ทะลุมิติไปโลกแฟนตาซีงั้นเหรอ งั้นถ้าฉันจะหยิบโลกติดมือไปด้วยก็คงไม่เกินไปหรอกมั้ง · khram
ตอนที่ 94
รูม่านตาของทั้งสี่คนหดเกร็งพร้อมกัน
ไม่ใช่เพราะการปรากฏตัวของฟ่านเฉาฮุย เพราะพวกเขาคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าการลอบเข้ามาในระดับนี้ ย่อมไม่มีทางรอดพ้นสายตาของเจ้าถิ่นไปได้ทั้งหมด
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงคือ... รูปลักษณ์ของฟ่านเฉาฮุย
งานประชุมครั้งก่อนเมื่อสามปีก่อน ตอนนั้นฟ่านเฉาฮุยอายุหกสิบกว่าปีแล้ว ผมขาวโพลน ดูแก่ชราอย่างเห็นได้ชัด
เวลาผ่านไปสามปี เขาควรจะยิ่งแก่ลงมากกว่านี้สิ
ทว่าฟ่านเฉาฮุยที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาในตอนนี้ กลับดูเหมือน... อายุไม่ถึงสี่สิบปีด้วยซ้ำ!
ผิวพรรณเรียบเนียน แววตาคมกริบ กลิ่นอายรอบกายถูกเก็บงำไว้มิดชิดแต่กลับหนักแน่นดุจขุนเขา
เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น เขาก็เปรียบเสมือนภูผาที่แผ่แรงกดดันจนทำให้ผู้คนรู้สึกว่าไม่อาจสั่นคลอนได้!
"คุณ... คุณทำได้อย่างไร..." ซาซากิ ชินจิ เอ่ยปากอย่างไม่เชื่อสายตา
ฟ่านเฉาฮุยไม่ได้สนใจความประหลาดใจของเขา เพียงแต่กล่าวเรียบๆ ว่า "ตามฉันมา"
พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไป
ทั้งสี่คนมองหน้ากันด้วยความลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินตามไป
.....
พวกเขาถูกนำทางออกห่างจากถนน จนมาถึงเรือนหลังหนึ่งที่เงียบสงบ
ประตูรั้วค่อยๆ ปิดลง ตัดขาดความวุ่นวายจากโลกภายนอก
"พวกคุณล้ำเส้นกันเกินไปแล้ว"
ฟ่านเฉาฮุยหันกลับมา กวาดสายตามองทั้งสี่คนแล้วกล่าวอย่างสงบนิ่ง "งานประชุมครั้งนี้ ประเทศเซี่ยไม่จัด และไม่เข้าร่วม การตัดสินใจนี้ได้ประกาศให้โลกรับรู้ตั้งนานแล้ว พวกคุณลอบเข้ามาด้วยวิธีนี้ ต้องการอะไรกันแน่?"
วิลส์ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลางกล่าวเสียงหนัก "คุณฟ่าน พวกเราไม่มีเจตนาร้าย เพียงแต่อยากเห็นกับตาว่า..."
"เห็นอะไร?"
ฟ่านเฉาฮุยขัดจังหวะ "เห็นว่าประเทศเซี่ยกำลังซ่อนอะไรไว้ใช่ไหม?"
วิลส์ถึงกับพูดไม่ออก
ฟ่านเฉาฮุยกล่าวต่อ "กลับไปเถอะ ตอนนี้ประเทศเซี่ยไม่ต้อนรับพวกคุณ"
ซาซากิ ชินจิแค่นเสียงเหอะ พลางก้าวออกมาจ้องหน้าฟ่านเฉาฮุยด้วยท่าทีแข็งกร้าว "ฟ่านเฉาฮุย ต่อให้พวกเราล้ำเส้นแล้วจะทำไม? ไม่กลับแล้วจะเป็นอะไรไป? คุณมีความสามารถพอจะบีบให้พวกเราทั้งสี่คนออกไปได้งั้นหรือ?"
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการยั่วยุอย่างไม่ปิดบัง
"ครั้งก่อน คุณพ่ายแพ้ภายใต้คมดาบของฉัน ผ่านมาสามปีฉันยิ่งก้าวหน้าขึ้นไปอีก คุณจะเอาอะไรมาบีบพวกเรา?"
อีกสามคนที่เหลือเงียบกริบ แต่แววตาสั่นไหว
นี่คือสิ่งที่พวกเขาต้องการทดสอบ
ฟ่านเฉาฮุย คนที่เคยแพ้ให้ซาซากิ ชินจิเมื่อสามปีก่อน เหตุใดตอนนี้ถึงได้ดูสงบนิ่งเช่นนี้? ประเทศเซี่ยซ่อนอะไรไว้กันแน่?
ฟ่านเฉาฮุยมองซาซากิ ชินจิด้วยสายตาเรียบเฉยดุจผิวน้ำ
จากนั้นเขาก็ยิ้ม
เป็นรอยยิ้มที่บางเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด หัวใจของซาซากิ ชินจิกลับกระตุกวูบ!
ความรู้สึกถึงอันตรายที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน ราวกับงูเย็นเยียบที่เลื้อยผ่านสันหลังขึ้นไปถึงท้ายทอย!
มันคือลางสังหรณ์แห่งความตาย!
เขาคว้าดาบซามูไรเขี้ยวโลหิตในมือโดยสัญชาตญาณ เตรียมพร้อมรับมืออย่างเต็มที่!
เมื่อเห็นท่าทางนั้น ฟ่านเฉาฮุยก็ส่ายหน้า น้ำเสียงยังคงราบเรียบ "ถ้าจะลงมือ ก็ต้องยอมรับผลที่ตามมา อีกอย่าง..."
เขามองซาซากิ ชินจิด้วยสายตาที่เหมือนมองเด็กไม่รู้จักความ "คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน"
ตูม!
ประโยคนี้ราวกับฝ่ามือที่ตบเข้าฉาดใหญ่บนใบหน้าของซาซากิ ชินจิ!
ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัดที่พุ่งพล่านในดวงตา!
"บากะ!!!"
เขาคำรามลั่นพร้อมชักดาบออกทันที! ท่วงท่ารวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!
การฝึกฝนอย่างหนักหน่วงหลายสิบปีระเบิดออกมาในพริบตานี้! ทันทีที่ดาบซามูไรไร้คมออกจากฝัก พลังภายในอันมหาศาลในร่างก็พุ่งเข้าสู่ตัวดาบอย่างบ้าคลั่ง!
วึ่ม!!
ตัวดาบสั่นสะเทือนเล็กน้อย ปรากฏประกายแสงสีขาวจางๆ ที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพุ่งออกจากปลายดาบ ทำให้ตัวดาบที่ยาวเพียงสามฟุต มีคมแสงยืดออกไปอีกหนึ่งฟุตในอากาศ!
ที่ใดซึ่งคมแสงนั้นพาดผ่าน ใบไม้ที่ร่วงหล่นในอากาศถูกตัดขาดเป็นสองซีกอย่างเงียบเชียบ รอยตัดเรียบกริบดุจกระจก!
"เพลงดาบชักออก·เคล็ดวิชาสำนักชินเก็ตสึ... ผ่าจันทร์!"
แสงดาบดุจจันทร์เสี้ยว ฟันตรงเข้าใส่ฟ่านเฉาฮุย!
อีกสามคนที่เหลือในตรอกรูม่านตาหดเล็กลงทันที!
'เร็วมาก! เขา... แข็งแกร่งขึ้นกว่าสามปีก่อนไม่ต่ำกว่าหนึ่งเท่าตัว!'
'สามปีมานี้ ซาซากิไปเจออะไรมากันแน่?!'
'แม้ศิลปะการต่อสู้โบราณของฟูซังจะมีต้นกำเนิดจากต้าเซี่ย แต่พวกเขาก็สร้างเส้นทางใหม่ของตัวเองได้จริงๆ'
วิลส์ โทนี่ และอีว่าน ต่างถอยหลังพร้อมกันเพื่อเปิดทางให้ดาบอันน่าสะพรึงกลัวนี้
สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่ฟ่านเฉาฮุยอย่างไม่กะพริบ!
ดาบนี้ เขาจะรับไหวหรือไม่?
จากนั้น พวกเขาก็ได้เห็นภาพที่จะไม่มีวันลืมเลือนไปชั่วชีวิต
ฟ่านเฉาฮุยเคลื่อนไหวแล้ว
เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นเบาๆ ไม่มีพลังภายในแผ่ออกมา ไม่มีท่วงท่าสะเทือนเลื่อนลั่น หรือแม้แต่การเคลื่อนที่ที่เกินจำเป็น
เขาทำราวกับกำลังไล่แมลงวันที่น่ารำคาญ โดยการปัดมือไปข้างหน้าอย่างสบายๆ
วินาทีต่อมา ปัง!!!
พลังภายในบนตัวดาบของซาซากิ ชินจิที่คมกริบจนตัดเหล็กได้ กลับแตกสลายลงในพริบตา!
แรงปะทะนั้นส่งผ่านตัวดาบซามูไรขึ้นไป ตัวดาบเหล็กกล้าไม่อาจทานทน รอยร้าวลุกลามและหักสะบั้นเป็นชิ้นๆ!
ตามมาด้วยแรงกระแทกมหาศาลที่ซัดเข้ากลางอกของซาซากิ ชินจิ!
พรวด!
ซาซากิ ชินจิกระอักเลือดคำโต ร่างทั้งร่างปลิวละลิ่วราวกับกระสอบขาดๆ เฉียดผ่านร่างของวิลส์และพวกทั้งสามคนไป ก่อนจะกระแทกเข้ากับต้นไม้ขนาดเท่าถังน้ำในสวนอย่างแรง!
โครม!
ลำต้นไม้หักสะบั้นทันที!
ซาซากิ ชินจิร่วงลงพื้น ร่างกายชักกระตุก แล้วก็นิ่งสนิทไป
ความเงียบงันเข้าปกคลุมราวกับป่าช้า
วิลส์ยืนแข็งทื่อ สมองว่างเปล่า
รูม่านตาของโทนี่หดเล็กลงเท่าปลายเข็ม
ส่วนอีว่านนั้นลมหายใจหยุดชะงักไปโดยสิ้นเชิง
พวกเขาเพิ่งเห็นอะไรกัน?
กระบวนท่าเดียว!
ใช้เพียงกระบวนท่าเดียว!
เพียงท่าเดียวก็ทำลายการโจมตีเต็มกำลังของซาซากิ ชินจิได้จนย่อยยับ ทำลายพลังภายในจนแตกซ่าน หักดาบซามูไรประจำตระกูล และยังซัดคนจนปลิวไปหักต้นไม้!
นี่มันความแข็งแกร่งระดับไหนกัน?!
โทนี่เป็นคนแรกที่ได้สติ เขารีบพุ่งเข้าไปพยุงซาซากิ ชินจิขึ้นมา
ทันทีที่เห็น ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือด!
กระดูกทั่วร่างหักหลายจุด เส้นลมปราณปั่นป่วนยุ่งเหยิง จิตวิญญาณห่อเหี่ยวราวกับคนที่กำลังจะตาย!
โทนี่เงยหน้าขึ้นมองฟ่านเฉาฮุยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เขา... เขาพิการแล้ว"
ฟ่านเฉาฮุยไม่ได้ปฏิเสธ
โทนี่สูดลมหายใจเข้าลึก เค้นคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก "คุณ... คุณบรรลุถึงระดับจอมยุทธ์ในตำนานแล้วหรือ?"
ระดับจอมยุทธ์!
นั่นคือขอบเขตในตำนานของโลกศิลปะการต่อสู้โบราณ แต่ในช่วงร้อยปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีใครบรรลุถึงระดับนั้นได้อย่างแท้จริงเลย!
วิลส์เอ่ยด้วยเสียงสั่นเช่นกัน "เป็นไปไม่ได้! ต่อให้เป็นระดับจอมยุทธ์ ก็ไม่น่าจะทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเซียนเทียนพิการได้ในท่าเดียว! คุณ... คุณเป็นใครกันแน่..."
ฟ่านเฉาฮุยมองทั้งสี่คน ท่าทียังคงสงบนิ่ง แต่แรงกดดันที่ไร้รูปนั้นกลับทำให้ทั้งสี่คนหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ
"สิ่งที่ควรพูด ฉันพูดไปหมดแล้ว ถ้าพวกคุณยังดึงดันจะอยู่ต่อ... ก็ไม่ต้องกลับไปเลยแล้วกัน"
จิตสังหารแผ่ซ่าน!
มันคือจิตสังหารที่แท้จริงและเข้มข้นจนเกือบจะกลายเป็นรูปธรรม!
วิลส์ โทนี่ และอีว่าน รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่พุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ มันคือความกลัวโดยสัญชาตญาณ เป็นความสั่นสะท้านในส่วนลึกของวิญญาณเมื่อต้องเผชิญหน้ากับช่องว่างที่ไม่อาจก้าวข้ามได้!
พวกเขาพบด้วยความตระหนก ว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าคนรู้จักเก่าคนนี้ พวกเขากลับไม่มีความกล้าที่จะขัดขืนเลยแม้แต่น้อย!
ต่อหน้าฟ่านเฉาฮุย วิถียุทธ์ที่พวกเขาภาคภูมิใจ พลังที่บ่มเพาะมาหลายสิบปี หรือเจตจำนงที่ขัดเกลาผ่านการต่อสู้ความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน กลับเปราะบางราวกับฟองสบู่!
นี่มัน... ช่องว่างระดับไหนกัน?!
วิลส์ลอบกลืนน้ำลาย พยายามเอ่ยปากอย่างยากลำบาก "คุณฟ่าน... พวกเราเสียมารยาทแล้ว... พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้ จะไปเดี๋ยวนี้ครับ..."
เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว และพบว่าขาของตัวเองกำลังสั่น
โทนี่และอีว่านก็รีบถอยกรูด ไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบมองฟ่านเฉาฮุยอีกครั้ง
ทั้งสามคนช่วยกันพยุงซาซากิ ชินจิที่หมดสติ วิ่งพรวดพราดออกจากสวนไปอย่างลนลานและน่าสมเพช
พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามอง เพราะกลัวว่าหากมองอีกเพียงนิด อาจจะต้องกลายเป็นเหมือนซาซากิ ชินจิ ที่ต้องทิ้งร่างไว้ที่นี่ตลอดกาล
ฟ่านเฉาฮุยยืนอยู่ในสวน มองตามแผ่นหลังที่หนีตายของทั้งสี่คน แล้วค่อยๆ ถอนสายตากลับมา
เขาก้มลงมองมือของตัวเอง เพียงแค่ปัดมือเบาๆ ก็ทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเซียนเทียนคนหนึ่งพิการได้
นี่คือพลังที่ได้จากการฝึกฝนด้วยพลังวิญญาณอย่างนั้นหรือ?
เขาส่ายหน้า พลางพึมพำเบาๆ "บอกแล้วว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ จะดึงดันไปทำไมกัน"
นอกประตูรั้ว ดวงตะวันกำลังลับขอบฟ้า
ขณะที่สนามบินนานาชาติเมืองหลวง ร่างที่สะบักสะบอมสี่ร่างกำลังรีบเร่งมุ่งหน้าไปยังเที่ยวบินออกนอกประเทศที่เร็วที่สุด
ในใจของพวกเขามีเพียงความคิดเดียว... ออกไปจากที่นี่! และไม่ต้องกลับมาอีกตลอดกาล!
ประเทศนี้ ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะกล้าแอบมองได้อีกต่อไปแล้ว
