า เครื่องจักรขนาดเล็กที่มีอยู่ตอนนี้ไม่เพียงพอ" เว่ยเจ๋อเทาอธิบาย
หยางเหวินตงตอบว่า "โอเค เอาตามนี้เลย เราต้องรีบตอบสนองความต้องการของ 3M"
อุปสรรคที่จำกัดการขยายตัวอย่างรวดเร็วของเขา นอกจากจำนวนแรงงานแล้ว ยังรวมถึงเครื่องจักรจากตงเซิ่ง ด้วย
เว่ยเจ๋อเทาหัวเราะและกล่าวว่า "ถ้าถึงเวลานั้น คุณหยางคงจะกลายเป็นบุคคลที่มีอิทธิพลในฮ่องกง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคุณเริ่มต้นจากสลัมและสร้างตัวเองขึ้นมา ชื่อเสียงของคุณอาจเหนือกว่านักธุรกิจชาวจีนคนอื่น ๆ"
หยางเหวินตงคิดสักครู่ก่อนตอบว่า "ผลิตภัณฑ์ของเราส่วนใหญ่เป็นสินค้าเพื่อธุรกิจ ไม่น่าจะมีชื่อเสียงมากนัก แตกต่างจากสินค้าสำหรับผู้บริโภคทั่วไป ในระยะสั้นคงไม่มีปัญหานี้"
เว่ยเจ๋อเทาตอบว่า "ก็จริงครับ แต่ข้อมูลการส่งออกจากศุลกากรและจำนวนพนักงานในโรงงานของเรา หากขยายตัวมากเกินไปก็ปิดไม่มิด ขึ้นอยู่กับว่าสื่อฮ่องกงจะเปิดเผยหรือไม่"
หยางเหวินตงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ "แล้วไว้ค่อยว่ากัน"
ในฮ่องกงและแม้แต่ในจีนแผ่นดินใหญ่หรือทั่วโลกในอนาคต มักจะมีมหาเศรษฐีที่ซ่อนตัวอยู่ มีความร่ำรวยมหาศาลแต่ใช้ชีวิตอย่างเงียบ ๆ
แต่คนเหล่านั้นไม่ใช่เจ้าของธุรกิจอุตสาหกรรม เพราะโรงงานขนาดใหญ่ปกปิดได้ยาก
คนที่สามารถเก็บตัวเงียบได้ มักจะเป็นนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์หรือทำธุรกิจการเงิน ตราบใดที่ไม่ทำการซื้อกิจการขนาดใหญ่ ไม่ถือครองอาคารที่มีชื่อเสียง หรือไม่เป็นสมาชิกคณะกรรมการของบริษัทใหญ่ ๆ ก็สามารถเก็บตัวได้
"ที่จริงการเปิดเผยตัวตนก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แค่ต้องจ้างบอดี้การ์ดไว้ข้างกายบ้าง" เว่ยเจ๋อเทาพูดหลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง "ตอนนี้ก็เริ่มได้แล้ว อย่างน้อยก็จ้างมืออาชีพที่มีประสบการณ์มาสักคน จะได้ขับรถให้เจ้านายด้วย"
"ก็ดีเหมือนกัน ถึงเวลาแล้ว" หยางเหวินตงพยักหน้า อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ไม่ใช่แค่ทรัพย์สินถาวร แต่สินทรัพย์ทางการเงินในธนาคารก็น่าจะกลับมาเป็นบวกจากที่ติดลบ
ถึงเวลาที่ต้องคำนึงถึงความปลอดภัยแล้ว ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ไม่มีทรัพย์สินอะไรจะไปไหนมาไหนได้ตามใจชอบ และนี่คือฮ่องกงในยุค 50 ถ้าเจอโจรหรืออันธพาลก็ซวยไป
เว่ยเจ๋อเทากล่าวว่า "เดี๋ยวผมจะหาคนที่เหมาะสมให้"
"โอเค ขอบคุณมาก" หยางเหวินตงยิ้มและพยักหน้า
ไม่กี่วันต่อมา หยางเหวินตงได้สัมภาษณ์ชายคนหนึ่งชื่อ เจียงหย่งเฉียง หลังจากแสดงทักษะแล้ว หยางเหวินตงก็ตัดสินใจจ้างเขา จากนั้นก็ซื้อรถคันใหม่ด้วยความยินยอมของธนาคารเลี่ยวชงเหิง
อย่างไรก็ตาม เขาก็พบว่าในยุคนั้นยังไม่มีระบบผ่อนรถ
